Monday, June 25, 2007,6:38 PM
Χωρίς ...πολλά λόγια!
Επιστρέψαμε μετά από ένα Σαββατοκύριακο στη λίμνη και ...φωτογραφίες για απόδειξη!!!

Οχι πολύ πετυχήμενα αλλά είναι ο συνδυασμός ...τριών φωτογραφιών για να καταλάβετε τι σημαίνει ο ήλιος του μεσονυχτίου. Η ώρα είναι 1.30 μετά τα μεσάνυχτα, το φεγγάρι είναι στη κορυφή του δέντρου πάνω από την ομπρέλα και ο ήλιος που είναι στο πιο χαμηλό του σημείο στην δεξιά πλευρά ανάμεσα στη συστάδα των δέντρων!Η λίμνη ... από ότι κατάλαβες Στέλιο εδώ θα λύσουμε το ...εκπαιδευτικό πρόβλημα της Ελλάδας, η φωτιά είναι δίπλα για να έχουμε ...καύσιμα και οι μπίρες παγώνουν μέσα στη ...λίμνη!!!

Και πάλι η λίμνη, η βάρκα είναι για ...ψάρεμα!!!

Δηλαδή τι; Εσείς νομίζατε ότι θα έβγαζα τόσες φωτογραφίες και θα έλειπε η Δάφνη; Χα!

Η πίσω πλευρά των cottages, η κεραία είναι τελείως παραπλανητική και δεν υπάρχει σύνδεση με internet!!! :D

Η Δάφνη έτοιμη για την υποδοχή στο κάστρο!!! Το ...έργο τέχνης ...θα σας πω από κοντά!!! :D


Μια ακόμα φωτογραφία της λίμνης από την αριστερή πλευρά αυτή τη φορά!


Σιγά μη γλιτώνατε άλλη μια φωτογραφία με την μικρή πριγκίπισσα μου!!!

Άκουσα ότι στην Ελλάδα χτυπάτε πάνω από ... 40 βαθμούς οπότε καλύτερα να μην σας πω ότι εμείς φοράγαμε πουλόβερ το βράδυ ...δηλαδή μετά τις μια το βράδυ!!! ;D

Κουράγιο!!!

Labels: ,

 
Friday, June 22, 2007,2:04 AM
Ψυχραιμία Θανάση είναι ...Juhannus!!! Μέρος Β
Σε λίγες ώρες θα αρχίσουμε να φορτώνουμε το αυτοκίνητο με ότι μπορείτε να φανταστείτε συμπεριλαμβανομένων και αρκετών makkara, φιλανδικά λουκάνικα και όλα τα μικρά μας πόνυ σε όλα τα μεγέθη και θα αναχωρήσουμε για ... Juhannus!!! Όσοι από σας θυμάστε είχα γράψει και πέρσι εδώ και συνεχίζεται εδώ, για το ιδιαίτερο αυτό Σαββατοκύριακο, τη μέρα με τον ήλιο του μεσονυχτίου, έτσι κι εφέτος αναχωρούμε προς λίμνη με πρόγραμμα που συμπεριλαμβάνει μπάνιο στη λίμνη, sauna, makkara και Μους στα κάρβουνα και βέβαια μπίρα και κρασί.

Δεν θέλω να μιλήσω για αρρώστιες αν και η κατάσταση μου είναι περίεργη και μια κρίση που αντιμετώπισα χτες το βράδυ ήταν από τις πιο άσχημες που είχα μέχρι τώρα και με κάρφωσε κυριολεκτικά στο κρεβάτι για πολλές ώρες. Ίσως και γι αυτό δεν θέλω να γράφω περισσότερα γι αυτό. Μου αλλάξανε και τα παυσίπονα και μάλλον τα καινούργια δεν κάνουν αλλά και τα προηγούμενα άρχισα να τα συνηθίζω. Τέλος πάντων ας ξαναγυρίσουμε σε πιο ...ευχάριστα πράγματα.

Όσοι το έχετε ζήσει ξέρετε την απόλυτη ηρεμία που χαρίζει αυτό το Σαββατοκύριακο που το Ελσίνκι και κάθε μεγάλη φιλανδική πόλη μοιάζει με πόλη φάντασμα, όλοι έχουν εξαφανιστεί στα μικρά σπιτάκια στις λίμνες. Όσοι δεν το έχετε ζήσει είναι μάλλον αργά για να κλείνετε εισιτήρια αλλά με ένα καλό προγραμματισμό μπορείτε να το ζήσετε του χρόνου!!!

