Tuesday, October 31, 2006,2:00 PM
Διάλειμμα με χιόνι
Επιτέλους ξεκίνησε το χιόνι. Όσοι έχουν περάσει από Σκανδιναβία ξέρουν ότι αυτή είναι η μια από τις δύσκολες περιόδους, το σκοτάδι όλο και μεγαλώνει, η θερμοκρασία πέφτει καθημερινά και το χιόνι ...δεν λέει να ξεκινήσει. Είναι μια περίοδος περίεργης αναμονής!!!

Και επειδή φαντάζομαι ότι ο Γιώργος θα είναι ο πρώτος που θα ρωτήσει ... η άλλη δύσκολη περίοδος είναι τέλος Φλεβάρη, Μάρτιο. Λοιπόν από σήμερα είμαστε στο -0! Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλά όπως μου το εξήγησαν κι εμένα, +0 σημαίνει κρύο, σκοτάδι και βροχή, -0 σημαίνει χιόνι και φως. Όχι ακόμη. Πρέπει να σκοτεινιάσει πιο πολύ, στα μέσα του Νοέμβρη και θα βάλλω τις ανάλογες φωτογραφίες.

Η Δάφνη έφερε ένα τεράστιο ιό από το νηπιαγωγείο που με έχει τυραννήσει τις τελευταίες μέρες αλλά σήμερα φάνηκε να υποχωρεί ... και έτσι επιστρέφω σιγά-σιγά στο πληκτρολόγιο... και στο κίτρινο μπλοκ μου.

************************************

Το επόμενο επεισόδιο θα είναι ταυτόχρονα με τη δημιουργία ...και καινούργιων blogs που κάποιοι περιμένατε!!! :D

************************************

Όταν γύρισα το blog σε beta version κατά λάθος άλλαξε και το προσωπικό μου mail σε αυτό που δίνει ο google το gmail, το οποίο βέβαια ...σπάνια κοιτάζω. Έτσι πολλοί μου στείλατε mails που μόλις τα είδα και συγνώμη αν δεν απάντησα άμεσα. Θα απαντήσω σε όλα σύντομα. Το mail το εχω διορθώσει τώρα στο προσωπικό μου.

************************************

Η φωτογραφία είναι πριν από πέντε χρόνια τις ίδιες ακριβώς μέρες.

************************************

Το θέμα του blogme.gr το παρακολουθούμε συνέχεια από το Ovi magazine και πραγματικά ελπίζουμε να μην γίνει ...προηγούμενο post γιατί το θέμα είναι πάρα πολύ σοβαρό.

Labels: , , ,

 
Saturday, October 28, 2006,11:54 AM
Το Ovi magazine για το blogeme.gr
Στο Ovi magazine αποφασίσαμε να κάνουμε σαν πρωτο θέμα για σήμερα τη υπόθεση του Blogeme.gr

Στα τρία χρόνια ύπαρξης του Ovi magazine υπήρξαν πολλές φορές που θέλησα να κάνω σαν κεντρικό θέμα κάτι ελληνικό και πολύ περισσότερο τους τελευταίους μήνες που από μηνιαίο το περιοδικό έγινε ημερήσιο. Φαντάζεστε λοιπόν το ότι η πρώτη φορά που κάτι ελληνικό γίνεται πρωτο θέμα είναι μια προσπάθεια κατάπνιξης της ελευθερίας του λόγου, δεν είναι κάτι που με κάνει ...περήφανο.

Ο λόγος που το κάναμε αυτό δεν έχει να κάνει στενά με την περίπτωση του blogeme.gr αλλά και με τη γενικότερη προσπάθεια που γίνεται τον τελευταίο καιρό για φίμωση και χειραγώγηση του internet. Το κακό στην όλη ιστορία είναι ότι όλοι αυτοί δεν καταλαβαίνουν ότι το internet είναι ένα πολύ ιδιόμορφο μέσο και ότι κάνουν αυτή τη στιγμή θα στραφεί εναντίον τους σύντομα, όπως η πρακτική απέδειξε τα τελευταία δυο χρόνια με τα παιχνίδια που προσπάθησαν να κάνουν με τις μηχανές αναζήτησης.

Το τραγικό της περίπτωσης του Αντώνη Τσιπρόπουλου είναι οι επιπτώσεις που θα έχει στην προσωπική και επαγγελματική του ζωή, αδιάφορο του ανόητου της δίωξης του και του - εάν όσα λέγονται είναι αλήθεια- σίγουρης αθώωσης του και ας ελπίσουμε ότι θα έχει τη δύναμη να το ξεπεράσει γρήγορα. Η Καφκική μάχη με ένα κράτος που σου ζητάει να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας δεν είναι εύκολη και θα έχει το αντίτιμο της για τον Αντώνη.

*****************************************

Το Ovi magazine έχει ένα σεβαστό αριθμό RSS links που απαριθμεί σε μερικές χιλιάδες και ένα αντίστοιχο σεβαστό αριθμό registered μελών που παίρνουν το newsletter. Παράλληλα συνεργαζόμαστε με μια σειρά online περιοδικών σε όλο το κόσμο που θα δημοσιεύσουν την επιστολή μας. Tα κείμενα είναι στα Αγγλικά αλλά υπάρχει και ολόκληρο το αρχικό κείμενο που έγραψη ο Αντώνης αναφερόμενος στην περιπέτεια του!!!

*****************************************

Στη μια εικόνα είναι το σημερινό εξώφυλλο του Ovi magazine και η άλλη που σχεδίασε magicasland και που υπάρχει ήδη στα περισσότερα ελληνικά blogs!

Labels: , , ,

 
Thursday, October 26, 2006,9:44 PM
Αστυνόμευση και φυλάκιση της ελευθερίας του λόγου!!!
Το παρακάτω απόσπασμα απλά το αντιγράφω όπως ακριβώς γράφτηκε από τον παθόντα που ζει την περιπέτεια μήνυσης, σύλληψης, διανυκτέρευσης σε αστυνομικό τμήμα και αυτόφωρου και το κυνηγητό συνεχίζεται και αυτή τη στιγμή από ‘επώνυμο’ και το ακατανόμαστο ελληνικό κράτος. Το μοναδικό του έγκλημα ότι ζει σε μια χώρα που εκτός από το ντεμέκ ανθεί και η ηλιθιότητα!

«Είναι η πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά του internet οπού ασκήθηκε ποινική δίωξη για ένα site συλλογής πληροφοριών το οποίο τεχνικά δεν είναι δυνατόν να σχετίζεται με το περιεχόμενο των κατοχυρωμένων ιστοσελίδων.
Έως σήμερα, σε καμία δημοκρατική χώρα δεν έχει υπάρξει παρόμοια δίωξη από θιγόμενο πρόσωπο, παρά μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα.
Αναφορικά, ως πιο πρόσφατα παραδείγματα έχουμε την Σιγκαπούρη και την Κίνα.
Οι περιπτώσεις των μηνύσεων ωστόσο, αφορούσαν τον ίδιο τον διωκόμενο που ήταν και ο ίδιος ο διαχειριστής του blog, και όχι το μέσο συγκέντρωσης των blogs και συλλογής πληροφοριών, καθώς είναι το Blogme

Labels: , ,

 
Wednesday, October 25, 2006,1:57 AM
Μην κλαις για μένα ... Φιλανδία – Episode VI πράξη 3η
Μετά από δύο εκρήξεις και με το φόβο ότι μπορεί να ακολουθήσει και τρίτη μετά από όσα συνέβησαν με την ελληνική συμμετοχή στη συνδιάσκεψη του Lahti φτάνουμε στη τρίτη πράξη του φιλανδικού θεάτρου.

Ο Jouko πέρασε χτες από εδώ και χάρηκε πολύ βλέποντας φωτογραφίες του σε ελληνικό blog αν και ο νάρκισσος παρατήρησε ότι θα μπορούσα να εχω βρει ...καλύτερες!!! αλλά εκτός από μια μικρή έκπληξη για την οποία θα σας μιλήσω αργότερα έφερε και νέα από τον Seppo.

Ο Seppo όπως είπαμε και στη προηγούμενη πράξη έχει μετακομίσει στη Λαπωνία που μέσα στις φωνές του χειμώνα – είναι μια παράξενη αίσθηση που μόνο όσοι έχουν περάσει από Λαπωνία μπορούν να την αισθανθούν, μέσα στο σκοτάδι και στην απόλυτη ερημία ο χειμώνας ...μιλάει – έχει βρει τον εαυτό του και την δημιουργικότητα του, γράφοντας ένα μονόπρακτο που παίζει στο τοπικό θέατρο τις ήμερες χωρίς παράσταση. Έτσι αποφασίσαμε μιας και θα βρίσκομαι και εγώ στη Λαπωνία προς το τέλος του Νοεμβρίου να πάμε να δούμε την παράσταση και να μιλήσουμε για ένα καινούργιο έργο που σκεφτόμαστε με τον Jouko.

Πριν από τη χθεσινή του επίσκεψη ο Jouko είχε έρθει στο Ελσίνκι στις αρχές του Οκτωβρίου με ευκαιρία την πρεμιέρα του μιούζικαλ Εβίτα και όπως φαντάζεστε ο Jouko αφ’ ενός έχει προσκλήσεις σε όλες τις πρεμιέρες που γίνονται αφ’ ετέρου έχει πάντα κάποιον φίλο που παίζει, έτσι με πήρε τηλέφωνο και γνωρίζοντας την αγάπη μου για τα μιούζικ και αποφασίσαμε να πάμε παρέα.

Εδώ χρειάζεται η απαραίτητη σημείωση. Τα μιούζικαλ μπήκαν πολύ νωρίς στη ζωή μου χάρις στην αγάπη που είχε ο πατέρας μου στο είδος και ειδικά στους Ginger και Fred, σε σημείο που κόντευα να μάθω απ’ έξω τη μουσική της ταινίας τους Easter parade, που πρέπει να την είδα σε κάθε ευκαιρία δεκάδες φορές, και φυσικά σε ότι έπαιζε ο Frankie. Εφηβική μου ανάμνηση είναι η εισβολή του πατέρα μου στο δωμάτιο μου όπου άκουγα στο πιο δυνατό σημείο τους Who να τραγουδάνε my ge-ge-generation ή το magic bus – φαντάζομαι πολλοί δεν ξέρετε καν γιατί μιλάω – και να ουρλιάζει στην κυριολεξία πως μπορούσα να ακούω αυτό το νταπα-ντούπα και να μην ακούω μια πιο ανθρώπινη μουσική όπως του Frankie έστω του Elvis – τότε ο Elvis είχε πια πάει φαντάρος και είχε γίνει πιο ...γλυκανάλατος. αλλά η εκδίκηση ήρθε σύντομα πρώτα με το Jesus Christ Superstar το 73 και στη συνέχεια με το καταπληκτικό Tommy το 75 που έγινε και το σημείο αναφοράς για μένα. Ξαφνικά έπαιζα στο γήπεδο του, rock opera με τους Oliver Reed, Ann Margret, Jack Nicholson και το καινούργιο φαινόμενο του χόλιγουντ Paul Nicolas, τους Who τους άφηνα πάντα στο τέλος δίνοντας περισσότερη έμφαση σε ονόματα που του ήταν ήδη γνωστά. Την ταινία την είδα ...επτά φορές και βέβαια ο δίσκος γρατζουνίστηκε τόσο πολύ που χρειάστηκε αντικατάσταση γιατί δεν ακουγόταν. Τον πατέρα μου δεν κατάφερα να το πείσω να δει την ταινία.

Όταν κάποια χρόνια αργότερα έγινα κάτοικος Αγγλίας είχα τη πραγματική τύχη να δω καταπληκτικές παραστάσεις, το Tommy με τον Peter Frampton (τον θυμάται κανείς;) το Phantom of the Opera με τον Steve Harley από τους Cockney Rebel, το Cats με την Eleanor Page και το αγαπημένο μου Sunset boulevard με μια καταπληκτική Glenn Close. Και ήμουν προσεκτικός να αναφέρω μιούζικαλ μόνο του Lloyd Webber γιατί αυτό που είδα μόνο μια φορ και ούτε που θυμόμουνα κι όλας ήταν το ...Εβίτα! σε αυτό έπαιξε ρόλο και η ...Μαντόνα! μια παράξενη απέχθεια που νιώθω για τη Μαντόνα και τη μουσική της με κρατάει μακριά από οτιδήποτε ανακατεύεται.

Για να επιστρέφουμε λοιπόν στο Jouko, η ιδέα να δούμε Εβίτα στα φιλανδικά κάπως μου ακούστηκε διαφορετικά!!! Αφήστε που έπαιζε και ένας φίλος ηθοποιός άρα έπρεπε να πάμε! Έτσι εμφανιστήκαμε στο Kaupunki Teateri, δημοτικό θέατρο του Ελσίνκι στις πεντέμισι η ώρα, παραδοσιακά ντυμένοι στα τζιν ίσα για να τραβάμε την προσοχή. Εδώ πρέπει να κάνω άλλη μια σημείωση σε δυο επίπεδα. Πρωτο αν και οι σχεδόν όλες οι πόλεις της Φιλανδίας έχουν το δικό τους θέατρο που χρηματοδοτείται από το υπουργείο πολιτισμού και η κάθε ομάδα κατεβάζει πέντε με έξη έργα την σεζόν συν δυο η τρία παιδικά, πράγμα που σημαίνει αν τα συνδυάσουμε με τις ανεξάρτητες ομάδες και τις ομάδες ερασιτεχνών σε μια πληθώρα παραστάσεων σε κάθε πόλη, το Ελσίνκι δεν παύει να έλκει σε σημείο να οργανώνονται πούλμαν που έρχονται από την επαρχία για να δουν μια παράσταση. Φαντάζεστε ότι η Εβίτα με την ανάλογη διαφήμιση γέμισε ...πούλμαν! και το άλλο είναι ότι το θέατρο για τους Φιλανδούς σημαίνει επίσημη έξοδο με το ανάλογο φόρεμα και κουστούμι και οχι με ένα τζιν παντελόνι, ένα μαύρο t-shirt που γράφει με πορτοκαλί γράμματα ‘no shit’ και αθλητικά παπούτσια όπως εμφανίστηκα εγώ! Ο Jouko ήταν λίγο πιο επίσημος, φορούσε μαύρα παπούτσια, αλλά με ...ροζ κάλτσες!!!

Στην είσοδο μας στο θέατρο μας περίμενε η πρώτη χαρά, θυμάστε από το προηγούμενο επεισόδιο τον Οδυσσέα; Τόσα χρόνια μετά δεν λέει να συγχωρήσει την αναχώρηση μου από την πρεμιέρα της Καλυψώ και όπως έχουμε ξαναπεί το Ελσίνκι είναι πολύ μικρό μέρος, έτσι περάσαμε λίγη ώρα με την ίδια συζήτηση περί τέχνης και αισθητικής μέχρι που μια φίλη μας διέκοψε και με έσωσε γιατί η υπομονή μου είχε αρχίσει να εξαντλείται!!! Και έτσι περάσαμε μέσα στην αίθουσα. Είμαστε σε πολύ καλή θέση, στο κέντρο στη δέκατη σειρά και έτσι έχουμε καταπληκτική ακουστική από την ορχήστρα. Η εισαγωγή του έργου ξεκινάει και εγώ αρχίζω να αισθάνομαι μια φαγούρα. Ξέχασα να σας πω ότι το ίδιο πρωί είχα ακούσει από CD το μιούζικαλ.

Η σκηνή αρχίζει να μου φαίνεται γνώριμη με το κοινό που υποτίθεται ότι παρακολουθεί τα νέα για το θάνατο της Εβίτα μέχρι που προβάλλεται η εικόνα της Εβίτα και του Χουάν Περόν και παθαίνω κάτι. Η Εβίτα έχει ένα τεράστιο ...σαγόνι που κανένα make up δεν μπορεί να κρύψει και εγώ απελπισμένα προσπαθώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω του, ο δε Χουάν είναι φτυστός ο ...Κωνσταντής και κοντεύω να πάθω υστερία. Ο Jouko ανησυχεί και με σκουντάει προσπαθώντας να καταλάβει τι συμβαίνει. Και ξαφνικά εμφανίζεται ο Τσε!!! Μεγάλε εκεί δεν άντεξα!!! Με έπιασε υστερικό γέλιο.

