Friday, June 30, 2006,6:04 PM
Η ‘Ελευθεροτυπία’ και η Φιλανδία
Πάλι την παθαίνω αλλά έχω αποφασίσει να γράφω ένα post την ημέρα και να μην το κάνω εφημερίδα. Πάνω που ήμουνα έτοιμος να γράψω τη συνέχεια της βόλτας μου στο λιμάνι και στην Market Square του Helsinki διάβασα το σημερινό φύλο της ‘Ελευθεροτυπίας’ και έπεσα πάνω σε άρθρο από την Φιλανδία!!!

Βέβαια η ανταπόκριση δεν έκανε τίποτα άλλο από το να επαναλαμβάνει αυτά που είπαν οι Φιλανδοί επίσημοι στο ...πιο ελληνικό, εννοώντας ότι έδινε έμφαση σε αυτά που πιθανώς να θέλανε να ακούσουν οι Έλληνες αναγνώστες. Εγώ αυτό που είδα το άρθρο με την πρώτη ματιά ήταν οι φωτογραφίες και οι λεζάντες που τις συνοδεύαν και εκεί ήταν που με πιάσανε τα γέλια. Όχι βέβαια ότι αυτός που τις έγραψε και τοποθέτησε πρέπει απαραίτητα να γνωρίζει τι συμβαίνει στη Φιλανδία, αλλά είμαι σίγουρος ότι πολλοί Φιλανδοί είτε θα γελούσαν είτε θα γινόντουσαν έξαλλοι αν μπορούσαν να διαβάσουν την ‘Ελευθεροτυπία’ και μιας και από αύριο αρχίζει η φιλανδική προεδρία της ΕΕ ας βοηθήσουμε λιγάκι.

Πρώτον η φωτογραφίες έχουν λάθος λεζάντες, ο Φιλανδός επίτροπος Olli Rehn, είναι αυτός με τα μαύρα μαλλιά στη αριστερή φωτογραφία και ο Erkki Tuomioja, ο Φιλανδός υπουργός εξωτερικών έχει τα χαρακτηριστικά άσπρα μαλλιά και το ύφος καθηγητή στη δεξιά φωτογραφία.

Τώρα λίγα πράγματα για τους δυο πολίτικους. Ο Erkki Tuomioja είναι παλιό στέλεχος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Φιλανδίας που έζησε για πολλά χρόνια υπό την σκιά του Paavo Lipponen τέως πρωθυπουργού και αρχηγού του κόμματος και που ‘σπρώχτηκε’ σε παραίτηση από τη θέση του μετά την ήττα στις εκλογές. Ο Erkki Tuomioja θεώρησε και θεωρήθηκε ο φυσικός διάδοχος αλλά λόγω λεπτών ισορροπιών μέσα στο κόμμα περιορίσθηκε στη θέση του δευτέρου αφήνοντας τη θέση του αρχηγού στον έως τότε γενικό γραμματέα του κόμματος.

Ο Erkki Tuomioja είναι γνωστός στη Φιλανδία για τον πολύ ήρεμο χαρακτήρα του και την πολύ ήρεμη και μερικές φορές δραματικά χαμηλών τόνων φωνή του. Παρ΄ όλο το συντηρητικό του στιλ εκφράζει την πιο μοντέρνα πλευρά του κόμματος, σε εξαίρεση με άλλους συνάδερφους του είναι πολύ προσιτός, εγώ τουλάχιστον έχω φάει δυο φορές μαζί του, είναι πολύ έξυπνος συνομιλητής με απίστευτες γνώσεις. Έχει πολύ καλές σχέσεις με τους δημοσιογράφους μιας και ξεκίνησε την καριέρα του δημοσιογραφώντας. Σαν παρουσία έχει γίνει συχνά θέμα γελοιογραφιών και αυτό οφείλεται στο ντύσιμο του που θυμίζει καθηγητή από ελληνική ταινία. Μοιάζει αιώνια τσαλακωμένος και έχει μια περίεργη μανία με αυτό το πρασινωπό σακάκι που φοράει και στις περισσότερες φωτογραφίες. Λόγω του χαμηλών τόνων στιλ του είναι αποδεκτός από όλους τους Φιλανδούς ανεξάρτητου κόμματος και η γνώμη του ακούγεται από όλους. Έχει πολύ καλή σχέση με την πρόεδρο Halonen αφού προέρχονται από τον ίδιο χώρο και με κάποιο περίεργο και πολύ φιλανδικό τρόπο μοιράζονται την εξουσία στη εξωτερική πολιτική της Φιλανδίας. Ο Erkki Tuomioja είναι έντονα ευρωπαϊστής και ακολουθώντας την φιλανδική παράδοση κρατάει αποστάσεις από διαμάχες μορφής Ελλάδα Τουρκία αν και ο ίδιος είναι γνωστός φιλέλληνας. Από δηλώσεις του στο παρελθόν φαίνεται ότι δεν τον έλκει ιδιαίτερα η τουρκική προκλητική στάση – έτσι την έχει αποκαλέσει και ο μη σεβασμός της Τουρκίας στις ευρωπαϊκές αρχές.

Ο Olli Rehn τώρα είναι η άλλη πλευρά του νομίσματος. Πολιτικός αμφιλεγόμενος που έχει προκαλέσει πολλές διαμάχες την δεκαετία του 90 στη Φιλανδία. Μέλος του κεντρώου κόμματος από τα επιφανή αν και έχει καταφέρει να κάνει εχθρούς ακόμα και μέσα στο κόμμα του. Έχει κατηγορηθεί και αθωωθεί κατά περιόδους για διάφορα πράγματα συμπεριλαμβανομένης της κατασκοπείας και διαρροής πληροφοριών στη Ρωσία. Έχει σημαντικές σχέσεις με το οικονομικό κατεστημένο που τον προβάλει από τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχει. Θεωρείται καιροσκόπος και η εκλογή του στη θέση του επιτρόπου ήταν σαν εξαργύρωση παλαιότερης επιταγής. Μια από τις πρώτες του δουλειές ήταν να τακτοποιήσει κομματικά και επαγγελματικά τη ..γυναίκα του!!!

Έχει πολύ καλές σχέσεις με τη Τουρκία παρ’ όλες τις δηλώσεις του που μεταφέρονται στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και ο ίδιος δηλώνει ότι στα ευρωπαϊκά συμβούλια τον αποκαλούν Μουσταφά λόγω των φιλοτουρκικών αισθημάτων του. Θα μπορούσα να επεκταθώ περισσότερο αλλά αυτό θα σήμαινε και μια ιστορική αναδρομή στα όσα συνέβησαν τη δεκαετία του 80 και του 90 και δεν φτάνει ένα post σε ένα blog γι’ αυτό.

Κάτι σημαντικό που θα πρέπει να θυμούνται οι Έλληνες δημοσιογράφοι και έχει έμεση σχέση με την Φιλανδία και την Τουρκία είναι ότι η τουρκική κοινότητα στη Φιλανδία είναι η τρίτη μεγαλύτερη κοινότητα ξένων στη Φιλανδία και η δεύτερη πιο δραστήρια και οργανωμένη με συνδέσμους και καφενεία. Όλα τα kebab εστιατόρια και οι περισσότερες πιτσαρίες στο Helsinki ανήκουν σε Τούρκους. Το μεγαλύτερο κομμάτι της αγοράς γούνας που ξεκινάει από τη Φιλανδία ελέγχεται από Τούρκους όπως και τα περισσότερα γουνεμπορικά της Φιλανδίας. Οι περισσότεροι ξεναγοί στο Helsinki είναι Τούρκοι και το προβάλλουν ιδιαίτερα. Στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές υπήρχαν Τούρκοι υποψήφιοι από κάθε κόμμα ακόμα και το πιο συντηρητικό στα όρια φασισμού. Αυτό βέβαια δεν είναι κακό και ίσως να δώσει και μερικά μαθήματα στην Ελλάδα και τις ανόητες αντιδράσεις για την υποψήφια νομάρχη.

Οι περισσότεροι Τούρκοι που ζουν στη Φιλανδία είναι Ετσεβιτικοί και Εβρενικοί, όταν έγραψα ένα άρθρο πριν από ένα χρόνο για την Κύπρο, η διεύθυνση του περιοδικού πήρε πάνω από 400 γράμματα Τούρκων, κάποια από αυτά από Τουρκία και ‘υποχρεώθηκε’ να τυπώσει ένα από αυτά που είχε εκτενείς αναφορές στην ‘τουρκική’ μειονότητα στην Ελλάδα. Φυσικά δεν υπήρξε συνέχεια παρ’ όλο που επανήλθα με το θέμα και απαντώντας για την μουσουλμανική μειονότητα στην Ελλάδα και τη μη ανάγκη της για νταβατζήδες.

Όσον αφορά το άρθρο η αλήθεια είναι ότι ο Erkki Tuomioja δεν είπε και πολλά για την Τουρκία μιας και αυτό οι Φιλανδοί το αντιμετωπίζουν περισσότερο σαν συνολικό όσο αφορά την κοινότητα πρόβλημα. Αυτό που ενδιαφέρει τους Φιλανδούς είναι να ξαναδώσουν ζωή στο Ευρωπαϊκό σύνταγμα και σε αυτό αναφέρθηκε εκτενέστατα. Όσον αφορά την Τουρκία είναι διατεθειμένοι να το αναβάλλουν το πρόβλημα και να το μεταφέρουν στη γερμανική προεδρία που ακολουθεί της φιλανδικής. Οι Φιλανδοί έχουν σκοπό να επιβάλλουν την Φιλανδία σαν ισορροπητική δύναμη στην ΕΕ και δεν θα αφήσουν το συννεφάκι της Τουρκίας να τους χαλάσει το show.

Αυτά τα ολίγα προς το παρών, φαντάζομαι στους υπόλοιπους έξη μήνες θα έχουμε την ευκαιρία για περισσότερα.

**********************************

Αυτό θα είναι ένα δύσκολο Σαββατοκύριακο, η Γερμανία πρέπει να νικήσει την Αργεντινή, η Γαλλία την Βραζιλία και η Αγγλία την Πορτογαλία!!! Μόνο με θαύμα θα συμβούν και τα τρία!!!

**********************************

Και μην ξεχνάμε να διαβάζουμε και το Ovi magazine!!!

 
Thursday, June 29, 2006,9:43 PM
Esplanade Park και Market Square
Ένα από τα αγαπημένα μου σημεία στο Helsinki είναι η Market Square στο λιμάνι. Κάτι λοιπόν που η βροχή σταμάτησε κάτι η μελαγχολία που με έπιασε τις τελευταίες μέρες πάλι εκεί κατέληξα.

Το καλοκαίρι η Market Square είναι γεμάτη κόσμο, το χειμώνα αστα να πάνε μόνο γλάροι και κοράκια, αλλά το καλοκαίρι είναι η απόλυτη διασκέδαση. Σαν να πηγαίνεις βόλτα στο Μοναστηράκι στο πιο φιλανδικό όμως με πολλούς Αμερικάνους και Γιαπωνέζους τουρίστες. Αυτό τώρα πρέπει κάπως να το εξηγήσω.