Η Δάφνη φυσικά έχει ετοιμάσει τις τσάντες της που συμπεριλαμβάνουν και τον Winnie και τον Τίκερ, διάφορα μικρά μου πόνυ σε διάφορα μεγέθη και χρώματα και φυσικά σωσίβια. Για όσους δεν ξέρετε υπάρχουν σωσίβια Winnie, μικρή γοργόνα και πριγκίπισσα!!! Εμείς τα έχουμε όλα και σύμφωνα με το πρόγραμμα τα χρειαζόμαστε όλα και μάλιστα ...φουσκωμένα μέσα στο αυτοκίνητο!!!

Και για να περνάμε στο μέρος Β του ...ψυχραιμία Θανάση, έχουν περάσει τρεις βδομάδες πια από την επιστροφή μου από την Αθήνα και τώρα μπορώ να κοιτάξω ότι έγινε την εβδομάδα που είχα έρθει στην Ελλάδα λίγο πιο ψύχραιμα και καλό θα ήταν να ξεκινούσαμε με μια σημαντική σημείωση.

Στις πέντε μέρες που μπόρεσα να μείνω στην Ελλάδα με τον τρόπο που ήρθα δεν θα μπορούσαν με τίποτα να γίνουν κριτήριο ούτε για τους λογούς που έφυγα αλλά ούτε και για τους λόγους της απόφασης μου να μην επιστρέψω. Ναι το πίνεις καφέ στον κήπο κάνοντας ελαφριά συζητησούλα με φίλους που σημαίνουν πολλά για σένα και ακούγοντας αγαπημένη μουσική κάπου στο βάθος είναι ιδανικό και υπέροχο, εξ ίσου υπέροχο είναι και το κάθεσαι σε μια ταβέρνα, σε ψάθινες καρέκλες με φίλους που αγαπάς κάνοντας χαβαλέ και τρώγοντας παιδάκια. Αυτό δυστυχώς που κάνει τη διάφορα είναι η καθημερινότητα η για να το τοποθετήσω καλύτερα, η ποιότητα που έχει η καθημερινότητα. Αυτά και για να απαντήσω σε μια ερώτηση που μου τίθεται συχνά, δεν σημαίνουν ότι δεν αγαπώ την Ελλάδα, κάνετε μεγάλο λάθος αν νομίζετε κάτι τέτοιο. Την Ελλάδα την αγαπώ υπερβολικά και το δείχνω καθημερινά προσπαθώντας να τιμώ την ελληνική μου ταυτότητα και παράλληλα με όποιο τρόπο μπορώ να προβάλω την Ελλάδα και την ελληνικότητα μου. Όσοι από εσάς έχετε ζήσει στο εξωτερικό ξέρετε καλά πόσο δύσκολο είναι αυτό, γιατί όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτή η μικρή χώρα έχει τόσους φίλους στο εξωτερικό όσους και εχθρούς (στη λέξη εχθρός κυριολεκτώ) και συχνά εμείς πρέπει να απολογούμαστε για αμαρτίες ενός μικρού ποσοστού Ελλήνων που ζουν στο εξωτερικό και που δυστυχώς ακούγονται περισσότερο από κάθε άλλον ενώ παράλληλα πρέπει να υπερασπιζόμαστε θέσεις που πολλές φορές δεν ασπαζόμαστε όπως για παράδειγμα την περίοδο πριν από τους ολυμπιακούς αγώνες που τουλάχιστον εγώ κουράστηκα να γράφω άρθρα το ένα μετά το άλλο υπερασπιζόμενος κάτι στο οποίο σε προσωπικό επίπεδο ...διαφωνούσα!

Ο λόγος που έφυγα από την Ελλάδα δεν έχει να κάνει με το πόσο αγαπώ η δεν αγαπώ την Ελλάδα αλλά με το πόσο μπορώ να προσαρμοστώ σε μια χώρα που κυριαρχούν Καραμανλήδες, Παπανδρέου, Πολύδωρες, Καρατζαφέρηδες, ο γελοίος νομάρχης Θεσσαλονίκης (ποτέ δεν θυμάμαι το όνομα του, τέτοια άρνηση!!!) Ευαγγελάτοι και τόσοι άλλοι και σας παρακαλώ μην μου πείτε ότι αυτοί δεν είναι η Ελλάδα γιατί αυτοί είναι που κυριαρχούν, αυτοί είναι που εκλέγονται με ποσοστά όπως αυτό το ανατριχιαστικό του νομάρχη Θεσσαλονίκης.

