Friday, June 27, 2008,3:53 PM
Το τέλος από το πρώτο μέρος και λίγο από το δεύτερο
Λοιπόν σήμερα τελειώνει το πρώτο μέρος ή κεφάλαιο της ιστορίας και πρέπει να πάρετε μια απόφαση αν θέλετε να συνεχίσω. Συνεχίζουν να μου λείπουν μερικοί αριθμοί από το καινούργιο κινητό και ελπίζω να στείλετε μήνυμα σύντομα!

Και ακολουθεί το τέλος του πρώτου μέρους και λίγο από την αρχή του δευτέρου...

******************************

Όπως πιθανώς έχετε ήδη καταλάβει προσπαθώ να κρατήσω αυτή την εισαγωγή με την πρώτη μου συνάντηση με το Ιππότη Ιωάννη Κ. Πλατυπόδη σε ρυθμό αγωνίας και αναμονής αλλά θα πρέπει να καταλάβετε ότι αυτό είναι ο μόνος τρόπος για να σας μεταφέρω την ένταση της στιγμής. Λένε ότι όταν πλησιάζει το τέλος σου βλέπεις όλη σου τη ζωή σαν κινηματογραφική ταινία από μπροστά σου σε μεγάλη ταχύτητα. Εγώ εκείνη τη στιγμή, μπροστά στον Ιππότη Ιωάννη το μόνο που μπορούσα να δω ήταν το θείο μου να με κοπανάει με αυτό το κομμάτι το πεύκο που δούλευα και τίποτα άλλο! Και βέβαια η υποψία ότι κάτι άλλο κρυβόταν πίσω από τον μικρόσωμο επισκέπτη δεν μου έφευγε από το μυαλό.

“Λοιπόν αγόρι μου, μπορείς να μιλήσεις;” Η φωνή του ήταν ήρεμη αλλά πολύ σιγανή και χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια από μένα για να ακούσω τι έλεγε και φυσικά το μέγεθός του και η φωνή του δεν έπνεαν το δέος που θα έπρεπε να εμπνέει ένας Ιππότης με τα αξιώματα και τις εμπειρίες του. Γι' αυτό λοιπόν κι εγώ έκανα το μόνο λογικό που θα μπορούσα να κάνω, έκλεισα τα μάτια μου και είπα:

“Ποιος είσαι;” Καταλαβαίνω ότι η έληψη λογοτεχνικού πνεύματος και η απειρία μου σε ανάλογες καταστάσεις σας απογοήτευσε αλλά τι να κάνουμε!

“'Ένας πελάτης παλικάρι μου που περιμένει από εσένα την επαγγελματική σου βοήθεια και εμπειρία!” Άκουσα προσεκτικά και καταπίνοντας βιαστικά απάντησα, “Ο μάστορας έχει φύγει για απόψε, αύριο πάλι!”

“Εγώ νομίζω ότι εσύ είσαι ο πιο κατάλληλος για τη δουλειά που χρειάζομαι, ο μάστορας ...ας ξεκουραστεί για σήμερα!” Απάντησε αμέσως ο υποψήφιος πελάτης μου.

“Σας παρακαλώ, πρέπει να έρθετε αύριο, αύριο που θα είναι και ο θείος μου εδώ!” Περιττό να σας πω ότι τα μάτια μου συνέχιζαν να είναι κλειστά.

“Άκουσε με προσεκτικά παλικάρι μου, αν ήθελα τον θείο σου θα είχα έρθει στον θείο σου κι αν ήθελα τον μάστορα θα είχα έρθει στο μάστορα, τι συμβαίνει; Γιατί έχεις τα μάτια σου κλειστά; Με ακούς;”

Τώρα που το σκέφτομαι, ακίνητος με τα μάτια σφιχτά κλειστά θα πρέπει να ήμουν μια παράξενη και άρρωστη εικόνα. Ήμουν φοβισμένος, υπερβολικά φοβισμένος και σίγουρος ότι όπου να ναι κάποιος θα πεταγόταν με ένα τεράστιο μαχαίρι έτοιμος να με σφάξει, το μυαλό μου είχε σταματήσει αλλά η φαντασία μου κάλπαζε ασταμάτητα!

Αλλά ελάτε στη θέση μου, με όλες αυτές τις ιστορίες που είχα ακούσει να λένε οι μάστορες να μαι τώρα εγώ ένα χειμωνιάτικο βράδυ με τον βοριά να χτυπάει αλύπητα τις πόρτες και τα παράθυρα να μιλάω με ένα κουστουμαρισμένο, με παπιών, με στρογγυλό καπέλο και μαύρη ομπρέλα βάτραχο που ακουμπούσε ήρεμα στο σφυρί που μου είχε πέσει από την τρομάρα μου προηγουμένως!

Κεφάλαιο ΙΙ

Ο Κύριος Λυχνάρης, το σπίτι του και ο φίλος του

Όπως επανειλημμένα τόνισα και στο προηγούμενο κεφάλαιο, με όλα αυτά που συνέβαιναν εκείνο το βράδυ στο εργαστήριο, ήμουν τρομοκρατημένος, φοβισμένος αλλά και έτοιμος να σκάσω στα γέλια την ίδια στιγμή. Αυτό το τελευταίο δεν πρέπει να το ανέφερα, αλλά φανταστείτε τώρα εμένα μια σκοτεινή χειμωνιάτικη βραδιά με τον βοριά να χτυπάει αλύπητα την πόρτα να μιλάω σε ένα βράχο με μαύρο κουστούμι, στρογγυλό καπέλο και με ομπρέλα! Αν αυτά δεν είναι αρκετά για να σε τρελάνουν, να κλαις και να γελάς ταυτόχρονα τότε δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσε να το κάνει!

Το καταλαβαίνω ότι τώρα πια δυσκολεύεστε να με πιστέψετε και αναρωτιέστε αν αξίζει το λόγο να συνεχίσετε με αυτή την ιστορία και σας διαβεβαιώ ότι υπήρξαν στιγμές που εκεί εγώ αναρωτιέμαι αν αυτή η πρώτη συνάντηση καθώς και όλα όσα έζησα στη συνέχεια ήταν αλήθεια αλλά η ύπαρξη του Ιππότη Ιωάννη Κ. Πλατυπόδη είναι πέρα για πέρα αληθινή και θα δείτε μετά από λίγο κι εσείς όπως και εγώ θα ξεχάσετε ότι είναι ένας πράσινος βάτραχος ντυμένος άψογα με το πιο ακριβό και καλοραμμένο κουστούμι!

Ποτέ όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν ένας βάτραχος με τίτλο. Ιππότης, τίτλος που είχε απονεμηθεί από την γριά Βασίλισσα αυτοπροσώπως! Καλά και που το σκέφτομαι τώρα βλέπω ήδη το χαμόγελο στα πρόσωπά σας. Είσαστε σίγουροι ότι τα βερνίκια στο εργαστήριο του θείου μου με πείραξαν και τρελάθηκα. Λοιπόν ξέρετε υπάρχει μια αλήθεια πίσω από αυτό που μόλις σκεφτήκατε γιατί η μυρωδιά των βερνικιών πραγματικά με ενοχλούσε όπως με πειράζει και η μυρωδιά από κάποια ξύλα, όπως το πεύκο και το μαόνι! Ειδικά κάθε φορά που δουλεύαμε με μαόνι δυσκολευόμουνα για ώρες να αναπνεύσω, είχα μάλιστα παραπονεθεί και στον θείο μου αλλά με τη γνωστή αγάπη που μου είχε για μέρες μετά τα παράπονα μου με έβαλε να δουλεύω μόνο με μαόνι!

Αλλά πρέπει και να παραδεχτείτε ότι ένα ελαφρύ αναπνευστικό πρόβλημα και πιθανώς μια ελαφριάς μορφής αλλεργία δεν μπορεί να είναι η αρχή ενός σαλεμένου μυαλού! Απεναντίας και σαν ένδειξη σας φέρνω τη λύση που είχα βρει για το πρόβλημα μεταξύ του θείου μου και της θείας μου, όσο πολύπλοκο κι αν φαίνεται έχει μια πολύ δυνατή δόση λογικής.

Και βέβαια όσο εγώ αναρωτιόμουνα για την κατάσταση του μυαλού μου ο μικρόσωμος συνομιλητής μου στεκόταν εκεί στηριζόμενος στο σφυρί που μου είχε πέσει και κουνώντας αργά την ομπρέλα του παρατηρώντας με. Όπως σας είπα και προηγουμένως για αρκετή ώρα είχα κρατήσει τα μάτια μου κλειστά αλλά τώρα ήταν ανοιχτά και τον κοιτάζανε.

Το μυαλό μου μου φώναζε ότι έπρεπε να κάνω κάτι τουλάχιστον κάτι να πω αλλά δεν είχε καμιά πρόταση κι έτσι εγώ παρέμενα εκεί ακίνητος και χωρίς να λέω λέξη. Σίγουρα καταλάβαινα ότι δεν υπήρχε πιθανότητα να μείνω έτσι ακίνητος μέχρι να φύγει, μου πέρασε κι αυτό από το μυαλό μου, ή μέχρι να εμφανιστεί ο θείος μου. Αυτό όμως δούλεψε, και μόνο η σκέψη του θείου μου να μπαίνει στο εργαστήριο και να με βρίσκει σε αυτή τη θέση ήταν αρκετή για να με κάνει και να κουνηθώ και τη λαλιά μου να βρω!

“Άκου, κάνεις λάθος εγώ δεν είμαι μάστορας ούτε καμιά δουλειά μπορώ να κάνω για σένα. Γιατί δεν έρχεσαι το πρωί που θα είμαστε ανοιχτά, θα είναι και ο θείος μου εδώ για να σε βοηθείσει!” Πιστέψτε το αλλά όλα αυτά τα είπα χωρίς να πάρω ούτε μια ανάσα!

Ο Ιππότης Ιωάννης που σημειωτέον δεν μου είχε συστηθεί ακόμα με κοίταξε πολύ σοβαρά, σταμάτησε να κουνάει την ομπρέλα του και ορθώνοντας το κορμί μου είπε: “Λοιπόν νεαρέ μου νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα να ξεκινήσω από την αρχή!” Έβηξε ελαφριά για να καθαρίσει την φωνή του και συνέχισε, “Έχω ένα μικρό πρόβλημα με την ξύλινη βαλίτσα μου που απαιτεί άμεση φροντίδα.”

Σε αυτό το σημείο το ύφος του είχε γίνει πολύ σοβαρό και παρ' όλο ότι η φωνή του συνέχιζε να είναι σιγανή μπορούσα να τον ακούσω πια καθαρά. “Και μιας και είμαι στην γειτονιά αυτή τη στιγμή μένοντας με έναν πολύ στενό και αγαπημένο φίλο που είδε το πρόβλημά μου, μου σύστησε εσένα και κανέναν άλλο σαν το πιο κατάλληλο για το πρόβλημά μου! Και μάλιστα ο φίλος μου συμπλήρωσε ότι είσαι ο καλύτερος που θα μπορούσα να βρω!” Και με μια ελαφρά υπόκλιση συμπλήρωσε, “και γι αυτό βρίσκομαι εδώ!”

“Εγώ δεν είμαι ξυλουργός.” Αυτό ήταν το μοναδικό που καταφέρει να βγει από το έκπληκτο στόμα μου. Τώρα ήμουν πια σίγουρος ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, κάποιος στη γειτονιά τον είχε στείλει σε μένα; Προσωπικά σε μένα; Και του είχε πει κι όλας ότι ήμουν ο καλύτερος; Σίγουρα τρελαινόμουν! Και εδώ πρέπει να σας ομολογήσω και κάτι, όπως είπα και στην αρχή αυτή τη δουλειά την έκανα τα τελευταία δύο χρόνια ψάχνοντας να βρω τι θέλω από τη ζωή μου. Είχα σκεφτεί μήπως η δουλειά του ξυλουργού ήταν αυτό που ονειρευόμουν. Αλλά τώρα πια ήξερα την αλήθεια, δεν ένιωθα καμιά απολύτως αγάπη για αυτή τη δουλειά.

Απεναντίας είχα αρχίσει να την αντιπαθώ νιώθοντας ότι δεν έκανα και τίποτα ουσιαστικό εκτός από το να τρίβω ξύλα μέρα νύχτα. Εγώ ήθελα να δημιουργήσω, να χτίσω πράγματα που είχα στο μυαλό μου αλλά αυτό και το ήξερα καλά πια δεν θα το κατάφερνα ποτέ μου. Και πάλι ένιωθα ότι κάτι άλλο με τραβούσε απλά δεν μπορούσα να το πω ή να το καταλάβω και απλά περίμενα να έρθει μόνο του.

“Νεαρέ μου, ξέρω πολύ καλά ποιος είσαι και τι μπορείς να κάνεις! Στο είπα, σε αυτή τη γειτονιά έχεις κάποιον που σε αγαπάει και σε θαυμάζει γι όλα αυτά που μπορείς να κάνεις.” Σταμάτησε για λίγο αλλά η συνέχεια ήταν ακόμα πιο συγκλονιστική για μένα που στεκόμουν ακίνητος με το στόμα ανοιχτό, “Είσαι ο ανιψιός του μάστορα και ο φίλος μου μου είπε για όλα τα βασανιστήρια που έχεις υποφέρει αλλά για να πω την αλήθεια αν και έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στη κρίση του φίλου μου αν συνεχίσεις να στέκεσαι έτσι με το στόμα ανοιχτό θα αρχίσω να έχω τις αμφιβολίες μου!”

Και νομίζω ότι τελειώνοντας αυτές τις κουβέντες είδα ένα χαμόγελο να αχνοφαίνεται στο στόμα του, αλλά μάλλον και αυτό ήταν ένα ακόμα παιχνίδι της τρομάρας μου γιατί η κατάσταση ήταν πολύ σοβαρή για γέλια. Πάντως εγώ έκλεισα το στόμα μου!

Τη γειτονιά δεν τη γνώριζα αλλά ο θείος μου τους ήξερε όλους και αυτός ήταν ένας πολύ καλός λόγος για να μένω μακρυά τους. Τώρα πως ήταν δυνατόν να υπάρχει ανάμεσα τους κάποιος που με ήξερε καλά, με εκτιμούσε ακόμα και με αγαπούσε αυτό έκανε το μυστήριο ακόμα πιο μεγάλο. Το παράξενο βεβαία δεν είναι ότι δεν μπορούσα να φανταστώ ποιον εννοούσε, το πιο παράξενο ήταν ότι ήξερα ποιόν εννοούσε!

“Εννοείς τον κύριο Λυχνάρη;” Γράφοντας αυτή τη στιγμή το όνομα για μια ακόμα φορά αναρωτήθηκα πως μου ήρθε αυτό το όνομα στο μυαλό. Και αυτό που το έκανε ακόμα πιο περίεργο δεν ήταν ότι είχα σκεφτεί το όνομα αλλά το ότι ο κύριος Λυχνάρης ήταν ...σκυλί! Ένα τεράστιο Λαμπραντόρ αλλά όχι ακριβώς Λαμπραντόρ μιας και στο αίμα του κυλούσε αίμα κι από άλλες ράτσες σκύλων. Ένα Λαμπραντόρ με καφέ ανοιχτό χρώμα και μελιά μεγάλα ευγενικά μάτια που συχνά μοιραζόταν μαζί μου το μεσημεριανό μου.

******************************

Η συνέχεια μόνο ...εάν μου πείτε ότι σας ενδιαφέρει!!!

******************************

Εδώ έχω μια πολιτική απορία έτσι για να μην κρατήσω και παραπονεμένους αυτούς που λένε ότι πολιτικολογώ. Σε όλο αυτό τον κυκεώνα του σκανδάλου Siemens, με τα δεκάδες ονόματα που κυκλοφορούν στα ΜΜΕ και πολύ περισσότερα αυτά που εμφανίζονται στα ...αποκαλυπτικά 'δημοσιογραφικά' blogs μαζί με όλες τις θεωρίες συνωμοσίας που μερικές ξεπερνάνε σε φαντασία τις παιδικές ιστορίες που γράφω εγώ, υπάρχει ένα όνομα που λείπει.

Πιθανώς και να ...φταίω εγώ που ζω τόσο μακριά και η επαφή μου είναι μόνο μέσω ίντερνετ αλλά όπως είπα και στο post που έβαλα στο άλλο blog μου, από εμπειρία σας λέω ότι όλοι αυτοί είναι απλά ...βαποράκια και οι πραγματικοί ένοχοι είναι αλλού. Υπάρχει λοιπόν μια παλαιότερα τουλάχιστον αμφισβητούμενη οικονομικό-πολιτικό-αθλητικό και λίγο ΜΜΕ προσωπικότητα που έχει όλα τα προσόντα να είναι στο κέντρο αυτής της ιστορίας συμπεριλαμβανομένης και της γνωριμίας κατάλληλων υψηλά ιστάμενων πολικών προσώπων, συν ότι είναι και ο κύριος Siemens και όχι μόνο στην Ελλάδα. Στη γειτονική μου Ρωσία υπάρχουν αρκετοί εισαγγελείς που θα θελαν να τον γνωρίζουν προσωπικά την δεκαετία του 90 και δεν σταματάει εδώ, μιας και άλλες χώρες από την πάλαι ποτέ Σοβιετίας θα χαιρόντουσαν με την γνωριμία συν μερικούς δορυφόρους για την ανάμειξή του πέρα από τις επικοινωνίες και με τον κρατικό ...τζόγο!

Γιατί λοιπόν αυτό το όνομα απουσιάζει από παντού; Αν έπρεπε να ψάξουμε κάποιο από την Siemens που να συνεστιάζεται με τον Σημίτη και να αρμενίζει στα νησιά με Τσουκάτο δεν θα έπρεπε να εξετάσουμε αυτόν τον κύριο; Και δεν εννοώ τον Κοσκωτά, δυστυχώς γι' αυτόν δεν πρόλαβε έγκαιρα να νομιμοποιήσει τη θέση του όπως ο κύριος Siemens. Αυτά τα ολίγα για τις πολιτικές μου απορίες!