Το Helsinki δεν είναι ακριβώς η μεγάλη ευρωπαϊκή μητρόπολης. Σου φτάνουν τρεις μέρες για να νιώσεις άνετα με την πόλη και να αρχίσεις να κυκλοφορείς σχετικά άνετα. Άλλωστε έχει μόνο 300,000 κάτοικους, το εκατομμύριο το φτάνει μαζί με τα περίχωρα και την Vantaa που είναι σαν να λέμε Αττική. Οπότε εκτός κι αν έχεις κάποιον δικό σου που παντρεύτηκε Φιλανδέζα και δεν είσαι πολιτικός πρόσφυγας με όνειρο να βρεθείς στη Σουηδία δεν υπάρχει άλλος λόγος να έρθεις στη Φιλανδία για περισσότερο. Όλοι μου οι φίλοι και γνωστοί που έχουν έρθει στη Φιλανδία, κάπου στην τρίτη μέρα αρχίσανε να ψάχνουν τα πρακτορεία για να επισκεφτούν την Εσθονία, τη Σουηδία και πάνω από όλα την Αγια Πετρούπολη. Καλά είμαι υπερβολικός, την τέταρτη μέρα!!!

Παρ' όλα αυτά το Helsinki έχει πολύ τουρισμό και αυτός ο τουρισμός έρχεται από τα κρουαζιερόπλοια που κάνουν σε 10 μέρες τον γύρω της Βαλτικής, Σουηδία, Φιλανδία, Εσθονία, Ρωσία, Γερμανία και Δανία. Στη Φιλανδία μένουν μόνο μια μέρα και συνεχίζουν αμέσως το βράδυ για Αγια Πετρούπολη αλλά αυτές τις 12 ώρες δεκάδες τουρίστες πλημμυρίζουν το κέντρο και φυσικά την Market Square που είναι και το σημείο αποβίβασης και συνάντησης για τα groups. Επαναλαμβάνω μην συγκρίνετε τον τουρισμό της Ελλάδας με τη Φιλανδία, δεκάδες τουρίστες αντιστοιχούν σε χιλιάδες για την Αθήνα.

Οι περισσότεροι είναι Αμερικάνοι, μιας και νιώθουν ασφαλείς να επισκεφτούν το παλιό εχθρό για δυο μέρες, προστατευμένοι από ένα κρουαζιερόπλοιο και αφού επισκεφθούν τα τελευταία προπύργια του καπιταλισμού πριν το χάος, Φιλανδία και Σουηδία. Όλοι τους έχουν αυτοκόλλητα ταμπελάκια στο πέτο: My name is JOHN, My name is MARY HELLEN, μπας και ξεχάσουν το όνομα τους τώρα που βρέθηκαν στο εξωτερικό. Γενικό χαρακτηριστικό τους είναι η άγνοια. Οχι μόνο σε γεωγραφία ή ιστορία αλλά η απόλυτη άγνοια!

Πέρσι κάνοντας μια μέρα πάλι βόλτα στο ίδιο μέρος ένα ζευγάρι Αμερικάνων με σταματάει και με ρωτάει κάτι, τους απαντάω και ο κύριος με πολύ σοβαρό ύφος μου λέει ότι είναι πολύ χαρούμενος που μιλάει με ντόπιο. Του εξηγώ ότι ξένος είμαι κι εγώ άλλα που να με ακούσει, αυτός μόνο τη φωνή του άκουγε, και μου κάνει και την δήλωση. Τώρα που τέλειωσε ο κουμουνισμός και είμαστε πάλι ελεύθεροι δεν πρέπει να φοβόμαστε τίποτα. Ήταν σίγουρος ότι ο Putin είναι κρυφοκουμουνιστής αλλά τώρα με το ΝΑΤΟ δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα, μόλις γίνουμε μέλος όπως οι άλλες χώρες του μπλοκ θα έρθουν τα αμερικάνικα τανκς να βοηθήσουν την νέα δημοκρατία μας. Εκείνη τη στιγμή βγήκε ο Φιλανδός από μέσα μου και δάκρυσα από ανακούφιση. Μέχρι τη Filandia του Sibelius άκουγα σε μουσική υπόκρουση!!! Περήφανος τον φίλησα σταυρωτά και συνέχισα σαν καλός Φιλανδός να πιω μια μπίρα, υποσχόμενος ότι θα μεταφέρω ότι μου είπε στον Vanhanen!!!

Από τότε δεν χάνω ευκαιρία και μόλις δω Αμερικάνο να ψάχνεται τρέχω να βοηθήσω. Κοίτα τώρα που αυτό κοντεύει να γίνει μυθιστόρημα. Λοιπόν, η συνέχεια για την Market Square αύριο!!!

*********************************

Φίλε phivos το μόνο που δεν θα ήθελα ήταν να σε μελαγχολήσω. Αλλά αυτό το τηλέφωνο με τάραξε φέρνοντας μου αναμνήσεις που κυριολεκτικά με απωθούν. Παρ΄ επιπτόντως και γω Helsinki θα μείνω... οπότε παρέα θα τα λέμε! Όσο για βαλίτσες, με τίποτα, ούτε για διακοπές!!!

Κάποιες απαντήσεις μου τις έχεις ήδη δώσει από το site σου και ευχαριστώ θερμά γι’ αυτό :)

*********************************

Αυτό το παιχνίδι των Γάλλων με αποζημίωσε απόλυτα για τις βαρετές ώρες που πέρασα μπροστά στη τηλεόραση. Ακόμα βραχνιασμένος είμαι. Άντε να νικήσει και την Βραζιλία τώρα και η Αγγλία να νικήσει την Πορτογαλία και θα είμαι πραγματικά ικανοποιημένος.

*********************************

Οι φωτογραφίες είναι: στο κέντρο του Esplanade Park οι σουηδόφωνοι Φιλανδοί κάθε Johannus στήνουν αυτό το ...δέντρο, παλιό έθιμο, η γνωστή Mirada με τον αιώνιο γλάρο στο κεφάλι της και τέλος Αμερικάνοι τουρίστες στη Market Square δυστυχώς δεν κατάφερα να τους πιάσω με ταμπελάκια My name is JOHN.

 
Wednesday, June 28, 2006,9:34 PM
Η βροχή τελείωσε και βγήκαν τα ...σακίδια
…και έτσι εμφανίστηκε πάλι ο ήλιος και οι Φιλανδοί ξαμοληθήκανε στα πάρκα κάπως σαν τα σαλιγκάρια όλοι με αυτά τα μαγικά σακίδια που θαρρείς ότι έχουν μέσα όλη τους την προίκα.

Όσοι έχουν περάσει έστω και για λίγες μέρες από την Σκανδιναβία και πολύ περισσότερο από την Φιλανδία θα έχουν παρατηρήσει ότι όλοι ανεξαίρετου ηλικίας και φύλου κουβαλάνε αιώνια μαζί τους ένα σακίδιο. Βασικά αυτό το σακίδιο είναι το μόνο πράγμα στο σύνολο του φιλανδικού look που δικαιολογεί οποιοδήποτε άλλο χρώμα έκτος από το μπλε, το καφέ και το μαύρο. Το χειρότερο, μετά από λίγο καιρό ανακαλύπτεις ότι κολλάς την συνήθεια και αρχίζεις να ψάχνεις το σακίδιο που ταιριάζει στο στιλ σου!!!

Τώρα τι έχει αυτό το σακίδιο που κουβαλάνε όλοι παραμένει ένα μυστήριο για μένα αλλά υπάρχει μια αλήθεια, τα πάντα. Να πάρτε για παράδειγμα τη σημερινή μέρα. Η βροχή σταμάτησε κάποια στιγμή γύρω στις 11 και εκείνη τη στιγμή ήμουνα στο κέντρο για τη συνηθισμένη μου βόλτα στα βιβλιοπωλεία του κέντρου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο κόσμος που κυκλοφορούσε εκτός από κάποιους Γιαπωνέζους τουρίστες και τους καθαριστές ήταν ελάχιστος και οι περισσότεροι φορώντας αδιάβροχα τρέχανε να χωθούνε στα μαγαζιά για να αποφύγουνε τη βροχή. Αυτά μέχρι τις 11, μόλις έγινε 11 και ένα λεπτό και η βροχή σταμάτησε από παντού εμφανίσθηκε κόσμος και αφήνοντας τους να με παρασύρουν βρέθηκα στο Esplanade Park το μεγάλο πάρκο που ξεκινάει από του Stockmans και καταλήγει στο λιμάνι.

Κάθε τετραγωνικό εκατοστό του πάρκου ήταν κατειλημμένο. Παρέες που ξεκινάγανε από ζευγαράκια η δυο κοπέλες σε παρέες που φτάνανε τα δέκα άτομα ήταν εκεί. Οι περισσότεροι είχαν απλώσει καρό κουβέρτες στο γρασίδι, σχεδόν όλοι είχαν βγάλει το κολατσιό τους και ένα μεγάλο ποσοστό είχε αρχίσει το παραδοσιακό φιλανδικό πρωινό, μπίρες!!!

Αν αναρωτιέστε τώρα που βρέθηκαν όλες αυτές οι καρό κουβέρτες, τα τοστ, τα αναψυχτικά, το ανοιχτήρι για την μπίρα και οι μπίρες, το βιβλίο που διαβάζει η κυρία και το σκάκι που παίζουν οι δυο νεαροί ακόμα και τα μικρά μπόγκος που παίζουν το ζευγάρι σε μια γωνία, λοιπόν όλα αυτά κρυβόντουσαν μέσα σε αυτά τα σακίδια. Τα ίδια σακίδια είχαν ακόμα τα αδιάβροχα που όλοι φορούσαν μέχρι τώρα, τα σανδάλια που αντικατέστησαν τα αθλητικά παπούτσια, τα φορητά CD players, τα MD και τα iPod.

Τώρα τελευταία άρχισα να κουβαλάω κι εγώ σακίδιο, βέβαια το δικό μου δεν είναι τόσο πολύ προχωρημένο, ένα βιβλίο έχει μέσα, ένα σημειωματάριο, το πορτοφόλι μου, τσιγάρα, τα γυαλιά μου και μερικές φορές την μικρή φωτογραφική μου μηχανή. Βλέπετε τώρα πόσο πρακτικό είναι το σακίδιο και πόσο αδύνατο θα ήταν να κουβαλάς όλα αυτά στις τσέπες του τζιν;

Αυτά από την Φιλανδία για σήμερα, η ώρα είναι σχεδόν 10 το βράδυ (;) και εγώ βγαίνω στον κήπο μου να απολαύσω τον ...ήλιο!!!

***************************

Ημέρα χωρίς ποδόσφαιρο. Τα χέρια μου τρέμουν, έχω πονοκέφαλο και είμαι γενικά πολύ νευρικός. Σημάδια στέρησης;

***************************

Οι φωτογραφίες είναι από το Esplanade Park απλά ..οχι σημερινές. Είπαμε, έχω σακίδιο αλλά ακόμα δεν έχω μάθει να το κουβαλάω καθημερινά μαζί μου!!!

 
,12:08 AM
Με βροχή
Κοίτα τώρα τι έπαθα, πάνω που ήμουνα έτοιμος να σας γράψω για την ατέλειωτη βροχή που ρίχνει δυο μέρες τώρα στο Helsinki, την επίσκεψη του Καραμανλή στη Φιλανδία – για τη οποία έμαθα από τα ελληνικά νέα μιας και στη Φιλανδία κανένας δεν ασχολήθηκε, ούτε ένα μονόστηλο στη Helsinki Sanomat και θα τελείωνα με το πόσο πράσινη είναι αυτή τη στιγμή η Φιλανδία μετά από τόση βροχή, εκτίμησα το internet!!!