Όλοι έχουμε μια εικόνα για τον Τσε και με τη βοήθεια του μύθου και της φαντασίας ο Τσε έχει ψηλώσει, έχουν μακρύνει τα μαλλιά του και τα γένια του, έχει τέλος πάντων πάρει κάποιες άλλες διαστάσεις. Λοιπόν ο Φιλανδός Τσε ήταν θέμα αν ήταν 1,60, με χωρίστρα με τα μαλλιά τραβηγμένα από πίσω. Τα μαλλιά ήταν μακριά αλλά τα είχε φέρει μπροστά για να καλύψει την καράφλα, γένια δεν είχε αλλά είχε σκουλαρίκι. Τώρα δεν υπάρχει κανένα κακό με το σκουλαρίκι, κι εγώ φοράω σκουλαρίκι αλλά όταν είναι ένα χρυσό σφυροδρέπανο σε μέγεθος ώστε να το βλέπουν και αυτοί που κάθονται στο πατάρι και κουνιέται σαν καμπάνα όλη την ώρα ...ε! εγώ φταίω; Και πάνω που προσπαθούσα να ηρεμίσω και ο Jouko με είχε τρελάνει στις κλοτσιές σηκωθήκαν οι θεατές/χορός για να κλάψουν την Εβίτα. Λοιπόν για άλλη μια φορά τους είχαν διαλέξει με πολύ προσοχή, ήταν όλοι κάτω του ...1,60!!! Η Εβίτα, ο Κωνσταντής και οι πολλοί νάνοι!

Μέσα σε όλα αυτά ο ντράμερ της ορχήστρας αποφασίζει ότι δεν έχει την απαραίτητη προσοχή που απαιτεί το ταλέντο του και το ρίχνει στα ...σόλο!!! από δω η μουσική, από κει ο ντράμερ και κάπου ενδιάμεσα ο έβδομος νάνος αντί να τραγουδάει, χαουχο-χαουχο στο δάσος περπατώ, το 'χει ρίξει στο κλάμα για την Εβίτα!!! Και κάθε φορά που πάω να ηρεμίσω πετάγεται ο σαγονιάς. Θυμάστε τον Γκμοχ; Προπονητής ποδοσφαίρου, δεν θυμάμαι από που και που είχε ένα χαρακτηριστικό σαγόνι, τώρα φανταστείτε το Γκμοχ στο πιο ...γυναικείο να τραγουδάει μιούζικαλ!!!

Εκεί πάνω αποφασίζω ότι θα τα παίξω οπότε αποφασίζω να κλείσω τα μάτια μου και να ακούσω τη μουσική οπότε ξαφνικά άρχισα να ακούω τη μουσική και τις φωνές. Πετάγομαι έκπληκτος και κάνω νόημα στον Jouko που μου ψιθυρίζει, ‘μα νόμιζα ότι αυτός ήταν ο λόγος που γέλαγες!!!’ Ο Τσε μας προέκυψε ...ψευδός!!! δεν μπορούσε να πει το ρο και τα φιλανδικά είναι γεμάτα ρο και τι να πω, έβαλα το χέρι μου στο στόμα προσπαθώντας να αποφύγω τα βλέμματα των γύρω μου.

Στο διάλειμμα και με την βοήθεια μιας γερής δόσης κονιάκ για να βγάλω το δεύτερο μέρος ο Jouko μου εξήγησε ότι η Εβίτα έβγαινε για πρώτη φορά και μάλλον η εμφάνιση της δεν την βοηθούσε – τι λες μεγάλε – ο Χουάν τραγουδούσε κυρίως στις καλοκαιρινές φιέστες για τα φιλανδικά ΚΑΠΗ και ότι ο Τσε ήταν πολύ νευρικός γιατί ήταν η πρώτη φορά που έπαιζε σε κάτι τόσο μεγάλο, είχε παίξει μόνο σε παιδικά μιούζικαλ. Οπότε δεν κρατήθηκα, ‘τι είχε παίξει; Τον γκρινιάρη νάνο στη χιονάτη;’ Τώρα πρέπει να σας πω ότι δεν ήμασταν ακριβώς μόνοι μας όταν γινόταν αυτή η συζήτηση αλλά με αρκετούς φίλους από το θέατρο!!! Και το κατάλαβα από την ξαφνική ησυχία γύρω μου. Λοιπόν δεν ξέρω γιατί αυτό συμβαίνει με μένα τόσο συχνά, βλέπω κάτι που εχω την ιδέα ότι το βλέπουν όλοι και μέχρι να το πω ανακαλύπτω ότι κανένας άλλος δεν το παρατήρησε. Σαν να μην έφτανε αυτό με τη βοήθεια δυο διπλών κονιάκ αποφάσισα να τους ‘δείξω’ τι εννοώ κι έτσι έκανα μια μίμηση από την ταινία του Disney με του νάνους που προχωράνε στο μονοπάτι τραγουδώντας ...χαουχο-χαουχο!!! Φανταστείτε ότι όλο το σόου γίνεται στα αγγλικά και μερικοί χρειάζονται και μετάφραση και βέβαια η όλη παράσταση έχει κινήσει την περιέργεια και των παραδίπλα!!! Στο τρίτο καμπανάκι ακόμα υπήρχαν θεατές έξω πίνοντας ...κονιάκ!!!

Η παράσταση ήταν ...απόλαυση στη συνέχεια ειδικά αφού ακολούθησε επίσκεψη σε pub όπου συμπλήρωσα την παράσταση μου με τον ντράμερ που μου θύμιζε τον animal από το Muppet show, και την κοινή από όλους μας απόφαση ότι ακόμα και η Μαντόνα ήταν καλύτερη και την δική μου υπόσχεση να δω τη ταινία τουλάχιστον δυο φορές!!!

Ακόμη δεν εχω γράψει την κριτική μου γιατί πως να περιγράψω στους Φιλανδούς ότι είδα τον Γκμοχ, γυναίκα και ψευδό, τον Κωνσταντή και το έναν από τους επτά νάνους να τραγουδάνε Εβίτα και τον animal να συνοδεύσει στη μουσική; Παρ’ όλα αυτά η ιστορία έχει κάνει ήδη τον κύκλο της γιατί στο NYT πριν από δυο βδομάδες ένας κριτικός έγραψε ότι περιμένει να διαβάσει με αγωνία την ιστορία με το ..χαουχο-χαουχο!!!

Και μην νομίσετε ότι ο Jouko στεναχωριέται όταν κάνω κάτι τέτοια, απεναντίας το ότι έχει μετακομίσει και το ότι εγώ εχω πνιγεί τώρα τελευταία του στοιχίζει και περιμένει με πολύ αγωνία το επόμενο ....σκηνοθετικό βήμα! Παράλληλα βέβαια η μουσική του καριέρα πάει πολύ καλά. Όπως σας εχω ξαναπεί συμμετέχει σε μια τετράδα, σε ένα συγκρότημα λίγο ...μίμηση των Il Divo με το όνομα ...Virtuoso! Ο πρώτος τους δίσκος έχει γίνει ήδη πλατινένιος και την πέμπτη κυκλοφορεί ο καινούργιος τους δίσκος που εκεί πάει το δωράκι, αν και τον εχω, θυμηθείτε ότι εδώ Φιλανδία και υπάρχουν κάποιοι νόμοι που με δεσμεύουν, θα σας βάλω ένα τραγούδι για να ακούσετε. Το διαφορετικό αυτού του δίσκου είναι ότι μετά από πολλές συζητήσεις σε αντίθεση με τους Il Divo έχουν και τέσσερα κομμάτια που γράψανε οι ίδιοι και δεν τραγουδάνε μόνο κομμάτια άλλων. Στο single που βγάλανε πριν από τη κυκλοφορία του δίσκου τραγουδάνε γνωστό τραγούδι του ... Ντέμη Ρούσου που μπορείτε να βρείτε ...εδώ! Με την επίσημη κυκλοφορία του δίσκου ανοίγει και το επίσημο site και forum του συγκροτήματος που θα σας δώσω τα στοιχεία και μπορείτε να μιλήσετε μαζί του μιας και ο Jouko έχει αναλάβει να απαντάει εκ μέρους του συγκροτήματος. Ο Jouko όπως έχω ξαναπεί αν και δεν έχει πάει ποτέ σε αγγλόφωνη χώρα μιλάει καταπληκτικά αγγλικά οπότε όσοι τολμηροί ...ορμάτε!!!

Η καλλιτεχνική σταδιοδρομία του Jouko έχει γίνει πολλές φορές θέμα και σε άρθρα μου ειδικά μετά το σοκ που έπαθα όταν ανακάλυψα την συμφωνία με τη δισκογραφική εταιρία! Μετά από ένα πλατινένιο δίσκο και τέσσερις περιοδείες ο Jouko έχει βγάλει συνολικά 3,000 ευρώ αν είναι δυνατόν. Τα ποσοστά που παίρνουν οι καλλιτέχνες είναι απαράδεκτα, εκτός από το νταβατζιλίκι του υποχρεωτικού manager που αν δεν αρέσει στην εταιρία τον ...απομακρύνει πληρώνουν μέχρι και τις φωτογραφίες που χρησιμοποιεί η εταιρία για την προβολή τους!!! Γι αυτό και εγώ τουλάχιστον εχω ταχτεί ανοιχτά στις αντιγραφές γιατί οι μόνοι που κερδίζουν είναι οι δισκογραφικές και χρησιμοποιούν τους καλλιτέχνες σαν άλλοθι!!! Το καλό με τον Jouko ήταν ότι το συμβόλαιο τους ήταν για 1+1 δίσκο και έτσι μετά από αυτόν απελευθερώνονται να κάνουν άλλο συμβόλαιο και αυτό έγινε γιατί απειλήσαμε ότι θα τους ξεφτιλίσουμε και θα καλέσουμε και τον George Michael να μας βοηθήσει!!! Παραμύθι αλλά ...έπιασε!!! τον Μάρτιο ο Jouko σκέφτεται να μπει στο στούντιο για τον προσωπικό του δίσκο και το βράδυ μετά την Εβίτα και δεν ξέρω πόσα κονιάκ και μπίρες με έπεισε να βοηθήσω ...πολύ!!! το ξέρω ότι εχω μπλέξει γιατί εχω πολλά χρόνια να κάνω αυτό που μου ζητάει αλλά παράλληλα μια δική μας παραγωγή στα στούντιο μεγάλης πολυεθνικής που αναλαμβάνει και την διανομή με τραγούδια καινούργια είναι μεγάλη πρόκληση και εγώ σε κάτι τέτοια την ...πατάω!!!

Παράλληλα πριν από λίγους μήνες είχα μια τρελή ιδέα για ένα θεατρικό και η αλήθεια είναι ότι όταν το σκεφτόμουνα είχα στο μυαλό μου τον Jouko και τον Seppo παράλληλα με κάποιους άλλους φίλους. Έτσι ξεκινήσαμε με τον Asa να δουλεύουμε την ιδέα που μετά από λίγο άρχισε ήδη να παίρνει μορφή και να βγάζει πολύ ...γέλιο μιας και είναι κωμωδία!!! Έχοντας λοιπόν έτοιμες τις δυο πρώτες πράξεις πάμε να δούμε το Seppo και να ...ξαναενώσουμε την τρέλα για μια ακόμα παράσταση. Ο τρόπος που το γράφουμε στηρίζεται πάλι στο ίδιο μοτίβο, να είναι ανάλογα με την διάθεση της ομάδας και βέβαια στη παράσταση εγώ δεν θα διαβάζω περιοδικά σαν δεσμοφύλακας αλλά θα κάνω τον ...Έλληνα μάγειρα που φυσικά δεν μιλάει φιλανδικά!

Το ότι γίνονται ιστορίες σαν αυτή με την Εβίτα δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και καταπληκτικές παραστάσεις αυτό το καιρό στη Φιλανδία και για να πω την αλήθεια η καθημερινή έκδοση του Ovi magazine καθώς και κάποια πράγματα που σχεδιάζουμε για το Ovi project παράλληλα με την υπόλοιπη δουλειά έχει μειώσει το χρόνο μου αισθητά και προτιμώ να περνάω τον ελεύθερο χρόνο μου με την Δάφνη, αυτό σημαίνει λιγότερο θέατρο γιατί πρέπει να είμαι και στο σπίτι για το βραδινό μας παραμύθι!!! Αλλά και το θέατρο μου λείπει πολύ!

***********************************

Σύντομα ξεκινάει η εκλογική περίοδος στη Φιλανδία και σήμερα έμαθα ήδη για κάποια μετακίνηση που με ...ξάφνιασε τουλάχιστον, πράγμα που σημαίνει ότι από ένα σημείο και υστέρα θα αρχίσω να σας συστήνω με την φιλανδική πολιτική ζωή και την φιλανδική προεκλογική περίοδο. Ο Κωνσταντής σε πρωινό τηλεφώνημα μου είπε ότι το σκέφτεται ...πράγμα που σημαίνει ότι αύριο πρέπει να τον δω για να του αλλάξω γνώμη!!!

***********************************

Στις φωτογραφίες από αυτές που μου στείλανε είναι ο Τσε σε νάνος και στην άλλη, Ο Κωνσταντής και ο Γκμοχ στο πιο οξιζενέ!!!

***********************************

Σύντομα ακολουθεί ...παραμύθι!!! :D

***********************************

Επειδή τις τελευταίες μέρες πήρα μια σειρά από mails και έστειλα κι εγώ κάποια απελπισμένα γιατί συνειδητοποίησα ότι στην Ελλάδα η πληροφόρηση ...κοιμάται ακολουθεί ένα ακόμη post με το τι συνέβη στο Lahti. Επειδή τα δυο posts είναι πολύ διαφορετικά, θα κρατήσω ανοιχτά τα comments και στα δυο μόνο δείξτε λίγο υπομονή ... θα πρέπει να τρέχω από Ελσίνκι Lahti και πάλι πίσω!

Labels: , , , ,

 
,1:52 AM
Επιστροφή στο …Lahti!
Πριν ξεκινήσω θα πρέπει να εξηγήσω κάποια πράγματα, εγώ δεν είμαι ρεπόρτερ πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχουν άλλοι για να αναφέρουν τα γεγονότα, το που κάθισαν οι πρόεδροι και οι πρωθυπουργοί και το τι φάγανε. Εγώ είμαι ένας παρατηρητής και προσπαθώ να ανακαλύψω είτε τα μικρά γραμματάκια είτε αυτά που δεν λέγονται αλλά υπάρχουν. Αντίστοιχα κάθε κυβέρνηση και η κοινότητα προχωρήσαν σε ανακοινώσεις που θα τυπωθούν από τον τύπο κάθε χώρας μέλος.