******************************

Στη φωτογραφία το ...ροζ γυφτάκι μου!!! :)


Labels: , ,

 
Monday, June 23, 2008,11:33 PM
Ένας χαμένος έρωτας που με πίκρανε
Κατά περιόδους παίρνω mails από την Ελλάδα που έχουν σαν αφορμή αυτό το blog ή το Ovi magazine. Η αιτία φυσικά είναι κάπου αλλού τις περισσότερες φορές. Χοντρικά έχω χωρίσει αυτά τα mails σε τρεις κατηγορίες και το ξέρετε καλά όσοι αλληλογραφείτε μαζί μου δεν κάνω διακρίσεις.

Στη πρώτη κατηγορία είναι αυτά από κάποιους που γνωρίστηκα μέσω του blog ή είναι περίεργοι για την Ελληνικότητα μου από τα περιοδικά που συμμετέχω, σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται και αρκετοί Έλληνες που ζουν στην Σκανδιναβία Με τους περισσότερους κρατάω μια ...τακτική αλληλογραφία αλλά πολύ περισσότερο έχει δημιουργηθεί μια πολύτιμη για μένα φιλία και με κάποιους έχω γνωριστεί και από κοντά είτε εδώ είτε στο τελευταίο μου ταξίδι στην Ελλάδα.

Στη δεύτερη κατηγορία συμπεριλαμβάνω αυτούς που κάποια στιγμή γνώρισαν κάποιον ή κάποιαν από τη Φιλανδία και τους ψάχνουν. Για όλες τις περιπτώσεις έκανα ότι μπορούσα αλλά τα χρόνια σε πολλές περιπτώσεις είναι πολλά οι άνθρωποι αλλάζουν τόπο παραμονής ή στη περίπτωση γυναικών και ονόματα και η ανεύρεση τους ήταν δύσκολη. Εδώ λυπάμαι αν απογοήτευσα και μια φίλη από το Βόλο πριν από λίγους μήνες αλλά η προσωπική μου περιπέτεια δεν μου επέτρεπε περισσότερες έρευνες. Μερικές από αυτές τις αναζητήσεις είναι και αστείες με αποκορύφωση κάποιον σε προχωρημένη ηλικία που αναζητούσε Φιλανδή που γνώρισε πριν από 30 χρόνια σε Ελληνικό νησί και ήξερε μόνο το όνομά της χωρίς επώνυμο ή άλλο στοιχείο αλλά ήταν επίμονος να την βρω.

Τέλος στην τρίτη κατηγορία ανήκουν αυτοί που θέλουν να μετοικίσουν στη Φιλανδία για μικρό ή μεγάλο διάστημα και τους χωρίζω σε δύο κατηγορίες, αυτούς που έρχονται εδώ για σπουδές και με κάποιους να σκέφτονται την μόνιμη παραμονή και αυτούς που γνώρισαν Φιλανδή ή Φιλανδό και θέλουν να γίνουν μετανάστες έρωτα!

Ένας από αυτούς τους τελευταίους λοιπόν γίνεται η αφορμή να διακόψω τη συνέχεια της ιστορίας μου με τον Ιππότη Ιωάννη Κ. Πλατυπόδη και να γράψω αυτό το post γιατί ομολογώ ότι η όλη κατάσταση και η εξέλιξη της με στεναχώρησε ιδιαίτερα και παράλληλα με προβλημάτισε. Ελπίζω να με συγχωρήσει ο φίλος που αναφέρω την ιστορία του και τις σκέψεις μου σχετικά με όσα έγιναν αλλά ίσως και ακούγοντας τις σκέψεις κάποιων άλλων να καταλάβει αυτά που προσπάθησα να του πω ακόμα και στο τηλέφωνο, και χάριν ευκολίας θα τον βαφτίσω Κώστα που φυσικά δεν είναι το πραγματικό του όνομα.

Ο Κώστας λοιπόν μου έστειλε ένα mail πριν από ένα μήνα νομίζω, ένα mail γεμάτο ενθουσιασμό για την κοπέλα που γνώρισε, μια κοπέλα από την Φιλανδία και από ότι κατάλαβα ένιωθε ξέχωρα από την χημεία και τον έρωτα ότι βρήκε αυτό που λένε οι αγγλόφωνοι his soul mate! Και βέβαια στο mail του μου ανέφερε τη σκέψη του για συμβίωση με την κοπέλα στο Ελσίνκι μιας και η συγκεκριμένη είχε ένα ακόμα χρόνο για να πάρει το πτυχίο της και ίσως γάμο αργότερα. Ο Κώστας λοιπόν ζητούσε πληροφορίες για τη ζωή των ξένων στο Ελσίνκι και βασικό ...δουλειά για να υποστηρίξει την παραμονή του.

Αλλά ας ξεκινήσουμε από κάπου αλλού. Εγώ είμαι το λάθος παράδειγμα μετανάστη μιας και ήρθα στη Φιλανδία σε μεγάλη ηλικία, με ξεκάθαρο επαγγελματικό προσδιορισμό και παρελθόν. Παράλληλα ήρθα στην Φιλανδία κάνοντας και μια σειρά επιλογές που είχαν να κάνουν με μια γενικότερη άποψη ζωής αφήνοντας πίσω μου ένα πολύ έντονο και δραστήριο επαγγελματικό παρελθόν. Βέβαια και εγώ και η γυναίκα μου είχαμε ζήσει στο εξωτερικό αρκετά χρόνια και πολύ πριν γνωριστούμε ώστε να είμαστε απόλυτα συνειδητοί για τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίζαμε και οι δυο μας! Και αυτό το τονίζω γιατί δεν πρέπει κανένας να έχει την ψευδαίσθηση ότι επειδή είναι Φιλανδή ο γάμος της με ένα ξένο ή η μακρόχρονη απουσία της δεν δημιουργεί προβλήματα. Απεναντίας υπήρξαν περιπτώσεις που εκείνη είχε μεγαλύτερο πρόβλημα από εμένα αφού εγώ καλυπτόμουν και από τη γλωσσική απόσταση. Περί έρωτα πάλι δεν θα μιλήσω μιας και αυτό είναι καθαρά προσωπικό θέμα για τον καθένα και από την άλλη το κριτήριο μου είναι ότι αφού λες ότι τον αγαπάς ή την αγαπάς το εννοείς και είσαι σε γνώση όλων των επιπτώσεων πολύ περισσότερο όταν αναφέρεις την λέξη γάμο.

Ούτε για τον γάμο θα μιλήσω μιας και από τη μια πλευρά πιστεύω ότι είναι ένα κοινωνικό συμβόλαιο τίποτα περισσότερο παράλληλα όμως αντιλαμβάνομαι και πόσο σημαντικός είναι ο συμβολισμός του για τους περισσότερους, άλλωστε κι εγώ έκανα θρησκευτικό γάμο αντιλαμβανόμενος και διαισθανόμενος απόλυτα το σημαντικό του για την γυναίκα μου. Αλλά και αυτό το αλλά είναι μεγάλο, είτε την περίοδο που συζούσαμε είτε όταν αποφασίσαμε να παντρευτούμε το κάναμε από κοινού και είμαστε και οι δύο απόλυτα συνειδητοποιημένοι για την πράξη μας ότι κι αν σήμαινε αυτό ακόμα και η σκέψη ότι πιθανώς μετά από λίγο καιρό να αποδεικνυόταν ότι δεν μπορούσαμε μαζί.

Αλλά για να επανέλθουμε στο θέμα. Με τον Κώστα ακολούθησα ακριβώς την ίδια μέθοδο που ακολουθώ σε αυτές τις περιπτώσεις χωρίς να χρωματίσω την αλήθεια, φρόντισα να του περιγράψω τονίζοντας ότι δεν θα έπρεπε να πάρει σαν σημείο σύγκρισης τη δικιά μου ζωή πρώτα τις δυσκολίες, το θέμα της γλώσσας που στη περίπτωση της Φιλανδίας είναι μεν βουνό αλλά απαραίτητο βουνό εάν θέλεις να επιβιώσεις και να βρεις δουλειά, του εξήγησα ότι το να βρεις δουλειά είναι ξανά ένα ζήτημα και όπως έχω αναφέρει συχνά σε αυτό το blog οι Φινλανδοί δεν είναι ακόμα εξοικειωμένοι με των αριθμό των ξένων που έχουν έρθει εδώ άρα η ανεργία μεταξύ των ξένων είναι πολύ υψηλή. Βέβαια θα πρέπει και να δείτε την άλλη πλευρά, ποια Ελληνική επιχείρηση θα προσλάμβανε ένα Φινλανδό που δεν μιλάει Ελληνικά; Εδώ για παράδειγμα πολλοί ανακουφίστηκαν όταν προγράμματα και το google για παράδειγμα γύρισαν στα Ελληνικά! Και μην μου πείτε ότι φτάνει να μιλάει Αγγλικά γιατί εδώ θα βάλω τα γέλια γιατί όπως και ο κάθε Έλληνας που θα έρθει στη Φινλανδία δεν θέλει να γίνει σερβιτόρος τότε γιατί ο Φιλανδός να θέλει κάτι διαφορετικό, να γίνει σερβιτόρος στα μετρημένα αγγλόφωνα παμπ της Γλυφάδας; Πως αντιμετωπίζεται ένας Αλβανός που λέει ότι στη χώρα του ήταν μαθηματικός; Απαράδεκτα! Γιατί δεν είπε κάτι που δεν είναι δυνατόν να μετρηθεί και να εξεταστεί, μισή ώρα με έναν μαθηματικό φτάνει! Έχετε δει πολλούς Αλβανούς να διδάσκουν μαθηματικά στην Ελλάδα; Αντίστοιχα έχετε δει πολλούς αλβανούς να φτιάχνουν sites ή προγράμματα; γιατί λοιπόν αυτή η αλαζονεία ότι ερχόμενοι στη Φιλανδία οι Φινλανδοί θα στρώσουν το κόκκινο χαλί για τους σωτήρες; Θυμώνω γιατί έχω ακούσει τόσες φορές παρόμοια σχόλια που δεν μπορώ άλλο. Αυτό το, μα εγώ είμαι Έλληνας από την ΕΕ. Σιγά ρε μεγάλε, εσένα περίμενε η Νοκια για να ανακαλύψει την κινητή τηλεφωνία!

Πάμε τώρα στη Φιλανδική κοινωνία, τα πράγματα κι εδώ δεν είναι πολύ διαφορετικά από την Ελλάδα. Ρατσισμός υπάρχει κυρίως στο Ελσίνκι για πολλούς λόγους που έχω αναλύσει κι εδώ και στο Ovi, έξω από το Ελσίνκι τα πράγματα είναι πιο ομαλά με μια δόση ξενοφοβίας. Οι Φινλανδοί είναι κλειστοί σε αντίθεση για παράδειγμα με τους Σουηδούς και τους Νορβηγούς που έχω ζήσει κι γι αυτό υπάρχουν εξηγήσεις, έχει να κάνει με το πολικό κλίμα, με την ιστορία της χώρας και το πως δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε κοινωνικά. Οι μύθοι οι βόρειοι είναι λογικοί και ψυχροί με κάνουν έξαλλο γιατί αν είναι και στο ελάχιστο αληθινοί τότε και οι νότιοι είναι τεμπέληδες, μπαγαπόντηδες και σε φιλάν από μπροστά αλλά σε μαχαιρώνουν από πίσω.

Κώστα αν σε ενοχλώ το ξέρω και λυπάμαι αλλά αυτή τη φήμη έχουν οι Έλληνες για κάποιους ξένους από Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία μέχρι Φινλανδία, για κάποιους ξένους ανάλογους των Ελλήνων που λένε ότι οι βόρειοι είναι ψυχροί! Και δεν θα έπρεπε να ενοχλείσαι, το γιατί θα στο εξηγήσω παρακάτω κάνε υπομονή δεν τελείωσα!

Πάμε τώρα στη Φινλανδική οικογένεια. Έχω την τύχη να βρίσκομαι σε μία οικογένεια που με πολλούς τρόπους μου έχει δείξει την αγάπη της και την υποστήριξή της. Και ξέρεις φίλε μου υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι να το δείξεις αυτό ακόμα και χωρίς αγκαλιές και φιλιά ή δάκρυα. Στο δύσκολο χρόνο που περάσαμε η οικογένεια της γυναίκας μου ήταν συνέχεια κοντά μας με το πιο σωστό κατ' εμένα τρόπο, κάνοντας σίγουρο ότι η γυναίκα μου το αισθανόταν. Η πεθερά μου μια πολύ διακριτική γυναίκα που την έχουν γνωρίσει όσοι έχουν έρθει στη Φινλανδία και ζήσει κοντά μας ήταν συνέχεια εδώ αόρατη όπως πάντα φροντίζοντας όταν εμείς τρέχαμε στα νοσοκομεία να μην λείψει τίποτα και όλα να φαίνονται κανονικά και αυτό πάντα αόρατη για να μην ενοχληθώ, όπως ακριβώς το γράφω, για να μην ενοχληθώ εγώ! Και κάθε φορά που εγώ πήγαινα καλύτερα απλά ...εξαφανιζόταν για να μας αφήσει ήσυχους! Το μόνο πρόβλημά της ήταν τι θα φτιάξει για φαγητό που να μ' αρέσει, μέχρι Ελληνικές συνταγές αγόρασε η γυναίκα για να μην μου λείψει τίποτα.

Αλλά και ο Asa ζει σε μια υπέροχη οικογένεια με ένα πατέρα που αν και δεν μιλάει λέξη αγγλικά έχει βρει τρόπο να επικοινωνεί με τα αστεία Φινλανδικά του Asa, ο Τόνι έχει πει ένα βράδυ ότι η οικογένεια της γυναίκας του είναι ίσως καλύτερη από την δική του, ο Ρίτσαρντ παραπονιέται ότι το παρακάνουν με την πολύ αγάπη, η Αλεξάνδρα είναι κολλητή με την πεθερά της σε σημείο ότι βγαίνουν παρέα σε παμπ και θα μπορούσα να συνεχίσω με μια μεγάλη λίστα από ονόματα. Είμαστε όλοι εμείς η εξαίρεση; Μήπως είμαστε ο κανόνας; πόσες κακές πεθερές, πόσες οικογένειες με προβλήματα υπάρχουν στην Ελλάδα, ε αντίστοιχα τόσες υπάρχουν και στην Φιλανδία. Απ' εναντίας η Ελληνική οικογένεια έχει ένα χαρακτηριστικό, κρέμονται από τα παιδιά τους που και τα περιμένουν να εκπληρώσουν τα προσωπικά τους όνειρα και φιλοδοξίες.

Στη Φιλανδία η οικογένεια αφήνει τα παιδιά να πετάξουν μόνα τους κάνοντας πάντα σίγουρο ότι η σχέση τους δεν είναι γεμάτη εντάσεις έτσι ώστε όταν τα παιδιά έχουν κάποια ανάγκη η οικογένεια να βρίσκεται εκεί και σε πληροφορώ ότι πάντα η οικογένεια βρίσκεται εκεί. Το Ελληνικό στραγγάλισμα που συνοδεύεται με ενοχές και δεκάδες ψυχολογικούς εκβιασμούς δεν το έχω ξαναδεί πουθενά αλλού εκτός από την Ιταλία. Ίσως αυτό λέει κάτι!

Αυτό όμως που με πρωτοενόχλησε στις συζητήσεις μας ήταν η στάση σου στο ότι οι γονείς της είναι χωρισμένοι και ο καθένας έχει φτιάξει μια καινούργια ζωή!!! Δηλαδή τι περίμενες ή μήπως αυτά δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα; Μου φαίνεται ανατριχιαστικό που σκέφτεσαι αρνητικά κάτι τέτοιο. Ο πεθερός μου πέθανε πριν από δώδεκα χρόνια και φυσικά η πεθερά μου έχει μια σχέση με κάποιον συνομήλικό της τώρα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αγάπησε τον σύντροφό της για τριάντα χρόνια ούτε ότι παράτησε την οικογένειά της, απεναντίας η οικογένειά της είναι πάνω από όλα και το αποδεικνύει καθημερινά, ο καινούργιος σύντροφός της είναι αυτό ακριβώς που λέει και η λέξη, σύντροφος. Μήπως θα περίμενες να φορέσει στα πενήντα της το μαύρο τσεμπέρι και να θρηνεί όλη την ώρα για τα χαμένα χρόνια και την άτιμη καινονία που άλλους ανεβάζει και άλλους τους ρίχνει στα τάρταρα όπως η φανταστική Κωνσταντάρα στη γνωστή ταινία; Αγαπημένος φίλος έχει πέντε παιδιά από δύο γάμους και σε πληροφορώ ότι μια φορά στους δύο μήνες βγαίνουν όλοι μαζί για φαγητό και ξέρεις κάτι, το βρίσκω πολύ πιο υγιεινό από ότι άλλο. Τα παιδιά δεν κουβαλάνε το βάρος και τα κόμπλεξ των χωρισμένων παιδιών, απεναντίας έχουν μια ήρεμη και χαλαρή σχέση με τους γονείς τους. Πολύ περισσότερο αυτά τα παιδιά δεν γίνανε ούτε μοχλός εκβιασμών και διαπραγματεύσεων ούτε δέκτες ενοχών.