Αν και κάποιοι φίλοι έχουν διαφορετική γνώμη εγώ είμαι δεινόσαυρος στο internet και ακόμα υπάρχουν δεκάδες να μην πω χιλιάδες και ξευτιλιστούμε τελείως, πράγματα που έχω τελείως άγνοια αλλά ελπίζω σύντομα ο φίλος ο phivos να μου δώσει μερικές λύσεις, τουλάχιστον όσο αφορά το Mac που αγόρασα στη Φιλανδία!!!

Λοιπόν πάνω που η μελαγχολία θα συνεχιζόταν σε δεύτερο επεισόδιο προέκυψαν δυο mails από δυο πολύ αγαπημένους φίλους που με βρήκαν μέσω internet. Και φυσικά ακολουθήσαν άμεσα τηλεφωνήματα, ‘τι κάνεις βρε τρελάρα, που χάθηκες τόσα χρόνια’ κλπ.

Με τον Γιώργο είμαστε στη δεύτερη δεκαετία μιας πολύ παράξενης φιλίας. Έχουμε περάσει κάτι καταπληκτικά 24ωρα, πίνοντας ασύλληπτες ποσότητες αλκοόλ και γελώντας σαν τρελοί. Με τον Γιώργο συμβαίνει κάτι περίεργο, όταν είμαστε μαζί είμαστε σαν standup comedians. Με κάποιο μαγικό τρόπο συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλο και όσοι είναι γύρω μας καταλήγουν σε δάκρυα από το γέλιο. Αν μπορούσα να ηχογραφήσω συζητήσεις μας είμαι σίγουρος ότι εκείνη η σειρά ‘και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή’ θα έσβηνε μπροστά μας.

Και ναι έχουμε κλάψει και πολύ. Καλά για τι άλλο, για γκόμενες!!! Θυμάμαι απίστευτο Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη για χάρη ξενέρωτης ξανθιάς που επέμενε να βάφει τις ρίζες μαύρες! Είμαι σίγουρος ότι ακόμα και τώρα συγκεκριμένο bar θα μας θυμάται.

Ο Γιώργος λοιπόν πήρε τη μεγάλη απόφαση να επιστρέψει στην Ελλάδα, μια τα παιδιά, μια τα χρόνια στο εξωτερικό πήρε τη μεγάλη απόφαση και το έκανε. Και δεν του πήρε πολύ για να δει όλο το χορό (όπως στις αρχαίες κωμωδίες) από την αρχή. Κάτι Μπλαμπλανικολάου, κάτι δήθεν Ιταλούς που επειδή περάσανε ένα Σαββατοκύριακο στο Μιλάνο γίνανε Ιταλοί, αλλά στην Ελλάδα ότι δηλώσεις είσαι, κάτι δήμαρχους Μπολουδες και κάτι ιπποτρόφους marketάδες.

Που πας βρε Γιώργο; Εμείς φύγαμε από την Ελλάδα ακριβώς επειδή την αγαπάμε την δύσμοιρη και επειδή μόνιμα αυτοί που κυβερνούν είναι οι πρώην, οι νυν και οι επόμενοι δήθεν, και δεν εννοώ τους ‘κυβερνώντες’ κι αυτοί μαριονέτες είναι. Εννοώ αυτούς που είχαμε την τιμή να γνωρίσουμε κι οι δυο μας παρέα όταν φοράγαμε σακάκι, γραβάτα και επώνυμα γυαλιά μυωπίας.

Τουλάχιστον ρε συ Γιώργο εδώ έχουμε μόνο μια ταμπέλα, αυτή του ξένου, στην Ελλάδα μια ζωή ο καθένας μας φοράει την ταμπελίτσα που τον βολεύει στα παιχνίδια του. Η μήπως φύγαμε για να βρούμε ένα καλύτερο μέλλον γιατί δεν είχαμε δουλειά και τα προσόντα; Δεν ξέρω τι να πω ρε συ Γιώργη. Τα παιδιά, ναι τα παιδιά είναι μεγάλη υπόθεση και καλό είναι να βρίσκονται στη πατρίδα, μόνο ρε συ Γιώργο τα παιδιά στο εξωτερικό θα μαθαίνανε για την ακρόπολη και θα μαθαίνανε και την ιστορία της, στην Ελλάδα θα δούνε την ακρόπολη όπως θα τους την σερβίρει σε μορφή τοστ τυλιγμένο σε πλαστικό ο κάθε Μπλαμπλανικολάου και πως θα τα προφυλάξεις!

Είδες τελικά πάλι στο μελαγχολικό το γύρισα και συνεχίζει να βρέχει έξω.

************************

Συγνώμη αν σήμερα έγινα λίγο ...δυσκολοκατανόητος αλλά φαντάζομαι ότι πολλοί καταλάβατε και ακόμα περισσότεροι φαντάζεστε γιατί μιλάω. Να ρε φίλε phivos και συ από τα γραφόμενα σου στο ίδιο club μου φαίνεσαι και είμαι σίγουρος ότι θα καταλάβεις πολύ περισσότερα από όσα φαίνονται.

************************

Επιτέλους οι αγώνες αρχίσανε να αποκτάνε ενδιαφέρον. Καταπληκτική η Γαλλία και ο Zidane απλά μοναδικός. Είμαι σίγουρος ότι αυτός ο παίκτης θα λείψει από το ποδόσφαιρο οχι μόνο για την ποδοσφαιρική του αξία αλλά και για τον χαρακτήρα του και το στιλ του.

************************

Στη φωτογραφία τέσσερα παγοθραυστικά περιμένοντας το χειμώνα και στο βάθος το κέντρο και ο καθεδρικός ναός.

 
Monday, June 26, 2006,6:13 PM
Φαντάσματα
Ήταν κάπου γύρω στις τέσσερις τα ξημερώματα και αφού όλοι είχαν κοιμηθεί, κάθισα μόνος μου στην άκρη της λίμνης και κάπνιζα το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο. Περίεργη ώρα. Είναι σαν όλα τα φαντάσματα από το παρελθόν μου να παρελάσανε μπροστά μου και ας ήμουνα σε μια ακρολιμνιά στη Φιλανδία.

Δεν ξέρω πως έγινε, όλες οι παλιές αγάπες ήρθαν κι' αυτές που πλήγωσα και αυτές που με πληγώσανε. Πως περάσανε έτσι τα χρόνια; Θυμάμαι σαν να ‘ταν χτες, σημειώματα στο ψυγείο και το παλιό μου μπλουζάκι από συναυλία των Who. Ακόμη στη ντουλάπα τα έχω και ας μη μου χωράει πια. Σαν να περιμένω την Ε. να το φορέσει κι ας έχω αλλάξει τη μοίρα μου, κι ας έχω μια καρδούλα δυο χρονών να ανασαίνει ελαφρά σε ένα μικρό σπιτάκι λίγα μέτρα πίσω μου. Θυμήθηκα και τον Λ., ούτε που ξέρω από που πετάχτηκε κι αυτός. Κάθε φορά που αποφάσιζε να αυτοκτονήσει με έπαιρνε τηλέφωνο και έτρεχα. Και τον εύρισκα με επιδέσμους και αίματα, κάθε φορά το ίδιο σκηνικό και πάντα να βρέχει. Και να καθόμαστε στη βεράντα του σπιτιού του και να πίνουμε ούζο και κει να μου λέει συνέχεια ότι πρέπει να δραπετεύσουμε.

Τον συνάντησα πριν από μερικά χρόνια, υπάλληλος στο δήμο, χωρισμένος για δεύτερη φορά ο Λ. Κάθε Σάββατο βγάζει βόλτα το παιδί από την πρώτη και κάθε Κυριακή το παιδί από τη δεύτερη. Όλη τη βδομάδα δουλεύει δυο δουλείες, ‘για να μην τους λείψει τίποτα και γίνουν σαν και μένα.’ Γαμώτο πάνε πάνω από δέκα χρόνια από τότε, πως περάσανε; ‘μαλάκα καλλιτέχνη τα κατάφερες και τους ξέφυγες ρε!’ έτσι μου φώναξε όταν χωρίσαμε και τώρα στην άκρη της λίμνης κοιτάζοντας τον λευκό ήλιο του μεσονυχτίου σκέφτομαι αν τα κατάφερα και τελικά ποιοι ήταν αυτοί που προσπαθούσαμε τόσο σκληρά να τους δραπετεύσουμε.

Κάποια στιγμή τσακωθήκαμε με τον Λ. Είχαμε φτάσει στις μπουνιές και έτσι μεγαλόσωμοι που ήμασταν κι οι δυο μας το μόνο που καταφέρναμε ήταν να στεκόμαστε ο ένας απέναντι από τον άλλον και να βαράμε γροθιές με σειρά. Μια εγώ μια εκείνος. Και δεν κάναμε και τίποτα να καλυφθούμε η να αποφύγουμε, απλά βαράγαμε με την σειρά μια ο ένας και μια ο άλλος. Κάποια στιγμή συνειδητοποιήσαμε ότι είχε μαζευτεί κόσμος γύρω μας και εμείς συνεχίζαμε στον ίδιο ρυθμό. Είχε περάσει πάνω από μισή ώρα και οι δυο μας είχαμε και τα δυο μας μάτια μαυρισμένα και τα χείλια πρησμένα ώσπου ξαφνικά σταματάει ο Λ. και μου λέει, ‘ρε καλλιτέχνη βαρέθηκα, δεν πάμε για κανένα ούζο;’ Και πήγαμε. Και πήγαμε και για ούζο και ύστερα για χαβαλέ στη Σόλωνος. Χέστα, έχω τόσες αναμνήσεις με το Λ. Και δεν ξέρω τι με έπιασε και τον θυμήθηκα τώρα. Την πρώτη του γυναίκα την φλερτάραμε και οι δυο μας. Σαν τρελοί. Μέχρι που ένα βράδυ πήραμε τις μηχανές μας και πήγαμε για βόλτα στη θάλασσα. Εγώ γύρισα μια χαρά, ο Λ. έμεινε στο νοσοκομείο για ένα μήνα λόγω γονάτου. Η Μ. χαρακώθηκε στο πρόσωπο από το σούρσιμο στα χαλίκια. Πέντε πλαστικές δεν καταφέρανε να κάνουν τίποτα και ήταν μόνο είκοσι χρονών. Τώρα παιδεύτηκα να θυμηθώ το όνομα της. Είναι σαν την Ε. που έχει αυτό το παλιό σκίσιμο πάνω από το δεξί της μάτι, τραύμα από όταν ήταν παιδί, της το είχε κάνει ο αδερφός της όταν της πέταξε κάτι. Κάθε φορά που την κοιτούσα μόνο αυτό έβλεπα και είχε το άτιμο μια παράξενη έλξη επάνω μου! Πως ένα παλιό τραύμα με πλάνευε μυστήριο αλλά ποτέ δεν είχα καταφέρει να πάρω τα μάτια μου από πάνω του.

Και ο Λ. παντρεύτηκε την Μ. ένα χρόνο μετά, λίγο την αγαπούσε λίγο οι τύψεις για το ατύχημα την παντρεύτηκε. και να τος τώρα κάθεται δίπλα μου στην ακρολιμνιά στη Φιλανδία, με τον ένα καρπό μπαταρισμένο με ματωμένους επιδέσμους να μυρίζει ούζο ο αέρας. Εγώ από κάποιο παράξενο παιχνίδι της φύσης δεν μεθάω ποτέ όσο και να πίνω. Μια ζωή μπορώ και περπατάω ίσια όσο και να έχω πιει. Κατάρα σκέτη και ανάθεμα. Είναι σαν να μην μπορώ να περάσω απέναντι. Και όλοι φαίνεται να είναι απέναντι και ο Λ. εκεί είναι κι ας μπορώ να μυρίσω ούζο παντού στον αέρα.