Η δική μου δουλειά είναι να αναλύσω το γεγονός και σύμφωνα με την εμπειρία μου, τις γνώσεις μου και τις πληροφορίες μου να γράψω ένα κείμενο που θα καθρεφτίζει τις σκέψεις μου. Παράλληλα εχω δυο υποχρεώσεις, η μια σε έντυπα που με πληρώνουν να κάνω αυτή τη δουλειά και είτε έχουν ήδη τυπώσει άρθρα μου η θα τυπώσουν μέσα στις επόμενες μέρες πράγμα που σημαίνει ότι δεν Μόρο να περάσω στο blog μου κάτι πριν δημοσιευθεί αλλού ακόμα κι αν δεν πρόκειται να είναι στη ίδια γλώσσα και δεύτερο συχνά σε αυτή τη δουλειά ανακαλύπτεις ότι υπάρχουν πράγματα που μπορείς να πεις ανοιχτά και κάποια που δεν μπορείς. Αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με λογοκρισία ούτε με αυτολογοκρισία αλλά με την κρίση. Με την ταχύτητα που κυκλοφορούν τα πάντα στην εποχή μας μια λάθος κρίση είναι εύκολο να πάρει διαστάσεις και να στοιχήσει εκεί που δεν θα έπρεπε. Αν και δεν θα έπρεπε να το αναφέρω, δυστυχώς τα ελληνικά ΜΜΕ είναι το καλύτερο παράδειγμα αυτής της κατάστασης όπου πληροφορίες διοχετεύονται με τρομακτική ταχύτητα χωρίς έλεγχο και σκέψη με επιπτώσεις απρόβλεπτες. Θυμηθείτε την περίπτωση Οτσαλάν όπου τα ελληνικά ΜΜΕ παίξαν το πιο βρόμικο ρόλο και ελπίζω κάποια στιγμή να βγει η αλήθεια. Οι γνωριζοντες ξέρουν γιατί μιλάω και συγνώμη αν αναφέρομαι με γρίφους αλλά και αυτό είναι άλλο ένα παράδειγμα κρίσεως του τι μπορείς να πεις και τι οχι.

Όταν αναφέρθηκε η συνδιάσκεψη του Lahti όλοι ξέραμε ότι κάτι συνέβαινε πρώτα από όλα με τη σημειολογία του χώρου. To Lahti είναι μια ώρα από το Ελσίνκι και δυόμισι ώρες από την Πετρούπολη. Δεν είναι Ελσίνκι αλλά μια παραδοσιακή φιλανδική μικρή πόλη των 100,000 κάτοικων που στο παρελθόν έχει φιλοξενήσει χειμερινούς ολυμπιακούς αγώνες, χωρίς ιδιαίτερο τουρισμό και αξιοθέατα και με πολύ υγρασία λόγω των λιμνών.

Αυτό σημαίνει ότι δεν ήταν αρκετά επίσημη η συνάντηση για να γίνει στο Ελσίνκι η στο Tampere αλλά και αρκετά σοβαρή για να γίνει στη θέση που έγινε και με τη σιγουριά ότι θα συγκέντρωνε λιγοστό ενδιαφέρον μιας ακόμα και οι δημοσιογράφοι θα βαριόντουσαν μπροστά στο φθινοπωρινό καιρό και το μελαγχολικό σκοτάδι. Παράλληλα η ξαφνική πρόσκληση του Putin από την πρόεδρο της Φιλανδίας, Halonen είχε γίνει η αίτια να διοχετευτεί στα ΜΜΕ η φήμη νευρικότητας από τους εταίρους και βέβαια συγκέντρωσε όλα τα μάτια των φωτογράφων και των τηλεοράσεων.

Η Ευρώπη είχε αρκετά θέματα με τον Putin, πρώτα από όλα το ενεργειακό και κατ’ επέκταση το θέμα της Γεωργίας, το θέμα εμπορίου και δασμών με την Ρωσία και το θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με αποκορύφωση την δολοφονίες δημοσιογράφων χωρίς να ξεχνάμε τη Τσετσενία που όλο δεν ενδιαφέρονται αλλά όλο εκεί είναι ευρωπαϊκές NGOs ψάχνοντας.

Εδώ όμως έρχονται τα μικρά γραμματάκια που λέγαμε στην αρχή, αν κάποιος είχε προσέξει το πρόγραμμα της φιλανδικής προεδρίας θα ήξερε ότι υπάρχει ήδη συγκεκριμένη ημερομηνία συνάντησης ΕΕ – Ρωσίας που θα γίνει στο Ελσίνκι στις 27 Νοεμβρίου με την παρουσία του Putin και στο κάτω κάτω της γραφής γιατί να έρθει σε αυτή τη συνάντηση και οχι την μεγάλη και σημαντική του Δεκεμβρίου; Άρα εκτός από το πλασάρισμα του σαν πωλητής της Gazprom και σωτήρα του περιβάλλοντος πρέπει να υπήρχε και κάποιος άλλος λόγος. Παράλληλα σε λιγότερο από μια εβδομάδα στο Ελσίνκι οργανωνόταν η συνάντηση ΕΕ-ΗΠΑ για θέματα περιβάλλοντος και ενέργειας οπότε λίγη υπομονή θα του έκανε καλό μιας και οι Αμερικάνοι εταίροι της ΕΕ πιέζουν για τη μη αγορά ρωσικού αέριου χωρίς όμως να μπορούν να προσφέρουν και εναλλακτικές λύσεις δίνοντας στον Putin περισσότερα επιχειρήματα.

Από την ευρωπαϊκή πλευρά τώρα για όσους θυμούνται από την αρχή του χρόνου ο πρόεδρος της κομισιόν Μπαρόζο, μιλάει για έτος ...περισυλλογής! πάλι τα μικρά γραμματάκια. Δεν λέει έτσι εύκολα ο πρόεδρος της δεύτερης οικονομικής δύναμης στο κόσμο για έτος περισυλλογής, η μετάφραση σε αυτό είναι ότι αυτό είναι έτος ...εγκυμοσύνης. η Ευρώπη παρά τις αντίθετες συζητήσεις δεν ξαφνιάστηκε με το οχι των Γάλλων και τον ολλανδών, απεναντίας το ήξερε και το περίμενε αλλά χρειαζόταν ένα άλλοθι για τη συνέχεια και το βρήκε ακόμα και μέσα στις αντιδράσεις του τύπου και τους τεράστιους τίτλους, παράλληλα εφησύχασε τους υπερατλαντικούς συμμάχους ότι ο πόλεμος δεν ξεκινάει σύντομα (το θέμα Αμερική ΕΕ είναι πολύ μεγάλο και ο πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει σε οικονομικό επίπεδο με τον σίδερο και ο πόλεμος των πολιτισμών είναι απλά άλλο ένα πεδίο μάχης, αλλά αυτό δεν μπορεί να συζητηθεί εδώ).

Το 2007 είναι χρόνος αλλαγών στο εσωτερικό της ΕΕ τόσο σε κοινοτικό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Σε κοινοτικό η Ευρώπη δεν πρέπει να επαναλάβει το λάθος του Λιβάνου που όλοι ξέραν αλλά δεν είχαν σχεδιάσει την αντίδραση υπερεκτιμώντας το Ισραήλ και πιάστηκαν ξεβράκωτοι, η δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού είναι πια επιτακτική διαφορετικά θα καπελωθεί από το ΝΑΤΟ και σε αυτό οι μόνοι που συμφωνούν είναι οι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες και οι αντίστοιχες χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Επιβάλλεται να σταθεροποιηθούν επιτόκια, παραγωγικότητα και εξαγωγές που τα τελευταία χρόνια υποφέρουν λόγο έλλειψης κοινής εξωτερικής πολιτικής. Είναι αναγκαία η δημιουργία κοινοτικής ενεργειακής, εκπαιδευτικής και εργασιακής πολιτικής και παράλληλα κοινή πολιτική στο θέμα των μεταναστών που είναι απαραίτητοι στην ευρωπαϊκή οικονομία για τους γνωστούς λόγους γήρανσης του συνταξιοδοτικού συστήματος.

Σε εθνικό επίπεδο πάλι στα μικρά γράμματα φάνηκε η κρισιμότητα για πολλούς ευρωπαίους ήδη με το ποιος προεδρεύει. Για όσους γνωρίζουν η φιλανδική προεδρία έπρεπε να αρχίσει το Ιανουάριο και η τώρα θα έπρεπε να είναι η γερμανική. Αλλά οι Γερμανοί ήταν μέσα σε μια μακρόχρονη και κρίσιμη προεκλογική περίοδο και οι Φιλανδοί μόλις ξεκινάνε. Ο Σιράκ απολαμβάνει τους τελευταίους μήνες του σαν πρόεδρος της Γαλλίας παραχωρώντας τη θέση του στους μονομάχους που πρόκειται να σφαγούν στη κυριολεξία μέχρι τις εκλογές του Απριλίου και αυτά μόνο από το δικό του κόμμα χωρίς να συμπεριλαμβάνουμε την ανάλογη σφαγή που θα ξεκινήσει καθυστερημένα στο σοσιαλιστικό κόμμα που προς το παρόν απλά παρακολουθεί. Στην Αγγλία ο αυτοκράτορας Blair ζει τον εφιάλτη του μαχαίρια έρχονται από παντού και κάποιες υπόνοιες για διεθνές δικαστήριο που μάλλον τον τρομάζουν. Οι κλώνοι του αποτύχαν στο συνέδριο του εργατικού κόμματος και η αριστερή πλευρά φαίνεται να ανασταίνεται μετά από δεκαπέντε χρόνια με απρόβλεπτες συνέπειες. Στη Γερμανία η Merkel όλο και φαίνεται έτοιμη να πετάξει τους σοσιαλιστές από το παράθυρο αλλά κάνει υπομονή ...προς το παρόν μέχρι να κατέβει η ανεργία. Στη Σουηδία μετά από δεκαετίες το συντηρητικό κόμμα κερδίζει τις εκλογές και όλοι περιμένουν να δουν πόσο θα αλλάξει η σουηδική πολιτική που πάντα ήταν λίγο ανεξάρτητη από τα ευρωπαϊκά δρώμενα. Στη Ιταλία όσοι νομίζουν ότι τελειώσανε με τον Μπερλουσκόνι μάλλον είναι γελασμένοι και δεν είναι το φάντασμα του αλλά ο ίδιος πιο δυνατός από ποτέ έτοιμος να κατασπαράξει την ένωση που σε λίγο καιρό θα αρχίσουν τα οικονομικά σκάνδαλα που ήδη ακούγονται. Σε μια κίνηση απελπισίας η ένωση ετοιμάζεται να δημιουργήσει δημοκρατικό κόμμα κατά τα αμερικάνικα πρότυπα οδηγώντας συνειδητά την κατάσταση σε δικομματισμό ελπίζοντας ότι θα σωθεί. Στην Ισπανία υπάρχει οικοδομικός οργασμός με όλη τη χώρα σαν εργοτάξιο και μια κυβέρνηση που δεν μιλάει αλλά γνωρίζει το μέγεθος της παραοικονομίας που κυριαρχεί. Η Ελλάδα ζει στην κυριολεξία στον κόσμο της τρώγοντας σφαλιάρες από παντού με οικονομικά προγράμματα που χάρισαν μετά από πολύ καιρό χαμόγελα σε όλους τους αναγνώστες των οικονομικών εφημερίδων στην Ευρώπη, αν δεν υπήρχαν και κάποιες ανατολικές χώρες σε θέματα οικονομίας η Ελλάδα θα είχε πιάσει πάτο και αυτό χάρη στις μικροπολιτικές ανακοινώσεις και χειρισμούς της κυβέρνησης που δεν έχει καταλάβει ότι η ΕΕ δεν είναι ένα τεράστιο γήπεδο για να κάνει αντιπολίτευση στην Ελλάδα.

Δεν θα συνεχίσω με τους υπολοίπους αλλά φαντάζεστε ότι όλες οι χώρες έχουν να ξεκαθαρίσουν πολλά εσωτερικά προβλήματα και όσο πάμε ανατολικότερα τα προβλήματα εντείνονται με μόνη εξαίρεση την Εσθονία που βρίσκεται κάτω από τη συνεχή κηδεμονία της Φιλανδίας. Στη πραγματικότητα καμιά από αυτές τις χώρες δεν ήταν έτοιμη για την ΕΕ και θα χρειαστούν τουλάχιστον μια δεκαετία για να καταλάβουν τι γίνεται. Η απόφαση ένταξης τους ήταν καθαρά πολιτική και έχει να κάνει με την εξάπλωση του ΝΑΤΟ και τον πόλεμο ΗΠΑ ΕΕ που είπαμε και παραπάνω. Ακόμα και οι είσοδος της Κύπρου δεν ήταν ελληνική νίκη αλλά γεωπολιτικά συμφέροντα της ΕΕ, έπρεπε πάση θυσία να μην γίνει αμερικάνικο αεροπλανοφόρο αλλά να παραμείνει εγγλέζικο και κατ’ επέκταση ευρωπαϊκό, γι αυτό και ο γαλλικός στρατός κλπ. Τώρα το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να ανοίξει βάσεις στην βόρεια Κύπρο που ήδη διαπραγματευόταν ο υιός Ντεκτάς. Τώρα έχει αρχίσει και φαίνεται σαν μια τεράστια σκακιέρα.

Αυτό σημαίνει ότι καμιά άλλη διεύρυνση δεν μπορεί να γίνει και αυτό είναι ξεκάθαρο για τους γνωριζοντες αλλά και πάλι αυτό πρέπει να εκφραστεί με καθαρά πολιτικό λόγο. Και βέβαια παίρνοντας υπ’ οψιν ότι του χρόνου θα μπουν Βουλγαρία και Ρουμανία άλλες χώρες που δεν είναι με τίποτα έτοιμες γι αυτό το άλμα και ήδη η Μεγάλη Βρετανία πρόκειται να πάρει μέτρα για τους εργάτες από την Βουλγαρία αφού ήδη είδε την πίκρα από την Πολωνία. Η χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας έχουν ακόμη και γεωγραφικό δικαίωμα να ακολουθήσουν πριν από την Τουρκία συν την υποστήριξη της Γερμανίας, της Σκανδιναβίας και τα οικονομικά ενδιαφέροντα Ιταλίας και Γαλλίας. Έτσι η Τουρκία που αποτυγχάνει συστηματικά σε όλα τα τεστ γίνεται πρόβλημα. Και μην ξεχνάμε ότι ολόκληρες προεκλογικές καμπάνιες σε Γερμανία, σύντομα στη Γαλλία, στην Αυστρία, στο Βέλγιο και στη Φιλανδία στήνονται με μόνο θέμα εξωτερικής πολιτικής τη Τουρκία. Η Τουρκία τον τελευταίο καιρό παίρνει τη μια αναβολή μετά την άλλη με μόνο αποτέλεσμα να διογκώνεται το πρόβλημα και βέβαια μην ξεχνάμε ότι η είσοδος της Τουρκίας είναι πάλι αμερικάνικη ιστορία και έχει να κάνει περισσότερο με το οικονομικό βάρος της στην αμερικάνικη οικονομία παρά με οτιδήποτε άλλο γιατί για τα συμφέροντα τους στη μέση ανατολή οι Αμερικάνοι καλυφθήκαν ήδη με τους Κούρδους – που σημειωτόν έχουν πάρει πολλές υποσχέσεις που δεν θα αρέσουν καθόλου στη Τουρκία. Η Ευρώπη από την πλευρά καλύπτεται από την Κύπρο και από το Ισραήλ που βρίσκεται και από παραδοσιακούς και λίγο ενοχής λόγους πιο κοντά στους ευρωπαίους. Πάλι η σκακιέρα που λέγαμε. Έτσι η Τουρκία από παίκτη στη περίοδο του ψυχρού πολέμου έχει μεταμορφωθεί σε πιόνι που όλοι προσπαθούν να ξεφορτωθούν. Όσο για τη θεωρεία της αγοράς των 80 εκατομμυρίων αυτό δεν ισχύει με το βιοτικό επίπεδο αυτών των εκατομμυρίων και οι ευρωπαίοι το νιώσανε ήδη με την αγορά των σαράντα εκατομμυρίων της Πολωνίας.

Οι Φιλανδοί και κατ’ επέκταση η κομισιόν και οι εταίροι δεν έχουν καμιά διάθεση όλα αυτά να φανούν το Δεκέμβριο με όλα τα μέσα όλου του κόσμου να δείχνουν Ελσίνκι. Το Δεκέμβριο πρέπει να φανούν ενωμένοι, δυνατοί, σταθεροί και αποφασιστικοί έτοιμοι να ξεπεράσουν το 2007 και τις δυσκολίες που έχουν συσσωρευτεί και ταυτόχρονα να κάνουν και τις κινήσεις τους στη σκακιέρα. Έτσι λοιπόν έχουμε.