Μπορεί λοιπόν να πίνουμε το καφεδάκι μας με τους πολύ αγαπημένους μας φίλους και να ακούμε τη μουσική που θέλουμε αλλά η καθημερινότητα μας έρχεται σε συνεχή επαφή και πολλές φορές εξάρτηση με όλους αυτούς που ανέφερα παρά πάνω. Αυτούς όλους τους συμφέρει να υπάρχουν φακελάκια, ρουσφέτια, γαλάζιες και πράσινες γενιές, ο ρατσισμός που αυτοί οι ίδιοι που κλαίνε σήμερα στα παράθυρα θρέψανε για τόσα χρόνια! Και για να δανειστώ αγαπημένη φράση τρυφερού παριζιάνου, αυτοί είναι που με κάναν κοινωνικό εξόριστο και όσο θα υπάρχουν αυτοί εγώ αδυνατώ να επιστρέψω.

Θα ξαναγυρίσω και πάλι σε αυτό το θέμα αλλά θα σας δώσω ένα παράδειγμα καθημερινότητας που πολλοί πιθανώς το ζείτε συχνά αλλά εμένα με έβγαλε από τα ρούχα μου. Ταξίτζηδες!!! Θα μου πείτε τι ψάχνω τώρα αλλά τι να κάνω ήταν κάτι που με ...πλάκωσε από την πρώτη στιγμή μιας και τους είχα ανάγκη. Μεταξύ παγκρατίου που ήταν η θεια μου και Ηλιούπολη που έμενα δεν υπήρχε και δεν υπάρχει άμεση συγκοινωνία, έτσι ο καλύτερος τρόπος είναι το ταξί. Τα περισσότερα βράδια ερχόντουσαν οι φίλοι μου και με ...μάζευαν, έτσι γλίτωσα μέχρι που ένα βράδυ, νομίζω το προτελευταίο αποφάσισα να επιστρέψω με ταξί. Στάθηκα λοιπόν Φρύνης για όσους ξέρουν από Παγκράτι και ....περίμενα!!!

Πρωτο δυο φορές κάποιοι αφού μου ρίξαν μια ματιά πήγαν και στάθηκαν δέκα μέτρα μπροστά από μένα και φυσικά πήραν και οι δυο ταξί πριν από μένα. Τώρα θα μου πείτε γιατί κι εγώ δεν προχώραγα είκοσι μέτρα και να σταθώ μπροστά από αυτούς άλλα η καλύτερη απάντηση είναι ότι δεν είχα σκοπό να πάω Ηλιούπολη με τα πόδια αλλά αυτό το ξεπέρασα με ένα ...ψυχραιμία Θανάση!

Στη συνέχεια σταματάει ταξί άδειο με όλα του τα σήματα αναμμένα και ... που πας παλικάρι; Μιας και υπήρχε τέτοιο φιλικό πνεύμα ένιωσα άνετα και του είπα Ηλιούπολη!!! Αμέσως σβήσανε όλα τα φωτάκια και ο τύπος δεν είπε ούτε ένα καληνύχτα! Αφού ξεπεράσαμε άλλο ένα ζευγάρι που αποφάσισε ο καλύτερος τρόπος να δείξει τον σεβασμό του σε κάποιον που ήδη περίμενε ήταν να περάσει μόλις τρία τέσσερα μέτρα μπροστά του, ακολούθησε άλλος ταξιτζής που σταματάει και με το που ανοίγω την πόρτα λέει, και που πάμε; Ηλιούπολη, εγώ επιμένω να μην θέλω να πάω Κηφισιά η Χαλκίδα. Α! Λέει σοβαρός ο ταξιτζής, πλησιάζει η ώρα να παραδώσω και Ηλιούπολη δεν βολεύει!!

Κατά λάθος τη στιγμή που βγαίνω από το ταξί συνειδητοποιώ ότι εχω χάσει / ξεχάσει το πορτοφόλι μου και τηλεφωνώ τους φίλους μου δίνοντας στίγμα ώστε να έρθουν να με πάρουν. Έτσι λοιπόν αδιαφορώ για τα ταξί που περνάνε και απλά στέκομαι στο ίδιο σημείο για να είναι εύκολο για τους φίλους μου να σταματήσουν να με πάρουν. Σε λίγο σταματάει ταξί μπροστά μου με μια πολύ νεαρή κοπέλα στο πίσω κάθισμα ρωτώντας που πάω, του κάνω νόημα ότι δεν ενδιαφέρομαι και συνεχίζει σπινάροντας και τσαντισμένος! Ψυχραιμία Θανάση!!!

Μετά από πέντε λεπτά και αφού έχει πάρει επιβάτη μόλις στα δέκα μέτρα μπροστά από μένα σταματάει επόμενος ταξίτζης και φωνάζει, που πάμε; Τώρα ο καλός ταρίφας είχε μέσα στο ταξί έναν επιβάτη στη μπροστά θέση και μια γυναίκα στη πίσω και κανένας δεν θα μπορούσε να πει ότι εγώ είμαι κανένα μικρόσωμο παιδάκι, εμείς ...δεν πάμε πουθενά μαζί σου μεγάλε, εδώ το ψυχραιμία Θανάση χάλασε αλλά δεν μπορούσα να μην πω κάτι. Και γιατί ρε μεγάλε στέκεσαι εκεί; Γιατί ρε καραγκιόζη; Όποιος στέκεται εδώ σημαίνει ότι θέλει ταξί; Και δεν μου λες, που είχες σκοπό να με βάλεις στο FIATακι, αγκαλιά θα με έπαιρνες; το χειρότερο; Έκανε ότι άνοιγε την πόρτα του!!!