Αλλά κι αυτό το ξεπέρασα, είπα νέος είσαι, πιθανώς έχεις μεγαλώσει σε μια υπερπροστατευτική οικογένεια. Εκεί όμως που κόλλησα ήταν όταν μου είπες ότι δεν νιώθεις ασφάλεια με τη Φιλανδέζα και τον πρόσκαιρο χωρισμό σας μιας και αυτή έπρεπε να έρθει πρώτη στη Φιλανδία για να προετοιμάσει τον ερχομό σου. Είπες με νόημα, τις ξέρεις τις Φινλανδέζες! Και χρησιμοποίησες σαν ένδειξη ένα φόρουμ που έχουν φτιάξει κάποιοι στο ίντερνετ για σχέσεις με Φινλανδέζες και Φινλανδούς. Φιλαράκο εκείνη τη στιγμή πρόσβαλες εμένα, τη γυναίκα μου και ένα ολόκληρο λαό και περισσότερο από όλα έδειξες με απόλυτο κυνισμό προκατάληψη στα όρια του ρατσισμού. Σου φαίνομαι σκληρός;

Πως σου φαίνεται ότι οι Ούγγροι όταν μιλάνε για τους Έλληνες έχουν μια παροιμία, όταν δώσεις το χέρι σου σε Έλληνα μετά μέτρα τα δάχτυλά σου!Και μάλιστα την χρησιμοποιούν όταν θέλουν να περιγράψουν απατεώνα ανεξαρτήτου εθνικότητας. Πως σου φαίνεται ότι όταν μια κοπέλα από οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης γνωρίσει Έλληνα όλος ο κύκλος της της κάνει λόγο για τους Έλληνες ζιγκολό – δεν τους λένε καμάκια αλλά ζιγκολό – και συνήθως την χλευάζει; Δεν σου λέω περισσότερα αλλά σε αφήνω να φανταστείς πόσο καλή φήμη έχει το πνεύμα το αθάνατο.

Μα είναι δυνατόν ένα φόρουμ από loosers – η αγγλική λέξη είναι αυτή που μου έρχεται αυτή τη στιγμή και συγνώμη γι' αυτό – να γίνεται κριτήριο; Καμάκια που γνώρισαν Φινλανδέζες πολλές φορές όμοιες τους να χαρακτηρίζουν ένα λαό; Πως είναι δυνατόν τα καμάκια της Μυκόνου να χαρακτηρίζουν εμένα; Ποια διαφορά έχουν οι Ελληνίδες, ή μήπως περιμένεις να απλώσεις λευκό σεντόνι την πρώτη νύχτα του γάμου;

Και πάνω που έλεγα δεν είναι δυνατόν δεν θα το κάνει χειρότερα, το έκανες! Είπες ότι δεν θα ερχόσουν Φιλανδία αλλά θα της ζητούσες να έρθει εκείνη στην Ελλάδα ...αν σε αγαπάει! Για να δούμε, εσύ δεν είσαι διατεθειμένος να κάνεις καμία θυσία αλλά απαιτείς από εκείνη να θυσιάσει τα πάντα ...αν σε αγαπάει! Όχι απλά δεν είσαι διατεθειμένος να κάνεις καμιά θυσία αλλά ούτε καν να δοκιμάσεις! Ούτε για ένα μήνα!!!

Και σαν να μην έφτανε αυτό αφού σαν το ανέκδοτο με τον γρύλο επειδή δεν σου έστελνε μηνύματα κάθε πέντε λεπτά της ζήτησες να τελειώνετε την ημέρα του Johannus, τόσο πολύ την αγάπησες! Επειδή μάλλον δεν καταλαβαίνεις τι έκανες ήταν σαν να σου ζήτησε να χωρίσετε μετά το Χριστουγεννιάτικο γεύμα και αφού έχεις ζαλίσει την οικογένεια σου όλη την ώρα γι αυτή την υπέροχη Φιλανδέζα που έρχεται σε ένα μήνα. Το σαββατοκύριακο του μεσοκαλόκαιρου είναι το ίδιο σοβαρό και ιερό για τους Φινλανδούς. Εκεί τους βγαίνει ο παγανιστής Φιλανδός, το σαββατοκύριακο αυτό το περνάνε μέσα στη φύση λατρεύοντας την ημέρα που κρατάει 24 ώρες. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό για ένα λαό που ζει εννέα μήνες στο σκοτάδι; Σίγουρα όχι, είναι σαν Χριστούγεννα, την περιμένουν και την ονειρεύονται όλο το χρόνο. Είναι μαζί με στενούς φίλους και οικογένεια και μοιράζονται. Καλά τώρα που το σκέφτομαι ούτε μπορώ να σε φανταστώ σε αντίστοιχη περίπτωση στη σάουνα γυμνό με φίλους και οικογένεια, εκεί πια θα σου βγαίναν όλα τα κόμπλεξ! Και για να μη δουλέψει το μυαλό σου λάθος σου τονίζω η σάουνα δεν έχει ποτέ να κάνει με σεξ!

Και σαν να μην έφταναν αυτά μου έδωσες και την χαρακτηριστική βολή. Έβαλες χτες το βράδυ ένα post στο blog σου στα αγγλικά, απολογητικό γράμμα προς την κοπέλα όπου χαρακτηρίζεις τον εαυτό σου δειλό και άτολμο συμπληρώνοντας ότι με αυτή τη σχέση έμαθες πολλά και για τον εαυτό σου αλλά έχεις κάπου εκεί στο τέλος με μεγάλα γράμματα ένα αλλά που σκοτώνει. Εύχεσαι στη κοπέλα να έμαθε κι εκείνη κάτι μιας και δεν ήταν αρκετά εκδηλωτική στα συναισθήματα της. Μεγάλε, στο έγραψα στο mail και στο ξαναγράφω και εδώ, είσαι τυχερός που δεν είμαι κοντά γιατί ποτέ δεν είπα ότι πάντα ελέγχω τον εαυτό μου!

Δεν φτάνει που αποδείχτηκες ανίκανος να διαχειριστείς ένα βαθύ συναίσθημα, δεν φτάνει που έκανες μια κοπέλα να κλαίει – γι' αυτό δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός στις Φιλανδές για να το καταλάβεις – δεν φτάνει που τις μίλησες για μέλλον και γάμο όταν δεν μπορούσες να φύγεις από την αγκαλιά της μαμάς σου αλλά έβγαλες και τις ενοχές από πάνω σου και τις της φόρτωσες. Αυτό πως θέλεις να το χαρακτηρίσω;

Ίσως βέβαια και να της έκανες καλό γιατί τώρα κατάλαβε ποιος πραγματικά είσαι αν και φοβάμαι ξέροντας τις Φιλανδές ότι θα ξαναπροσπαθήσει. Αυτό που φοβάμαι όμως περισσότερο είναι ότι οι επόμενοι θα πληρώσουν τα δικά σου σφάλματα χωρίς να φταίνε και βέβαια όταν η κοπέλα θα ακούει για Έλληνα θα χρησιμοποιεί Ελληνικότατη λέξη που αρχίζει από το γράμμα 'Μ'

Όσο για σένα, αυτά τα έγραψα προσπαθώντας να σε ξυπνήσω αλλιώς δεν θα καθόμουν να γράψω τόσες σελίδες αν μου ήσουν αδιάφορος. Από ένα παλικάρι στα είκοσι έχω την απαίτηση να τολμάει για χάρη της αγάπης και πολύ περισσότερο να μην οχυρώνεται μέσα σε προκαταλήψεις, εγωκεντρισμούς και εγωισμούς. Έχω την απαίτηση από σένα να είσαι πράξεις και όχι λόγια γιατί αυτό που έδειξες σε μένα και στη κοπέλα μόνο πίκρα και λύπη με γεμίζει. Τέλος εύχομαι αυτή η ιστορία πραγματικά να σου γίνει μάθημα και να αλλάξουν πολλά πράγματα στο τρόπο που σκέφτεσαι γιατί αν παραμείνεις ο ίδιος λυπάμαι που το λέω αλλά όπως έλεγε και η γιαγιά μου θα λουστείς όλα όσα αντιπαθείς με τον χειρότερο τρόπο ή θα κάνεις μια μέρα μια κοπέλα πολύ δυστυχισμένη κι ας είναι Ελληνίδα.

Όσον αφορά την φινλανδική περιπέτεια που έχασες ο Λουντέμης νομίζω έχει πει το πιο σοφό, δεν μετανιώνω γι αυτά που έκανα αλλά γι αυτά που δεν έκανα!

********************************

Από ότι καταλαβαίνετε η ιστορία αυτή με ενόχλησε πολύ και θα μπορούσα να συνεχίσω για σελίδες ακόμα, γινόμενος σταδιακά όλο και πιό ...έντονος, γι' αυτό και σε κάποια σημεία ίσως να βάζω πολλές σκέψεις ταυτόχρονα, συγχωρέστε με. Αλλά όπως έλεγε και η γιαγιά μου ...θα τα βρει μπροστά του!!!
********************************

Η Κάτρι έκανε το απίθανο χτες, έβαλε στο πλυντήριο το ...κινητό μου!!! Καλά μη γελάτε, είπαμε οι Φινλανδέζες έχουν μανία με την καθαριότητα!!! Όπως λοιπόν μου είπε χαμογελώντας νεαρός ο τεχνικός στο σέρβις της Νοκια για ότι έχω στην μνήμη ...ξέχασε τα!!! Παρ' επιπτόντως συμπλήρωσε ότι το πλυντήριο είναι ο νούμερο τέσσερα εχθρός των κινητών στη Φιλανδία, προηγούνται αυτοκίνητα, κολύμπι και θυμωμένες σύζυγοι. Και στις τέσσερις περιπτώσεις χάνεις τα πάντα. Γι' αυτό για στείλτε μου μήνυμα γιατί έχασα όλους τους αριθμούς συμπεριλαμβανομένων και αυτών από Κύπρο. Οι μόνοι που είχα στην κάρτα και σώθηκαν – βλέπετε τους είχα περάσει στο τηλέφωνο – είναι οι Βελγικοί, Yannis_h και της Βικτορίας! Κατά τα άλλα Advocatus, Πωλίνα, Aphrodite, zouri, ελπίζω Phivos και οι άλλοι στείλτε text!!! :)

********************************

Η Δάφνη είναι καλά και με παρέα μιας και φιλοξενούμε δωδεκάχρονη ξαδέρφη της από το χωριό που χτες έκανε δήλωση ...το Ελσίνκι είναι τεράστιο ...εκεί ήταν που εγώ πνίγηκα!!!

********************************

Στη φωτογραφία μια Φιλανδική ...φώκια! Τι νομίζετε μόνο εσείς έχετε φώκιες!!!


Labels: , , ,

 
Sunday, June 22, 2008,9:40 AM
Μια συνέντευξη
Για όσους ενδιαφέρονται, στο σημερινό Ovi magazine, φιλοξενούμε εδώ την συνένευξη ενός αντιρρησία συνείδησης και την πραγματικότητα του μέσα στις Φιλανδικές φυλακές! Είναι στα Αγγλικά αλλά ...κάντε μια προσπάθεια, αξίζει!!! Όχι τίποτα άλλο για να δείτε ότι κάποια πράγματα συμβαίνουν και αλλού!

Labels: ,

 
Friday, June 20, 2008,11:27 AM
Ένας διαφορετικός Ιππότης ΙΙ και οι ...αμυγδαλές μας!
Να σας πω, σας αρέσει η ιστορία ή να την σταματήσω; Άντε, γιατί δεν ακούω τίποτα! Το δεύτερο μέρος από την εισαγωγή και περιμένω!!!

Αυτό το σαββατοκύριακο είναι το σαββατοκύριακο του μεσοκαλόκαιρου, των 24 ωρών μέρας. Σας έχω γράψει και παλαιότερα για το τι κάνουμε αυτή τη μέρα αλλά εφέτος για πρώτη φορά θα μείνουμε στο Ελσίνκι. Βλέπετε πήραμε την απόφαση και μετά από συζήτηση με τον γιατρό μας, να ...βγάλουμε τις αμυγδαλές μας. Λοιπόν όσοι έχουν γνωρίσει τη Δάφνη ξέρουν ότι αναγνωρίζει την λέξη 'παγωτό' σε κάθε γλώσσα και όταν τη ρωτάς τι θέλει λέει ...παγωτό! Την Τετάρτη που κάναμε την εγχείρηση έφαγε μεγάλες ποσότητες παγωτού, την Πέμπτη το πρωί είπε πρώτη φορά όχι και το μεσημέρι ζήταγε μακαρόνια, ρύζι και ...μπέικον με μας να την παρακαλάμε να φάει ...παγωτό!!!

Και ένα άλλο γεγονός αυτή τη βδομάδα. Ενώ είμαστε σε σουπερμάρκετ η γυναίκα μου κουβαλώντας ένα πακετάκι είπε ενθουσιασμένη ...κοίτα τι βρήκα!!!! Λοιπόν κάποιος με μισεί σε αυτή τη χώρα και έχω σκοπό να τον κυνηγήσω αλύπητα, όσο για τη γυναίκα μου της ανακοίνωσα ότι αυτό το πακέτο είναι λόγος ...διαζυγίου!!! Μα ποιο στρεβλωμένο μυαλό έφερε ...ρεβίθια στη Φιλανδία;

Και τώρα η συνέχεια της ιστορίας μας:

*********************************

Παρατήρησα ότι όσο κι αν προσπαθώ όλο και ξεφεύγω από την ιστορία μου, γι' αυτό επιστρέφω στον θείο μου. Αν και ο ρόλος του στην ιστορία όσο και στην συνέχεια των περιπετειών μου είναι ελάχιστος έως μηδαμινός πρέπει να σας εξηγήσω λίγα ακόμα πράγματα γι' αυτόν για να καταλάβετε καλύτερα τις συνθήκες που ζούσα και πως πήρα την απόφαση από τη μία να παραβώ τις εντολές του και από την άλλη να ακολουθήσω τον αξιότιμο Ιππότη Ιωάννη Κ. Πλατυπόδη.

Ο θείος μου λοιπόν είχε ένα πρόβλημα, μάλλον ένα πρόβλημα με δύο όψεις και τις δύο κακές. Η θεία μου αντιπαθούσε αυτούς που παίζουν χαρτιά και άλλα τυχερά παιχνίδια που κατά τη γνώμη της δεν ήταν και τόσο ...τυχερά και το χειρότερο εγώ έμενα σε ένα μικρό σπιτάκι δίπλα ακριβώς από αυτό που έμεναν η θεία μου με τον θείο μου. Θα μου πείτε τώρα και πολύ καλά θα κάνετε που θα αναρωτηθείτε ...και λοιπόν; Λοιπόν η θεία μου ήξερε ακριβώς τι ώρα επέστρεφα από την δουλειά και αυτό ήταν ...πρόβλημα! Βλέπετε αφού εγώ ήμουν στο σπίτι το εργαστήριο ήταν κλειστό, που ήταν ο θείος μου;

Σχεδόν κάθε βράδυ η θεία μου με το που έβλεπε το φως να ανάβει στο μικρό δωματιάκι μου ερχόταν με ζεστό φαγητό και αυτό γινόταν πιο έντονο όταν υποπτευόταν ότι ο αργοπορημένος θείος μου κάτι έκανε και φυσικά ήθελε να μάθει τι ακριβώς ήταν αυτό και που δεν θα ήθελα να της πω. Σας παρακαλώ να με πιστέψετε ότι είμαι πολύ καλός στο να κρατάω μυστικά, άλλωστε ο ίδιος ο Ιππότης Ιωάννης το έχει πει πολλές φορές και γι' αυτό ακριβώς είμαι και ο έμπιστος του σε όλα τα θέματα, αλλά η θεία μου όπως ακριβώς και η συχωρεμένη η γιαγιά μου είχε αυτό το ιδιαίτερο ταλέντο να σε κάνει να ομολογήσεις τα πάντα με ένα βλέμμα! Και αυτό στη περίπτωση της θείας μου και του θείου μου είναι πάρα πολύ κακό ειδικά όταν την επομένη θα πρέπει να αντιμετωπίσεις το θυμό του θείου μου! Έτσι πήρα μια δύσκολη και μάλλον μπερδεμένη απόφαση, να του λέω ακριβώς τι είπα στη θεία μου ώστε να προετοιμάσει την ιστορία του. Πράγμα που σήμαινε ότι την επίσκεψη της θείας μου ακολουθούσε μια δεύτερη βραδινή επίσκεψη, αυτή του θείου μου!

Έτσι λοιπόν κάθε βράδυ είχαμε την εξής αστεία σκηνή. Λίγα λεπτά μετά την είσοδό μου στο σπίτι και μόλις που προλάβαινα να βγάλω το σακάκι μου έμπαινε η θεία μου με ένα δισκάκι με αχνιστή σούπα, με ένα κομμάτι ζαμπόν, ζεστό βουτυρωμένο ψωμί και ένα ποτήρι γάλα και σε μισή ώρα και καθώς εγώ μασουλούσα το ψωμί είχε μάθει με λεπτομέρειες τι έγινε όλη μέρα στο εργαστήριο. Μετά μάζευε τα άπλυτα για να τα πάρει μαζί της και αφού μάζευε και το άδεια πιάτα με φιλούσε, μου ευχόταν καληνύχτα και έφευγε.

Λεπτά αφού η θεία μου είχε φύγει η πόρτα ξανά άνοιγε με το τσιγάρο να κρέμεται από τα χείλια του θείου μου και να φυσάει ενοχλητικά το καπνό στο πρόσωπό μου για να μάθει τι είχα πει στη θεία μου. Ξέρετε πιο ήταν το χειρότερο από όλα; Ότι και οι δυο τους είχαν κλειδιά του σπιτιού μου! Τόση ησυχία είχα στο σπίτι μου που πολλές φορές είχα εφιάλτες ότι ξυπνάω και όλοι κάθονται πάνω από το κρεβάτι μου και με παρακολουθούν να κοιμάμαι!

Τις δύο φορές όλα αυτά τα χρόνια που είχα επιστρέψει στο σπίτι νωρίς με το θείο μου να αργεί, οι φωνές είχαν ακουστεί μέχρι το δωματιάκι μου και ένας ήχος που ακούστηκε κάποια στιγμή είμαι σίγουρος ότι ήταν τηγάνι που χτύπησε κάτι σκληρό. Οι επίδεσμοι στο κεφάλι του θείου μου την επομένη και η μανία της θείας μου να μην πάω στη δουλειά αλλά να την βοηθείσω στα ψώνια και ειδικά στο να βρει καινούργιο τηγάνι μάλλον είχαν να κάνουν με τα γεγονότα της προηγούμενης βραδιάς!