Η Τουρκία και ο έλεγχος των κριτηρίων παίρνει ένα χρόνο αναβολή. Αυτό σημαίνει σειρά από πράγματα. Δίνει χρόνο στον Ερντογκαν να κάνει τα εσωτερικά του παιχνίδια με την ελπίδα να κερδίσει τις εκλογές που έρχονται με ισχυρή πλειοψηφία ώστε να περάσει όλους τους νόμους μέσα στον πρωτο χρόνο συν την αναγνώριση της Κύπρου. Παράλληλα δίνει χρόνο και στον καινούργιο γραμματέα του ΟΗΕ να ξεκινήσει καινούργιο γύρο συνομιλιών με αρκετές ελπίδες επιτυχίας που θα κάνει και καλό στο μέλλον του ΟΗΕ κάτι που θέλουν οι ευρωπαίοι. Παράλληλα η αναβολή ενός έτους θυμίζει και λίγο το ελληνικό ...θα τα πούμε, σε αόριστο χρόνο που αποδεσμεύει το ευρωπαϊκό σύνταγμα από την Τουρκία. Έτσι μετά από μικρές διορθώσεις το σύνταγμα επιστρέφει στο τέλος του 2007 και ψηφίζεται μέσα στο 2008. Για όσους θυμούνται η φιλανδική προεδρία είχε ανακοινώσει από την αρχή την απόφαση της για διεκπεραίωση του θέματος του συντάγματος, λοιπόν τα κατάφερε.

Το θέμα με τις πρώην γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες πρέπει να λυθεί άμεσα και έτσι γίνεται ένας ακόμη πολιτικός ελιγμός με καταπληκτικά αποτελέσματα. Δημιουργείται ο θεσμός των κρατών μελών με προνομιακή σχέση. Πράγμα που σημαίνει, κοινό νόμισμα, ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων και προνομιακές εμπορικές συμφωνίες σε κοινοτικό και διεθνές επίπεδο, ανταλλαγή πληροφοριών, εναρμόνιση οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής – προσοχή εναρμόνιση δεν σημαίνει απαραίτητα κοινή πολιτική – και ουσιαστικά η διαφορά από τα μέλη είναι σε θέματα άμυνας και ψήφου που βέβαια έχουν το ιδιαίτερο βάρος τους. Αν και αφορμή δίνεται με τις τέως γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες ο πραγματικός στόχος είναι σε πρώτη φάση η Ουκρανία και η Γεωργία και στη συνέχεια άλλες χώρες που ενδιαφέρονται όπως το Ισραήλ και το Μαρόκο ή χώρες που δεν τα καταφέρνουν να ξεπεράσουν το θέμα των κριτηρίων. Ο νοών νοείτο. Ίσως τώρα να συνδέσατε και την επίσκεψη του Putin που δεν ήρθε να φάει σολομό και ρωσικό χαβιάρι στη Φιλανδία ούτε να πει εξυπνάδες στιλ ‘μαφίας’ που διάβασα, αλλά για να δείξει με την παρουσία του το βέτο του και να περάσει το μήνυμα, η Γεωργία και η Ουκρανία είναι δικιά μου.

Τέλος ένα μεγάλο κεφάλαιο που απασχολεί την κομισιόν είναι η γραφειοκρατία και ήδη έχουν βρεθεί και εγκριθεί λύσεις που έχουν και κάποιες τεθεί σε εφαρμογή αρχίζοντας με την μείωση των ευρωπαϊκών νόμων και το κλείσιμο πολλών ‘παραθύρων’ Η αρχή έγινε με τους νόμους που αφορούν τις εργολαβίες και από τους πάνω από 3,500 νόμους και διατάξεις έχουν ήδη μειωθεί σε 300.

Για να γίνουν όλα τα παραπάνω και μια σειρά ακόμα από επιμέρους αλλά εξ’ ίσου σημαντικά θέματα, έπρεπε πρωτο να συμφωνήσουν όλοι και δεύτερο να δεσμευτούν ότι αυτή η πολιτική θα γίνει σεβαστή και από όσους θα τη συνεχίσουν διαδεχόμενοι τους υπάρχοντες.

Για το τι κατάλαβε η ελληνική αντιπροσωπία θα μου επιτρέψετε να εχω τις αμφιβολίες μου μιας και ακόμη ζούσαν στις δημοτικές εκλογές και απολάμβαναν το σολομό λες και δεν είχαν ξαναδεί στη ζωή τους!!!

Οι Έλληνες ‘δημοσιογράφοι’ αντί να βρουν το Σιράκ και τον Blair που μάλλον για τελευταία φορά τους βλέπουν μετράγανε τα κουκιά του μάγκα του Θεσσαλονικιού. Δεν θέλω να προχωρήσω γιατί δεν θα μπορέσω να ελέγξω τα νεύρα μου και δεν υπάρχει λόγος να ασχολούμαι μαζί τους. Απλά αν κρίνω από την πληροφόρηση που είδα σχετικά με το Lahti στις ελληνικές εφημερίδες τότε η δημοσιογραφία στην Ελλάδα έχει γίνει reality show με τον Μικρούτσικο (αυτόν θυμάμαι αλλά φαντάζομαι θα υπάρχουν άξιοι αντικαταστάτες) και ο κόσμος δεν έχει ιδέα τι γίνεται.

*********************************

Η φωτογραφία είναι από το πανέμορφο σε φυσική ομορφιά Lahti.

*********************************

Από τα παραλειπόμενα. Πολλοί άκουσαν για το γιουχάισμα του Μπαρόζο από ομάδα δημοσιογράφων. Παρ’ όλο ότι ο μύθος θέλει το γιουχάισμα να έρχεται από τον προσβλητικό του λόγο για τους δημοσιογράφους που κάνανε ερωτήσεις για τα ροζ σκάνδαλα της κομισιον, όλοι αυτοί οι Έλληνες μεγαλοδημιοσιογράφοι που το μετάφεραν θα έπρεπε να είχαν προσέξει ότι ανάμεσα σε αυτούς που γιουχάρανε ήταν και κάποιες από τις παλιές ‘αλεπούδες’ της ευρωπαϊκής δημοσιογραφίας. Βέβαια αυτό απαιτεί και γνώση του χώρου σου και οχι ‘καλά τώρα , ποιος είναι αυτός...’ και το αυτός να κρίνεται από το στρατιωτικού στιλ μπουφάν ενώ ο ελληνάρας φόραγε μέσα στο κρύο, Αρμάνι και ιταλική καμπαρντίνα. Πως το ξέρω; Μα δεν σταμάτησε ο μλκς να το λέει!!! Το γιουχάισμα ήταν γιατί όταν μια σειρά από ερωτήσεις φτάσανε το κόκαλο και η παράσταση Putin δεν είχε πουλήσει σε όλους η συζήτηση κόπηκε απότομα και με έκφραση ανεπίτρεπτη.

Labels: , , ,

 
Wednesday, October 18, 2006,10:32 PM
Επειδή πρέπει να φτάσουμε μέχρι τη ...γόπα!!!
Τις τελευταίες μέρες με όσα συμβαίνουν στη Σκανδιναβία και μέχρι να τελειώσει η σύνοδος είμαι πνιγμένος μέχρι το λαιμό και αν και θα ήθελα να περάσω στη τρίτη πράξη του φιλανδικού θεάτρου - που σημειωτέον έχει περάσει από το κίτρινο μπλοκ μου στο κομπιούτερ - και πριν τις τελευταίες διορθώσεις, θα ήθελα να εκφράσω κάποιες σκέψεις μου.

Mε τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές είχα την ευκαιρία, ειδικά το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, να διευρύνω την βόλτα μου στα blogs ακολουθώντας τα ίχνη που άφηνε ο καθένας σε διαφορετικά blogs. Αν τα συνδυάσω αυτά με κάποια mail που πήρα και τα όσα άκουγα από το ραδιόφωνο, χάθηκα σε μια σειρά από σκέψεις.

Με αυτές μου τις σκέψεις εκφράζω απλά τον εαυτό μου και φυσικά ο καθένας από εμάς είναι αποτέλεσμα των εμπειριών του/της. Παράλληλα πιστεύω ότι η ελληνική κοινωνία εκφράζεται και ποσοτικά και ποιοτικά στο κόσμο των blogs και εάν ‘μεταξύ’ μας υπερέχουν οι φωνές απόγνωσης για ένα καλύτερο αύριο αυτό οφείλεται περισσότερο στο ότι ‘ταιριάξανε τα χνότα μας’ όπως έλεγε η γιαγιά μου παρά σε οτιδήποτε άλλο.

Για να επανέλθω στις σκέψεις που έκανα αυτές τις μέρες, στην αρχή η όλη κατάσταση μου προκάλεσε απεριόριστη θλίψη και ένιωσα προδομένος. Για να το εξηγήσω. Σαν Έλληνας που ζω στο εξωτερικό είναι πολύ φυσιολογικό να αισθάνομαι πιο κοντά μου άλλους Έλληνες που ζουν εκτός Ελλάδος και κατ΄ επέκταση όλους τους άλλους ξένους. Εξ ορισμού όλοι μας ανήκουμε στην ίδια κατηγορία, αυτή του ξένου, αδιάφορο αν υπάρχουν επί μέρους διαβαθμίσεις. Και εδώ θα ήθελα να διευκρινίσω ότι δεν εννοώ τους φίλους από τα blogs αλλά τη πλειονότητα των μεταναστών που το κομπιούτερ και το ίντερνετ φαίνεται σαν μακρινό όνειρο ή δώρο πτυχίου για τα παιδιά τους. Γι αυτή τη πλειονότητα των μεταναστών που κάνουν δουλειές που κάτω από διαφορετικές συνθήκες – εργασιακές και οικονομικές - θα αρνιόντουσαν να κάνουν στην Ελλάδα και που εδώ αρνούνται να κάνουν οι ντόπιοι.

Θα συνεχίσω λίγο με αυτούς τους μετανάστες γιατί θέλω να καταλάβετε ότι ναι υπάρχουν αυτοί που κάνουν καριέρα και περνάνε καλά στο εξωτερικό αλλά δυστυχώς αυτοί δεν είναι η πλειονότητα. Η πλειονότητα ζει με το κεφάλι σκυμμένο, έχοντας καμπουριάσει από διπλές βάρδιες και γινόμενοι καθημερινά το κέντρο εκμετάλλευσης από όλες τις πλευρές. Γιατί ναι μεν έχουν δικαιώματα αλλά ο φόβος από τη μια δεν τους αφήνει να τα διεκδικήσουν και οι ντόπιοι από την άλλη δεν τους αφήνουν να τα δουν, να τα καταλάβουν και να τα αφομοιώσουν. Ο γνωστός σας Κωνσταντής την τελευταία εβδομάδα δέχτηκε μια απαράδεκτη ρατσιστική επίθεση που συμπεριλάμβανε από ξύλο μέχρι κατηγορίες σε εφημερίδες, γιατί ο δύστυχος Κωνσταντής όταν έφαγε τη γροθιά και την κλοτσιά δεν είχε μάρτυρες ενώ οι τρεις που τον χτυπήσανε καταγγείλανε στις εφημερίδες ότι τους ...έσπρωξε έξω από το μαγαζί του.

Φαντάζομαι ότι η επόμενη ερώτηση σας είναι τι έκανε η αστυνομία. Ο Κωνσταντής έχει κάμερα μέσα στο μαγαζί του που κατέγραψε τα πάντα και βέβαια μετά πήγε και στο νοσοκομείο όπου και νοσηλεύτηκε για μια βραδιά. Αλλά σύμφωνα με τη φιλανδική νομοθεσία η εγγραφή του βίντεο δεν θεωρείται απόδειξη γιατί ο Κωνσταντής είχε την υποχρέωση να τους ενημερώσει για την ύπαρξη του και το νοσοκομείο δεν μπορούσε να αποδείξει ότι τα χτυπήματα είχαν προκληθεί από πάλη. Έτσι η αστυνομία βρίσκεται στη παράξενη θέση αντί να καταθέσει μηνύσεις να θεωρεί το γεγονός προσωπική αντιδικία και να μην κάνει τίποτα ο δε Κωνσταντής να ψάχνει να βρει το δίκιο του στις εφημερίδες οι οποίες από την πλευρά τους βέβαια δεν θα κάνουν τίποτα γιατί έχουν γεμίσει από παρόμοια γράμματα. Σημειωτέον ο Κωνσταντής είναι 60 χρονών και οι άλλοι τρεις στα 30, είναι Φιλανδός πολίτης και υποψήφιος τρεις φορές στις βουλευτικές εκλογές.

Εκεί ακριβώς έγκειται το προδομένος. Πως μπορώ εγώ που δίνω καθημερινά αγώνες εναντίον της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, που συμπατριώτης μου χτυπήθηκε και εξευτελίστηκε έτσι να αποδεχτώ ότι υπάρχει στην Ελλάδα ένας νομάρχης που αντιπροσωπεύει όλα αυτά που μισώ και πολεμάω; Στη Σουηδία μέσα σε μια βδομάδα έχουν παραιτηθεί δυο υπουργοί, η μια γιατί δεν είχε ασφαλίσει την γυναίκα που κρατούσε τα παιδιά της όταν ήταν στη δουλειά της και η άλλη γιατί δεν πλήρωσε την συνδρομή της στη τηλεόραση. Στην Ελλάδα ένα πολιτικό πρόσωπο, θεσμοφύλακας της ελληνικής δημοκρατίας όπως είναι ο νομάρχης, κάνει ρατσιστικές δηλώσεις κατά παράβαση του ελληνικού συντάγματος και της ευρωπαϊκής χάρτας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και το κόμμα του τον καλύπτει. Και στη βόλτα μου στα blogs ανακαλύπτω εκφράσεις όπως ...ναι μεν, αλλά!!! Αλλά; Δεν υπάρχει αλλά. Λυπάμαι αλλά αυτό το ‘αλλά’ δεν θα έπρεπε να υπάρχει ούτε καν σαν σκέψη. Αυτός ο άνθρωπος διαπαιδαγωγεί πολίτες και δημιουργεί πρότυπα και κατ’ εμένα δεν είναι υπεύθυνος ο πολίτης που τον ψηφίζει αλλά το κόμμα που τον υποστηρίζει. Για μένα το κόμμα αυτομάτως ενστερνίζεται τις απόψεις του.

Ένα μικρό φιλανδικό παράδειγμα ήθους, όπως εχω αναφέρει και παλαιότερα με τον Vanhanen μας συνδέει φιλία πολύ πριν γίνει πρωθυπουργός όταν η πρωθυπουργία δεν ήταν καν όνειρο. Σε προεκλογική ομιλία του κάποιος τον ρώτησε τι θα γίνει με όλους τους ξένους που ανεβάζουν το ποσοστό ανεργίας, ο Matti προς τιμή του σηκώθηκε, πλησίασε και του είπε ότι αυτές οι ιδέες δεν έχουν θέση στη δημοκρατία και αν επιμένει σε αυτές θα του ήταν ευγνώμον αν δεν τον ψήφιζε. Αυτός ο άνθρωπος εκείνη τη στιγμή διαπαιδαγωγούσε κι ας έχασε τους τρεις που χτυπήσαν τον Κωνσταντή, ποιος θα διαπαιδαγωγήσει τους εκατοντάδες που θα χτυπήσουν τον πομάκο αφού φραστικά έχει προηγηθεί ο νομάρχης;

Περιδιαβαίνοντας τα blogs κάτι ακόμα που μου έκανε εντύπωση ήταν οι αντιφάσεις όσον αφορά την αποχή. Όπως ακριβώς έγραψα σε ένα blog η ομορφιά της δημοκρατίας είναι ότι σου δίνει το δικαίωμα να συμμετέχεις και με την αποχή σου. Κάτι που εξασφαλίζεται πια και νομικά - και επιχειρήματα όπως ‘δεν θα έχεις δικαίωμα να αποκτήσεις διαβατήριο’ αποδεικνύουν ότι μάλλον ο συγκεκριμένος blogger δεν έχει διαβατήριο παρά γνώση της νομοθεσίας μιας και δεν χρειάζεται πια εκλογικό βιβλιάριο για την έκδοση διαβατήριου ούτε καν για να ψηφίσεις. Θεωρητικά υπάρχει ποινή και νομίζω ότι τουλάχιστον ήταν πριν φύγω εγώ, 5,000 δρχ. Αλλά και που δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Αλλά αυτό που με πείραξε περισσότερο από όλα ήταν η υπόδειξη, εσύ δεν ζεις εδώ και δεν ξέρεις.