Και κάπου εκεί μπερδευτήκαν όλοι, ο Λ. και η Ε. Μέχρι κι ο Κωνσταντάρας ο ηθοποιός ήρθε κι εγώ κοίταζα τον κατάλευκο ήλιο και σκεφτόμουνα, ‘Άσε ρε Λ. πάλι έτοιμος για ταξίδια είμαι.’ ‘τι σε πιάνει ρε καλλιτέχνη’ μουρμούριζε ο Λ. ‘εσύ υποφέρεις κι εμείς ζούμε από τα ταξίδια, άστα βολέψου, καλά είσαι, είσαι και λαβωμένος τώρα τελευταία.’

Αυτό είναι το τελευταίο ποτηράκι ρακί που πίνω Λ. μου το φέραν κάτι φίλοι αλλά θα σου μιλήσω άλλη φορά γι’ αυτούς. Άντε στην υγεία μας, στα ταξίδια που εγώ δεν μπορώ να αποφύγω και στα ταξίδια που εσύ δεν θα κάνεις ποτέ. Άσπρο πάτο!

Να ΄σαι καλά Λ. όπου και να ‘σαι!

 
Thursday, June 22, 2006,9:36 PM
Φεύγω αύριο το πρωί
Τα ψώνια από το supermarket τελειώσανε. Τώρα έχουμε, λουκάνικα ή καλύτερα makara για τους Φιλανδούς, μπιφτέκια που έχω προσθέσει ρίγανη και κύμινο έτσι για να τους δώσω γεύση από σουτζουκάκια!!! Σκόρδο, αγγούρια και γιαούρτι για το τζατζίκι, φέτα (καλά γύψος της ΜΕΒΓΑΛ είναι αλλά τι να κάνεις!) ντομάτες, κρεμμύδια και Νεμέα, οχι αυτό το καλό που μου στείλανε οι φίλοι μου, αλλά αυτό που βρίσκουμε στα Alko, το κρατικό μονοπώλιο αλκοολούχων.

Σήμερα θυμήθηκα πόσο περίεργα μου φανήκανε την πρώτη φορά τα φιλανδικά supermarkets. Δεν είχα ακόμα μετακομίσει στη Φιλανδία και ερχόμουνα κυρίως για διακοπές, ήταν πριν καλά καλά παντρευτώ όταν είχαμε πρωτογνωριστεί με την γυναίκα μου κι ερχόμουνα να την δω όταν μια από αυτές τις φορές πήγαμε σε ένα supermarket. Εντάξει δεν ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα σε supermarket – κι εδώ δεν χρειάζεται να χαζογελάνε όσοι με γνωρίζουν, αλλά κάτι μου πήγαινε στραβά με το που το είδα αλλά δεν μπορούσα να εντοπίσω το γιατί.

Με χτύπησε κατακέφαλα στην έξοδο στο διάδρομο προς τα ταμεία που το λογότυπο του supermarket υπήρχε στη μετωπίδα σε όλη τη σειρά των ταμείων. Αποκλείεται να μαντέψατε και μην το κουράζετε. ΚΚΚ! Μάλιστα, η μεγαλύτερη και παλαιότερη αλυσίδα supermarkets στη Φιλανδία έχει τα ίδια αρχικά με την κου-κλουξ-κλαν.

Η Σουηδία και η Φιλανδία είναι οι ποιο πολιτικά ορθές χώρες που έχω γνωρίσει. Και οι Σουηδοί έχουν καλό λόγο μιας και το ποσοστό ξένων στη Σουηδία είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη, οι Φιλανδοί όπως πάντα προσπαθούν να είναι βασιλικότεροι του βασιλέως σε σημείο που είναι διατεθειμένοι να ‘σκοτώσουν’ ακόμα και παραδόσεις ετών στο βωμό του πολιτικά ορθώς.

Υπάρχει ένα παραδοσιακό γλυκό με σοκολάτα, κάτι σαν παστάκι που το λέγαν ‘το φιλί του νέγρου.’ Οι μη εκδηλωτικοί Φιλανδοί λοιπόν, που ακόμα και μάνα με κόρη ανταλλάσσουν χειραψία αντί να φιληθούν χρησιμοποιούσαν την ανταλλαγή αυτού του γλυκού για να ανταλλάξουν φιλιά. Τέλος, η παράδοση κόπηκε γιατί φυσικά το γλυκό τώρα λέγεται σοκολάτα κέικ!!! Οπότε μαζί με το όνομα χάθηκε και η παράδοση και σας πληροφορώ ότι ένας ολόκληρος λαός αποδέχτηκε την αλλαγή και την έκανε πράξη αυτόματα.

Τώρα πως τους ξέφυγε το ΚΚΚ αυτό αποτελεί μυστήριο για όλους τους ξένους που ζουν στη Φιλανδία. Τα supermarkets που ανήκουν σε αυτή την αλυσίδα ανάλογα με την έκταση τους έχουν και τα ανάλογα Κ, έτσι υπάρχουν Κ, ΚΚ, ΚΚΚ και ΚΚΚΚ. Το 85% βέβαια είναι ΚΚΚ.

Το τρελό είναι ότι κανείς μας δεν λέει τίποτα γιατί είναι τόσο σοβαρό που δεν ξέρουμε πως να το πούμε και μέσω του συλλόγου των αγγλοφώνων στης Φιλανδίας σκεφτόμαστε κάποια στιγμή να κάνουμε κάποια ανακοίνωση ελπίζοντας ότι κάποιος θα την διαβάσει!

Αυτά λοιπόν. Όλα έτοιμα και αύριο όλη η Φιλανδία ανάβοντας φωτιές και πίνοντας αμέτρητες ποσότητες μπίρας θα γιορτάσουμε την ήμερα των 24 ωρών. Φωτογραφίες υπόσχομαι με την επιστροφή.

Να περάσετε όλοι καλά, θα τα πούμε την Κυριακή!!!

**************************

Σιγά μην χάσω το ποδόσφαιρο, σιγούρεψα ότι υπάρχει pub σε ακτίνα λογική και έτσι θα δω τουλάχιστον τους σαββατιάτικους αγώνες!!!

**************************

Πάλι στον Χατζηδάκη το έριξα απόψε. Όλοι μου λένε ότι ο χειμώνας στη Φιλανδία φέρνει μελαγχολία, δεν ξέρω γιατί αλλά για μένα έχει δουλέψει ανάποδα. Τα καλοκαίρια μα πιάνει μελαγχολία. Έτσι κι αλλιώς μια ζωή ανάποδος ήμουνα!!!

**************************

Συγνώμη που ‘χάλασα’ τη φωτογραφία με τα μανιτάρια αλλά τώρα τελευταία με πάνε από copycat σε copycat, μετά την ανακοίνωση γελοίου Φιλανδού ότι βγάζει περιοδικό με το όνομα Ovi magazine είδα συνεχόμενα links σε μια φωτογραφία μου. Φιλανδικό ρατσιστικό site χρησιμοποιείσε κάποια γνωστή φωτογραφία μου για να προβάλει τις ομορφιές της Φιλανδίας. Το τρελό και η βλακεία τους είναι ότι αντί να κάνουν αντιγραφή της φωτογραφίας την κάνανε απ’ ευθείας link στο site όποτε τους βρήκα εύκολα. Οι Φιλανδοί καυχιόνται για τον τσαμπουκά τους που το αποκαλούν sisu, όλα λοιπόν τα εθνικιστικά – ναζιστικά κομματάκια και sites στη Φιλανδία έχουν την λέξη sisu σαν απαραίτητο συνθετικό. Οι συγκεκριμένοι λοιπόν είχαν τόσο πολύ sisu που εφεύραν ολόκληρη ιστορία για το που, πότε και γιατί βγάλανε τη συγκεκριμένη φωτογραφία. Τέτοια ηλιθιότητα γιατί αν είχαν διαβάσει την λεζάντα της φωτογραφίας θα βλέπανε ότι ήταν τραβηγμένη σε ένα πολύ γνωστό χωριό της Λαπωνίας και φυσικά όταν o αναγνώστης κάνει return επιστρέφει στο Ovi magazine. Αυτή τη στιγμή βέβαια το site τους δείχνει τσόντα αλλά με το μυαλό που δεν κουβαλάνε ούτε που θα καταλάβουν τη διάφορα μιας και για τρίτη μέρα δεν το έχουν αλλάξει. Συγνώμη και πάλι.

 
Wednesday, June 21, 2006,9:38 PM
Johannus - Μέρος 2ον
Λοιπόν στο πρωτο μέρος καλύψαμε το περιβάλλον που απαιτείται για να είναι πετυχήμενη η ημέρα των 24 ωρών. Το άλλο απαραίτητο συστατικό είναι η μπίρα. Όχι κρασί, έτσι κι αλλιώς χαμένο θα πήγαινε, μόνο μπίρα.

Ξέρω ότι μερικές φορές μου βγαίνει περίεργα και ακούγεται σαν κακία, αλλά αυτή είναι μια πλευρά των Φιλανδών που δεν αντέχω με τίποτα. Ο χειρότερος συνδυασμός κοκτέιλ σε αυτό τον πλανήτη είναι οι Φιλανδοί με το αλκοόλ. Όχι ότι εγώ δεν έχω μεθύσει, αρκετές φορές ώστε να υπάρχουν πολλοί και διάφοροι που να με θυμούνται. Αλλά πάντα κατέληγα στο να τραγουδάω τίποτα τρελά ρεμπέτικα που τα θυμάμαι μόνο μεθυσμένος και γενικά να είμαι σε καλή διάθεση. Γενικά και οι φίλοι μου είναι μια από τα ίδια. Ο κολλητός μου μέθυσε στο γάμο μου και το πιο ακραίο που έκανε ήταν μετά από πενήντα χρόνια άκαπνος, άρχισε να καπνίζει πούρα!!!

Οι Φιλανδοί είναι κάτι σαν Dr. Jekyll και Mr. Hyde. Όταν είναι νορμάλ είναι μετρημένοι στα πάντα, ακόμα και στο να εκφράσουν τα πιο απλά συναισθήματα, λιγομίλητοι και ευθείς μέχρι αγένειας. Όταν μεθάνε γίνονται πλάσματα χωρίς αυτοσεβασμό που χάνουν κάθε έλεγχο μυαλού και σώματος. Οι Φιλανδοί όταν λένε πάμε να πιούμε δεν εννοούν πάμε να πιούμε μερικά ποτηράκια και να περάσουμε καλά, εννοούνε πάμε να μεθύσουμε και να μην ξέρουμε τι κάνουμε. Στα χρόνια που ζω στη Φιλανδία δυστυχώς έχω πολλές ιστορίες να πω με ανθρώπους και γεγονότα, ιστορίες που θα κάνανε ακόμα και τον Bukowski – άραγε τον θυμάται κανένας; - να κοκκινίσει.