Σας μπέρδεψε η προσωπική μου ζωή, αν μπορούμε να αποκαλέσουμε αυτό που ζούσα προσωπική ζωή; Λοιπόν αν μπέρδεψε εσάς φανταστείτε πως ήταν η κατάσταση για μένα. Το σημαντικό όμως συνέβηκε ακριβώς την ημέρα που έκλεινα δύο χρόνια στο καμαράκι δίπλα στο σπίτι του θείου και της θείας μου και παρά μια μέρα δύο χρόνια από την ημέρα που άρχισα να δουλεύω για τον θείο μου!

Η θεία μου υποπτευόταν ότι τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς όπως της τα έλεγα και για να χρησιμοποιήσω μια δικιά της έκφραση όλο και με αυτούς τους ανεπρόκοπους μπερδευόταν ο θείος μου, και φυσικά το ένστικτο της δεν την γελούσε γιατί πραγματικά ο θείος μου χαρτόπαιζε κάθε μέρα με τους ανεπρόκοπους κρατώντας με και μένα ως αργά μέχρι να τελειώσει ώστε να πάμε μαζί στο σπίτι και να είναι μπροστά όταν η θεία μου θα έφερνε το πιάτο με το φαγητό. Βλέπετε μετά από λίγο καιρό ανακάλυψε καινούργιο κόλπο, κάπνιζε ένα τελευταίο τσιγάρο μαζί μου πριν πάει στο σπίτι κι έτσι πάντα τον έβρισκε η θεία μου μαζί μου και κάπως η ανάκριση μου ξέφευγε από τον έλεγχο της... Τώρα σας μπέρδεψα τελείως αλλά μην στεναχωριέστε τελειώνω!

Αυτή η αλλαγή και το βραδινό τσιγάρο είχε όμως και μια μικρή αλλαγή προς το καλύτερο για μένα, βλέπετε δεν χρειαζόταν να περπατήσω όλη την απόσταση από το εργαστήριο μέχρι το σπίτι μου που δεν ήταν και μικρή γιατί ένας από τους ανεπρόκοπους είχε αυτοκίνητο και το σπίτι μας ήταν στο δρόμο τους για το δικό του σπίτι, έτσι μπορούσα να ξαπλώσω στο πίσω κάθισμα και να ξεκουραστώ για λίγα λεπτά ή τουλάχιστον να ανακουφιστώ που δεν θα περπατούσα όλη αυτή την απόσταση. Βλέπετε ξέχασα να σας πω κάτι. Όλη την ώρα που ο θείος μου έπαιζε με τους ανεπρόκοπους χαρτιά μην νομίζετε ότι εγώ καθόμουν, πως θα ήταν ποτέ δυνατόν; Όση ώρα οι ανεπρόκοποι παίρναν από τον θείο μου τα λεφτά του, δηλαδή εσείς τι νομίζατε ότι τον άφηναν και να κερδίζει; Εγώ μέσα στο εργαστήριο έτριβα και έκοβα ξύλα, έφτιαχνα καφέδες και κάθε τόσο γέμιζα τα ποτήρια με κονιάκ!

Ο θείος μου βλέπετε είχε αυτή την θεωρεία, ότι όσο περισσότερη δουλειά μου έδινε τόσο περισσότερο θα σκεφτόμουν τι θα έλεγα στη θεία μου και τόσο κουρασμένος θα ήμουν για να πέσω θύμα των ερωτήσεων της! Για να σας πω την αλήθεια είχε δίκιο, μιας και τις περισσότερες φορές με πολύ προσπάθεια κρατούσα τα μάτια μου ανοιχτά ανίκανος ακόμα και να ακούσω τις ερωτήσεις της όχι και να απαντήσω κι όλας!

Αλλά όπως είπα και στην αρχή αυτής της διήγησης είμαι ένα πολύ συνηθισμένος άνθρωπος και εκείνη τη περίοδο δεν ήξερα τι ακριβώς ήθελα να κάνω με τη ζωή μου και χρειαζόμουν κάπου να μείνω και μια δουλειά μέχρι να πάρω μια απόφαση.

Έτσι λοιπόν και αυτή η βραδιά ήταν μια από αυτές τις βραδιές με τον θείο μου στο γραφείο του με όλους τους ανεπρόκοπους παρέα να παίζουν χαρτιά κι εμένα στο έρημο εργαστήριο να προσπαθώ να λυγίσω ένα σκληρό κομμάτι πεύκου όταν τον άκουσα! Καλά, η αλήθεια είναι ότι δεν τον άκουσα, άκουσα βέβαια ένα ήχο κάπου από πίσω μου αλλά ήταν τόσο αδύναμος και χαμηλός που νόμιζα ότι ήταν αέρας που είχε ήδη σηκώσει το βράδυ.

Τώρα αν σας πω ότι κάτι σκεφτόμουνα θα σας γελάσω ή ότι κάτι μου τράβηξε την προσοχή μάλλον κι αυτό δεν είναι αλήθεια και δεν θέλω να καταφύγω σε ψεύτικες περιγραφές για σας γεμίσω αγωνία. Δεν άκουσα τίποτα και δεν σκέφτηκα απολύτως τίποτα! Αυτή είναι η αλήθεια! Πολύ αργότερα ένα βράδυ που αναπολούσαμε εκείνη τη βραδιά με τον Ιππότη Ιωάννη μου είπε ότι χρειάστηκε να χτυπήσει πολλές φορές την μύτη της ομπρέλας του στο σκληρό τσιμέντο μέχρι να γυρίσω να δω τι ήταν ο θόρυβος που άκουγα.

Και είναι αλήθεια ότι κάποια στιγμή ακούγοντας κάτι σταμάτησα την πάλη με το πεύκο και γύρισα προσπαθώντας να βρω από που ερχόταν αυτός ο θόρυβος αλλά ...τίποτα δεν ξανακούστηκε μέσα στη χειμωνιάτικη νύχτα εκτός από τς μουγκρητά των ανεπρόκοπων από το γραφείο. Αλλά ήταν χειμώνα και ο βοριάς περίεργη συντροφιά όταν τον ακούς και πρέπει κοκκινίζοντας να σας ομολογήσω ότι σαν να φοβήθηκα λίγο. Πολύ λίγο αλλά ξέρετε τώρα πως δουλεύει το μυαλό των ανθρώπων κάποιες τέτοιες στιγμές. Υπήρχαν και αυτές οι ιστορίες που λέγανε οι μάστορες για την γειτονιά, για κάτι κλέφτες και κάτι περίεργες φάτσες που κυκλοφορούσαν τώρα τελευταία, που ξαφνικά γέμισαν το μυαλό μου με εικόνες που με κάναν να κοιτάξω πιο προσεκτικά στη πλευρά της πόρτας και ...

“Τοκ-τοκ!”

Αυτή τη φορά κάτι είχα ακούσει αλλά γυρίζοντας ξαφνικά προς το μέρος που είχε έρθει ο ήχος δεν είδα τίποτα. Κρυφοκοιτάζοντας δεξιά και αριστερά ξανάπιασα το σφυρί μου και συνέχισα να δουλεύω χαζογελώντας και προσπαθώντας να πείσω τον εαυτό μου ότι η ανατριχίλα που ένιωθα στη πλάτη μου ήταν από το κρύο που έμπαινε από τις σχισμές της πόρτας!

“Ει παλικάρι, σ' εσένα μιλάω!”

Έχετε ακούσει την έκφραση ...τα έκανα επάνω μου; Λοιπόν εκείνη τη στιγμή αυτό ακριβώς έγινε και σε μένα, τα έκανα επάνω μου. Το σφυρί έφυγε από το χέρι μου, το κομμάτι το πεύκο έπεσε με θόρυβο στο πάτωμα και το μυαλό μου σταμάτησε να δουλεύει! Όλο μου το σώμα μούδιασε και τα μάτια μου κολλήσανε στις σκιές των εργαλείων στον απέναντι τοίχο.

“Εσύ είσαι ο μαραγκός;”

Σίγουρα εγώ δεν ήμουν ο μαραγκός αλλά εκείνη τη στιγμή τίποτα δεν λειτουργούσε στο μυαλό μου και φυσικά δεν λειτουργούσε και η φωνή μου. Περιττό να σας πω ότι όλη αυτή την ώρα δεν είχα τολμήσει να γυρίσω προς την πλευρά της φωνής γιατί ...είπαμε, τα είχα κάνει πάνω μου!

“Τοκ-τοκ” ο ήχος ακούστηκε ξανά το ίδιο δυνατά αυτή τη φορά! Που ήταν ο θείος μου; Γιατί τη μοναδική φορά που τον χρειαζόμουν είχε εξαφανιστεί; Γιατί όλα συμβαίνουν πάντα σε μένα; Θα με σκοτώσουν; Τι θελαν να κλέψουν, παλιά και πολυμεταχειρισμένα εργαλεία; Αν τα κατάφερνα να βγω ζωντανός και έκλεβαν τα εργαλεία, ο θείος μου σίγουρα θα με σκότωνε! Ότι και να κάνω στο τέλος εγώ σκοτώνομαι! Όλο τέτοια σκεφτόμουνα όταν...

“Παλικάρι μου το καλύτερο που έχεις να κάνεις αυτή τη στιγμή είναι να γυρίσεις προς τα εδώ για να μπορέσουμε να μιλήσουμε. Μιλάς, έτσι δεν είναι; Έχεις φωνή;”

Και γύρισα, αργά πολύ αργά περιμένοντας να δω έναν αγριεμένο τύπο με ανακατωμένα μακριά μαλλιά και γένια, ψηλό πολύ ψηλό που να κρατάει μαχαίρι έτοιμος να με χτυπήσει. Αλλά αυτό που είδα ήταν ...τίποτα!κι αν νομίζετε ότι αυτό με βοήθησε κάνετε μεγάλο λάθος, το τίποτα μπροστά μου με τρόμαξε ακόμα πιο πολύ!

“Τοκ-τοκ!”

Ο ίδιος ήχος ξανά μόνο που αυτή τη φορά ερχόταν λίγο ...πιο χαμηλά από εκεί που κοίταζα, έτσι κι εγώ κοίταξα ...λίγο πιο χαμηλά και τότε ...τον είδα!

Labels: ,

 
Sunday, June 15, 2008,11:47 PM
Ένας διαφορετικός Ιππότης!
Λοιπόν σας είχα υποσχεθεί καινούργια ιστορία!!! Τον συγκεκριμένο ήρωα τον δουλεύω από το 2002 αλλά πέρσι άρχισε να παίρνει μορφή χάρης σε κάποια γενέθλια φίλης. Μέχρι τώρα ιστορίες του έχουν διαβάσει φίλοι και το κοινό του ανήκει σε όλες τις ηλικίες μιας και ιστορίες του ...αλλά καλύτερα να διαβάσετε την αρχή του κι αν σας αρέσει συνεχίζουμε και σας εξηγώ περισσότερα! Λυπάμαι και ντρέπομαι που το λέω αλλά το αρχικό κείμενο το έγραψα στα Αγγλικά αλλά ελπίζω αυτή τη φορά και σε σύγκριση με τις προηγούμενες η παράφραση να είναι καλύτερη και περισσότερο κατανοητή!

Γράφοντας αυτή την ιστορία είχα στο μυαλό μου φυσικά την Δάφνη, αλλά και την Δανάη με τον Δημήτρη και ελπίζω ο Ορέστης κάποια στιγμή να την εικονογραφήσει!!!


**************************************

Το λέω με λύπη αλλά είμαι σίγουρος ότι το όνομα Ιππότης Ιωάννης Κ. Πλατυπόδης δεν σας λέει απολύτως τίποτα. Και πρέπει να σας εξομολογηθώ με μεγαλύτερη λύπη ότι και εγώ πριν από είκοσι χρόνια περίπου δεν είχα ιδέα για το ποιος μπορούσε να κυκλοφορεί με ένα τέτοιο όνομα. Εννοώ, και σας παρακαλώ μην μπερδεύεστε, τίποτα δεν μου έλεγε όταν τον συνάντησα ότι θα περάσω τα επόμενα χρόνια δίπλα του και πολύ περισσότερο τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για έναν τύπο, αξιοσέβαστο αλλά με τόσο ....περίεργο για να μην πω αστείο όνομα. Αλλά όπως λένε και οι παλαιότεροι ποτέ μην λες ποτέ και βέβαια προς μεγάλη έκπληξη της οικογενείας μου και όσων με ξέραν όχι απλά έγινα σύντροφος στις περιπέτειες του αλλά και βοηθός του και μερικές φορές ...κουβαλητής του.

Υπάρχει ένα μυστήριο γύρω από το 'Κ' που και είναι το μεσαίο όνομα του Ιππότη Ιωάννη Πλατυπόδη, αλλά παράλληλα λίγοι είναι αυτοί, ακόμα και από τους πιο στενούς του φίλους και συνεργάτες, που ξέρουν ότι ο Ιππότης δεν τρώει ποτέ καρότα, κάτι που φαντάζομαι με έχει επηρεάσει χωρίς να το καταλάβω γιατί κι εγώ νιώθω μια περίεργη απέχθεια για τα ωμά καρότα ενώ λατρεύω την καροτόσουπα ή καρότα τριμμένα σαλάτα με λάχανο. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι αν συνεχίσω έτσι θα σας μπερδέψω πιο πολύ, γι' αυτό καλύτερα ας ξεκινήσουμε από την αρχή.

Ο αξιότιμος John Q. Flatfoot, γιατί αυτό είναι το πραγματικό του όνομα, απλά εγώ για να μας διευκολύνω όλους το μετέφρασα στα Ελληνικά, είναι ένας πραγματικός ιππότης. Όπως καταλάβατε και από το όνομά του, το Εγγλέζικο όνομα του, είναι ένας ευγενής Εγγλέζος με καταγωγή κάπου στους λόφους και στις λίμνες του York. Δεν θα σας πω λεπτομέρειες τώρα για το πως και που γιατί η ιστορία που θέλω να σας πω με πιέζει αλλά πιστεύω ότι θα έρθει ή κατάλληλη στιγμή να σας μιλήσω για το York του John Q. Flatfoot.

Για να επανερχόμαστε λοιπόν, όπως είπα και προηγουμένως, το 'Ιππότης' που προσεκτικά έβαλα πριν το όνομα του Ιωάννη Κ. Πλατυπόδη έχει τη σημασία του και για έναν γνήσιο Εγγλέζο όπως ο Ιωάννης ιδιαίτερη μιας και είναι ένας τίτλος που απονέμεται σε αυτούς που έχουν κάνει ηρωικές πράξεις όχι μόνο για το καλό της πατρίδας τους αλλά για το καλό όλου του κόσμου. Και εδώ παρακαλώ τους μεγαλύτερους να μην γελάσουν γιατί ναι μεν υπήρξαν και κάποιες, ευτυχώς ελάχιστες φορές που κάποιοι πήραν τον τίτλο χωρίς καλό λόγο, αλλά στην περίπτωση του Ιωάννη τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.

Πίσω από αυτόν τον τίτλο πραγματικά υπάρχουν ηρωικές πράξεις που γίνανε στο όνομα της ελευθερίας και της πάλης εναντίον του κακού, και σας παρακαλώ μην σας ξεγελάει το μικρό σώμα του Ιωάννη, όποτε χρειάστηκε αυτός ο μικρόσωμος ιππότης μεταμορφώθηκε σε γιγάντιο δράκο αψηφώντας κάθε μορφής και μεγέθους κίνδυνο. Και να είστε σίγουροι ότι όλοι οι κίνδυνοι που αντιμετώπισε σε αυτή τη γεμάτη περιπέτειες ζωή του ήταν δυστυχώς ψηλότεροι από τον ίδιο, αλλά ο μικρόσωμος ήρωας πάντα ανυψώθηκε στο ύψος των περιστάσεων

Αλλά όπως δεν παρατηρήσατε πάλι ξεφύγαμε και πρέπει να επιστρέψουμε! Αυτό που κάνει τόσο σημαντική την απονομή του τίτλου στον Ιωάννη Κ. Πλατυπόδη είναι ότι η τιμή του έγινε από την ίδια την ηλικιωμένη Βασίλισσα και όχι από κάποιον από τους κληρονόμους της. Μεγάλη τιμή για τον μικρόσωμο Ιωάννη παρ' όλο που απονομή έγινε σε ένα από τα εσωτερικά δωμάτια του παλατιού χωρίς την παρουσία υπουργών και πρωθυπουργού ή άλλων αξιωματούχων. Βλέπετε οι πράξεις του είναι τέτοιου μεγέθους και τέτοιου ηρωισμού που δεν θα μπορούσαν ποτέ να βγουν από τους τέσσερις τοίχους των ιδιαίτερων δωματίων της ηλικιωμένης Βασίλισσας. Όχι ότι και ο ίδιος ο Ιωάννης διαφωνούσε, απεναντίας καταλάβαινε απόλυτα την σοβαρότητα των όσων είχε κάνει και πιθανώς αυτών που θα έκανε στη συνέχεια και καταλάβαινε απόλυτα την ανάγκη μυστικότητας, παράλληλα όμως ότι η Βασίλισσα του έκανε την τιμή ακόμα και σε μια κλειστή εκδήλωση που εκτός από την ίδια και τον Ιωάννη συμπεριλάμβανε έναν αξιωματούχο της βασιλικής φρουράς και τον έμπιστο γραμματέα της Βασίλισσας ήταν περισσότερα από όσα θα μπορούσε να περιμένει ο Ιωάννης. Τη συγκεκριμένη στιγμή, την τόσο φορτισμένη συναισθηματικά την διηγείτο όταν ήθελε να ξανανιώσει την λάμψη και τα μάτια του λαμπύριζαν με ένα δάκρυ έτοιμο να τρέξει στα στρογγυλά του μάγουλα.