Όσα χρόνια ζω στο εξωτερικό, από την Αγγλία μέχρι την Ιαπωνία και τώρα στη Φιλανδία υπάρχει πάντα κάποιος που θα μου πει, ‘εδώ είναι Φιλανδία, δεν καταλαβαίνεις εσύ’ και έχει και το ίδιο τονισμό με το ‘εδώ είναι Βαλκάνια.’ Εκεί που εχω καταλήξει είναι ότι το μόνο που καλύπτεται με παρόμοιες εκφράσεις είναι η βλακεία και η άγνοια. Την πρώτη φορά που το είδα το προσπέρασα πιστεύοντας ότι οφείλεται στο νεαρό της ηλικίας, τη δεύτερη σταμάτησα και άρχισα να σκέφτομαι.

Η αλήθεια είναι ότι μετά από κάποιο καιρό μακριά αρχίζεις να ωραιοποιείς αυτό που άφησες πίσω σου. Και ναι το σουβλάκι και τα σαλιγκάρια της oistros έχουν πάρει μυθικές διαστάσεις στο μυαλό μου, αλλά ποτέ δεν ένιωσα ότι κόβω αυτό που με συνδέει με την Ελλάδα. Απεναντίας με την ταχύτητα που κυκλοφορούν οι πληροφορίες πια μέσω ίντερνετ σε κάποια θέματα είμαι πολύ πιο πληροφορημένος από τους γνωστούς μου που ζουν στην Ελλάδα. Παράλληλα ανήκω σε αυτή τη γενιά που ήταν απόλυτα πολιτικοποιημένη. Τη γενιά που μεγάλωσε στη δικτατορία και ανδρώθηκε στη μεταπολίτευση, στη γενιά που έμαθε να απαιτεί ψωμί παιδεία ελευθερία. Ανήκω σε αυτή τη γενιά που έζησε καθυστερημένα τον Μάη του 68 της αλλά τον έζησε. Ανήκω στη γενιά που με τον Αντρέα είδε την αλλαγή, οχι γιατί ο Αντρέας είχε να κάνει τίποτα με το σοσιαλισμό αλλά ήταν ένα βήμα μπροστά από το Καραμανλης ή τανκς και δεν έχει να κάνει με το τι ψήφισα εγώ αλλά με το ότι ο Αντρέας συμπαρέσυρε μια ολόκληρη κοινωνία μπροστά. Και εχω την απαίτηση αυτή η κοινωνία να πηγαίνει μπροστά. Ο Αντρέας βυθίσθηκε στα σκάνδαλα του και το κόμμα του την πληρώνει ακόμη και με την τερατώδη μετάλλαξη που του συνέβη από τους διάδοχους του συμπεριλαμβανομένου και του γιου του. Αλλά και πάλι εχω την απαίτηση η κοινωνία και πολύ περισσότερο οι νέες γενιές να προσπεράσουν το χτες και να προχωρήσουν μπροστά. Δυστυχώς αυτό που είδα ήταν μια συνθηματολογία χωρίς επιχειρήματα, άγευστη, άοσμη και άυλη. Πολύ περισσότερο αυτό που είδα στα posts, στην ανταλλαγή συνθημάτων και comments ήταν αντί για την παράθεση ιδεών και απόψεων η τηλεοπτική παράσταση, το ποιος είχε το καλύτερο στούντιο, η ποιος έκανε το καλύτερο καβγά έγινε το κέντρο της συζήτησης και χωρίς να το θέλω έκανα συνειρμούς. Άρτος και θεάματα και μιας και στην Ελλάδα ο άρτος έχει γίνει ακριβός ας δώσουμε θεάματα η καλύτερα περισσότερο ευαγγελο-χατζηνι-και δεν ξέρω τι άλλο. Με ή χωρίς πορτοκαλί σακάκι, αγορασμένο από το Μιλάνο η από το Παρίσι. Και οταν τρυφερός blogger τόλμησε να εκφράσει άποψη ή καλύτερα να υποδείξει κάτι, εισέπραξε την απάντηση: “πολιτική πράξη η αποχή? θα μπορούσε.. σαν τους κατάδικους επαναστάτες βομβίτες (σημείωση δικιά μου, πιθανώς εννοεί δονητές και μπερδεύτηκε) που δεν αναγνωρίζουν το δικαστήριο και απέχουν από τη δίκη? Άρα όποιος απέχει από τις εκλογές, δεν αναγνωρίζει τις εκλογές? Επικίνδυνη σκέψη αυτή... Επίσης, ξεχάσατε ότι οι εκλογές είναι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΕΣ με στέρηση εξόδου από τη χώρα και άλλες κυρώσεις? Μάλλον το ξεχνάτε γιατί στην Ελλάδα είμαστε ΧΑΛΑΡΑ…” πάλι οι συνειρμοί που λέγαμε, πάλι οι τεμπέλες με μεγάλη ευκολία. Αν δεν καλύπτει τον ‘εγώ τα ξέρω όλα’ μεταμορφωνόμαστε σε τρομοκράτες; Και αυτό το ΧΑΛΑΡΑ γιατί εμένα μου θύμισε ...γύψο;... και αυτό δεν ήταν η εξαίρεση, αλλά δεν φταίει αυτός ο blogger ούτε αυτοί που παίρναν τηλέφωνο τους σταθμούς ουρλιάζοντας ανάλογα, τόσα τους διδάξανε όλοι αυτοί οι νομάρχες και τόσα ξέρουν. Πολύ περισσότερο όλα αυτά είναι γεννήματα των κομμάτων για τα μικροπολιτικά και εφήμερα σχέδια τους αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα έχουν και στα ίδια τα κόμματα και στην Ελλάδα γιατί δυστυχώς μετά από λίγα χρόνια για το μόνο που θα θυμούνται όλοι τον Καραμανλή θα είναι για τον Πανίκα όπως και τον Αντρέα τον θυμούνται για την Μιμή.

Οταν ξεκίνησα αυτό το σημείωμα δεν είχα σκοπό να μακρηγορήσω, δυστυχώς παρασύρθηκα και θα το σταματήσω εδώ παρ’ όλο που άλλο ένα γεγονός των ημερών με έχει γεμίσει θλίψη, η απεργία των δασκάλων και η αντιμετώπιση της από τη κυβέρνηση, τα ΜΜΕ και πολύ περισσότερο από μια κοινωνία που τους βλέπει σαν τους τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας.

Παράλληλα θα ήθελα να πιστεύω ότι η δημοκρατία έχει μηχανισμούς που θα λειτουργήσουν οταν χρειαστεί και ξέρω έντονα ότι πολλοί από εσάς τουλάχιστον, θα είσαστε από αυτούς που θα παλέψετε οταν έρθει η στιγμή, ίσως παραφράζοντας τον Σαρτρ όπως είπε φίλος μου σε mail, αυτή η κατάσταση να μας πεισματώσει περισσότερο και να κάνουμε την διαφορά.

Υπόσχομαι το επόμενο post να είναι το τρίτο μέρος του φιλανδικού θεάτρου συν ένα μικρό δώρο!!! Και οχι φυσικά, το παραμυθάκι ...στήνεται!!!

*************************************

Μετά την μεγάλη συνάντηση των πρωθυπουργών προς το τέλος του μήνα και σιγά-σιγά ξεκινάει στην Φιλανδία η προεκλογική περίοδος για τις βουλευτικές εκλογές του Φεβρουαρίου, οπότε θα έχετε όλες τις πληροφορίες για να συγκρίνετε.

*************************************

Στη φωτογραφία η μικρή μου πριγκίπισσα από την κυριακάτικη βόλτα μας με ποδήλατο σε γειτονικό δάσος. Νομίζω αυτό το post έχει την ανάγκη και μιας φατσούλας γεμάτη ελπίδες και όνειρα και που μου λείπει γιατί λόγο δουλειάς δεν εχω πολύ χρόνο αυτό το καιρό να παίξω μαζί της.

Labels: , , ,

 
Friday, October 13, 2006,10:14 PM
Διάλειμμα για ...τσιγάρο πριν από την 3η πράξη
Την τελευταία βδομάδα ή καλύτερα τις τελευταίες δέκα μέρες είναι σαν να έχει πέσει ο ουρανός να με πλακώσει - αγαπημένη φράση του Αστερίξ και της Krot, και εχω απομακρυνθεί από το δικό μου blog και την blog-σφαίρα αλλά ελπίζω οι περισσότεροι να βλέπετε ότι σε κάθε ευκαιρία επισκέπτομαι τα blog σας ακόμη και όταν δεν αφήνω τα συνηθισμένα μου ...διαπιστευτήρια!!!

Σε κάποια εχω αφήσει αλλά σε αυτά θα αναφερθώ παρά κάτω. Λοιπόν ανακάλυψα στερητικά συμπτώματα, όπως ενώ βρισκόμουν μπροστά σε οθόνη συναδέρφου και που δεν είχα καμιά δουλειά του πέρασα στα favorites μερικά από τα αγαπημένα μου blogs με αποτέλεσμα να πάρω παρατηρήσεις του στιλ... but its in greek!!! Άλλο σύμπτωμα, να στείλω σε συνάδελφο mail με παρατηρήσεις και σκέψεις σχετικά με άρθρο του στα ....ελληνικά και ότι τελευταία όταν αναφέρομαι σε κάποιο άρθρο το αποκαλώ post και ρωτάω αν είχε comments!!!

Το ότι το Ovi magazine από μηνιαίο έχει γίνει ημερήσιο έχει προσθέσει αρκετή δουλειά και δίπλα μου εχω μια λίστα που αντί να μειώνεται καθημερινά αυξάνεται μιας και εχω τον Asa που καθημερινά μου στέλνει και από ένα mail με την παρατήρηση ...πρέπει να γράψεις γι αυτό!!! Παράλληλα μέσα από το Ovi project ετοιμάζουμε και μια σειρά από ενέργειες που σύντομα θα σας εξηγήσω αφού εχω σκοπό να κάνω ένα post σχετικά με το Ovi.

Πάμε τώρα στα blogs που άφησα, οχι ίχνος αλλά ολόκληρο παπούτσι. Σε γενικές γραμμές είμαι αρκετά ήρεμος άνθρωπος και φροντίζω να αντιμετωπίζω τα περισσότερα που μου συμβαίνουν με χιούμορ αλλά μάλλον και αυτό δοκιμάστηκε λίγο τις τελευταίες μέρες και μάλιστα μέσα σε πολύ φιλικά μου blogs. Φαντάζομαι ότι όπως όλοι μας έτσι κι εγώ εχω τα ‘κουμπιά’ μου που όταν κάποιος τα πιέζει αντιδράω, ίσως αυτό να έχει να κάνει με προσωπικές εμπειρίες του παρελθόντος μου ή με μια προσωπική ηθική που αναπτύσσεται μέσα στα χρόνια. Έτσι λοιπόν κάποιοι παίξαν πιάνο με τα κουμπιά μου!!!

Ένα και που με έχει στεναχωρήσει ιδιαίτερα είναι αυτό που συνέβη με το blog του Φοίβου. Ο Φοίβος έγραψε ένα post – απάντηση σε post άλλου blogger σχετικά με το κάπνισμα. Όπως έγραψα και στο δικό του blog το συγκεκριμένο post ήταν από τα λίγα που εχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια μέσα στη γενικότερη υστερία αντί-καπνίσματος που είχε λογική βάση και έδειχνε ότι ο μη καπνιστής σέβεται εμένα τον καπνιστή ακριβώς όπως και με το δίκιο του απαιτεί από εμένα να τον σέβομαι. Πολύ περισσότερο αυτό που μου άρεσε στο post του Φοίβου ήταν ότι είδε το δάσος και δεν σταμάτησε στο δέντρο. Είδε ότι πίσω από αυτή την υστερία κρύβεται μιας μορφής φανατισμός που είναι έτοιμος να κάψει στη πυρά για άλλη μια φορά μάγισσες με γενικευμένα επιχειρήματα – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εγώ θεωρώ ότι το κάπνισμα δεν κάνει κακό στην υγεία, απεναντίας ασπάζομαι τις ιατρικές γνωματεύσεις αλλά αυτό που προσπαθώ συχνά να υπογραμμίσω είναι ότι, πρώτον το κακό που κάνει το τσιγάρο είναι προσθετικό και αντίστοιχο κακό κάνουν χιλιάδες άλλα πράγματα που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα μας συμπεριλαμβανομένων και φαγητών που έχουμε την καθημερινή μας δίαιτα και δεύτερο και πολύ πιο σοβαρό για μένα, το τσιγάρο κάνει καλό στη ψυχική μου υγεία! Για το θέμα εχω γράψει σειρά από άρθρα που δεν είναι εδώ ο κατάλληλος χώρος για να τα προσθέσω.

Θα σας πω μια μικρή πολύ προσωπική ιστορία. Καπνίζω από τα δεκαπέντε μου χρόνια και για όσους με ξέρουν, ήταν αδύνατο να κάνω κάτι ‘κρυφά,’ έτσι πολύ απλά πήγα μια μέρα στο σπίτι μου με ένα πακέτο τσιγάρα που άφησα πολύ επιδεικτικά στο γραφείο μου έτσι ώστε η να αποφύγω ή να προκαλέσω τη συζήτηση. Δεν άρχισα να καπνίζω γιατί ήθελα να αποδείξω κάτι ούτε το έκανα γιατί με παρασύρανε, ήθελα να το δοκιμάσω και ανακάλυψα την απόλαυση ενός τσιγάρου μετά το σουβλάκι ή τα πατατάκια, γεύση τρομακτική!!! Έτσι λοιπόν αφού πέρασε η περισσότερη μέρα το βράδυ ήρθε ο πατέρας μου στο δωμάτιο μου και μου είπε ότι πρέπει να συζητήσουμε. Σημειωτέον ότι με τον πάτερα μου είχα μια πολύ καλή σχέση.

Εδώ θα πρέπει να κάνω μια επεξηγηματική διακοπή, εγώ δεν μεγάλωσα στη δεκαετία του 80 ή του 90, πράγμα που σημαίνει ότι ο δεκαπεντάχρονος του 70 δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με το σημερινό η τον χθεσινό δεκαπεντάχρονο, σημειολογικά αυτό που μας χωρίζει είναι αιώνες και το ίδιο ισχύει και στις σχέσεις γονιών με τα παιδιά τους. Ο πατέρας μου λοιπόν αφού κάθισε μου είπε πολύ ήρεμα ότι δεν είχε σκοπό να μου κάνει μάθημα για το τσιγάρο μιας και ήταν σίγουρος ότι οι καθηγητές μου κάναν πολύ καλά τη δουλειά τους και στην ηλικία που βρισκόμουνα θα είχα την κατάλληλη ενημέρωση για το συμβαίνει στους καπνιστές. Αυτό που θα ήθελε να συζητήσουμε ήταν το θέμα του χαρτζιλικιού μου. Φαντάζεστε την έκπληξη μου όταν οι ιστορίες των περισσότερων συνομήλικων μου και δη κοριτσιών συνοδευόντουσαν με δράματα που κράτησαν μέρες. Μου εξήγησε ότι τα λεφτά που μου έδινε κάθε Σάββατο ήταν για να περνάω την βδομάδα συμπεριλαμβανομένης και της σαββατιάτικης εξόδου και πιθανώς κάποιου περιοδικού που θα ήθελα. Φυσικά ντύσιμο, βιβλία κλπ ήταν δική του υποχρέωση και αυτό δεν μπορούσε να αλλάξει αλλά ανησυχούσε για το που έβρισκα τα λεφτά να αγοράζω τσιγάρα. Μου είπε ότι του φαινόταν αδιανόητο να κάνω τράκα ή να στερούμαι κάτι άλλο για χάρη των τσιγάρων και έτσι αφού καταλήξαμε ότι χρειαζόμουν τρία πακέτα την βδομάδα – βλέπεται έπρεπε να σκεφτώ και φίλους που κάνανε τράκα – μου αύξησε ανάλογα το χαρτζιλίκι μου.