Η ημέρα του Johannus είναι η ημέρα με τους περισσότερους θανάτους στη Φιλανδία. Όσο τρελό και αν ακούγεται ένα μεγάλο ποσοστό αποφασίζει να κάνει βαρκάδα στη λίμνη και κάπου στη μέση της λίμνης αποφασίζουν ότι από τις πολλές μπίρες χρειάζονται να κατουρήσουν. Και το κάνουν όρθιοι στη βάρκα. Τώρα πως θα τους σώσουν οι άλλοι μισοαναίσθητοι από το αλκοόλ συνταξιδιώτες τους ...

Φυσικά υπάρχει το ποσοστό με τα τροχαία και ακολουθεί το ποσοστό που αυτοκτονεί. Μην ξεχνάτε ότι η Φιλανδία είναι η χώρα με τις περισσότερες αυτοκτονίες, νομίζω μόνο η Ιαπωνία είναι σχετικά κοντά αλλά για διαφορετικούς λόγους.

Έτσι λοιπόν το ξημέρωμα της επομένης του Johannus θα βρει δεκάδες Φιλανδούς λιπόθυμους ή να κοιμούνται σε πολλά πεζοδρόμια του Helsinki και άλλων φιλανδικών πόλεων. Παρ΄ επιπτοντως ο τέως αρχηγός της αστυνομίας συλλήφθηκε πέρσι του Johannus να οδηγεί τελείως μεθυσμένος!!!

Μια όμορφη παράδοση γα του Johannus και ειδικά στη νότια Φιλανδία, Helsinki κλπ. είναι οι φωτιές. Οι Φιλανδοί ανάβουν γιγάντιες φωτιές σαν να εξορκίζουν τα πνεύματα. Φαντάζομαι στους παλαιότερους στην Ελλάδα κάτι θα θυμίζει αυτό σε συνδυασμό με την γιορτή του Ιωάννη του προδρόμου.

Υπάρχει ένα νησάκι στο Helsinki (μέρος του Helsinki είναι νησάκια) το Seurasaari όπου υπάρχει και ένα μουσείο κατοικιών από όλη τη φιλανδική ιστορία. Σε αυτό το νησάκι γίνονται κάποιες ιδιαίτερες γιορτές για του Johannus που συμπεριλαμβάνουν παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια. Άλλο αγαπημένο μέρος των κάτοικων του Helsinki που δεν μπορούν να δραπετεύσουν για το τριήμερο είναι η Suomenlinna.

******************************

Εμείς θα περάσουμε αυτό το Σαββατοκύριακο με φιλικό ζευγάρι σε εξοχικό με ηλεκτρικό και τουαλέτα (!!!) και ευτυχώς και οι δυο τους έχουν ζήσει πολλά χρόνια εκτός Φιλανδίας και καταλαβαίνουν ότι το να πιεις δεν είναι αυτοσκοπός απλά πίνεις και περνάς καλά.

******************************

Χάρη στο φίλο τον Μεξικάνο τώρα παρακολουθώ και το Μεξικό!!!

Μέχρι τώρα δεν είδαμε και σπουδαίο ποδόσφαιρο άντε να δούμε τη συνέχεια.

******************************

Η Δάφνη είναι μια χαρά. Οι φίλοι που θα περάσουμε μαζί τους Johannus έχουν μια κόρη 5 χρονών και έτσι θα έχει συντροφιά για το τριήμερο. Νομίζω ότι αυτό έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στην απόφαση μας να περάσουμε μαζί τους τη γιορτή.

 
Tuesday, June 20, 2006,9:27 PM
Johannus - Μέρος 1ον
Όπως σας είχα πει πριν από μερικά posts αυτή η εβδομάδα είναι η τελική ευθεία για τις καλοκαιρινές διακοπές. Για την Φιλανδία ο Ιούλιος είναι ο μήνας που οι πάντες λείπουν διακοπές συμπεριλαμβανομένων και των δημοσίων υπηρεσιών, τυχερή η Ευρώπη, την πρώτη Ιουλίου η Φιλανδία αναλαμβάνει την προεδρία και όταν οι Φιλανδοί γυρίσουν από τις διακοπές τους γεμάτοι όρεξη για δουλειά με τα παιδιά να ετοιμάζονται να πάνε σχολείο γύρω στις 10 Αυγούστου. Όλη η υπόλοιπη Ευρώπη θα ...πηγαίνει διακοπές!!! Έτσι για 2 μήνες η κατά τα άλλα υπερεργατική Ε.Ε. θα βρίσκεται σε ...διακοπές. γι’ αυτό χαλαρώστε!!!

Johannus είναι η ημέρα που οι Φιλανδοί διαμαρτυρόμενοι γιορτάζουν τον Ιωάννη τον πρόδρομο και αυτό μου πήρε γύρω στα δυο χρόνια να το καταλάβω γιατί κάθε φορά που ρώταγα η πρώτη απάντηση ήταν ‘μεσοκαλόκαιρο’ κάποια στιγμή κάποιος καλός άνθρωπος μου εξήγησε ότι στην πραγματικότητα είναι θρησκευτική γιορτή αλλά επειδή συμπίπτει με την μεγαλύτερη μέρα του χρόνου έχει κατά κάποιο τρόπο χαθεί η θρησκευτική της πλευρά. Τώρα ζώντας στη Φιλανδία καταλαβαίνετε ότι η ‘μεγαλύτερη’ μέρα σημαίνει ότι η ημέρα κρατάει 24 ώρες και αυτό διαρκεί για 15 με 20 μέρες στα νότια, Helsinki, Tampere. Στην Λαπωνία η 24 μέρα κρατάει αρκετά περισσότερο.

Ένα απαραίτητο στοιχείο για να απολαύσεις το μεσοκαλόκαιρο είναι το εξοχικό σπίτι. Τώρα επειδή το δικό σας μυαλό πήγε σε επαύλεις στην Ικαρία, παλατάκια στο Πήλιο, ανεμόμυλους στην Ανδρο και πισίνα στη Χαλκιδική (και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!!!) το φιλανδικό είναι άλλη ιστορία. Νομίζω ότι το αγγλικό cottage σαν λέξη το περιγράφει καλύτερα. Μικρά σπιτάκια τις περισσότερες φορές με ένα μεγάλο δωμάτιο, με μοναδική θέρμανση ένα τζάκι, φτιαγμένα αποκλειστικά από ξύλο και πολλές φορές από τους ίδιους τους ιδιοκτήτες, με κουζίνα της περισσότερες φορές υπαίθρια στην σκεπαστή πλευρά του σπιτιού και με υπαίθρια τουαλέτα.

Τρεχούμενο νερό; Φυσικά οχι, γεμίζεις τενεκέδες από το κοντινό supermarket! Ηλεκτρικό; Φυσικά αστειεύεστε. Σάουνα; Φυσικά, τι νομίζατε;

Τώρα επειδή αυτό το στιλ είναι κομμάτι της φιλανδικής ζωής και οι Φιλανδοί το προστατεύουν ιδιαίτερα και πεισματικά αν και σε ιδιαίτερες συζητήσεις όλοι θα θέλανε να έχουν μπάνιο μέσα στο σπίτι και ηλεκτρισμό, αυτό γίνεται σχεδόν αδύνατο μιας και για να φέρεις αποχέτευση, νερό και ηλεκτρισμό η απόσταση είναι μεγάλη και αφού οι υπόλοιποι στη διαδρομή θα αρνηθούν να συνεισφέρουν θα βρεθείς μόνος να πληρώνεις ένα ποσό δυσβάσταχτο. Έτσι όπως οι όλοι οι Φιλανδοί πηγαίνεις στο εξοχικό μόνο κάποια Σαββατοκύριακα.

Βέβαια υπάρχει η άλλη πλευρά, η αίσθηση της φύσης. Όλα αυτά τα μικρά σπιτάκια που περιέγραψα βρίσκονται στη μέση του δάσους στη άκρη κάποιας μαγευτικής λίμνης. Μην ξεχνάτε ότι η Φιλανδία είναι η χώρα των χιλιάδων λιμνών. Τώρα αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη. Θέα η λίμνη και το δάσος που σε τριγυρίζει από παντού. Γύρω στις δυο τα ξημερώματα ο ουρανός θυμίζει αυγουστιάτικο ηλιοβασίλεμα στο Αιγαίο (ήμουνα προσεκτικός να μην πω Σαντορίνη!!!). το μόνο που ακούγεται είναι οι ήχοι του δάσους, κάποιο ψάρι που πηδάει στη λίμνη, κάποιο πουλί και η απόλυτη ηρεμία. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που ηρεμεί η ψυχή σου όπως έλεγε και ο Καζαντζάκης.

*******************

Εύχομαι η Αγγλία να κερδίσει απόψε, γιατί ένας πρώιμος τελικός Γερμανία Αγγλία θα ήταν άδικος και για τις δυο ομάδες.

Η Ουκρανία πανηγυρίζει το 4-0 με τη Σαουδική Αραβία!!! Σιγά ρε, μη κουνιέστε πολύ γιατί το επόμενο παιχνίδι δεν είναι μακριά.

*******************

Η Δάφνη μετά από δυο μέρες περιπέτεια είναι καλά, έτσι η αναχώρηση την παρασκευή είναι σίγουρη.

*******************

Στα φιλανδικά αυτό το ‘εξοχικό’ λέγεται m?kki.

 
Sunday, June 18, 2006,11:24 PM
Φωτιές στη Φιλανδία

Για να μην νομίζετε ότι όλα τα στραβά και ανάποδα συμβαίνουν στην Ελλάδα και ότι μόνο στην Ελλάδα η εξουσία έχει μόνιμη αρτηριοσκλήρωση σας έχω νέα από τη Φιλανδία. Τους τελευταίους μήνες συμβαίνουν μια σειρά από εμπρησμούς που ξεκίνησαν την πρωτομαγιά με τον εμπρησμό και ολοκληρωτική καταστροφή του παλιού ξύλινου σιδηροδρομικού σταθμού στο Helsinki. Το συγκεκριμένο κτίριο βρισκόταν ακριβώς απέναντι από το κοινοβούλιο σε ένα από τα πιο κεντρικά σημεία του Helsinki και τα τελευταία δυο χρόνια είχε ξεκινήσει μια μεγάλη συζήτηση για το αν θα έπρεπε να το διαμορφώσουν σε χώρο τέχνης, εκθέσεων και συναυλιών ή να πουληθεί σε ιδιωτική εταιρία και να μετατραπεί σε εμπορικό κέντρο. Αλλά η υπεύθυνη δημοτική αρχή ανέβαλε μόνιμα την απόφαση παρ΄ολο που όλα δείχνανε ότι μάλλον ήταν έτοιμη να το πουλήσει. Μεγάλο ρόλο που καθυστερούσε να παρθεί η απόφαση έπαιξε η συλλογή υπογραφών που έφτασε σε πάνω από τις 60,000, αριθμό ρεκόρ για κάτι αντίστοιχο στη Φιλανδία. Να σας δώσω να καταλάβετε οι υπογραφές που συγκεντρωθήκαν κατά της κατασκευής νέου πυρηνικού εργοστασίου δεν ξεπεράσανε τις 20,000.

Κατά τη διάρκεια της πρωτομαγιάς που για όσους ξέρουν στη Φιλανδία δεν έχει να κάνει με τίποτα με την εργατική πρωτομαγιά αλλά είναι κάτι σαν την ημέρα των αποφοίτων που όλοι οι Φιλανδοί γυρίζουν τους δρόμους φορώντας τα χαρακτηριστικά καπέλα που παίρνουν με το απολυτήριο του σχολείου και φυσικά οι πάντες είναι μεθυσμένοι αδιάφορο ηλικίας.