Πρέπει να σας ομολογήσω ότι κάτι από αυτήν την έξαψη και περηφάνια μεταφερόταν ακόμα και στο τυχερό ακροατήριο και το λέω με τη σιγουριά κάποιου που βρέθηκε πολλές φορές ανάμεσα σε αυτό το ακροατήριο, αν όχι χιλιάδες σίγουρα εκατοντάδες φορές! Και κάθε φορά το πρόσωπό του έπαιρνε αυτό το φωτεινό πρασινωπό χρώμα και τα γουρλωτά του μάτια γινόντουσαν υγρά και σας βεβαιώ ότι όταν τον άκουγες ένιωθες να μεταφέρεσαι στο βασιλικό δωμάτιο, να γονατίζεις σιγά σιγά και να περιμένεις με τα μάτια κλειστά την κίνηση του ξίφους στον ώμο σου.

“Η μεγαλειότητα της, η Βασίλισσα στάθηκε εκεί μπροστά μου, μπροστά σε μένα τον μικρό τον απειροελάχιστο, και αργά σήκωσε το γεμάτο πετράδια ξίφος και με τα δύο της χέρια και απαλά ακούμπησε πρώτα τον αριστερό και ύστερα τον δεξί μου ώμο.” Και κάθε φορά που το διηγείτο σε αυτό ακριβώς το σημείο έκανε μια μικρή παύση, 'έκλεινε τα μάτια και έπαιρνε μια βαθιά ανάσα. “Ύστερα με την ήρεμη φωνή της είπε, τώρα μπορείς να σηκωθείς Ιππότη Ιωάννη. Τι υπέροχη στιγμή, τι ένδοξη στιγμή για την ιστορία όλη της οικογένειας μου που είχε υπηρετήσει πιστά για τόσες γενεές την ηλικιωμένη Βασίλισσα! Τι τιμή για μένα τον μικρό Ιωάννη, να στέκομαι μπροστά στη Βασίλισσα και να με αποκαλεί Ιππότη!” Και τώρα πια υπήρχαν δάκρυα στα στρογγυλά μάγουλα και θα ακολουθούσε μια μακρυά σιωπή που ο Ιππότης Ιωάννης ζούσε και ξαναζούσε την μοναδική στιγμή και εμείς οι υπόλοιποι απλά την φανταζόμασταν.

“Δεν τόλμησα να σηκώσω τα μάτια να αντικρίσω τα δικά της παρ' όλο που ήξερα ότι με παρακολουθούσε προσεκτικά, ντρεπόμουν να δει τα μάτια μου γεμάτα δάκρυα μετά τα όσα τόσο όμορφα είχε πει για μένα. Αλλά ήταν τέτοια η περηφάνια μου που είναι δύσκολο να την περιγράψω, εγώ ο μικρός, ο μικρότερος όλων μόλις είχα γίνει ένας από τους Ιππότες της Μεγαλειότητας της!”

Πιθανώς θα παρατηρήσατε ότι κάθε φορά που αναφέρομαι στην Μεγαλειότητα της την ηλικιωμένη Βασίλισσα χρησιμοποιώ κεφαλαία γράμματα! Θα πρέπει να σας διευκρινίσω ότι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τον σεβασμό που νιώθω προς τον τίτλο της αλλά έχει να κάνει και με τον τρόπο που ο Ιππότης Ιωάννης τόνιζε τον τίτλο κάθε φορά που αναφερόταν στην Μεγαλειότητα της. Ο τόνος του γινόταν πιο αργός και βαρύς και όταν έλεγε, Ιππότης της Μεγαλειότητας της ήσουν σίγουρος ότι έβλεπες τα κεφαλαία γράμματα να μπαίνουν στην αρχή της κάθε λέξης!

Με αυτά που λέω μπορείτε να φανταστείτε την περηφάνια που νιώθω για την φιλία μου με τον Ιππότη Ιωάννη Κ. Πλατυπόδη και πόση χαρά νιώθω που μοιράστηκα για τα επόμενα χρόνια μετά την γνωριμία μας τις περιπέτειες του. Η σχέση μας έφτασε σε τέτοιο σημείο που μερικές φορές ούτε και ο ίδιος δεν μπορώ να διακρίνω ποιες από αυτές τις περιπέτειες τις ζήσαμε παρέα και ποιες μου της έχει διηγηθεί! Αλλά εδώ θα πρέπει να σας πω ότι ένα από τα μεγάλα ταλέντα του φίλου μου ήταν και ο τρόπος που διηγείτο τις περιπέτειες του και θα πρέπει με λύπη μου να σας ενημερώσω μιας και αυτή είναι η πιο κατάλληλη στιγμή ότι σε αντίθεση με τον μικρόσωμο φίλο μου εγώ δεν είμαι καθόλου καλός στο να διηγούμαι. Για να το εκφράσω καλύτερα, εγώ είμαι μάλλον κακός στη διήγηση και συχνά μπερδεύω συναισθήματα με την πραγματικότητα κάτι που αλλάζει μερικές φορές το νόημα της ιστορίας. Αφήστε ότι εγώ δεν είμαι και μάστορας στις λέξεις όπως είναι ο αγαπημένος μου φίλος και χρειάζεται σχεδόν πάντα να καταφεύγω σε τετριμμένες και πολύχρησιμοποιημένες εκφράσεις. Δυστυχώς όμως και για σας και για μένα, σε μένα έπεσε ο κλήρος να σας διηγηθώ τις περιπέτειες του Αξιότιμου Ιππότη Ιωάννη Κ. Πλατυπόδη!



Τώρα θα ήθελα να μην συνεχίσω να σας κουράζω με προλόγους και συστάσεις αλλά κάπως πρέπει να σας εξηγήσω πως βρέθηκα εγώ ο ανώνυμος να κάνω παρέα και πολύ περισσότερο να γίνω ο σύντροφος στις περιπέτειες κάποιου σαν τον Ιππότη Ιωάννη Κ. Πλατυπόδη. Έτσι λοιπόν θα πρέπει να αρχίσουμε και ζητάω ειλικρινά συγνώμη γι αυτό, όχι με τον ένδοξο Ιππότη αλλά με ...εμένα!

Είμαι ένα από αυτούς τους συνηθισμένους και πολύ κοινούς ανθρώπους που συναντάς στον δρόμο καθημερινά και ποτέ δεν παρατηρείς. Είμαι συνηθισμένου ύψους και συνηθισμένου βάρους με συνηθισμένο πρόσωπο. Έχω συνηθισμένα καφέ μαλλιά, συνηθισμένα γένια, συνηθισμένα λεπτά χείλια κριμένα πίσω από το μουστάκι και συνηθισμένα μπλε μάτια! Φοράω συνηθισμένα ρούχα εργάτη, συνηθισμένα υπάλληλου γυαλιά και συνηθισμένα μαύρα παπούτσια και έχω μια ιδιοτροπία για συνηθισμένους τύπους του είδους μου, κάνω μπάνιο τουλάχιστον μια φορά την ημέρα και βουρτσίζω τα δόντια μου πολύ προσεκτικά τουλάχιστον δύο φορές την ημέρα και ότι και να συμβεί πάντα πλένω τα πόδια μου πριν πέσω στο κρεβάτι!

Είμαι ο ένας από τους επτά εργάτες που δουλεύουν στο εργαστήριο του θείου μου και μιας και είμαι ο ανιψιός είμαι αυτός που πάντα έρχεται πρώτος το πρωί και φεύγει τελευταίος το βράδυ, φυσικά είμαι αυτός που έχει τις περισσότερες υποχρεώσεις κάνει όλες τις αγγαρείες και παίρνει τον μικρότερο μισθό!!! Ο θείος μου απαγορεύει ρητά σε οποιονδήποτε να έχει κάποιον προσωπικό πελάτη και μόνο η υποψία για κάτι τέτοιο είναι λόγος απόλυσης, παράλληλα απαγορεύει τις συζητήσεις την ώρα της δουλειάς και είμαι σίγουρος αν μπορούσε θα απαγόρευε ακόμα και τις σκέψεις!

Όπως φαντάζεστε για μένα τα πάντα ήταν απλά ...χειρότερα, για τους υπόλοιπους μπορεί να ακουγόταν αστείο η απαγόρευση να σκέφτεσαι ή να ονειρεύεσαι αλλά για μένα ήταν πραγματικότητα, απόδειξη τα καθημερινά του παράπονα στην θεία μου για την ανικανότητα μου και για την τεμπελιά μου παρ' όλο που είχα γίνει πια μάστορας στη δουλειά μου και ο ίδιος με άφηνε να κάνω τις πιο δύσκολες δουλειές. Για την θεία μου ήμουν το ορφανό και ο αγαπημένος της ανιψιός, για τον θείο μου ήμουν το οικογενειακό βάρος που τους είχε φορτώσει η θεία μου!

Ο θείος μου δεν ήταν ένας κακός άνθρωπος έτσι όπως οι σκοτεινές ιστορίες θέλουν τους πραγματικά κακούς και σκοτεινούς ανθρώπους, απλά δεν ήξερε και τίποτα άλλο και τις αδυναμίες του τις πλήρωνα εγώ αλλά βεβαία αυτά τα κατάλαβα πολύ αργότερα και αφού γνώρισα πραγματικά κακούς ανθρώπους. Με τον καιρό έμαθα να συγχωρώ τα βασανιστήρια που μου έκανε πολλές φορές μόνο για να με δει να στεναχωριέμαι ή για να στεναχωρεί την θεία μου αλλά τότε ήμουν νέος και όλα αυτά με πλήγωναν και πιο πολύ με πλήγωνε ο τρόπος που φερόταν στην θεία μου και φυσικά συνέχεια έψαχνα να βρω τρόπους να δραπετεύσω.

Αυτά για να καταλάβετε γιατί διακινδύνευσα τόσο πολύ ώστε για πρώτη φορά να παραβώ τον βασικό κανόνα του θείου μου και να αποκτήσω προσωπικό πελάτη στο εργαστήριο και μάλιστα την ώρα δουλειάς και αυτός οι πελάτης ήταν ο Ιππότης Ιωάννης Κ. Πλατυπόδης! Το γιατί έγινε ο συγκεκριμένος η αιτία να παραβώ έναν κανόνα που θα στοίχιζε πολλά παράπονα και προβλήματα και σε μένα και στη θεία μου παραμένει μυστήριο και όταν διαβάσετε την ιστορία και καταλάβετε το γιατί θα σας παρακαλούσα να το πείτε και σε μένα γιατί κάποτε πρέπει να λυθεί αυτή η απορία. Κάποιες σκέψεις που έκανα παλαιότερα ότι γι όλα φταίει το πράσινο του προσώπου του δεν νομίζω ότι ευσταθούν τουλάχιστον από επιστημονικής πλευράς!

********************************************

Labels: ,

 
Thursday, June 12, 2008,10:53 PM
Φίλε Κώστα
Είμαστε καλά από υγεία, το ίδιο επιθυμούμε και για σας... κάπως έτσι ήθελα να ξεκινήσω αλλά μετά θυμήθηκα ένα τραγούδι του Θεοδωράκη και σκέφτηκα ότι αν αρχίσω με Θεοδωράκη θα ξεφύγω πολύ περισσότερο από όσο θα κάνω έτσι κι αλλιώς από αυτά που θέλω να γράψω.

Το όνομα πάντως ισχύει, τα περί υγείας ισχύουν και αφορμή για να γράψω ότι θα ακολουθήσει μου την έδωσε ο Κώστας στο προηγούμενο post με ένα comment που έκανε σχετικά με όσα έγραψα την προηγούμενη φορά. Εδώ θα παραθέσω μια σειρά από σκέψεις μου χωρίς καμιά διάθεση αντιδικίας ή αντιπαράθεσης αλλά απλά σαν σημείο διαλόγου και με όλη την καλή διάθεση να απαντήσω σε ένα comment παράλληλα και θα με συγχωρήσεις γι' αυτό Κώστα, μου δίνεις την ευκαιρία να απαντήσω και σε δύο δημοσιογράφους και ένα ερευνητή που ήρθαν σε επαφή μαζί μου με ερωτήσεις και μερικές φορές ...απαντήσεις που αφορούν αυτό το blog. Έτσι δεν χρειάζεται να πάρεις κάποια πράγματα προσωπικά, απλά εκμεταλλεύομαι το διαπροσωπικό που μου έδωσες εσύ την ευκαιρία να χρησιμοποιήσω. Τέλος θα σε παρακαλούσα να μην δεις αυτό το κείμενο σαν κάποια μορφή απολογίας ή δικαιολογίας, απλά σαν υπενθύμιση πραγμάτων που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τα έχω ξαναπεί.

Κατ' αρχή χαίρομαι ειλικρινά που είχες την ευκαιρία να γνωρίσεις την Φιλανδία και τους ανθρώπους της και πιθανώς να αγαπήσεις όλα αυτά που έχω αγαπήσει κι εγώ σε αυτή τη χώρα αλλά εδώ είναι και το πρώτο κλειδί για το blog μου. Αυτό δεν είναι ταξιδιωτικό ή πληροφοριακό blog σχετικά με τη Φιλανδία και τους ανθρώπους της και παρ' όλες τις διαδόσεις δεν τα παίρνω από τον Φιλανδικό οργανισμό τουρισμού, αυτό ήταν χιούμορ! Είναι ένα καθαρά προσωπικό blog γι αυτό και οι πολλές αναφορές στους φίλους μου και την οικογένεια μου. Ακόμα και οι αναφορές μου στη Φιλανδία είναι καθαρά προσωπικές, μιλάω για την δική μου Φιλανδία, για τους ανθρώπους που γνωρίζω και συναναστρέφομαι και φυσικά ακολουθώντας τις συμβουλές του Γιούνγκ φροντίζω να κρατώ τα θετικά στοιχεία απομακρύνοντας από εμένα, την οικογένειά μου και τον κύκλο μου τα αρνητικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα είναι ρόδινα στη Φιλανδία, ούτε ότι ζω σε κανένα παράδεισο και υπάρχουν δεκάδες φόρουμ ξένων που αν τα διαβάσεις θα καταλάβεις ότι οι ξένοι αντιμετωπίζουν στη Φιλανδία αρκετά προβλήματα επιβίωσης και βέβαια οι ντόπιοι έχουν μια καθημερινότητα συχνά το ίδιο οδυνηρή με αυτή του Έλληνα. Θα πρέπει να σου υπενθυμίσω ότι ζω στη δεύτερη πιο ακριβή χώρα της Ευρώπης με την Νορβηγία να κρατά την πρώτη θέση.

Έχω αναφέρει συχνά στους λόγους που με οδήγησαν στη δημιουργία αυτού του blog. Μιλώντας μια μέρα με πολύ στενούς μου φίλους συνειδητοποίησα ότι δύο φορές δυσκολεύτηκα να εκφραστώ και κατέφυγα σε αγγλικές λέξεις και η κατάστασή μου χειροτέρεψε όταν αποφάσισα να γράψω. Ήδη στα πρώτα post αυτού του blog χρειάστηκε να 'χτενίσω' τα κείμενα πολλές φορές μέχρι να νιώσω ότι δεν θα ...ξευτιλιζόμουν τελείως και δεν σου κρύβω ότι δύο χρόνια μετά νιώθω αρκετά καλά με την πρόοδό μου. Ίσως ένας από τους λόγους να είναι ότι χρόνια τώρα και μετά από πικρές εμπειρίες στο παρελθόν αποφεύγω τους συμπατριώτες μου στο εξωτερικό και όταν συναναστρέφομαι Έλληνες φροντίζω η σχέση να είναι σε μία λογική απόσταση, έτσι εκτός από το τηλέφωνο σπάνια μιλάω Ελληνικά και βέβαια πολύ σπανιότερα γράφω στα Ελληνικά. Αυτή τη στιγμή δεν θα μπορέσω να μπω σε λεπτομέρειες αλλά όσοι έχουν ζήσει στο εξωτερικό, οπουδήποτε στο εξωτερικό καταλαβαίνουν γιατί αποφεύγω τους Έλληνες.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το blog με βοήθησε να επικοινωνώ με φίλους που μιλάγαμε στο τηλέφωνο μια φορά στις τόσες, να μαθαίνουν νέα μας και φυσικά να γνωρίσουν την πριγκίπισσα μου. Φαντάσου ότι οι περισσότεροι δεν την έχουν δει από κοντά, και μιλάω για φίλους που μας συνδέουν δεκαετίες. Παράλληλα βέβαια έκανα καινούργιους φίλους που κάποιοι από αυτούς με τίμησαν αργότερα με την προσωπική τους φιλία και κάποιοι άλλοι ήρθαν ακόμα και στη Φιλανδία κάνοντας τη σχέση μας μοναδική και δίνοντας μου την ευκαιρία να τους γνωρίσω την Φιλανδία που αγαπώ.