Στη συνέχεια κάναμε μια γενικότερη συζήτηση που συμπεριλάβαμε και ένα μπλουζάκι που ήθελα πολύ, γνωστής γαλλικής εταιρίας. Από εκείνη τη μέρα καμιά άλλη συζήτηση δεν έγινε για το θέμα μέχρι το τέλος του μήνα. Στο τέλος του μήνα ακριβώς ο πατέρας μου εμφανίστηκε με ένα κουτί που το κράτησε κλειστό μέχρι το βράδυ που ήρθε στο δωμάτιο μου. Σε αργή ιεροτελεστία άνοιξε το κουτί και έβγαλε το μπλουζάκι που ήθελα. Ακριβώς το ίδιο, ακριβώς στο χρώμα που το ήθελα!!! Στη συνέχεια και χωρίς να πει τίποτα άλλο, απλά πήρε τον αναπτήρα μου από το γραφείο και ...του έβαλε φωτιά!!! Το μόνο που μου είπε ήταν ότι σαν συνέχεια της κουβέντας μας που την αφήσαμε μισοτελειωμένη, αυτό ακριβώς κάνω κάθε μήνα στη τσέπη μου. Το μόνο που είχα να κάνω ήταν αντί να αγοράζω τσιγάρα να μαζεύω τα λεφτά που έτσι κι αλλιώς δεν είχε κανένα σκοπό να μειώσει και να παίρνω ότι θέλω μια φορά το μήνα.

Κοντεύοντας τα πενήντα δεν το εχω ξεχάσει, απεναντίας είναι από τις πιο ζωντανές αναμνήσεις που εχω από την εφηβεία μου και ένα πολύ σκληρό μάθημα. Δεν έκοψα το τσιγάρο απλά το κατέταξα σε μια διαφορετική κατηγορία που παραμένει από τότε. Είναι μια από τις μικρές πολυτέλειες που επιτρέπω στον εαυτό μου. Δεν ανήκα σε αυτούς που περιμένανε το διάλειμμα για να κάνουν πέντε τσιγάρα σε πέντε λεπτά, απλά κάπνιζα όταν εγώ αισθανόμουνα ότι θα το απολάμβανα και βέβαια συνεχίζω να κάνω το ίδιο.

Τώρα επανερχόμενος στο post του Φοίβου, αυτό που με εκνεύρισε ήταν μέσα στα comments και ήταν γραμμένο από τον αρχικό blogger που αμόλησε την αντί-καπνιστική του μανία με ευκαιρία την προβλεπόμενη απαγόρευση στην Γαλλία. Στο πρωτο μου comment απλά αδιαφόρησα για το αντί-καπνιστικό μένος και ασχολήθηκα με το δέντρο που είναι κάθε μορφής υστερίας συμπεριλαμβανομένης και της αντικαπνιστικής όπου βέβαια υπήρξε μια απάντηση του στιλ: «Με εκνευρίζουν αφάνταστα αυτές οι βλακώδες ισοπεδωτικές συγκρίσεις. Το μακρύ μαλλί δεν ενοχλεί κανέναν, δεν επηρεάζει ούτε την υγεία ούτε την συνύπαρξη ανθρώπων στον ίδιο χώρο, παρα μόνον αισθητικά ίσως κάποιους κολλημένους.», «Το κάπνισμα αφορά σε όλο τον κόσμο, όχι μόνον στους καπνιστές.».

Δυστυχώς όμως και το έργο το εχω δει πολύ συχνά και εχω δει πως το αντί- μεταβάλλεται σε απόλυτη υστερία όπως είπα και προηγουμένως και στο τέλος θα καταντήσουμε όπως μια ταινία του Carpenter όπου οι καπνιστές καταλήγουν στην εξορία. Εν κατακλείδι εγώ αν και γνώστης των συνεπειών, καπνίζω για την ψυχική μου υγεία και τη θεωρώ το ίδιο σημαντική αν οχι σημαντικότερη από τη σωματική μου και όπως ο μη καπνιστής έχει την απαίτηση να τον σέβομαι εχω κι εγώ την αντίστοιχη απαίτηση να με σέβεται. Το να μιλάς για σεβασμό στα δικαιώματα του άλλου σημαίνει ότι σέβεσαι και αυτό που δεν σου αρέσει, από τη στιγμή που με ορίζεις σαν μίασμα που πρέπει να ‘συμμορφωθεί’ σε αυτό που εσύ ορίζεις νορμάλ, κανονικό, υγιές η οτιδήποτε άλλο με έχεις κάνει εχθρό σου. Το να με τιμωρείς για μια επιλογή μου το θεωρώ απαράδεκτο, το να μου λες ότι δεν σου επιτρέπω να πας όπου θέλεις το θεωρώ παιδαριώδες, άλλωστε οι επιλογές για τους μη καπνιστές τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί. Από την άλλη αν νομίζεις ότι με αυτή την υστερία θα σταματήσεις τους νέους από το κάπνισμα μάλλον εκτός από φανατικός είσαι και ανόητος που σε κατατάσσει στους επικίνδυνους.

Το ξέρω ότι στην Ελλάδα τα πράγματα για τους μη καπνιστές δεν είναι ευνοϊκά αλλά και για να θυμηθούμε και ένα παλιό ‘γνωστό’, η βια μόνο βια φέρνει και γι αυτό έφερα το προσωπικό μου παράδειγμα με τον πάτερά μου. Και πάλι τα πράγματα στην Ελλάδα όσον αφορά τη λέξη σεβασμός δεν είναι γενικότερα ευνοϊκά και θα προτιμούσα αντί να αναλώνει κάποιος την ενέργεια του στο αν καπνίζω η οχι και στο αν θα απαγορευτεί το κάπνισμα στη Γαλλία να ασχοληθεί με πιο άμεσα και οδυνηρά προβλήματα, για παράδειγμα σε έρευνα που ανακοίνωσε η βουλή των Ελλήνων πριν από έξη μήνες και σοκάρισε πολλούς ευρωπαίους ανέφερε ότι τέσσερα στα δέκα παιδιά κάτω των δεκατεσσάρων είχε δοκιμάσει ναρκωτικά ή ότι τα κρούσματα οικογενειακής βιας ανάμεσα σε νέα – ηλικιακά - ζευγάρια έχουν αυξηθεί ...δραματικά!

Φοίβο, σου ζητάω ειλικρινά συγνώμη για τον εκνευρισμό μου αλλά ελπίζω αυτό το σημείωμα να εξηγεί την αντίδραση μου.

Μια άλλη συζήτηση που με εκνεύρισε ήταν στο blog της Erotelinen και σε ένα comment που έκανα σχετικά με το ρατσισμό όπου πήρα την απάντηση ότι η Ευρώπη είναι ...παραδοσιακά πιο ρατσιστική από την Αμερική, με συμπλήρωμα, πότε ήταν η τελευταία φορά που μίλησα με κάποιον που έχει ρίζες από την Ασία η εβραίο. Μάλλον εγώ εδώ εχω εκφραστεί καλύτερα μιας και ο συγκεκριμένος χρησιμοποιείσαι εκφράσεις όπως Asian που από μόνες τους ορίζουν στερεότυπα για να αποφύγω τη λέξη ρατσισμό.

Για να τα πιάσω ενα-ενα. Τα τελευταία χρόνια όλη η Ευρώπη, ειδικά η ‘παλαιά’ Ευρώπη έχει βρεθεί στη θέση σε σχέση με την Αμερική να απολογείται για τον Χίτλερ και να κάνει τούμπες στους Αμερικάνους που μας απελευθέρωσαν. Στο σημείο απελευθέρωσαν δεν θα προχωρήσω γιατί όσοι έχουν μια μικρή γνώση του τι έγινε στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου θα γνωρίζουν πρωτο ότι οι Αμερικάνοι δεν ήρθαν και με πολύ ενθουσιασμό απεναντίας πολλοί Αμερικάνοι πολιτικοί και βιομήχανοι είχαν σκοπό να αφήσουν το Χίτλερ ήσυχο μιας και χτυπούσε τον ουσιαστικό εχθρό που ήταν η Ρωσία. Χωρίς να αμφισβητώ την βοήθεια του αμερικάνικου στρατού άλλο ένα θέμα είναι ότι στη πρώτη γραμμή δεν ήταν ακριβώς οι λευκοί του νότου αλλά αναλώσιμοι! Δεύτερο τη μεγαλύτερη διάρκεια του πολέμου ένα μεγάλο μέρος του αμερικάνικου στρατού την πέρασε στρατοπεδευμένο στην Αγγλία με τις γνωστές μεταπολεμικές ιστορίες από τις εγγλεζουλες!!! Οι Αμερικάνοι ουσιαστικά ανακατευτήκαν πολύ περισσότερο στην Ασία και όσο για την Ευρώπη το εξέλιξαν από ένα σημείο και ύστερα σε παιχνίδια μεταξύ στρατηγών με μεταπολεμικά πολιτικά όνειρα. Όσο για τους επιζήσαντες Ναζί φροντίσαν να τους φυγαδεύσουν στην Αμερική, να στελεχώσουν μυστικές υπηρεσίες και το υπουργείο εξωτερικών και ακόμη θρασύτατα τον ΟΗΕ στο όνομα του καινούργιου πολέμου που είχε ξεκινήσει έτσι κι αλλιώς πολύ νωρίτερα και που δυστυχώς δεν έχει τελειώσει παρα το γκρέμισμα του τείχους και από τις δυο πλευρές. Η άγνοια ή ο εθελοτυφλία στην ιστορία με ενοχλεί και με εκνευρίζει ειδικά όταν γίνεται για λόγους πατριωτικούς και σε αυτό δεν εξαιρώ και την ανάλογη ελληνική ιστορία.

Το δεύτερο θέμα ήταν το σε πόσους εχω μιλήσει. Τα τελευταία χρόνια ο όρος πολυπολιτισμικός έχει γίνει σχεδόν της μόδας, ακούγεται πολύ συχνά και έχει φτάσει να ορίζει και κάθε κίνηση αντιρατσιστική. Πως ορίζουμε λοιπόν αυτήν την πολυπολιτισμική κοινωνία. Δυστυχώς η πιο συνηθισμένη απάντηση είναι, ξέρω έναν Asian όπως είπε και ο κύριος στο blog της Ergotelinen ή ακούω ινδική μουσική, βλέπω ιρανικό κινηματογράφο, εχω διαβάσει δυο Τούρκους συγγραφείς και λέω ότι είμαι αντί- ρατσιστής.

Λοιπόν εγώ τους φίλους μου, τους γνωστούς μου και τους συνάδελφους μου δεν τους ορίζω από την εθνική τους καταγωγή, ούτε από το χρώμα τους, ούτε από τη σεξουαλικότητα τους. Για μένα είναι ο Jari, η Kati, ο Teo, ο Asa, η Kay, η Tagmar, ο Amin, ο Roger, ο Derek, ο Giorgos, η Sorja, η Saido, ο Al, o Jan κλπ τα υπόλοιπα είναι δικό τους θέμα. Όλοι μου αυτοί οι φίλοι και γι αυτό η επιλογή των ονομάτων καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα εθνοτήτων και τουλάχιστον τέσσερις ηπείρους. Μέσα στη φιλία μας και όπως θα συνέβαινε σε κάθε μορφής φιλίας και οι δυο πλευρές κάνανε μια σημαντική διαδρομή για να πλησιάσουν η μια την άλλη που φυσικά συμπεριλαμβάνει μουσική, βιβλία, σινεμά, θέατρο και άλλα, αλλά πάνω από όλα συμπεριλαμβάνει ανθρώπινη επαφή, κατανόηση και αποδοχή. Εκεί λοιπόν κατά την άποψη μου έχει αποτύχει η πολυπολιτισμική κοινωνία μας, στη μανία της να αποδείξει ότι δεν έχει ταμπέλες έβαλε άλλες ταμπέλες οδηγώντας σε ομαδοποιήσεις, γκέτο και περιθωριοποιήσεις με αποτέλεσμα να δημιουργήσει πολυεθνικιστικές κοινότητες.

Επιστρέφοντας στον κύριο στο blog της Ergotelinen θα ήθελα πολύ να του πω ότι το ότι ξέρουμε ότι υπάρχει ρατσισμός στην Ευρώπη, το λέμε δυνατά και ψάχνουμε τρόπους να τον σταματήσουμε είναι ένα πρωτο δείγμα ανοιχτής κοινωνίας που αναγνωρίζει το πρόβλημα της. Με αναθέματα και εσείς είσαστε χειρότεροι δεν το αντιμετωπίζεις και παράλληλα εθελοτυφλείς στα δικά σου προβλήματα... τα ισχυρότερα κινήματα λευκής δύναμης στο κόσμο αυτή τη στιγμή βρίσκονται στις ΗΠΑ και η δύναμη τους οικονομική και υλική είναι τρομερή με ισχυρά lobby ακόμη και μέσα στο κογκρέσο. Όταν κάποιος ακροδεξιός έγινε καγκελάριος στην Αυστρία όλη η Ευρώπη αντέδρασε, όταν ο Donald H. Rumsfeld, πρωτοπόρος σε ακροδεξιές δηλώσεις έστειλε στη φυλακή προ μηνός 65χρονο γιατί του είπε που έχεις καταντήσει την πατρίδα μου κανένας δεν αντέδρασε. Όταν ρατσιστικές ομάδες στην Αμερική συντηρούν στρατόπεδα εκπαίδευσης και οπλισμό εξ ίσου μοντέρνο με αυτό του αμερικάνικου στρατού και που ο ελληνικός στρατός δεν έχει δει ούτε στον ύπνο του κανένας δεν μιλάει, όταν κάθε τρία λεπτά σε κάποιο σημείο των ΗΠΑ βιάζεται και δολοφονείται μια κοπέλα που δεν καλύπτει τα εθνικιστικά πρότυπα κάποιων, όταν κάθε πέντε λεπτά γίνεται και ένα έγκλημα μίσους, όταν υπάρχουν Guantanamo κατά παραβίαση του ίδιου του αμερικάνικου συντάγματος και μπορώ να συνεχίσω για ώρα αφού έτσι κι αλλιώς κάθε μέρα σχεδόν παίρνω ένα δελτίο τύπου από την amnesty international που φροντίζει να μην ξεχάσω κάτι.

Με όλα αυτά θα με συγχωρέσετε αν δεν μπορώ να αντιδράσω ψύχραιμα σε παιδαριώδη comments και στη λογική ανόητο comment παίρνει ανόητη απάντηση ο συγκεκριμένος κύριος πήρε ανάλογη απάντηση. Ελπίζω να έγινα κατανοητός και από σένα Ergotelinen και να συγχωρέσεις την έκρηξη μου.

Υπάρχει και ένα τρίτο blog αλλά ...ετοιμάζομαι σιγά σιγά, φορτώνω... γιατί το συγκεκριμένο ορίζει τον οικολόγο σαν αντί-καπνιστή, φυτοφάγο και που υπερασπίζεται τη μαριχουάνα και τρέμουν τα κόκαλα της Petra Kelly!!!