Την ίδια μέρα μια ομάδα νεαρών φοιτητών κυρίως διαδήλωνε στο κέντρο για την αύξηση των απόρων και αστέγων τα τελευταία δεκαετία με τη συνοδεία πολυάριθμης αστυνομίας. Τα παιδιά συνδυάζοντας την γιορτή και τη διαμαρτυρία τους καταλήξανε στον παλιό σταθμό όπου και φυσικά το αλκοόλ έρεε άφθονο. Το ίδιο βράδυ και αφού τα πάντα δείχναν να ησυχάζουν άναψε η φωτιά που μετά από λίγες ώρες άφησε μόνο στάχτες. Σε ώρες και πριν ακόμα η πυροσβεστική κάνει οποιαδήποτε δήλωση η αστυνομία ανακοίνωσε ότι οι διαδηλωτές ήταν υπεύθυνοι για τη φωτιά και είχε ήδη προχωρήσει σε συλλήψεις. Ο τύπος στη Φιλανδία είναι σε γενικές γραμμές ευθυγραμμισμένος όταν πρόκειται για κάτι που θα άφηνε υποψίες και πάντα έτοιμοι να αποδεχτούν οτιδήποτε τους πλασάρει η ενίοτε εξουσία. Από την αρχή ένιωσα φαγούρα με το όλο θέμα και το έγραψα κιόλας παρ’ όλες τις αντιρρήσεις του στιλ, έχεις αποδείξεις; Αυτό φαντάζομαι ότι οφείλεται περισσότερο στις ελληνικές μου ρίζες και στους ‘αθώους’ εμπρησμούς που συχνά αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα

Πριν από μερικές μέρες δεύτερη φωτιά ήρθε να ταράξει τους Φιλανδούς. Κάηκε ο καθεδρικός του Porvoo. Το Porvoo είναι ένα μεγάλο χωριό στα νότια του Helsinki και γύρω στα 40 χιλιόμετρα με συχνή συγκοινωνία. Τουριστικό και πολύ γραφικό, μέρος που οι κάτοικοι του Helsinki πάνε για καφέ τα ζεστά απογεύματα του καλοκαιριού και οι πιτσιρικάδες κάνουν ολοήμερη κοπάνα από το σχολείο. Ο καθεδρικός ναός ήταν αρχιτεκτονικό στολίδι και κομμάτι της φιλανδικής ιστορίας από τότε που ήταν επαρχία της Σουηδίας. Λοιπόν τώρα δεν υπάρχει πια.

Την Παρασκευή η αστυνομία ανακοίνωσε ότι τους τελευταίους μήνες έχουν συμβεί 1,200 φωτιές στη Φιλανδία, όλες σε διατηρητέα και αξιόλογα κτίρια και υποπτεύονται ότι πίσω από αυτές τις φωτιές υπάρχει κάποιο κοινό σχέδιο και εμπρησμός. Αυτά σε σύνολο 2,100 φωτιών, περίπου 69 την ημέρα, πάντα σύμφωνα με την ανακοίνωση της αστυνομίας.

Είδατε που σας λέω ότι τελικά αυτό που κάνει τους λαούς διαφορετικούς είναι μόνο η θρησκεία κατά τα άλλα μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους που καταντάει τρομακτικό. Τελικά είδατε που και εδώ υπάρχουν οι γνωστοί άγνωστοι και οι συνήθεις ύποπτοι με την αστυνομία πάντα έτοιμη να κρίνει και να συλλάβει.

********************

Η Βραζιλία ήταν για άλλη μια φορά απαράδεκτη, παρ’ όλο που νίκησε. Τελικά φαντάζομαι ότι η Βραζιλία είναι αυτή που είναι απλώς εμείς έχουμε πέσει θύματα της φήμης που έχτισε.

********************

Στην εκπομπή μου σήμερα φαγώθηκα με την Halonen, δεν ξέρω τι με έπιασε αλλά κάθε φορά που κάνει δήλωση η πρόεδρος της Φιλανδίας τρώγομαι!!!

********************

Η Δάφνη έχει πάλι πολύ πυρετό και έπρεπε κάπου να ξεσπάσω, οπότε η Halonen ήταν πρόχειρη. Τώρα ξέρω γιατί λένε ότι πρέπει να κάνεις παιδιά σε μικρή ηλικία, γιατί όταν είσαι μεγάλος τρελαίνεσαι. Και η αλήθεια είναι ότι τα νοσοκομεία δεν είναι ότι καλύτερο για κυριακή ξημερώματα αλλά η μικρή έχει αυτή τη μόνιμη ευαισθησία με το πυρετό που κάθε φορά τρέχουμε. Τώρα κάθε δέκα λεπτά τρέχω να ελέγξω αν έχει πυρετό και πως αναπνέει. Αν μπορούσα θα την κρατούσα 24/7 στην αγκαλιά μου και δεν θα την άφηνα ποτέ να φύγει. Άρα τώρα μάθαμε τι πάει να πει και χαζομπαμπάς.

********************

Ακούω Χατζηδάκη. Οδός Ονείρων!

«Αυτή η γειτονιά είναι για όλους μας ένα κλουβί

Κανείς δεν ζει αληθινά αυτό που θα ήθελε να ζει,

Γιατί το όνειρο είναι για μια στιγμή

Κι όλες οι άλλες στιγμές απελπισία!»

 
Saturday, June 17, 2006,7:41 PM
Ιστορίες από τη Λαπωνία
Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στη Λαπωνία πριν από μερικές μέρες και η ώρα είναι 12.30 την νύχτα. Για όσους δεν ξέρουν η Φιλανδία ζει αυτή τη στιγμή τη μέρα που κρατάει 24 ώρες αλλά το φαινόμενο είναι πιο ισχυρό στη Λαπωνία.

Με τη Λαπωνία αισθάνομαι μια παράξενη έλξη που έγινε σχεδόν έρωτας τον προηγούμενο Δεκέμβριο που σε θερμοκρασίες που φτάναν τους -30 αποφάσισα να ζήσω μια ταξιδιωτική περιπέτεια. Είχα πολλά χρόνια να το κάνω, να ξεκινήσω για κάπου με ένα σάκο και να χρησιμοποιήσω ότι μέσο μπορούσα να βρω σε ένα ταξίδι χωρίς σταματημό.

Ξεκίνησα από το Helsinki με το βραδινό τρένο για Rovaniemi. Το ταξίδι διαρκεί 12 ώρες και για όσους με ξέρουν ύπνος όταν ταξιδεύω είναι αδύνατο έτσι πέρασα όλο το βράδυ ξύπνιος παρακολουθώντας συνεπιβάτες μου και διαβάζοντας. Το να παρακολουθείς τι γίνεται έξω είναι σχεδόν αδύνατο μιας και Δεκέμβριος σημαίνει μόνο νύχτα και χιόνι που σε μερικά μέρη ξεπερνάει το μέτρο. Μέχρι το Tampere, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Φιλανδίας και γύρω στα 150 χιλιόμετρα από το Helsinki, που και που έβλεπες φώτα και οι περισσότεροι επιβάτες ήταν ή φοιτητές που πήγαιναν σπίτι για τις διακοπές ή έμποροι που είχαν έρθει στο Helsinki για δουλείες. Οπότε κι εγώ αφιερώθηκα στο βιβλίο μου.

Στο Tampere τα πράγματα αλλάξανε λίγο και αργότερα στο Seinajoki δραστικά. Οι φοιτητές και οι επαγγελματίες γίνανε Λάπωνες που επιστρέφανε σπίτι, αγρότες και μερικοί φοιτητές και τέλος Ρωσίδες. Ναι, ναι είναι ακριβώς οι Ρωσίδες που φαντάζεστε και ήταν τρελό να τις δεις πως ψαρεύανε πελάτες ανάμεσα στους σχεδόν μεθυσμένους Φιλανδούς.

Λοιπόν εγώ το μόνο που έκανα ήταν να βγάζω φωτογραφίες αλλά και που το λέω με πιστέψατε; Λοιπόν αυτό έκανα, τελεία και παύλα!!! Βασικά ήταν ότι ακριβώς είχα σχεδιάσει όταν ξεκίνησα αυτό το ταξίδι, μια ταξιδιωτική περιπέτεια με εμένα παρατηρητή. Στο Rovaniemi έφτασα γύρω στις 8 το πρωί και έχοντας upload δυο φορές τις φωτογραφίες από την φωτογραφική μηχανή.

Από κει πήρα το πρωτο λεωφορείο για Kilpisjarvi την τελευταία πόλη στη Φιλανδία στο τριεθνές με Σουηδία και Νορβηγία. Στο Rovaniemi είχα σκοπό να μείνω κατά την επιστροφή. Η φωτογραφία με την εκκλησία είναι κοντά στο Kilpisjarvi και η εκκλησιά βρίσκεται μέσα στη Σουηδία. Παρ΄επιπτοντως το συγκεκριμένο χωριό είναι μοιρασμένο μεταξύ Σουηδίας και Φιλανδίας. Η εκκλησία και το σχολείο είναι στη Σουηδία, το supermarket και το νοσοκομείο στο φιλανδικό κομμάτι. Το πρωτο βράδυ έμεινα σε φιλικό σπίτι στο Kulpisjarvi και την επομένη ξεκίνησα για Νορβηγία. Τώρα ήμουνα ήδη γύρω στα 300 χιλιόμετρα από το βόρειο πόλο και για τα καλά μέσα στον αρκτικό κύκλο. Η θερμοκρασία γύρω στους -28 και ακόμα και το να κάνεις τσιγάρο γίνεται περιπέτεια αφού μόνιμα το φίλτρο πάγωνε στα χείλια μου.

Η Νορβηγία πανέμορφη. Μαγεύτηκα αμέσως. Περνάς τα σύνορα από μια μόνιμα επίπεδη Φιλανδία και ξαφνικά από το πουθενά βρίσκεσαι μέσα σε ένα φαράγγι. Επιβλητικά βουνά παντού. Πρώτος σταθμός το Nordski ένα μικρό ψαράδικο χωριό με πανέμορφα μικρά ξύλινα σπίτια όλα στολισμένα χριστουγεννιάτικα. Οι Νορβηγοί με μαγέψανε με τη φιλοξενία τους και το βράδυ, καλά όπως θες πες το σκοτάδι ήτανε, στο τοπικό pub όταν είπα ότι έρχομαι από Ελλάδα ανακάλυψα ότι αυτοί ξέραν πιο καλά την ελληνική μυθολογία από μένα.

Η επομένη μέρα με βρήκε να διασχίζω με αυτοκίνητο την παγωμένη βόρειο θάλασσα και να καταλήγω στο Nordkapp, το τελευταίο μέρος πριν από το βόρειο πόλο που κατοικείται. Λυπάμαι ο χώρος του blog είναι πολύ μικρός για να περιγράψω ότι είδα και ότι έζησα αυτές τις 10 μέρες που ταξίδεψα στη Λαπωνία. Ίσως κάποια άλλη στιγμή.

Ένα μικρό ανέκδοτο. Στο Nordkapp σε ένα pub με πλησιάζει μια γυναίκα γύρω στα 60-70 και με αγκαλιάζει. Με την βοήθεια κάποιου εκεί μου λέει ότι πάντα ήθελε να γνωρίσει έναν Έλληνα μιας και εκείνη είναι γνήσια Viking. Τώρα είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι ο πρώτος Έλληνας που βρέθηκε εκεί πέρα αλλά για την συγκεκριμένη ήταν σημαντικό και εγώ το απόλαυσα. Βέβαια όταν μου είπε ότι πάντα φανταζόταν τους Έλληνες ψηλούς και μεγαλόσωμους κόντεψα να πνιγώ και να θυμηθώ κάτι άλλους συμπατριώτες μου που γνωρίζω στο Helsinki και που κάνουν τον De Vito να μοιάζει με άντρακλας.