Ας περάσουμε όμως σε αυτό που σε ενόχλησε, στη δεόντως πολιτικοποιημένη στάση μου. Φίλε Κώστα είμαι πολιτικοποιημένος έντονα από τα δεκαπέντε μου χρόνια και γι' αυτό θα μπορούσες να κατηγορήσεις, εάν θέλεις να κατηγορήσεις κάποιον, τον Παττακό! Και δεν το έκρυψα ποτέ μου, ειδικά σε αυτό το blog. Πως θα μπορούσα να αγωνίζομαι για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τις Σομαλές γυναίκες, για τα παιδιά στρατιώτες, για τον ρατσισμό και την φτώχεια εάν δεν ήμουν πολιτικοποιημένος. Σε αυτό το blog δεν έκρυψα ούτε το επάγγελμά μου ούτε τις δραστηριότητες μου, απ' εναντίας χαίρομαι που κάποια post μου προκάλεσαν συζήτηση και ενημέρωσαν έστω και ένα αναγνώστη για το τι συμβαίνει γύρω μας. Πολιτικοποιημένος είμαι έντονα και νιώθω περήφανος γιατί στη Ζιμπάμπουε του Μουγκάμπε είμαι καταζητούμενος. Φίλε Κώστα ένιωσα πολύ περήφανος όταν το Ovi magazine βραβεύτηκε σαν υπέρμαχος της ελευθερίας του λόγου και της δημοκρατίας και αν έριχνες μια ματιά στα άρθρα μου στο συγκεκριμένο online περιοδικό θα ήξερες ότι είμαι έντονα πολιτικοποιημένος. Η μήπως η απόσταση με τη Ζιμπάμπουε είναι τέτοια που δεν σε βοηθάει;

Ξέρεις το συγκεκριμένο θέμα με έχει απασχολήσει πολύ και έχω αρθρογραφήσει συχνά γι' αυτό. Το να επιτίθεμαι σε ένα Αφρικανό δικτάτορα δεν ενοχλεί και τόσο σε όποια παράταξη και εάν ανήκει ο αναγνώστης αλλά όταν αποκαλώ τον Φιλανδό πρωθυπουργό ανίκανο τότε έχω τελείως διαφορετική αντιμετώπιση και όταν αναφέρομαι στον Πλεύρη σαν φασιστοειδές απόστημα τότε δέχομαι κριτική. Αλλά πια η διαφορά μεταξύ του Μουγκάμπε, του Ιρανού Αχμαντινεζάντ και του Πλεύρη εκτός του ότι και ευτυχώς ο τελευταίος δεν βρίσκεται στην εξουσία; Ένας άνθρωπος που αρνείται το ολοκαύτωμα, που θεωρεί ότι τα πράγματα την περίοδο της δικτατορίας δεν ήταν και τόσο άσχημα και όλοι είχαν δουλειά και νιώθανε ασφάλεια πως θα μπορούσε να προκαλέσει έστω και δείγματά σεβασμού εκ μέρους μου όταν φίλοι μου και γνωστοί μου φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν και πέθαναν αυτή τη περίοδο; Αυτή τη θεωρεία την έχω ξανακούσει αλλά κανένας δεν λέει ότι όταν η Ευρώπη είχε 8-10% ανεργία στην Ελλάδα γύρω στο 20% του πληθυσμού βρισκόταν σε φυλακές στην εξορία ή στη παρανομία.

Το πιθανότερο λοιπόν είναι ότι εννοείς ότι είμαι κομματοποιημένος. Εδώ όμως μου υπενθύμισες έναν από τους βασικούς λόγους που δεν μπορούσα και δεν θα μπορέσω να επιστρέψω στην Ελλάδα. Η ανάγκη να βάζουμε ταμπέλες. Φίλε μου Κώστα φαντάζομαι η ταμπέλα του δεξιού φασίστα που υπερασπίζεται το κάθε φασισταριό σε αηδιάζει, το εύχομαι και καλά κάνεις, αλλά γιατί εσύ είσαι έτοιμος να βάλεις σε μένα ταμπέλα; και εδώ δεν αναφέρομαι μόνο σε σένα αλλά και στον δημοσιογράφο που μου έστειλε τις ερωτήσεις του με mail. Λυπάμαι αλλά κανένα ελληνικό κόμμα δεν με εκφράζει και εάν αναφερθώ στη δραστηριότητα μου σε κόμματα στο εξωτερικό πολύ φοβάμαι ότι θα παρεξηγηθεί μιας και άμεσα θα συγκριθούν με ελληνικά κόμματα. Αλλά και πάλι μέσα σε αυτό το blog θα μπορέσεις να βρείς post που αναφέρομαι στην πολιτική μου δράση σε συγκεκριμένο κόμμα στην Αγγλία και πολύ περισσότερο στο Ovi magazine.

Η Ελληνική πολιτική ζωή και καθημερινότητα σαφώς με ενδιαφέρει αλλά πάντα στην αρθρογραφία μου φροντίζω να τονίσω δύο πράγματα, πρώτον ότι τα άρθρα μου εκφράζουν καθαρά προσωπικές απόψεις και δεύτερο ότι η πληροφόρηση μου δεν είναι άμεση αλλά μέσω ίντερνετ (μπορείς να διαβάσεις άρθρα μου στα Ελληνικά ακόμα και στο Ovi magazine) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να έχω και κριτήριο για το τι συμβαίνει. Ούτε στην Αμερική ζω αλλά το τελευταίο καιρό κάνω σχεδόν καθημερινά αναλύσεις για τις Αμερικάνικες εκλογές και μάλιστα συμμετέχω και σε δύο διεθνή φόρουμ για το θέμα.

Μου γράφεις ότι επαναλαμβάνω χιλιοειπωμένες θέσεις συγκεκριμένων χώρων και το δικαιολογείς στην απόσταση και τη απομάκρυνση μου από την Ελληνική καθημερινότητα. Στο ότι δεν συμμετέχω στην Ελληνική καθημερινότητα είναι προφανές αλλά και αυτό έχει αλλάξει χάρης στην τεχνολογία μετάδοσης πληροφορίας τα τελευταία χρόνια δραματικά. Πριν από μερικές δεκαετίες μίλαγα με την οικογένεια μου κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα και σήμερα παίρνω τέσσερα με πέντε τηλέφωνα καθημερινά από Ελλάδα μόνο. Στην Αγγλία στα τέλη του εβδομήντα έπρεπε να κατέβεις στο Πάντιγκτον μετά τις δύο το μεσημέρι για να πάρεις τα ...χθεσινά Νέα – μόνο τα Νέα ερχόντουσαν – και σήμερα όλες οι εφημερίδες είναι online, και κάτι αντίστοιχο ισχύει και για την τηλεόραση για να μην σου πω για το ραδιόφωνο που μπορείς να ακούσεις ότι πιο τρελό φαντάζεσαι.

Το εάν αυτά που λέω έχουν ειπωθεί από συγκεκριμένα κόμματα - και εδώ ήρθε η ώρα να απαντήσω για την κομματικοποίηση μου - σε ενημερώνω ότι δεν ήξερα ότι κάποια κόμματα στην Ελλάδα έχουν κάνει πατέντα στις ιδέες και στις απόψεις. Εδώ θυμήθηκα και Φιλανδικό γεγονός, στην πορεία εναντίων των πυρηνικών και στη συλλογή υπογραφών πριν από μερικά χρόνια είχε συμμετάσχει και ο σημερινός πρωθυπουργός προκαλώντας και πολλά ερωτηματικά στο κόμμα του και φυσικά είναι ο ίδιος που πέρσι υπέγραψε για την δημιουργία δύο καινούργιων πυρηνικών εργοστασίων. Και αυτά χωρίς να μετακινηθεί στο κόμμα των πράσινων οι οποίοι εξ' ίσου σχιζοφρενικά συμμετέχουν στην κυβέρνηση που θα φτιάξει τα δύο εργοστάσια και στηρίζουν την κυβέρνηση παρ' όλη τη θεωρητική τους και σύμφωνα με το καταστατικό τους αντίθεση! Άρα οι ιδέες και οι απόψεις δεν είναι αποκλειστικότητα κομμάτων ή ανθρώπων.

Εδώ όμως θέλω να πω κάτι και στον ερευνητή. Φυσικά και δεν πρόκειται να απαντήσω στο ερωτηματολόγιο γιατί σε ένα ερωτηματολόγιο με θέμα τα blogs ερωτήσεις στο στιλ, τι ψηφίζεις και ποιόν θεωρείς καλύτερο για πρωθυπουργό ή πόσες ώρες παρακολουθείς τηλεόραση τις θεωρώ τουλάχιστον ανόητες και υποτιμάν όλους αυτούς που έχουν blog, πολύ περισσότερο με φθηνά τέτοια κόλπα υποτιμάν την πολιτική ζωή της Ελλάδας και βέβαια κάνουν το όποιο ερωτηματολόγιο άκυρο. Τα ίδια ισχύουν και για 'δημοσιογράφο' που μου έστειλε αντίστοιχο ερωτηματολόγιο με ερωτήσεις που οδηγούσαν σε συγκεκριμένο κόμμα, γι' αυτό και το 'δημοσιογράφος' γραμμένο έτσι γιατί μάλλον επρόκειτο για κομματικό στέλεχος.

Λοιπόν φίλε μου Κώστα δεν είμαι κομματοποιημένος με την στενή του έννοια τουλάχιστον τα τελευταία είκοσι χρόνια που διαφώνησα με κάποιον αντιπαθητικό που ανέλαβε το κόμμα που δραστηριόποιομουν στο εξωτερικό και είμαι έντονα πολιτικοποιημένος για τους λόγους που ανέφερα προηγουμένως. Τις σκέψεις μου για τα Ελληνικά κόμματα των τηλεπαραθύρων μπορείς να τις διαβάσεις και στο Ovi magazine αλλά και σε ένα άλλο blog που διατηρώ με παρόμοια θέματα.

Κατά τα άλλα χαίρομαι που έγραψες το comment και ελπίζω η απάντησή μου να μην γίνει ο λόγος να μην επισκεφτείς αυτό το χώρο μιας και όπως υποσχέθηκα έρχεται ...παιδική ιστορία που παλεύω τον τελευταίο καιρό.

**************************

Λυπάμαι αν δεν συμμετέχω πιο συχνά αλλά από τη μία προσπαθώ να αναπληρώσω δεκάδες κενά που δημιουργήθηκαν τον τελευταίο χρόνο και από την άλλη ...ήρθε το καλοκαίρι, έχουμε μέρα, βλέπουμε τον ήλιο – παρ' όλο ότι χιόνισε στο Tampere προχθές και σήμερα βρέχει εδώ – και το απολαμβάνω με κάθε τρόπο μιας και νιώθω ότι έχασα πολλά πράγματα πέρσι.

**************************

Η υγεία μου είναι κάθε μέρα και καλύτερα αν και θα πάρει λίγο καιρό να επανέλθω τελείως και όπως σας ξαναείπα για μερικούς μήνες ο γιατρός μου απαγόρευσε ρητά το κολύμπι, τη σάουνα και τον μουσακά (ρεβίθια δεν υπάρχουν στην Φιλανδία!!!). Πλησιάζει και το σαββατοκύριακο των 24 ωρών μέρας, το μεσοκαλόκαιρο και το Ελσίνκι έχει ήδη αρχίσει να κινείται σε ρυθμούς ...άδειας!!!

**************************

Η Δάφνη έχει φτάσει αισίως στη 12 barbie και χτες ζήτησε τον ...Τζον!!! Ότι και να πω εγώ τώρα θα θεωρηθεί κακό χιούμορ!!!

**************************

Καλά γινόταν post χωρίς την Δάφνη;

Labels:

 
Thursday, June 05, 2008,10:58 PM
Και η συνέχεια!
Μην πείτε ότι δεν σας το είπα ότι θα υπάρξει και συνέχεια στο ...σεντόνι αλλά είναι αρκετά αυτά που ήθελα να πω που έπρεπε κάπου να τα πω!!!

Θέλω λοιπόν να κλείσω το θέμα των δημοσιογραφικών blogs γιατί με απογοήτευση παρατήρησα ακόμα μερικά πράγματα που δεν μπορώ να προσπεράσω. Παρατήρησα τον ιδιαίτερο ενθουσιασμό που δείχνουν αυτά τα blogs στο γεγονός ότι οι πωλήσεις των εφημερίδων και των περιοδικών πέφτουν ενώ αντίστοιχα αυξάνεται η δικιά του επισκεψημότητα και πολλές φορές μάλιστα υπάρχει και μια δόση μιρκοκακίας πίσω από τα posts.

Το έχω ξαναπεί ότι κι εγώ νιώθω δικαιωμένος με τις εξελίξεις στην ηλεκτρονική δημοσιογραφία αλλά αυτό δεν σημαίνει με τίποτα ότι χαίρομαι με τις αλλαγές στη τυπογραφία και στον έντυπο τύπο, απεναντίας επειδή έχω ζήσει μια μεγάλη αλλαγή από πολύ κοντά πιστεύω ότι πρέπει να παρθούν άμεσα μέτρα που θα προστατεύσουν τους ανθρώπους του τύπου. Και θα το εξηγήσω αυτό.

Οι περισσότεροι θαμπωμένοι από τα φώτα της τηλεόρασης και τους rock stars των media νομίζουν ότι όλοι οι άνθρωποι των media ανήκουν στην ίδια κατηγορία, τραγικό λάθος. Ευαγγελόπουλοι και Χατζηνικολάου υπάρχουν πολύ λίγοι, οι υπόλοιποι είναι μισθωτοί, πολλές φορές παίρνουν λιγότερα από τα περίφημα 700 ευρώ τον μήνα και υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό που δουλεύει χωρίς λεφτά προσπαθώντας να στήσει ένα μέλλον σε ένα χώρο ιδιαίτερα ανταγωνιστικό και δύσκολο. Αλλά ας επιστρέψουμε στην μεγάλη κρίση που αντιμετώπισε ο έντυπος τύπος τη δεκαετία του ογδόντα και το πιθανότερο είναι ότι οι περισσότεροι δεν ξέρετε καν γιατί μιλάω. Τα κομπιούτερ, μάλιστα αυτά τα εργαλεία που για τους περισσότερους από εσάς έχουν γίνει καθημερινότητα στην Ελληνική τυπογραφία εισβάλαν την δεκαετία του ογδόντα αφήνοντας εκατοντάδες ανθρώπους στο δρόμο. Αυτοί δε που πόνεσαν πιο πολύ από τον κλάδο ήταν αυτοί που κάναν μοντάζ. Οι λέξεις ρεπρομάστερ, φίλμς και μοντάζ σας λένε τίποτα; Ακόμα και οι καινούργιοι τυπογράφοι έχουν ξεχάσει το τέρας και πως υπολογιζόταν το μέγεθος της φωτογραφίας. Στα τυπογραφία γνωστής εφημερίδας που δούλευα με ξέραν σχεδόν όλες οι βάρδιες γιατί μια ζωή η περιέργεια μου με στέλνει εκεί που δεν με σπέρνουν και δεν έχω δουλειά. Λοιπόν υπήρχε ένας μοντέρ, ο κυρ-Στέλιος γύρω στα πενήντα πέντε κοντούλης, στρουμπουλός, με μικρά γυαλάκια που πάντα κρέμονταν από τη μύτη του και Ολυμπιακός. Το τι πείραγμα μου έριχνε δεν λέγεται και επειδή εγώ νεαρός τότε ντρεπόμουν να του απαντήσω απλά κοκκίνιζα φουσκώνοντας και ξεφουσκώνοντας και γινόμουν το εύκολο θύμα στα πειράγματα του. Μετά κοίταζε τα φιλμ στο ρεπρομάστερ και με κοίταζε πάνω από τα γυαλιά φωνάζοντας, 'πότε θα μάθουμε ότι δεν τονίζονται τα πάντα στην προπαραλήγουσα;' και να σου το κοπίδι για να καθαρίσει τον τόνο και το πενάκι για να τον βάλει στη σωστή του θέση. Αυτοί ήταν το τελευταίο οχυρό πριν περάσει η εφημερίδα στον κόσμο και το μάτι τους, κυριολεκτικά το μάτι τους, έπιανε τα ασύλληπτα.

Ο Asa συχνά λέει ότι ρίχνω μια ματιά σε ένα έντυπο και από τις εκατό σελίδες το μάτι μου θα πέσει με την πρώτη στο λάθος στο πιο τρελό σημείο, και κάθε φορά του λέω για τον κυρ-Στέλιο που ειλικρινά εύχομαι να είναι καλά και να χαίρετε τα εγγόνια του! Αλλά ο κυρ-Στέλιος βρέθηκε κοντά στα εξήντα χρόνια του χωρίς δουλειά γιατί τον αντικατέστησε το ...Hercules και το ηλεκτρονικό μοντάζ! Εάν τότε οι άνθρωποι που έχασαν τις δουλειές τους ή αναγκάστηκαν να αλλάξουν επαγγελματικό προσανατολισμό σε μεγάλη ηλικία καταλήγοντας σε δουλειές που δεν θα μπορούσαν ούτε να φανταστούν σύμφωνα με τα προσόντα τους λίγα χρόνια πριν ήταν μερικές χιλιάδες το κλείσιμο των εφημερίδων θα είναι καταστροφή για δεκάδες χιλιάδες εργαζομένων μόνο στην Ελλάδα μιας και οι άνθρωποι που ασχολούνται με τα έντυπα δεν είναι μόνο οι δημοσιογράφοι, οι γραφίστες και οι δημοσιογράφοι αλλά και οδηγοί, διανομείς ακόμα και περιπτεράδες.

Ας μην πανηγυρίζουν λοιπόν μια νίκη που το κόστος της θα είναι πολύ πιο οδυνηρό από μια ολοκληρωτική ήττα!

Φυσικά αυτοί που πανηγυρίζουν είναι 'δημοσιογράφοι' που ευελπιστούν να γίνουν Λαμπράκης στη θέση του Λαμπράκη αλά ηλεκτρονικά! Λοιπόν τους έχω νέα, αυτοί που θα κυριαρχήσουν στο χώρο είναι πάλι ο Λαμπράκης και ο κάθε Λαμπράκης γιατί αυτοί έχουν τα μέσα να το κάνουν, οι δε δημοσιογράφοι θα δουν τους μισθούς τους να μειώνονται στο όνομα της διαφορετικότητας των εσόδων και την απειλή της ανεργίας. Αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα που τουλάχιστον εδώ το αντιμετωπίζουν τα δημοσιογραφικά συνδικάτα και στην Ελλάδα η ΕΣΗΕΑ ...πέρα βρέχει! Εν κατακλείδι ας αφήσουν τους πανηγυρισμούς γιατί το μέλλον ...αμφίβολο.