*****************************

Ελπίζω να μην σας κούρασε το κείμενο έκρηξης και συγνώμης. Κατά τα άλλα στη Λαπωνία στρώνει για τα καλά το χιόνι και εκεί πια έχουν μόνο νύχτα πια. Εμείς έχουμε ακόμα κάποιες ώρες μέρα αλλά ο ήλιος έχει πια χαθεί, για όσους ξέρουν ο ήλιος εδώ δεν πάει ποτέ κατακόρυφα αλλά πλάγια και πλησιάζουμε στη περίοδο που θα χαθεί από τον ορίζοντα ακόμα και για τις λίγες ώρες μέρας που θα έχουμε, τώρα πια ζούμε με τα φωτά πάντα αναμμένα. Και το χιόνι έρχεται από βδομάδα, ήδη η θερμοκρασία είναι γύρω στους 6 βαθμούς.

*****************************

Οι φωτογραφίες είναι όλες σημερινές από το κέντρο για να πάρετε μια ιδέα πως είναι η μέρα μας...

Η τελευταία είναι αφιερωμένη στους δυο Σουομέζους τον Φοίβο και τον Yannis_h για να τους φέρει ...αναμνήσεις και εσείς για να δείτε τί είναι ο ...πασατέμπος μας!!!

Labels: ,

 
Saturday, October 07, 2006,7:36 PM
H Οδύσσεια ... ενός musical στο Ελσίνκι – Episode VI πράξη 2η
Όπως είπα και στο τέλος της πρώτης πράξης τα συναισθήματα που μας άφησε η εμπειρία με το ‘φιλί της γυναίκας αράχνης’ και στους τρεις μας ήταν τόσο πολύ δυνατά που χρειαστήκαμε χρόνο και για να τα αφομοιώσουμε και για να μπορέσουμε να τα επεξεργασθούμε.

Λίγο μετά τις παραστάσεις ο Seppo βρήκε τη δουλειά που ονειρευόταν καιρό τώρα σε ένα τοπικό θέατρο στη Λαπωνία, ο Seppo κατάγεται από τη Λαπωνία και η οικογένεια του ζει εκεί, παράλληλα το κόστος ζωής για μια οικογένεια με τέσσερα παιδιά στο Ελσίνκι είναι αρκετά υψηλό ειδικά αν το συγκρίνεις με αυτό της Λαπωνίας οπότε έφυγε με το ...πρωτο τρένο! Ο Jouko από την άλλη πλευρά είναι λίγο ...ιδιόρρυθμος και αφού αρνήθηκε σειρά από προτάσεις αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να ασχοληθεί λίγο με την μουσική του καριέρα που την είχε σχεδόν παρατήσει και παραδέχομαι ότι η απόδοση του το ίδιο καλοκαίρι στο φεστιβάλ όπερας στη Savonlinna ήταν ...συγκλονιστική! ο Jouko έχει μια περίεργη φωνή που μπορεί να ακροβατεί μεταξύ pop και όπερας και αυτό με επιτυχία. Εγώ πάλι είχα αρχίσει τη δική μου διαδρομή και όσο παράξενο κι αν φαίνεται τα πρώτα μου άρθρα ήταν ...ευθυμογραφήματα και είχαν αρχίσει σιγά-σιγά να μου δίνουν κάποιες άκρες και παράλληλα είχα βυθιστεί σε μια πολύ παραγωγική περίοδο γραψίματος.

Δεν χαθήκαμε φυσικά, με το Seppo μιλάω συχνά στο τηλέφωνο και κάποια στιγμή μου μετέφρασε στα φιλανδικά κάποιες ιστορίες που είχα γράψει από τη Λαπωνία και που με τη βοήθεια του εκδοθήκαν σε τοπική εφημερίδα στη Λαπωνία, πολύ περισσότερο, δουλέψαμε παρέα ένα ρόλο του. Στο Seppo γενικά άρεσαν τα φιλανδικά θεατρικά και κάπως είχε ειδικευτεί σε θεατρικά του Kivi, εγώ πάλι από την αρχή είχα φαγωθεί ότι έπρεπε να δοκιμάσει Brecht αλλά ποτέ δεν είχε δοθεί η ευκαιρία μέχρι που πήγε στη Λαπωνία. Ο Jouko όπως πάντα έρχεται και εξαφανίζεται κατά βούληση. Πηγαίναμε και πηγαίνουμε πολύ τακτικά θέατρο παρέα και από κάποια στιγμή και υστέρα μετακόμισε στο Tampere μιας και βρήκε και τον έρωτα της ζωής του.

Κάποια στιγμή λοιπόν στις αρχές του 2001 ο Jouko με παίρνει τηλέφωνο για να με ρωτήσει αν μπορεί να μείνει μαζί μας για μερικές μέρες μιας και ερχόταν για μια πολύ σημαντική πρόταση που του είχε γίνει και την ίδια μέρα επρόκειτο να υπογράψει συμβόλαια. Συμπληρώνοντας ότι όταν θα το άκουγα θα πάθαινα πλάκα. Τώρα με το Jouko ‘παθαίνεις πλάκα’ με οτιδήποτε καινούργιο ασχολείται και έτσι απλά κάνεις υπομονή μέχρι να σου πει από κοντά τι συμβαίνει. Έτσι το ίδιο βράδυ ένας Jouko από την ελληνική μυθολογία μας εξιστορούσε πως θα έπαιζε σε ελληνικό έργο!

Εδώ μάλλον κολλάει η συνηθισμένη σημείωση. Ο Jouko στη πρώτη του περίοδο σαν ηθοποιός είχε παίξει “Έρως” του Shakespeare και είχε νιώσει λίγο ...ελληνικά, μέχρι που γνώρισε φίλη μου ηθοποιό που έδωσε πραγματική παράσταση μέσα στο σπίτι, μεταφέροντας ολόκληρο αρχαίο δράμα. Από εκείνη τη βραδιά και ύστερα ο Jouko έπαθε κάτι με το ελληνικό αρχαίο θέατρο και όλη τη ‘θεατρική’ παρουσία της φίλης που του μετέφερε και όλο το Επιδαύριο κλίμα και είχε φαγωθεί να κάνει αρχαίο θέατρο – είπαμε, η συγκεκριμένη διαβάζει και αν θέλει λέει πια είναι. Το τι έγινε παρά κάτω φαντάζομαι ότι είναι απλά θέμα ...σημειολογίας. όπως θέλει ορίζει ο καθένας ότι κάτι είναι ελληνικό και δη αρχαίο!!!

Μετά από τον Jouko και τις απαραίτητες διευκρινιστικές ερωτήσεις ανακαλύψαμε ότι κατέβαινε φιλανδικό musical επιπέδου Evita και βαλε, θα του δείξουμε τώρα του Webber-Lloyd και άλλα τέτοια πατριωτικά. Και σαν να μην έφτανε αυτό ήταν και εμπνευσμένο από την ελληνική τραγωδία. Το όνομα αυτού ...Καλυψώ!!! Λοιπόν κανένας μέχρι τώρα δεν είχε συλλάβει πόσο αγαπούσε ο Οδυσσέας την Καλυψώ αλλά και πως θα έπρεπε να τη θυσιάσει για τα ταμπού της τότε ελληνικής κοινωνίας και για να προστατεύσει το όνομα του!!! Κάπου εκεί ήταν που του πέταξα στο κεφάλι την ελληνική μυθολογία του Robert Graves στα αγγλικά για να την καταλαβαίνει κι όλα! Το λιμπρέτο το είχε γράψει ένας ...Εσθονός που χρόνια τώρα ασχολείτο με την ελληνική ιστορία και τη μουσική την είχε συνθέσει ο ίδιος παρέα με ένα Φιλανδό μουσικό παραγωγό!!! Εντάξει εκεί μου κάνανε αέρα αλλά το χειρότερο δεν είχε έρθει ακόμα, χρειαζόντουσαν τη βοήθεια μου!!! Ο Εσθονός είχε γράψει το λιμπρέτο στα αγγλικά και τώρα έπρεπε να μεταφραστεί στα φιλανδικά αλλά δεν ξέραν ακριβώς τι σήμαιναν κάτι ελληνικές λέξεις και χρειαζόντουσαν βοήθεια!!! Δεν καταλάβατε τίποτα!!! Ούτε κι εγώ και μου πήρε μέρες να καταλάβω. Το συγκλονιστικό, το έργο είχε απεριόριστα οικονομικά κεφάλαια, συμμετείχαν όλα τα μεγάλα ονόματα των φιλανδικών musical και θα παρουσιάζονταν στη μεγαλύτερη αρένα χόκεϊ της Φιλανδίας, τη Hartwall arena!!! Μην στεναχωριέστε και μένα μου πήρε καιρό να το συλλάβω.

Ένα-ένα τώρα από την αρχή. Ο Εσθονός ονειρευόταν να γίνει Webber-Lloyd στη θέση του Webber-Lloyd και έτσι αποφάσισε να το γράψει στα αγγλικά. οχι ότι είχε διαβάσει ιδιαίτερα ελληνική ιστορία άπλα του φάνηκε ότι κανένας δεν είχε μέχρι τώρα δοκιμάσει να ...ξεκοιλιάσει σωστά την Οδύσσεια οπότε το πήρε το θέμα στα σοβαρά, το ξεκοιλιάσει θα το δείτε αργότερα ότι είναι ακριβές. Αφού λοιπόν δοκίμασε σε όλες τις αγγλόφωνες χώρες και αφού έφτιαξε σε γερά θεμέλια το μύθο ‘μόνο αν είσαι άγγλος επιβιώνεις στα κυκλώματα τους’ στράφηκε στη γειτονική αγορά που εκτιμάει την τέχνη μιας και η ρωσική κατοχή είχε καταστρέψει τα λεπτά αισθήματα των Εσθονών και έπεσε σε Φιλανδό. Ο Φιλανδός, άλλος εργάτης της τέχνης αυτός. Έκανε μόνο μια επιτυχία το 70 με τον τίτλο ‘putsi putsi’ που κανένας δεν ξέρει τι σημαίνει αλλά ο ίδιος είχε το feeling ότι ήταν πιασάρικο και θα έκανε επιτυχία στην Αγγλία. Το τραγούδι έκανε σχετική επιτυχία στη Φιλανδία – έτσι κι αλλιώς δεν ήταν και ο μοναδικός που δοκίμασε το ίδιο, αν δείτε παλαιότερες συμμετοχές της Φιλανδίας στη Eurovision θα καταλάβετε ότι πολλές φορές δεν χρειαζόταν να μιλάς φιλανδικά για να μην καταλάβεις τι λέει το τραγούδι και φυσικά καμιά την Αγγλία και βέβαια ‘μόνο αν είσαι άγγλος επιβιώνεις στα κυκλώματα τους!’

Στη συνέχεια βρέθηκε και παραγωγός με μεγάλες επιτυχίες στη τηλεόραση στιλ Φώσκολος που αποφάσισε να κάνει ...τέχνη και που έφερε μαζί του από την γνωστή cola μέχρι το αντίστοιχο προ-πο και όλοι μαζί κλείσανε το μεγαλύτερο στάδιο χόκεϊ στη Φιλανδία πιστεύοντας ότι εκατομύρια θα έρθουν να δουν το μοναδικό φιλανδικό musical. Φτάσανε στο σημείο να πιστεύουν ότι θα κάνουν και περιοδείες στην Ευρώπη κάνοντας αντίστοιχο συμβόλαιο στους ηθοποιούς που και βέβαια θα έπρεπε να μιλάνε τουλάχιστον αγγλικά και μια ακόμη γλώσσα. Το δε musical ηχογραφήθηκε στα φιλανδικά, αγγλικά, γερμανικά και σουηδικά!!! Τέτοια αισιοδοξία!!!

Τώρα κρατηθείτε γιατί θα σας απογειώσω!!! Εγώ εκτός από μεταφραστής ήμουν και ... ο επίσημος φωτογράφος της παράστασης! Μιλάμε για πολύ γέλιο. Η σχέση μου με τη φωτογραφία ξεκινάει περισσότερο από την αγάπη μου για τη φωτογραφία παρά οτιδήποτε άλλο και η τεχνική μου σταματάει σε όσα μου έχει δείξει πολύ φίλος επαγγελματίας φωτογράφος γι αυτό σε παρακαλώ g_help_me δεν χρειάζονται τα ..γιαούρτια!!!

Η μουσική ήταν σίγουρα Webber-Lloyd, καλά διαφέραν που και που κάποιες νότες, μην μας πουν και αντιγραφείς τώρα! Αλλά ήταν από όλα τα έργα του Webber-Lloyd μαζί και ταυτόχρονα, από το Joseph μέχρι το Sunset boulevard!!! Το λιμπρέτο ήταν ... ήταν ... ήταν ... ένα παράδειγμα θα με σώσει: «Αγάπη μου Οδυσσέα, άσε τη Πηνελόπη και έλα σε μένα - Έλα πάνω στο χρυσό σου δέρας, που σε πετάει μακριά μακριά, - Πάνω από λίμνες και έλη!!!» όπου στη λέξη ‘δέρας’ έμπαινα εγώ για τον απλό λόγο ότι ο συνθέτης είχε βάλλει τη λέξη ...χωρίς να ξέρει τι σημαίνει άρα πως να τη μεταφράσεις στα φιλανδικά!!! Η εξήγηση του ήταν ...έτσι έλεγε το βιβλίο που είχε διαβάσει! Τώρα αν περιμένετε ότι εγώ ασχολήθηκα με το να εξηγήσω τι πραγματικά συνέβαινε ...γελαστήκατε. Το δοκίμασα με το Jouko αλλά και ο ίδιος καταλαβαίνοντας ότι πήγαινα να του χαλάσω το όνειρο μου είπε ...δεν μου τα λες μετά τη πρώτη παράσταση γιατί τώρα έχω πολύ δουλειά;

Λοιπόν με τη Καλυψώ μπερδευόταν όλη η ελληνική μυθολογία και που στο τέλος ο σκηνοθέτης, Φιλανδός αυτός φρόντισε να μην αφήσει τίποτα όρθιο. Έτσι σιγά-σιγά φτάσαμε στη τελική δοκιμή και την πρεμιέρα, που και εγώ την παρακολουθούσα σαν ο επίσημος φωτογράφος για να στείλουν τα δελτία τύπου κλπ.

Η παραστάσεις ξεκινάνε Φεβρουάριο στη διακοπή της περιόδου χόκεϊ και πάνω από το πάγο έχουν στρώσει ένα ξύλο και μοκέτα και από πάνω ...καρέκλες. εγώ βέβαια έχω ήδη ψαρέψει σε λίμνη και νιώθω εξοικειωμένος να περπατάω στη παγωμένη θάλασσα αλλά όλο και ένιωθα τα πόδια μου να παγώνουν. Η σκήνη είναι στο τέλος του σταδίου και για όσους έχουν δει γήπεδο χόκεϊ με όλα τα μικρά θεωρία και τις δεκάδες διαφημίσεις παντού φαντάζονται την εικόνα. Η κουρτίνα τραβιέται και εμφανίζονται δυο τεράστια video-walls με εικόνες από θάλασσα. Επειδή ήταν Ιανουάριος η εταιρία που είχε αναλάβει τα τραβήγματα του βίντεο αφού πέρασε δέκα μέρες στη Κρήτη προσπαθώντας να βγάλει εικόνες από ελληνική θάλασσα μετακόμισε στη ...Τυνησία και τράβηξε και πολλά αρχαία για να δώσει και ελληνικό χρώμα. Τα φώτα χαμηλώνουν και αρχίζει η μουσική όπου βγαίνει ο Jouko με άσπρα μαλλιά, άσπρα γένια, στεφάνι από κάτι τέλος πάντων και ...μίνι χλαμύδα με την κοιλιά απ’ έξω και αρχίζει το τραγούδι: «δεν είμαι ο Οδυσσέας (γιατί μόλις είχαμε μπερδευτεί όλοι μας) είμαι ο Φοίβος (τι να σου κάνω βρε Φοίβο, φταίνε τα χρόνια που έζησες στη Σουομια, άφησες το στίγμα σου) και θα σας πω την Οδύσσεια του Οδυσσέα (κι εγώ που νόμιζα ότι κάποιος Όμηρος κάτι έκανε)!»