Αυτά από το περσινό ταξίδι. Δεν είμαι σίγουρος αλλά σκέφτομαι να το επαναλάβω τέλη Ιουλίου για να δω τα ίδια μέρη το καλοκαίρι και ημέρα και το μεγάλο ταξίδι το σχεδιάζω για το Δεκέμβριο που μας έρχεται με μια διαφορά. Αυτή τη φορά σκέφτομαι να περάσω από την Ρωσική πλευρά και πιθανώς να μείνω περισσότερο μιας και η Ρωσική πλευρά της Λαπωνίας όπως ακούω είναι πιο παραδείσια και ανέγγιχτη.

*********************

Ελπίζω οι φωτογραφίες να σας φέρανε λίγη δροσιά σε όσους αρχίσατε να ζείτε τον καύσωνα στην Ελλάδα.

*********************

Η Πορτογαλία κόντεψε να την πάθει από το Ιράν. Μεταξύ μας μετά από όσα είπαν για την απουσία της Ελλάδος θα το χαιρόμουνα όσο κακό και αν ακούγεται.

Και το Μεξικό την έπαθε χτες. Ένας Μεξικάνος φίλος εδώ είναι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και με πήρε τηλέφωνο στις 2 τα ξημερώματα τελείως μεθυσμένος να μου πει τον πόνο του!!!

*********************

Στον συγκεκριμένο έκανα μια άσχημη πλάκα πριν από μερικούς μήνες, το όνομα του είναι Israel. Τώρα να είσαι από το Μεξικό, να σε λένε Israel παντρεμένος με μια κοπέλα που την λένε Πία και να ζεις στη Φιλανδία είναι σαν ανέκδοτο από μόνο του. Όταν σε περιοδικό που γράφουμε κατά περιόδους ειπώθηκε σε μορφή ‘να το σκεφτούμε’ η ιδέα να κάνουμε μια σελίδα με συνταγές όπου θα γράφουμε οι δυο μας εγώ ανακοίνωσα παρουσία όλων ότι δεχόμαστε τη πρόκληση και θα χωρίσουμε τη σελίδα στα δυο, στο μισό εγώ θα βάζω ελληνικές συνταγές και ο Israel παλαιστίνιες! Ακόμα μου το χρωστάει και οι Φιλανδοί είναι σαν τους ελέφαντες δεν ξεχνάνε και του το κοπανάνε μόνιμα!!!

 
Friday, June 16, 2006,8:44 PM
Αλλαγή φρουράς στο Helsinki
Σήμερα έκανα κάτι που φαντάζομαι ότι έπρεπε να έχω κάνει από την πρώτη χρονιά που ήρθα στη Φιλανδία ....αλλά πάντα κατι συνέβαινε. Είδα την αλλαγή φρουράς στο κέντρο. Κατι σαν την αλλαγή φρουράς μπροστά από τον άγνωστο στρατιώτη.

Την προηγουμένη βδομάδα στο ραδιόφωνο ανάμεσα σε αυτά που συμβαίνουν μέσα στη βδομάδα που έρχεται αναφέραμε και τη αλλαγή της φρουράς κάθε παρασκευή μπροστά στο προεδρικό μέγαρο στις 11.30 το πρωί, και μιας και δεν μπορείς να αναφέρεις κατι που δεν το έχεις δει ποτέ αποφάσισα ότι ήρθε ο καιρός να το δω με τα ίδια μου τα μάτια. Έτσι σήμερα στις 11.15 ήμουνα στημένος μπροστά από το προεδρικό μέγαρο και περίμενα ...μονάχος!!! κατι σαν τις μονάχους - μονάχους. Ούτε ένας Γιαπωνέζος τουρίστας, εγώ και κατι εργάτες που δουλεύανε μέσα από τον μεταλλικό φράχτη.

Λοιπόν, το προεδρικό μέγαρο της Φιλανδίας ειναι δίπλα στο δημαρχείο και παραδίπλα σε μια πραγματικά εντυπωσιακή σουηδική πρεσβεία. Η σουηδική πρεσβεία θέλοντας να θυμίζει μόνιμα στους Φιλανδούς ότι ηταν επαρχία της για κάπου 2000 χρόνια ειναι τεράστια με τεράστιες σουηδικές σημαίες κάνοντας το προεδρικό μέγαρο να μοιάζει σαν παράγκα. Κατι σαν ...εδώ το παλάτι και εδώ μένουν οι υπηρέτες. Και επειδή το καλοκαίρι η πρόεδρος μετακομίζει στην θερινή κατοικία που ειναι ....στην άλλη άκρη του Helsinki, αποφασίσανε να βάψουνε την πρόσοψη και έτσι η αλλαγή της φρουράς γίνεται στο παρακείμενο κτίριο που φιλοξενεί την φρουρά. Αυτά μου τα είπε ένας από τους εργάτες που με είδε με τη φωτογραφική μου μηχανή στημένο και με λυπήθηκε. Παρ’ επιπτοντως ο εργάτης ηταν Εσθονός γιατί αν ηταν Φιλανδός θα με είχε αφήσει εκεί όλη μέρα η θα είχε καλέσει την αστυνομία.

Μια ακόμα πληροφορία που μου έδωσε ο ίδιος εργάτης με γέμισε τρόμο. Η αλλαγή φρουράς γίνεται στις 12.30 και οχι στις 11.30!!! Δημάδη είχα παραπλανήσει το κοινό μου!!! Έτσι αφού το ρώτησα αν είχε δει κανέναν άλλο να περιμένει και με την πληροφορία ότι κανείς δεν μου δίνει σημασία σε ότι λέω στο ραδιόφωνο μετακινήθηκα προς το κτίριο της φρουράς το οποίο βρίσκεται στη γωνιά του προεδρικού μεγάρου.

Εκεί με περίμενε πάλι ...κανένας και έτσι κάθισα στη σκιά και αποφάσισα να βγάλω διάφορες φωτογραφίες από τους περαστικούς για να περάσει η ώρα. 12.25 ακούω μπάντα να πλησιάζει. Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι μαζί με μένα τα τελευταία δέκα λεπτά μεριμνάνε ένα ζευγάρι Ολλανδών με μπλουζάκια της εθνικής Ολλανδίας, ένας Γάλλος, μια γρια Φιλανδέζα και έξη Γιαπωνέζοι!!!

Τώρα όσοι έχετε δει την αλλαγή φρουράς στον άγνωστο στρατιώτη ή οι πιο τυχεροί στο παλάτι Buckingham στην Αγγλία, ε καμία σχέση!!!!

Η μπάντα πλησίασε παίζοντας έναν ποπ ρυθμό στο στιλ Μαγκάιβερ ακολουθώντας τρεις στρατιώτες και μια στρατιωτίνα οπoυ ένας από αυτούς κρατούσε τη φιλανδική σημαία. Ήρθαν μπροστά από το κτίριο, ένας άλλος στρατιώτης βγήκε μέσα από το κτίριο και άλλαξε με τον ήδη σκοπό που σημειωτέων ηταν γυναίκα, ο σαλπιγκτής σάλπισε κατι παράξενο με όλους στημένους προσοχή και μετά η μπάντα έπαιξε το hard rock hallelujah οχι τη ραπ βερσιόν αλλά αυτή για στρατιωτική μπάντα.

Μετά εμείς οι έντεκα χειροκροτήσαμε, ο διευθυντής της μπάντας υποκλίθηκε πολύ χαριτωμένα και μπήκαν όλοι μέσα οι Γιαπωνέζοι δείχνανε ενθουσιασμένοι, ο γάλλος μπερδεμένος και οι ολλανδοί προσπαθούσαν να συνέρθουν από το μεθύσι της προηγουμένης βραδιάς. Εγώ; Απλά πήγα στο λιμάνι και συνέχισα να βγάζω φωτογραφίες τους περαστικούς.

**********

Η Αγγλία ηταν για κλάματα και δεν ξέρω πως τα κατάφεραν να κερδίσουν. Το πιο καλό το άκουσα στο BBC, οι Εγγλέζοι δεν μπορούσαν να αποδώσουν με το Τρινιντάντ και Τομπάγκο γιατί παίζαν ποδόσφαιρο Ελληνικού στιλ!!!!

Η Αργεντινή νίκησε με εξάρα, αλλά συνεχίζω να τους αντιπαθώ!!!

**********

Ο Νίκος Δήμου επέστρεψε, δεν μπορούσε τελικά να αντέξει μακριά από τα blog. Αν και δεν ειναι απαραίτητο να συμφωνώ πάντα μαζί του, καλά τις περισσότερες φορές διαφωνώ, αλλά χαίρομαι που επέστρεψε και ελπιζω αυτή τη φορά να μην τον απογοητεύσουν οι συνήθεις ανεγκέφαλοι. Καλώς επέστρεψες κ. Δήμου!

 
Thursday, June 15, 2006,5:56 PM
Το τελευταίο τεύχος του Ovi magazine μόλις κυκλοφόρησε

Τεύχος αριθμός 15 του original Ovi magazine, δυστυχώς μόνο για τους αγγλόφωνους. Τώρα οι μη αγγλόφωνοι μπορείτε να ρίξετε και μια ματιά, Υπάρχουν και σκίτσα!!! Εντάξει αυτό ήταν χιούμορ αλλά χρειαζόμαστε κάθε βοήθεια ειδικά τώρα που έχουμε και ένα πόλεμο από έναν γελοίο Φιλανδό ‘Μικρούτσικο’ όπως τον αποκάλεσε ο Derek, και πρέπει να δείξουμε ότι είμαστε δυνατοί, δυστυχώς αυτό δείχνεται στο internet μόνo με επισκέψεις στο site.

Ρίξτε μια ματιά λοιπόν. Παρ’ επιπτοντως, πάντα ψάχνουμε για νέους συνεργάτες σε όλο το κόσμο και σύντομα σκεφτόμαστε να έχουμε σελίδες σε διάφορες γλώσσες, οπότε τα ελληνικά θα είναι σίγουρα μια από αυτές.

Διαβάστε το Ovi magazine

 
Wednesday, June 14, 2006,9:28 PM
Τι σου λείπει;
Συχνά φίλοι που τηλεφωνούν από την Ελλάδα κάνουν την ερώτηση, θέλεις να σου στείλουμε κάτι; Σου λείπει τίποτα;

Λοιπόν πριν από μερικές μέρες μιλούσα με ένα πολύ στενό φίλο που ζει τα τελευταία 15 χρόνια στο Βέλγιο και όπως και η αφεντιά μου αρνείται να επιστρέψει στην Ελλάδα ακόμα και για διακοπές. Κάποια στιγμή, δεν είμαι σίγουρος πως έγινε, έπεσε η ερώτηση: τι σου λείπει από την Ελλάδα.

Λοιπόν επειδή ο φίλος μου είναι Θεσσαλονικιός και έχουμε περάσει παρέα αξέχαστες στιγμές στη Θεσσαλονίκη και λόγω της κοινής μας αδυναμίας στο καλό και χλιδάτο φαγητό βάλαμε και οι δυο μας πρωτο το σουβλάκι. Εντάξει, γύρο με πίτα για τους Θεσσαλονικιούς! Και ο φίλος μου έχει δίκιο, σε εκείνο το στενάκι στη παραλία της Θεσσαλονίκης με τα σουβλατζίδικα πίνοντας ρετσίνα. Η ρετσίνα πάει καλά με το σουβλάκι.