Κάτι τελευταίο για τις πολυδιαφημιζόμενες μετρήσεις τους. Οι μετρήσεις από όλα αυτά τα προγράμματα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο ίντερνετ είναι παραπλανητικές σε επίπεδο που ξεφεύγει το 40%, και αυτό ισχύει περισσότερο στα blogs. Τα διαδικτυακά ρομπότ πολλές φορές μπερδεύουν το blog που μετράτε με τον server του blogger και ενώ φαίνονται 20,000 επισκέψεις (όχι unique που κι αυτό κάνει τη διαφορά) στη πραγματικότητα το blog δεν έχει παραπάνω από 500! Γι αυτό αν θέλετε πραγματικές μετρήσεις πρέπει να εγκατασταθεί πρόγραμμα (υπάρχουν αρκετά πολύ αξιόπιστα στην αγορά) στον server μόνο που ...δεν είναι τσάμπα, απεναντίας ένα αξιόπιστο τέτοιο πρόγραμμα έχει υψηλό κόστος μιας και έχει και συνεχόμενα upgrades! Καταλαβαίνω την εμμονή τους για λόγους marketing αλλά καλό θα ήταν να μην το παρακάνουν γιατί αυτά που έγραψα παραπάνω δεν είναι και κανένα κρατικό μυστικό και όσοι ασχολούνται με το χώρο – που υποθέτω είναι και ο στόχος τους για να πουλήσουν διαφημίσεις – ξέρουν καλά τι συμβαίνει.

Και για να τελειώνουμε ήθελα να σημειώσω ότι όλα όσα έγραψα ήταν καλή την πρόθεση και χωρίς καμιά διάθεση να ανοίξω αντιπαράθεση αλλά αυτή η καλή μου διάθεση τελείωσε όταν άρχισα να διαβάζω τα περί Τήλου. Οι λόγοι που έδωσε διασημότητα στους γάμους ο δήμαρχος της Τήλου μου είναι αδιάφοροι και σε κάποιο σημείο εάν είναι αλήθεια αυτά που γράφονται, αστείοι και κάτι ανάλογο ισχύει και με τα ζευγάρια που παντρεύτηκαν, η αντιμετώπισή τους όμως από τα περισσότερα ΄δημοσιογραφικά' blogs με ενόχλησε έως με αηδίασε. Τα γεμάτα τεστοστερόνη ανόητα λογοπαίγνια και επικεφαλίδες κατ' εμένα κρύβουν ρατσισμό σε λανθάνουσα κατάσταση και με μία πινελιά διαγράψανε όσα σε προηγούμενα posts λέγανε περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ρατσισμού. Το ειρωνικό; Τα ίδια ζητάνε σεβασμό στην προσωπική ζωή δολοφονημένου ηθοποιού!

Όσο για τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά δελτία, παράθυρα και εκπομπές εκεί πια ξεφύγανε στα όρια του φασισμού καλώντας τον Πλεύρη και κάνοντάς τον ισότιμο συνομιλητή με τις γνωστές του ακραίες και φασιστικές ιδέες, ο συγκεκριμένος υπερασπίζεται και δικαιολογεί αυτούς που κάνανε μία γενοκτονία και οδηγήσανε χιλιάδες ανάλογα ζευγάρια στα κρεματόρια . Είναι σαν να καλείς τον γνωστό Αυστριακό πατέρα τέρας που φυλάκισε και βίαζε επανειλημμένα την κόρη του για πάνω από είκοσι χρόνια να σου μιλήσει περί διαπαιδαγώγησης των νέων. Για την υποκρισία της εκκλησίας δεν θα μιλήσω, τα δικαστήρια και οι αποζημιώσεις που πληρώνει μόνο στις ΗΠΑ για να κρατήσει υποθέσεις παιδοφυλίας μυστικές και οι ξαφνικές μεταθέσεις των εν λόγω 'ιερέων' σε εκκλησίες στην Ελλάδα μιλάνε από μόνα τους, με λίγη βοήθεια από τον ελληνόφωνο τύπο των ΗΠΑ! Όσο για την Ελληνική κυβέρνηση εκεί ...ο Πλεύρης τα λέει όλα!

Αυτά από μένα σήμερα! Αλλά τώρα που ξαναπαίρνω δυνάμεις ...θα επανέλθω!!!

***********************

Η φωτογραφία για να σας υπενθυμίσω ότι όχι μόνο έχουμε καλοκαίρι αλλά και ...μέρα!!!

 
Tuesday, June 03, 2008,10:00 PM
Ας μιλήσουμε λίγο για ...blogs
Καιρό είχα να κάνω την βόλτα μου στα blogs και στα νέα και την έκανα χτες το βράδυ. Συνήθως όταν κάνω αυτή τη βόλτα είμαι προετοιμασμένος για ένα σίγουρο τρίωρο αλλά χτες την πάτησα χοντρά μιας και ξεκίνησα γύρω στις εννέα το βράδυ και κατά τις τρεις σταμάτησα νιώθοντας τα μάτια μου να κλείνουν.

Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι το ξέρετε ήδη αλλά πολλά κανάλια όπως το Mega και ο Antenna που έχουν βάλλει το τηλεοπτικό τους δελτίο ειδήσεων online. Εκεί βέβαια που έπαθα το σοκ ήταν ανακαλύπτοντας ότι ο γνωστός και μη εξαιρετέος 'ο δημοσιογράφος' έφτιαξε e-zine ή ελληνιστί ηλεκτρονική εφημερίδα. Τελικά όσο τρελό κι αν ακούγεται αυτός ήταν και ο μοναδικός που έπιασε αυτό που συζητείται πολύ έντονα στο εξωτερικό στο χώρο των εκδόσεων.

Καλά μη βιάζεστε, εδώ όλοι έχουν άποψη επιτρέψτε μου να έχω κι εγώ και μιας και πέρασα τόση ώρα διαβάζοντας blogs επιτρέψτε μου να τα πω κι εγώ ...κάπου!

Λοιπόν για να ξεκινάμε από τα blogs. Προσπάθησα να καταλάβω τι είναι αυτή η καινούργια νομοθεσία για τα blogs ή καλύτερα για τα βλογς γιατί σίγουρα για blogs δεν μιλάνε. Λοιπόν όλες οι πληροφορίες που διάβασα σίγουρα προέρχονται από διαρροές και γι' αυτό δεν είναι και ολοκληρωμένες. Η αλήθεια είναι ότι το έψαξα το θέμα γιατί εάν το πράγμα ήταν σοβαρό είχα σκοπό να γράψω στο Ovi magazine, αλλά σύντομα συνειδητοποίησα ότι γι άλλη μια φορά ότι οι Έλληνες Κλουζώ δίναν ρεσιτάλ βλακείας.

Από ότι έχω ακούσει στην Ελλάδα και στην Ελληνική αστυνομία λειτουργεί ομάδα πρόληψης ηλεκτρονικού εγκλήματος που κάνει σε αντίθεση με την υπόλοιπη αστυνομία την δουλειά της αξιοπρεπώς και είναι τουλάχιστον προς το παρών στελεχωμένη με άτομα που ξέρουν τι κάνουν (αυτά βέβαια μέχρι να αρχίσουν να μπαίνουν οι ημέτεροι και διαλυθεί κι αυτή) και μάλιστα μεταξύ τους υπάρχουν και μερικοί hackers, όπως ακριβώς συμβαίνει σε αντίστοιχες υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο. Η πρώτη δουλειά λοιπόν που θα έπρεπε να κάνει ο υπουργός πριν νομοθετήσει θα ήταν να συμβουλευτεί αυτούς που βιώνουν τον χώρο και ξέρουν τα προβλήματα του και τι πιο κοντινό για ένα υπουργό δικαιοσύνης από τους ανθρώπους που δουλεύουν για την πρόληψη αυτής της μορφής εγκλημάτων. Ο υπουργός όμως ξέχασε τους ειδικούς και μάλλον περιορίστηκε στις οδηγίες που του έδωσε ο Ρουσόπουλος γιατί δεν εξηγείται διαφορετικά το τερατούργημα που που συνέγραψε. Οι σύμβουλοί του που βοήθησαν τη συγγραφή του νόμου ήταν τόσο σχετικοί όσο σχετικός θα μπορούσε να είναι ένας δημοσιοσχεσίτης τέως και με πολλές γκρίζες κηλίδες διπλωματικός στη θέση του υπουργού υγείας! Μα τι λέω τώρα, στην Ελλάδα του Καραμανλή και του Παπανδρέου όλα μπορούν να συμβούν!

Πάμε λοιπόν, από τις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα όταν το ίντερνετ άρχισε να εξαπλώνεται με τρομακτικές ταχύτητες με πρώτη την Αμερικάνικη κυβέρνηση και ακολουθούμενη από την Γερμανική, Γαλλική και ύστερα την Αγγλική κυβέρνηση προσπάθησαν να ελέγξουν, να φιμώσουν και να νομοθετήσουν το ίντερνετ. Αποτέλεσμα; Τίποτα! Οι μόνες χώρες που κατάφεραν να ελέγξουν το ίντερνετ αποτελεσματικά είναι η Μπούρμα, η Βόρειος Κορέα, η Ζιμπάμπουε, ή Κίνα και πιθανώς ξεχνάω κάποιες ακόμα με κοινό χαρακτηριστικό το πολιτικό τους σύστημα. Στην ουσία εκτός από την Κίνα οι υπόλοιπες απαγόρευσαν ολοκληρωτικά την χρήση του ίντερνετ. Στην Κίνα διυλίζουν την προσπέλαση στο ίντερνετ αλλά το κόστος αυτής της δουλειάς ομολογημένη και από τους ίδιους είναι δυσβάσταχτο και γι' αυτό κανένας άλλος δεν τους έχει μιμηθεί και βέβαια το αποτέλεσμα είναι αμφίβολο.

Αλλά ακόμα και στις χώρες που το ίντερνετ έχει απαγορευτεί το αποτέλεσμα είναι αμφίβολο και αποδείχθηκε τώρα με τον κυκλώνα στη Μπούρμα όταν όλοι μας αρχίσαμε να παίρνουμε δεκάδες mail απελπισίας. Ο ίδιος είχα μια ιδιαίτερη τιμή από την Ζιμπάμπουε, ο υπουργός προπαγάνδας της κυβέρνησης του Μουγκάμπε στο επίσημο site του υπουργείου του και με αφορμή μιας σειράς άρθρων μου που έχουν δημοσιευτεί και στο ίντερνετ αφού έλουσε εμένα την οικογένειά μου και όλους τους προγόνους μου με διάφορα κοσμητικά συμπεριλαμβανομένου και αυτού του κατασκόπου των Εγγλέζων, μου απαγόρευσε να επισκεφτώ τη χώρα και με απείλησε με δια βίου φυλάκιση εάν το τολμήσω. Πράγμα που σημαίνει ότι μάλλον πρέπει να αναθεωρήσω το πρόγραμμα των καλοκαιρινών μου διακοπών. Στην ουσία αποδείχτηκε η δύναμη που έχει το ίντερνετ ακόμα και σε μια χώρα που ...απαγορεύεται!!!

Ξέχωρα όμως από το φαιδρό της ιστορίας η Ελληνική κυβέρνηση για μια ακόμα φορά φτιάχνει ένα νόμο τερατούργημα με σκοπό να εξυπηρετήσει εφήμερα συμφέροντα. Σε αυτό όμως θα επανέλθω σύντομα. Αλλά ας επανέλθουμε στους νόμους. Οι νόμοι δεν γράφονται για να τιμωρήσουν το έγκλημα αλλά για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος. Γνωρίζοντας το αποτέλεσμα της πράξης, πέρα από την ηθική του πλευρά, ο υποψήφιος 'εγκληματίας' το σκέφτεται ξανά πριν την κάνει. Ο συγκεκριμένος νόμος κατά την γνώμη μου δεν είναι νόμος πρόληψης και καταστολής αλλά νόμος τρομοκρατίας μιας και στην ουσία δεν μπορεί να κάνει τίποτα και δεν θα μπορέσει ποτέ να σταθεί σε κανένα ευρωπαϊκό δικαστήριο. Φανταστείτε να σας εμφανιστούν μια μέρα ένα ανθρωπάκι που θα συστηθεί σαν εισαγγελέας και πέντε μπάτσοι, με όλη τη σημασία της λέξης μπάτσοι, βγαλμένοι από τις ιστορίες του Χρόνη Μίσσιου που θα βανδαλίσουν και με την πιθηκοειδή παρουσία τους το σπίτι σου, θα πάρουν δια της βίας το κομπιούτερ σου καταστρέφοντας τον χώρο με την ανικανότητά τους και αφήνοντας υπονοούμενα στη γειτονιά για πορνογραφία στιγματίζοντας εσένα και την οικογένειά σου. Ύστερα θα σε τραβήξουν σε μια πολυέξοδη δίκη που θα την αναβάλλουν συνεχώς μιας και δεν έχουν επιχειρήματα φορτώνοντας σε με έξοδα και κάνοντας σε να μετανιώνεις την ώρα και τη στιγμή που αγόρασες κομπιούτερ. Πόσοι μπορούν να επωμιστούν το οικονομικό και ψυχικό βάρος αυτής της περιπέτειας; Ο νόμος λοιπόν θα ψηφιστεί περισσότερο για να τρομοκρατήσει παρά να βοηθείσει. Και αυτά βέβαια μέχρι να βρεθεί κάποιος τρελός και να τους πάει στο ευρωπαϊκό δικαστήριο να φάνε το πρόστιμο και να τα μαζέψουν όπως πολύ καλά ξέρουν να κάνουν μέχρι τώρα με δεκάδες παραδείγματα ανεγκέφαλων νομοθετημάτων.

Για το τι σημαίνει ίντερνετ θα σας δώσω ένα Φιλανδικό παράδειγμα. Πριν από τρία χρόνια στην περιοχή του Kuopio, στην ανατολική Φιλανδία λειτουργούσε ένα site που προέτρεπε Τσετσένους στην ένοπλη επανάσταση κατά των Ρώσων και μάλιστα θεωρήθηκε ότι είχε πληροφορίες για τη τρομοκρατική ενέργεια στο σχολείο έξω από τη Μόσχα με θύματα παιδιά. Η Φιλανδική αστυνομία εισέβαλε στο σπίτι πήρε κομπιούτερ και σκληρούς δίσκους και φυσικά οι ιδιοκτήτες είδαν τα κάγκελα της φυλακής μέχρι τη δίκη. Το φιλανδικό δικαστήριο αποφάσισε – προσοχή το Φιλανδικό και όχι το Ευρωπαϊκό – ότι η φιλανδική αστυνομία και δικαιοσύνη δεν είχαν καμιά απολύτως αρμοδιότητα σχετικά με το θέμα γιατί το συγκεκριμένο site ήταν .com και όχι .fi που θα τους έδινε το δικαίωμα. Το φιλανδικό κράτος υποχρεώθηκε να αποζημιώσει τους κατηγορούμενους για τα έξοδα και τις ζημιές τόσο για το υλικό μέρος της υπόθεσης όσο και για το ηθικό. Η απόφαση στηρίχτηκε σε προηγούμενη παρόμοια απόφαση σε άλλη χώρα της Ε.Ε. - λυπάμαι αλλά δεν θυμάμαι πια – και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί Σολομώντεια αλλά σαν αποτέλεσμα αποδεικνύει ότι το ίντερνετ δεν ελέγχεται!

Από ότι καταλαβαίνετε το επόμενο λογικό ερώτημα είναι πόσο εμπιστεύεστε την Ελληνική δικαιοσύνη. Λυπάμαι για την απάντηση αλλά την εμπιστεύομαι όσο ακριβώς εμπιστεύομαι και τον Έλληνα μπάτσο, καθόλου! Μιας και συνέχεια αποδεικνύει ότι είναι υποχείριο συμφερόντων και προσωπικών φιλοδοξιών ή πολιτικών συσχετισμών.

Οπότε φτάνουμε στο γιατί. Τη δεκαετία του 90 όλοι οι ελληνικοί εκδοτικοί οργανισμοί, λέγε με Λαμπράκη, Μπόμπολα κλπ. επενδύσανε δισεκατομμύρια σε πλάνα τουλάχιστον τριών δεκαετιών για την ανάπτυξη των τυπογραφείων τους και την επέκταση του κύκλου εργασιών τους στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη και το πετυχαίνουν με μεγάλη επιτυχία. Από κρατικές εφημερίδες στα Σκόπια μέχρι πορνοφυλλάδες στη Ρουμανία, από την Αλβανία μέχρι και την Τσεχία υπάρχουν δεκάδες έντυπα που τυπώνονται στην Ελλάδα. Και ξαφνικά εμφανίζονται τα ...blogs που είναι και ...δωρεάν, που ενημερώνουν και ...ψυχαγωγούν!

Πριν από μερικές μέρες ο ...μικροεκδότης και ιδιοκτήτης 160 εφημερίδων και περιοδικών σε όλο το κόσμο Ropert Murdoch έκανε συγκλονιστική ανακοίνωση. Είπε ότι η παραδοσιακή τυπογραφία έχει το πολύ άλλα δέκα χρόνια ζωής και το μέλλον ανήκει στο ίντερνετ σε όλες τις μορφές του συμπεριλαμβανομένων και των blogs. Το μόνο περιθώριο που άφησε ήταν στις πολυτελείς ειδικευμένες εκδόσεις και στον πολύ τοπικό τύπο. Σε αυτό το σημείο τουλάχιστον εγώ νιώθω απόλυτα δικαιωμένος για την επιλογή που έκανα πριν από μια πενταετία αλλά φαντάζομαι ότι ο Λαμπράκης και κάθε Λαμπράκης θα νιώθει την πίεση και θα την μεταφέρει στους υπαλλήλους του πρωθυπουργούς και υπουργούς.