Δίπλα στον Jouko έρχεται και στέκεται ένας ...σάτυρος! Κατά τον σκηνοθέτη αυτή ήταν γκροτέσκο επέμβαση, που χοροπηδούσε όση ώρα τραγουδούσε ο Jouko. Σε ολη τη διάρκεια της παράστασης υπάρχουν τρεις σάτυροι που γενικά ...χοροπηδάνε γυρω-γυρω. Ο Jouko έχει φτάσει στη στιγμή που περιγράφει την ζωή της πιστής Πηνελόπης που είναι έτοιμη να πέσει στην αγκαλιά κάποιου από τους μνηστήρες και στην σκηνή μπαίνει μια ομάδα μνηστήρες που προσπαθούν να γδύσουν μια Πηνελόπη που κάθε τόσο σκληρίζει "...όχι καλέ, οχι τώρα, μας βλέπουν!!!" Και να σου και το μπαλέτο. Δεκαοχτώ άτομα μπαλέτο ανάθεμα με αν δυο από αυτούς ήταν συγχρονισμένοι. Άσε που ο μέσος όρος βάρους πρέπει να άγγιζε τα ογδόντα κιλά τουλάχιστον. Δεν έχω τίποτα με τους ευτραφείς αφού έτσι κι αλλιώς κι εγώ στην ίδια ομάδα ανήκω αλλά οχι και μπαλέτο βρε παιδιά!!!

Στη συνέχεια μπαίνει η Καλυψώ με μακρύ φόρεμα, πολύ ψιλά τακούνια και την ...κοιλιά απ’ έξω!!! Μόνο που η άτιμη η Καλυψώ ήταν λίγο αγύμναστη και η χλαμύδα πολύ στενή και ...αυτοί δεν ήταν κοιλιακοί αλλά στομαχικοί!!! Αλλά το παραβλέψαμε μέχρι να ανοίξει το στόμα της. Βλέπετε η κανονική Καλυψώ είχε μείνει ...έγκυος έτσι τελευταία στιγμή αντικαταστάθηκε!!! Τελευταία στιγμή ...δυο μέρες πριν την τελική πρόβα!!! Τώρα το έχω πει πολλές φορές, η φιλανδική γλώσσα είναι περίεργη και σαν άκουσμα και πάντα εξαρτάται από ποιος την μιλάει. Ο Jouko όταν μιλάει φιλανδικά νομίζεις ότι είναι τραγούδι, η καινούργια Καλυψώ ήταν ...ήταν ... ήταν ... καλύτερα να μιλήσουμε για τους στομαχικούς της!!!

Η Καλυψώ φωνάζει: «Οδυσσέα, Οδυσσέα που κρύβεσαι Οδυσσέα» ώσπου εμφανίζεται ένα φορείο που το κουβαλάνε τέσσερις με μίνι πάντα χλαμύδες και την κοιλιά περίτεχνα απ’ έξω και από πάνω ένας Οδυσσέας το πολύ ...δεκαοχτώ χρονών. Το νέο αστέρι της Φιλανδίας εμπνευσμένο από τον Eminem. Τραγουδάει και ραπ!!! Τραγουδάει και το musical σε ραπ ρυθμό μιας και το παιδί που να μάθαινε τώρα άλλο στιλ: «Ο Οδυσσέας είμαι – ο μυριοτραγουδισμένος από τον Φοίβο (τι να κάνω εγώ τώρα βρε Φοίβο) – αυτός που νίκησε στη Τροία με τους Έλληνες και το ξύλινο άλογο μου (άλλοι είχαν το Βουκεφάλα, αυτός είχε ξύλινο κουνιστό αλογάκι)Καλυψώ αγάπη μου που είσαι;» εδώ επεμβαίνει ο Φοίβος... «ξέχασε την Πηνελόπη» η Καλυψώ σκληρίζει «εδώ είμαι καλέ μου» και η Πηνελόπη κοιτάζει ανάμεσα στους μνηστήρες και φωνάζει «με ξέχασες» και γίνεται της Πηνελόπης μιας και βγαίνει και το μπαλέτο και αρχίζουν να χορεύουν όλοι μαζί!!!

Κατά τη διάρκεια που συμβαίνουν τα παραπάνω οι σάτυροι είναι όλοι στη σκήνη και γενικά ...κάνουν πράγματα σε όλους, άντρες και γυναίκες. Σηκώνουν χλαμύδες και τέλος πάντων κάποια στιγμή ρωτάω τον σκηνοθέτη που κάθεται δίπλα μου τι κάνουν αυτοί. Και μου απαντάει: «καλά Έλληνας δεν είσαι; Δεν ξέρεις τι κάνανε οι αρχαίοι Έλληνες, εσείς αγόρι μου γράψατε ιστορία!» ανάθεμα με και μένα και την ελληνική ιστορία. Στο διάλειμμα ήπια δυο μπίρες!!!

Δεύτερο μέρος και τα video-walls δείχνουν ακρόπολη τώρα να σου πάλι η Καλυψώ να κλαίει και να οδύρεται για τα ελληνικά ταμπού που θα της κλέψουν το τεκνό, να σου ο Οδυσσέας να τριγυρνάει τι σκηνή και να ρωτάει «ποιος είμαι, που πάω, τι γυρεύω, που είσαι Καλυψώ» σε ρυθμό ραπ, η Πηνελόπη τώρα σοβαρή (την βρήκαν τα ταμπού κατακέφαλα) πάνω σε ένα θρόνο και οι μνηστήρες να την τριγυρνάνε, οι σάτυροι γνήσιοι επαγγελματίες συνεχίζουν τη ..δουλειά τους και ο Φοίβος να συνεχίζει την ...οδύσσεια!!! «Η Πηνελόπη είναι πιστή και μόνη (και τι έκανε ρε μεγάλε σε όλο το πρωτο μέρος;)ο Οδυσσέας θα θυμηθεί; (γαμώτο Alzheimer είχε τόση ώρα και είχα μπερδευτεί) θα βοηθήσουν οι θεοί την Καλυψώ;» και ναι ήρθαν και οι θεοί, και οι δώδεκα και σαν χορός αρχίσανε να τραγουδάνε: «θα βοηθήσουμε τη Καλυψώ, δεν θα βοηθήσουμε την Καλυψώ, θα βοηθήσουμε την Καλυψώ, δεν θα βοηθήσουμε την Καλυψώ» το μπαλέτο χτυπιέται στο βάθος και εγώ τα ‘χω παίξει στην κυριολεξία μιας και αυτή ήταν η πρώτη φορά που το έβλεπα ολόκληρο!

Στο αποκορύφωμα του χορού, ο Οδυσσέας, η Πηνελόπη και η Καλυψώ είναι ανεβασμένοι σε από ένα φορείο ο καθένας που το κουβαλάνε κάτι μαντράχαλοι με μίνι χλαμύδες και τις κοιλιές απ’ έξω και γυροφέρνουν τη σκηνή ενώ οι σάτυροι χορεύουν από κάτω από τα φορεία!!!

Μην σας τρελαίνω περισσότερο, η παράσταση τελειώνει με την Καλυψώ να αυτοκτονεί αφήνοντας σημείωμα στην Πηνελόπη όπου της δίνει οδηγίες για το πως πρέπει να αγαπάει τον άντρα της!!! Οι μνηστήρες αφού κουραστήκανε να περιμένουν τη Πηνελόπη τη βρήκαν μεταξύ τους – ελληνικά πράγματα – πήραν και τους σάτυρους μαζί τους και ο Φοίβος υποσχέθηκε κάποια μέρα που θα έχει χρόνο να μας πει και το πως ο Οδυσσέας κατέλαβε τη Τροία με το ξύλινο αλογάκι του!!! Εγώ τράβηξα ...36 φωτογραφίες... τόσο δυνατό ήταν το σοκ.

Την παρασκευή πρεμιέρα και το γήπεδο γεμάτο! Οι Φιλανδοί ενθουσιασμένοι, φιλανδικό musical με διεθνείς προδιαγραφές. Διαδόσεις έχουν ήδη αρχίσει και τριγυρνάνε το Ελσίνκι, ο Webber-Lloyd θα έρθει να το δει και άλλα τέτοια. Στη πρεμιέρα δυστυχώς ο ...υποφαινόμενος έκανε κάτι ...ασυνήθιστο για τη Φιλανδία αλλά που και το είχε ξανακάνει και σε άλλα μέρη δεν ήταν και κάτι συγκλονιστικό!!! Μετά την αρχή του δευτέρου μέρους λοιπόν, ο υποφαινόμενος σηκώθηκε και ...αποχώρησε από την αίθουσα!!! Πρέπει να ήταν ένα γενικότερο σοκ γιατί ακόμη και στην εκκλησιά όταν κλείσουν οι πόρτες κανένας δεν μπαίνει ούτε βγαίνει γιατί ακόμη και οι ηλεκτρολόγοι μπερδευτήκαν ...και με ακολούθησε ένας προβολέας!!! Ο δε Οδυσσέας σταμάτησε και είπε ...που πάει αυτός!!! Οι φίλοι που είχαν έρθει μαζί μας απλά κάνανε ότι δεν με ξέραν και η γυναίκα μου για τρίτη φορά σκέφτηκε ότι ήταν λάθος ο ερχομός μας στη Φιλανδία (τη πρώτη με τον Κωνσταντη, τη δεύτερη σε επόμενο επεισόδιο). Η πρεμιέρα τέλειωσε και εγώ τους περίμενα στη έξοδο που και βέβαια ήρθε και με βρήκε ο σκηνοθέτης και οι ...πρωταγωνιστές και φυσικά τους ανέλυσα ότι αυτό που κάνανε το θεωρούσα τουλάχιστον ντροπή για οτιδήποτε χαρακτηρίζει το θέατρο και το μόνο που κάνανε ήταν μια ..αρπαχτή! και η αλήθεια ήταν ότι κάνανε μια χοντρή αρπαχτή μιας και με τη βοήθεια των παραγωγών κλπ είχαν καταφέρει να κλείσουν το θέατρο σε εταιρίες για το προσωπικό τους για τρεις μήνες αφήνοντας περίπου 50 θέσεις ελεύθερες σε κάθε παράσταση.

Σε δυο μέρες έγραψα και για πρώτη φορά κριτική θεάτρου στη Φιλανδία η οποία αναδημοσιεύθηκε σε αρκετές εφημερίδες. Πολύ σπάνια γράφω κριτικές γιατί πιστεύω ότι η τέχνη είναι κάτι πολύ υποκειμενικό και όσες φορές έγραψα οι κριτικές μου ήταν πάντα θετικές γιατί με μια θετική κριτική προτείνεις στον αναγνώστη να μοιραστεί την ευχαρίστηση που ένιωσες με μια αρνητική καταφεύγεις σε προσωπικά συμπεράσματα και υποδείξεις που προκαλούν αρνητικά συναισθήματα.

Δυστυχώς και παράλληλα με το επόμενο επεισόδιο, πράξη τρία θα δημοσιεύσω στα φιλανδικά και αγγλικά μια ακόμη αρνητική κριτική. Το κάνω γιατί κάποιες παραστάσεις δυσφημούν το θέατρο και τους ανθρώπους που το αγαπούν στο όνομα μιας αρπαχτής.

Ο Jouko δεν ενοχλήθηκε καθόλου με τη στάση μου, απεναντίας θεώρησε και την κριτική που έκανα σαν μια από τις καλύτερες που έχει διαβάσει για θεατρικό παράλληλα κανένας ηθοποιός δεν ενοχλήθηκε απ’ εναντίας είμαι συχνός θιασώτης σε όλες τους τις πρεμιέρες και αυτή η κριτική έγινε και η αιτία να αποκτήσω μια ιδιαίτερη φιλία με κάποιους από αυτούς ειδικά με την ‘Πηνελόπη’ που είναι γνωστή τραγουδίστρια πια. Η Καλυψώ δεν ξαναέκανε θέατρο, έχει μια καριέρα τραγουδώντας σε θέρετρα ποπ τραγούδια και με τον Οδυσσέα ...αυτή είναι μια άλλη ιστορία που πάει για επεισόδιο VI! Ο παραγωγός δεν έκανε καμιά άλλη παραγωγή και έχουν ακουστεί πολλά για το τι συνέβη με τα οικονομικά αυτής της παράστασης. Ο Εσθονός συνθέτης επέστρεψε στην Εσθονία και από ότι έμαθα γράφει ένα ...βουκολικό musical στα εσθονικά, ο σκηνοθέτης επέστρεψε στη τηλεόραση και στη ‘λαμψη’ της!!! Ο Φιλανδός συνθέτης τραγουδάει σε γάμους!!!

Η παράσταση άντεξε τρεις μήνες ακριβώς, στο τέλος ούτε καν οι εργάτες των εταιριών δεν πήγαιναν, από τις εταιρίες που είχαν αγοραστεί τα εισιτήρια με αποτέλεσμα να παίζουν σε παραστάσεις των πενήντα ατόμων σε ένα στάδιο που χώραγε 16,000! Αν και η κριτική μου χρησιμοποιήθηκε συχνά σαν σημείο αναφοράς δεν νομίζω ότι ήταν η αιτία να αποτύχουν. Ήταν απλά απαράδεκτη η παράσταση και φυσικά από τότε κανένας δεν θέλει να την θυμάται!!! Το ότι σηκώθηκα και έφυγα στη μέση της παράστασης έχει γίνει κάτι σαν urban legend που φυσικά κανένας δεν θυμάται ποιος το έκανε, η ιστορία μου έχει ειπωθεί τουλάχιστον τέσσερις φορές στο καφέ των ηθοποιών πράγμα που γλεντάω απεριόριστα γιατί μου την λένε για να μου δείξουν πόσο σοβαροί είναι οι Φιλανδοί με το θέατρο και πόσο εκτιμάνε μόνο το καλό θέατρο. Σε μια από αυτές τις φορές έτυχε να είναι και ο Jouko μπροστά οπότε ο αφηγητής ζήτησε την μαρτυρία του μιας και ήταν στη παράσταση, ο Jouko του εξήγησε ήρεμα ότι εγώ ήμουν αυτός που έφυγε και ο δύσμοιρος αφού με κοίταξε προσεκτικά ψέλλισε ....μα αυτός δεν είναι Φιλανδός!!! Από τότε αυτό έγινε κάτι σαν ιδιωτικό ανέκδοτο που το επαναλαμβάνουμε συχνά!!!

*******************************

Στις φωτογραφίες τώρα, στη πρώτη ο Φοίβος τα έχει βγάλει όλα και κάτι τραγουδάει ενώ η Καλυψώ αδιάφορη του έχει γυρίσει την πλάτη της. Στη δεύτερη ο Φοίβος μπροστά και οι θεοί από πίσω αναρωτιούνται να βοηθήσουμε, να μην βοηθήσουμε!!! Η τρίτη από τις αγαπημένες μου, από το ‘φιλί της γυναίκας αράχνης’ οι περισσότερες από αυτή τη παράσταση είναι ασπρόμαυρες φωτογραφίες και τις έχω εμφανίσει ο ίδιος γι αυτό συγνώμη για τη ποιότητα!!! Η τετάρτη από τις λίγες έγχρωμες σαν ανάμνηση του ...μαλλιού!!! και τέλος μια για να θυμηθεί ο yannis_h τον Karjalainen με το στιλ του Jouko!!! Φυσικά φαντάζεστε οτι η καριέρα μου σαν επίσημος φωτογράφος τελείωσε αυθημερόν!!!

*******************************

Ελπίζω η αλλαγή σε Beta να μην ενόχλησε αλλά ο τρυφερός από Παρισίους που σύντομα θα βάλει post επεξηγηματικό είχε όλα τα λογικά επιχειρήματα για να πείσει ακόμη και έναν παράλογο σαν κι έμένα!

Labels: ,