Απαραίτητο στο σουβλάκι είναι το δυνατό τζατζίκι. Α! Το τζατζίκι. Για όσους ζουν εκτός Ελλάδος είμαι σίγουρος ότι είδατε τις τουριστικές αφίσες που προωθούν την Τουρκία, το Μαρόκο και την Ελλάδα. Όλες έχουν τα ίδια στοιχεία. Όλες έχουν χρυσές αμμουδιές, πρασινογάλαζες παραλίες, αρχαία και βυζαντινές εκκλησίες. Μόνο η ελληνική αφίσα ξεχωρίζει γιατί έχει μια σουηδέζα να τρώει τζατζίκι. Κύριοι και κυρίες που ζείτε στην Ελλάδα, αυτή είναι η πραγματική πολιτιστική σας κληρονομιά. Ένα πιάτο τζατζίκι! Ποιος Socrates και ποιος Hercules μας κοπανάτε; Ότι θυμούνται οι ξένοι από την Ελλάδα που την κάνει να ξεχωρίζει από την Τουρκία και το Μαρόκο είναι ένα πιάτο τζατζίκι. Καλά είσαστε σοβαροί τώρα; Λέτε να έρχεται ο Φιλανδός που βλέπει ήλιο τρεις μήνες το χρόνο στην Ελλάδα για να διαβάσει το Άνδρα μοι έννεπε, μούσα πολύτροπον ός μάλα πολλά; Ίσα τα πρόβατα! Ο Φιλανδός έρχεται για να αράξει στη παραλία να πιει αμέτρητες φθηνές μπίρες και να φάει τζατζίκι. Άρα ένα μεγάλο μπράβο στον ΕΟΤ που επιτέλους έπιασε το νόημα.

Άλλο θέμα που μας έλειψε. Αυτό κυρίως σε μένα γιατί οι Βέλγοι έχουν και τις καλές τους στιγμές. Κάποιες βραδιές που χτύπαγε το κουδούνι και οι φίλοι μου έρχονταν στο σπίτι με μπουκάλια κρασί και αφού τηλεφωνούσαμε στο σουβλατζίδικο της γωνίας αμπελοφιλοσοφούσαμε μέχρι πρωίας. Εδώ στη Φιλανδία τς πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Μερικά παραδείγματα. Το Γενάρη φίλος με παίρνει τηλέφωνο και με ρωτάει αν μου αρέσει ο John Cleese. Η απάντηση μου φυσικά είναι ναι, ποιος δεν θυμάται την παρουσία του στο Γουάντα, και ο φίλος λέει ότι έρχεται στη Φιλανδία ταινία που παίζει κι αν θέλω να πάμε να το δούμε. Δεύτερη απάντηση ναι και περιμένω να μου πει πόση ώρα έχω και που θα συναντηθούμε. Πολύ καλά, έρχεται η απάντηση, τι λες για τις 17 Μαρτίου; Άσε μεγάλε, μέχρι τότε θα έχει έρθει το DVD και μάλιστα το Directors cut. Η γυναίκα μου έρχεται συχνά και μου λέει, μας έχουν καλέσει για φαγητό την βδομάδα 17! Α! Άλλο φιλανδικό! Δεν σου λένε γύρω στις 24 του μηνός σου λένε εβδομάδα 17. άντε τώρα εσύ να βρεις που είναι χωμένη αυτή η βδομάδα και πόσα δάχτυλα να έχεις κι αν είναι και δίσεκτος ο χρόνος χάθηκες. Στην αρχή την πάτησα και το έψαχνα, μετά προσαρμόστηκα και κατάλαβα ότι αυτή η εβδομάδα Χ είναι σίγουρα μετά από δυο μήνες οπότε απαντάω, καλά μέχρι τότε μπορεί να έχω πεθάνει οπότε ρώτα με ξανά σε ένα μήνα. Βέβαια κάποια στιγμή μου είπε ότι αυτό είναι καλύτερο από το ελληνικό, θα δούμε – αύριο που σημαίνει οτιδήποτε από αύριο μέχρι την αιωνιότητα αλλά πιστεύω ότι το ελληνικό τουλάχιστον έχει ...χιούμορ!

Η λίστα που κάναμε με το φίλο μου περιέχει, βιβλία, ταβέρνες, συναυλίες, την Σύρο και το Ηράκλειο για μένα και την Χαλκιδική για εκείνον, ψαράκι στη Πειραϊκή και χαβαλέ στο Πανόραμα, βιβλιοπωλεία στη Σόλωνος και η λίστα συνεχιζόταν με κάθε τι καινούργιο που θυμόμασταν αλλά στο τέλος καταλήξαμε ότι όλα αυτά είχαν ένα κοινό σημείο. Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι το ίδιο χωρίς τους φίλους μας και αυτό είναι το μόνο που μας λείπει από την Ελλάδα. Ειδικά τώρα που είναι καλοκαίρι και όλα τα άλλα παίρνουν ιδιαίτερη σημασία, τα ταβερνάκια, ο χαβαλές και η αμπελοφιλοσοφία.

Πολλά φιλιά σε όλους σας, πραγματικά μας λείπετε πολύ!

*******************

Αυτή η Ουκρανία ήταν που μας ξεφτίλισε; οχι ρε παιδιά!

Στη Σαουδική Αραβία παίζουν ποδόσφαιρο χωρίς τις κελεμπίες, μόνο σορτσάκια!!!

****************

Ευχαριστώ για το τηλεφώνημα!!! J Ίσως κάποια μέρα να τα πούμε στην ...Ικαρία!

 
Tuesday, June 13, 2006,11:57 PM
Φιλανδική αρχιτεκτονική και άλλα σπορ

Σήμερα το πρωί ήμουνα στη Passila, προάστιο του Helsinki που φιλοξενεί την κεντρική και μεγαλύτερη βιβλιοθήκη της Φιλανδίας. Για τις βιβλιοθήκες της Φιλανδίας σας έχω ήδη μιλήσει, αυτό όμως που είναι σημαντικό με τη βιβλιοθήκη της Passila είναι ο αρχιτέκτονας που την σχεδίασε. Ο μοναδικός Alvar Aalto.

Λοιπόν η Φιλανδία είναι γνωστή για τη ΝΟΚΙΑ, τον Sibelius, τους υψηλούς αριθμούς αυτοκτονιών και αλκοολισμού και τους Mika Hakinen και Kimi Reikonen. Για τους τελευταίους έχω την άποψη ότι όσο νορμάλ και να είσαι άμα τους ακούσεις να δίνουν συνέντευξη το ρίχνεις στο ποτό και σε χρόνο ρεκόρ αποφασίζεις να αυτοκτονήσεις. Η γλώσσα που συνεντευξιάζονται δεν έχει σημασία.

Το όνομα του Alvar Aalto όμως ήταν ένα από τα δυο τρία πράγματα που ήξερα για τη Φιλανδία πριν πατήσω το πόδι μου στη χώρα. Για την ακρίβεια σε ένα βιβλίο αρχιτεκτονικής που έχω, το όνομα του κατέχει ολόκληρο κεφάλαιο. Εγώ βέβαια δεν είμαι αρχιτέκτονας αλλά αυτό που μου αρέσει στη δουλειά του είναι οι καμπύλες και ο συμβολισμός στα κτίρια που σχεδίασε. Όταν παρατηρήσεις τα κτίρια του έχεις την ιδέα ότι μιμούνται ανάγλυφα την φύση, οι φιλανδικές λίμνες ήταν πολλές φορές πηγή έμπνευσης για τον Aalto και αυτό φαίνεται σε όλη τη δουλειά του ακόμα και στα βάζα που σχεδίασε και που δεν υπάρχει σπίτι στη Φιλανδία η σπίτι γνωστού μου στην Ελλάδα που να μην έχει τουλάχιστον ένα.

Εκτός από την ανάγκη του ο καλλιτέχνης να μιμηθεί τη φύση είχε και μια άλλη μανία. Στις πλάκες και τα πλακάκια. Και καλά στις πλάκες αν και για μια χώρα όπως η Φιλανδία το να κάνεις την εθνική όπερα την Filandia όλο πλάκες από λευκό μάρμαρο που ήρθαν από την Ιταλία και Ελλάδα αντί για αλάβαστρο που υπάρχει παντού τους ήρθε λίγο ...ακριβά. και τους ήρθε πιο ακριβά όταν λόγω του καιρού το μάρμαρο διαβρώθηκε και χρειάσθηκε να το αλλάξουν πριν από μερικά χρόνια.

Αλλά συνέχισε και στα πλακάκια. Μικρά ορθογώνια πλακάκια σε μπλε σκούρο χρώμα. Σας θύμισα κάτι; Για σκεφτείτε το; Εξωτερικός τοίχος με πλακάκια 4Χ8 σε μπλε σκούρο χρώμα ... λοιπόν εμένα μου θυμίσανε δημόσιες τουαλέτες. Και το είπα και δυνατά. Στην αρχή ...κάποιοι προσβλήθηκαν αλλά στη συνέχεια άρχισαν να καταλαβαίνουν τι εννοούσα. Και δεν φτάνει που το έκανε ο Aalto, αλλά και οι μισοί Φιλανδοί αρχιτέκτονες είτε για να τον τιμήσουν είτε για να τον γλύψουν υιοθετήσανε το ίδιο στιλ σε δεκάδες πολυκατοικίες στη πλευρά του Helsinki γύρω από το ολυμπιακό στάδιο.

Η πλάκα είναι ότι από τότε που το είπα δυνατά έχω την ιδέα ότι πολλοί Φιλανδοί φίλοι είδαν αυτά τα κτίρια με καινούργιο τρόπο και έτσι ο κακομοίρης ο Aalto εξελίχτηκε στη συνείδηση τους σαν ο αρχιτέκτονας δημοσίων τουαλετών.

Βέβαια ο καρτουνίστικος τρόπος που είδα εγώ κάποια κτίρια δεν μειώνει το θαυμασμό που νιώθω για το έργο του κι αν κάποια στιγμή βρείτε κάποιο βιβλίο με το έργο του αν δεν το αγοράσετε, αξίζει να το ξεφυλλίσετε.

**********

Απογοήτευση και η Γαλλία, τελικά Μεξικό και Τόνγκο έχουν ξεχωρίσει μέχρι στιγμής.

Κατά τα άλλα τώρα όλοι είμαστε σίγουροι ότι η μια ομάδα στον τελικό θα είναι η Βραζιλία. Η ερώτηση είναι ποια θα είναι η άλλη.

Η Κροατία ήταν πολύ καλή και δεν φοβήθηκε τη Βραζιλία.

**********

Όταν θα ετοιμάσω τα σκουλήκια θα σας το πω. Κατά τα άλλα προς το παρόν ..το σκέφτομαι!

**********

Ο Ιούλιος είναι μήνας διακοπών για τους Σκανδιναβούς. Το σύνθημα αναχώρησης δίνεται του Johanuus, το Σαββατοκύριακο γύρω στις 24 Ιουνίου που γιορτάζεται το μεσοκαλόκαιρο. Αλλά περισσότερες λεπτομέρειες όταν πλησιάζουμε τις ημέρες.