Για μια ακόμα φορά οι Ελληνικές κυβερνήσεις αποδεικνύουν ότι με νόμους που ασκούν τρομοκρατία και είναι αποδεδειγμένα στρουθοκαμηλικοί δεν σταματάνε την εξέλιξη απλά την αναβάλουν σε βάρος της προόδου των πολιτών. Φανταστείτε ότι εγώ αυτή τη στιγμή ζω σε μια χώρα που το εθνικό δίκτυο wireless σύνδεσης είναι θέμα μηνών και εσείς ζείτε σε μια χώρα που αυτό που έγραψα ακούγεται σαν ουτοπία. Αυτό από μόνο του σε κάνει να σκέφτεσαι ότι η στενομυαλιά, τα μικροσυμφέροντα και η βλακεία είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί της Ελλάδας. Όσοι παρακολουθούν τα τεκταινόμενα θα γνωρίζουν ότι αυτή τη στιγμή στο Ομάν, ναι σε αυτή τη τριτοκοσμική χώρα γίνεται ένα ψηφιακό θαύμα και πιθανώς στην επόμενη πενταετία αυτή η χώρα θα έχει καταλάβει την τρίτη θέση στο χώρο του κυβερνο-σύμπαντος μετά την Ινδία!

Υπάρχει όμως και κάτι που φαίνεται να ξεχνάμε. Το ίντερνετ εκτός από ηθική έχει αναπτύξει και νόμους, νόμους που όσοι ζούμε τον κυβερνο-χώρο ξέρουμε καλά. Και οι εθνικοί νόμοι είναι υπεραρκετοί για να υπερασπιστούν όποιον θεωρεί ότι θίγεται. Η ανωνυμία μας καλύπτει στις μεταξύ μας σχέσεις και όχι όσο αφορά τα ίχνη που αφήνουμε στη πορεία μας στις λεωφόρους του ίντερνετ. Κάποιο ίσως θυμάστε ότι στο Ovi magazine έχουμε αντιμετωπίσει σειρά από προβλήματα, από αντιγραφείς μέχρι κάποιον που δημιούργησε mirror site και προσπάθησε να πουλήσει διαφημίσεις. Στα τέσσερα χρόνια παρουσία του έχουμε κλείσει σειρά από τέτοια blogs και sites και ο λόγος που δεν θελήσαμε να προχωρήσουμε σε προσωπικές μηνύσεις έχει καθαρά να κάνει με τον τρόπο που σκεφτόμαστε και όχι με το ότι δεν μπορούσαμε και αναφέρομαι και για χώρες που θεωρούνται τριτοκοσμικές. Σε μία περίπτωση επειδή δεν μπορούσαμε να έρθουμε σε επικοινωνία με τον provider ήρθαμε σε επικοινωνία με τοπικό αστυνομικό τμήμα με τη βοήθεια της φιλανδικής πρεσβείας και το εν λόγω site έκλεισε σε ώρες. Άρα και οι νόμοι ισχύουν για τους ιδιοκτήτες των blogs και των sites και ο καθένας μπορεί να βρει αν θέλει κάποιον μέσα στο ίντερνετ, άλλωστε η Ελληνική – φανταστείτε αυτή η Ελληνική αστυνομία – τα τελευταία δύο χρόνια με δύο διαφορετικές και προβαλλόμενες επιχειρήσεις έχει ανακαλύψει 'ανώνυμους' blogger!

Και μια τελευταία παρατήρηση, καλά ο νόμος μιλάει για όλες τις υποχρεώσεις των bloggers και την εφαρμογή του νόμου περί τύπου στους bloggers, σημαίνει αυτό ότι οι bloggers θα έχουν και τα ίδια δικαιώματα με τους δημοσιογράφους; και δεν μιλάω μόνο για την περίφημη δημοσιογραφική ταυτότητα, το τσάμπα σινεμά, θέατρο και συναυλίες, μιλάω για ασφαλιστικά δικαιώματα. Θα φροντίσει η κυβέρνηση να γίνουν οι bloggers μέλη της ΕΣΗΕΑ; Ή του ταμείου δημοσιογράφων; θα έχει ο κάθε blogger το δικαίωμα να επικαλεστεί δημοσιογραφικό απόρρητο στο πως έφτασε στην πληροφορία που καταθέτει; προσοχή αυτό είναι πολύ σημαντικό εργαλείο στο δημοσιογράφο. Πριν από δύο χρόνια εγώ πήρα συνέντευξη από Τσετσένο καταζητούμενο οπλαρχηγό και κανένας δεν τόλμησε να με ρωτήσει πως τον βρήκα και πως έφτασα στο στρατηγείο του που δεν είναι στη Τσετσένια. Θα καλύπτεται λοιπόν ο blogger για τις πηγές του; κι αν ναι τότε γιατί χρειάζεται ειδικός νόμος που να τον ...αποκαλύπτει; Αυτό το πολύ σημαντικό δημοσιογραφικό εργαλείο στην Ελλάδα εξευτελίστηκε τώρα τελευταία όταν το παιδί που μεταφέρει τα γράμματα στα γραφεία πολιτικού κόμματος το επικαλέστηκε θρασύτατα στον εισαγγελέα! Μπορώ ήδη να δω στα πρόσωπα φίλων δημοσιογράφων το χαμόγελο αλλά υπάρχει μία αλήθεια, όταν νομοθετείς κάτι σαν αυτό που προσπαθεί να κάνει το υπουργείο δικαιοσύνης φροντίζεις πριν μιλήσεις για υποχρεώσεις να έχεις ξεκαθαρίσει και τα δικαιώματα διαφορετικά χαρακτηρίζεις ένοχο ή τουλάχιστον ύποπτο μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα.

Τώρα υπάρχει και η άλλη πλευρά του λόφου, τα blogs! Το πιστεύω μου είναι ότι τα περισσότερα blogs κρύβουν από πίσω τους ανθρώπους γεμάτους τρυφερότητα και ευαισθησίες που η ανωνυμία τους έδωσε την δυνατότητα να την εξωτερικεύσουν ξεπερνώντας το κυνισμό της καθημερινότητάς τους και θεωρώ ιδιαίτερη τιμή ότι κάποιοι από αυτούς είναι διαδικτυακοί φίλοι μου και κάποιοι λιγότεροι λόγο απόστασης προσωπικοί φίλοι μου. Τα blogs όμως δεν παύουν να είναι κοινωνία ανθρώπων και να φιλοξενούν και σάπια μήλα. Πιστεύω και αυτή είναι καθαρά προσωπική μου γνώμη ότι υπάρχουν τρόποι άμυνας για τα σάπια μήλα και μια αρκετά αλληλέγγεη και συνεπής κατά τα άλλα κοινωνία όπως αυτή των bloggers φροντίζει να εξορίζει από τον κύκλο της τα σάπια μήλα. Και όπως ακριβώς συμβαίνει και στις πραγματικές κοινωνίες θα κοροϊδέψουν στην αρχή αλλά γρήγορα θα τους πάρουν όλοι μυρωδιά. Αλλά φυσικά η συζήτηση δεν γίνεται γι αυτούς που περνάνε την ευαισθησία τους και το χιούμορ τους μέσα από τα blogs αλλά για τα λεγόμενα 'δημοσιογραφικά' blogs. Έκανα μια φιλότιμη προσπάθεια να διαβάσω αρκετά από αυτά και παραδέχομαι χωρίς να κρίνω την ύπαρξη τους η οποία είναι απόλυτα δικαιολογημένη σε μια δημοκρατία (και μιλάω για την απόλυτη δημοκρατία του κυβερνοχώρου) που όλοι έχουν δικαίωμα στο λόγο και την άποψη ότι κάποια από αυτά παρ' όλη τη πολυδιαφημιζόμενη από τους ίδιους επισκεψημότητα και εγκυρότητα θύμιζαν τις χειρότερες στιγμές του έντυπου τύπου σε επίπεδο κιτρινισμού. Πρώτα από όλα δυσκολεύομαι να καταλάβω την ηθική του δημοσιογράφου που θα γράψει στο blog του μία πληροφορία που έμαθε μέσα στο έντυπο που δουλεύει και θα την δημοσιεύσει πριν από αυτό. Συγνώμη αλλά αυτό δεν κάνει έγκυρο το blog και πολύ περισσότερο δεν κάνει τον ίδιο. Σε πολλά από αυτά τα blogs είχα την αίσθηση ότι, 'όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια,' δηλαδή μιας και δεν έχουμε τα λεφτά ή την ικανότητα να κάνουμε ένα σοβαρό έντυπο ας εκμεταλλευτούμε το τσάμπα των blogs και που ξέρεις μπορεί να κάνουμε και λεφτά. Παράλληλα ας εκμεταλλευτούμε το ότι χανόμαστε στην μάζα λοιδορώντας και πολλές φορές αμαυρίζοντας υπολήψεις αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα. Το ειρωνικό βέβαια είναι ότι οι ίδιοι ακριβώς παράλληλα με τις επώνυμες αποκαλύψεις τους είναι έτοιμοι να σκίσουν τα ιμάτια τους στο δικαίωμα τους στην ...ανωνυμία! Όσο για τη γλώσσα και τα Ελληνικά τους λυπάμαι που το λέω αλλά τώρα καταλαβαίνω γιατί πολλοί από αυτούς αποτύχαν σαν δημοσιογράφοι.

Αλλά ας πιάσουμε τα πράγματα ένα ένα, πρώτον κανένας δεν είναι ένοχος μέχρι να αποδειχθεί με στοιχεία η ενοχή του. Δεύτερο, οι νόμοι περί προσωπικών δεδομένων δεν φτιάχτηκαν για να καλύψουν τον εγκληματία αλλά τους γύρω του. Δεν έχω καμιά διάθεση να καλύψω το όνομα κανένα παιδεραστή αλλά δυστυχώς αυτοί οι άνθρωποι ή απάνθρωποι όπως θέλετε τους αποκαλείτε, έχουν καλύψει την φύση τους και τα εγκλήματά τους πίσω από κατά τα άλλα σεβάσμιες και ευυπόληπτες οικογένειες με παιδιά και εγγόνια που σαν δημοσιογράφος είμαι υποχρεωμένος να τους προστατεύσω. Ξέρετε πόσα παιδιά τέτοιων οικογενειών έχουν οδηγηθεί στην αυτοκτονία; καταλαβαίνετε γιατί λοιπόν φτιάχτηκε αυτός ο νόμος; δεν μπορείς για παράδειγμα να κατηγορείς τον κάθε αθλητή για ντοπάρισμα χωρίς στοιχεία μόνο και μόνο για να αποδείξεις τη μοναδικότητα των πληροφοριών σου και βέβαια εδώ ανέφερα μόνο μερικά σημεία από τα με λύπη μου ομολογώ πάρα πολλά αρνητικά που βρήκα σε αυτά τα 'δημοσιογραφικά' blogs. Εκείνο βέβαια που με κούρασε ήταν το ...περιμένετε σε λίγο έρχεται η αποκλειστικότητα. Αυτή είναι η λογική της κλειδαρότρυπας που κάθε άλλο εκτός από εγκυρότητα δηλώνει. Κάτι άλλο που με ενόχλησε με κάποια από αυτά ήταν η μονομανία τους εναντίων συγκεκριμένων ανθρώπων αφήνοντας ακόμα και μένα που ζω μακριά από την Ελληνική καθημερινότητα με την υποψία ότι ενεργούν εντεταλμένα από συγκεκριμένους.

Ανάφερα προηγουμένως τα Ελληνικά των περισσοτέρων. Εκεί παραδέχομαι ότι έμεινα άφωνος. Ένας από τους λόγους και το έχω αναφέρει συχνά που ξεκίνησα αυτό το blog ήταν η φοβία μου ότι χάνω την επαφή μου, τουλάχιστον την γραπτή με τα Ελληνικά, μια γλώσσα πανέμορφη και τρομακτικά πλούσια. Δημοσιογράφοι του εβδομήντα που θυμάμαι εγώ εκτός από μαθήματα δημοσιογραφίας δίναν και μαθήματα Ελληνικών, τα κείμενα τους από μόνα τους ήταν δοκίμια γλώσσας και θα αναφέρω δύο μόνο ονόματα ιδεολογικά αντίθετων δημοσιογράφων, της Ελένης Βλάχου και του προσωπικού μου μέντορα, του Χρυσοστομίδη, του πατέρα του σημερινού γνωστού δημοσιογράφου και για κάποιους γνωστό και σαν Αντήνωρ από το Αντί. Πολλοί λοιπόν βρήκαν την δημοσιογραφική ευκαιρία να αρθρογραφήσουν σε αυτά τα blogs συχτηρίζοντας την άτιμη κοινωνία και τα κυκλώματα που δεν τους άφησαν να γίνουν δημοσιογράφοι παρ' όλες τις προσπάθειες τους και με έναν από αυτούς μάλιστα είχα και μια έντονη αντιπαράθεση. Κείμενα με απαράδεκτα ελληνικά, με γλαφυρότητα που θύμιζε έκθεση μαθητού της πέμπτης δημοτικού, πλημμυρισμένα με το εγώ τους και χωρίς να λένε τίποτα στο τέλος που απορούσαν γιατί δεν μπορούσαν να βρουν δουλειά σε εφημερίδα. Προσωπικά ένιωσα ότι και μόνο η απόρριψή τους αποδεικνύει ότι τελικά ο Ελληνικός τύπος έχει ακόμα ελπίδες! Αλλά δυστυχώς βρήκαν φιλοξενία στα ...'δημοσιογραφικά' blogs!

Βλέπετε λοιπόν ότι και η άλλη πλευρά έχει τις παιδικές της αρρώστιες που εάν δεν τις ξεπεράσει εκείνοι θα χάσουν το τραίνο της πληροφόρησης και της διάρκειας και πιθανώς της προσωπικής καταξίωσης που τόσο αποζητούν. Όσο για τα λεφτά το συντομότερο που θα καταλάβουν ότι είναι σχεδόν αδύνατο να βγάλουν λεφτά από ένα blog και τις αποκλειστικά ελληνικές επισκεψημότητες το καλύτερο γι αυτούς. Συνήθως τα site που βγάζουν λεφτά, προσοχή είπα sites και όχι blogs, είναι αυτά που έχουν να πουλήσουν ένα προϊόν ακόμα κι όταν αυτό λέγεται Τριανταφυλλόπουλος.

Και φτάσαμε στον 'δημοσιογράφο.' Την γνώμη μου για τον συγκεκριμένο την έχω πει και εκφράσει με διάφορους τρόπους και εδώ και αλλού, αυτό όμως δεν αναιρεί ότι έκανε την σωστή ενέργεια δημιουργώντας ένα e-zine και μάλιστα ένα καλοφτιαγμένο και πολύ προσεγμένο e-zine. Αυτό που θα πρέπει όμως να καταλάβετε όλοι σας είναι ότι ένα e-zine έχει πολύ δουλειά και την ανάγκη στελέχωσης σε επίπεδο εφημερίδας σε όλα τα επίπεδα. Μπορεί να μην χρειάζεται τυπογράφους αλλά χρειάζεται ITs και προγραμματιστές που πρέπει να βρίσκονται συνέχεια σε ετοιμότητα ειδικά ένα e-zine με συνεχόμενη ροή. Το εάν οι δημοσιογράφοι που συμμετέχουν στο συγκεκριμένο θεωρούνται, αντιμετωπίζονται και πληρώνονται σαν δημοσιογράφοι αυτό είναι μια διαφορετική ιστορία. Παράλληλα τα e-zine ελέγχονται και διέπονται από όλους τους νόμους που καλύπτουν τον τύπο αλλά παράλληλα έχουν και τα ίδια δικαιώματα και τα έσοδά τους πάλι εξαρτώνται από τις πωλήσεις του προϊόντος και όχι από τις ειδήσεις. Ακόμα και e-zine επιπέδου ABC δεν έχουν τόσες διαφημίσεις ώστε να καλύψουν τα έξοδά τους. Στην Ελλάδα αυτοί που ξεκίνησαν πολύ πετυχημένα πάντα κατά την άποψή μου τα e-zine ήταν οι αθλητικογράφοι, ο Τριανταφυλλόπουλος ήταν ο πρώτος που πέρασε σε ολόκληρο το πακέτο και ελπίζω να βρεθούν και άλλοι να τον μιμηθούν γιατί ο πλουραλισμός είναι το πιο σημαντικό στοιχείο της δημοκρατίας.

Όσο για τον υπουργό δικαιοσύνης θα τον συμβούλευα να ασχοληθεί περισσότερο με την ομάδα καταστολής ηλεκτρονικού εγκλήματος, δίνοντας τους περισσότερα χρήματα για προσωπικό και εργαλεία γιατί δυστυχώς οι εγκληματίες - που και βέβαια υπάρχουν στο ίντερνετ – είναι πάντα καλύτερα ενημερωμένοι και εξοπλισμένοι. Παράλληλα θα μπορούσε να οχυρώσει και να καλύψει αυτή την ομάδα με ένα καλύτερο νομικό πλαίσιο γιατί οι πραγματικοί κακοί του διαδικτύου είναι κάποιοι σαν τους εκατοντάδες παιδεραστές και όχι οι bloggers.

************************

Σας κούρασα σήμερα και φανταστείτε ότι δεν τελείωσα με αυτά που ήθελα να πω, ήδη φαντάζομαι χαμόγελο στο πρόσωπο του τρυφερού Φοίβου και να μου λέει ...τι τα θέλεις τώρα και ασχολείσαι; Αλλά θα ...τα ξαναπούμε σύντομα!

************************

e-zine! Ρωξάνη τι λες; Μήπως πρέπει να το ...ξανασυζητήσουμε;

************************

Και εγώ και η Δάφνη σας ευχαριστούμε όλους για τις ευχές σας! Και ελπίζουμε να σας δούμε και ...από κοντά!!!

************************

H φωτογραφία για να δείτε ότι έχουμε και ήλιο και ...καλοκαιρι αλλά πολύ περισσότερο για να δείτε ότι έχουμε ...πράσινο!

************************

πολύ φοβάμαι ότι θα σας ταλαιπωρήσω και με συνέχεια μιάς και θέλω να πω μερικά πράγματα ακόμα, αλλά θα σας αποζημιώσω σύντομα μιας και έχω καινούργια παιδική ιστορία!!!