Δεν είμαι βίαιος άνθρωπος απεναντίας το εξαντλώ το θέμα στη συζήτηση ακόμα και σε θέματα που άλλοι δεν θα συζητούσαν καν, και το μέγεθος μου σε ύψος και πλάτος πάντα με βοηθάει στο να το ...ξανασκεφτονται όσοι θα επιθυμούσαν μια σύγκρουση μαζί μου. Ο μάγκας όμως ο ταξίτζης αδιαφορώντας για τους πελάτες του αποφάσισε να με ...περιποιηθεί αλλά αυτό τέλειωσε μέχρι που βγήκα στο φωτεινό δρόμο και ετοιμάστηκα να περάσω στη δική του πλευρά. Ούτε τον αριθμό τού αυτοκινήτου δεν πρόλαβα να δω.

Το γεγονός το συγκράτησα σαν κάτι ...γραφικό που μετά από μισή ώρα είχα ξεχάσει και στη θύμηση του μπορούσα μόνο να γελάσω. Όμως αν αυτή ήταν η καθημερινότητα μου αυτά τα πέντε λεπτά θα μου είχαν καταστρέψει τη μέρα και από όλο το σκηνικό το μόνο που έλειπε ήταν ο σεβασμός για τον συνάνθρωπο σε όλες του τις μορφές. Και μην μου πείτε ότι παίρνουν λίγα λεφτά, ότι έχουν γίνει λεωφορεία κλπ. τι δουλειά έχουν αυτά με την απλή ανθρώπινη συμπεριφορά; Και δυστυχώς έφερα εδώ το παράδειγμα του ταξίτζη αλλά αυτό το φαινόμενο επεκτείνεται παντού, και το παντού είναι δυστυχώς απόλυτο. Αυτή λοιπόν η καθημερινότητα μου εδώ είναι πολύ πιο ήρεμη, δεν με γεμίζει από εντάσεις και μου δίνει το ψυχικό περιθώριο να δημιουργώ ακόμα και με την οικογένεια μου. Και αυτός ο ταξίτζης είναι δημιούργημα όλων αυτών που με κρατάνε εμένα κοινωνικό εξόριστο (όλα τα δικαιώματα της έκφρασης ανήκουν στον Φοίβο!!!) και γι αυτό δεν επιστρέφω και το σκέφτομαι διπλά και τριπλά ακόμα κι όταν πρόκειται για διακοπές.

Τώρα κάποια πράγματα που μου κάναν εντύπωση, αυτοκίνητα! Δεν είμαι άνθρωπος των αυτοκινήτων και λατρεύω τα τρένα και τις μηχανές. Αλλά και όταν μιλάω για μηχανές μην φανταστείτε ότι είμαι ψωνισμένος, ίσα που ξέρω να αλλάζω λάδια όταν χρειαστεί και πάντα έπαιρνα παρόμοιες μηχανές. Για όσους ξέρουν στην Αγγλία είχα πάντα μια παλιά Norton 600cc, κατά περιόδους και όντας νεότερος πέρασα από Kawasaki και βέβαια κόλλησα επί μακρού με τις BMW έχοντας όταν πρωτο-κυκλοφορήσαν στην Αγγλία μια Κ1. στη Φιλανδία δεν είχα ποτέ μηχανή γιατί έτσι κι αλλιώς τι να την κάνεις αφού μπορείς να την κυκλοφορήσεις μόνο δυο μήνες, αλλά η Katri μου υποσχέθηκε όταν γίνω καλά να ...μου πάρει μια να σταματήσω να παραπονιέμαι!!! Και εχω φαγωθεί με μια συγκεκριμένη, την F 650GS!!! Αυτά για να καταλάβετε πόση σχέση εχω με τα μηχανοκίνητα. Λοιπόν στην Αθήνα είδα αυτοκίνητα που δεν είχα δει ποτέ στη ζωή μου, υπήρχε δε ένα τζιπ που είχα δει μόνο σε μια τηλεοπτική σειρά, το CSI και είδα στην Αθήνα τέτοια γιγάντια τζιπ να κυκλοφορούν στους διπλοπαρκαρισμένους δρόμους του παγκρατίου!!!

Το βράδυ που περίμενα τους φίλους μου έπαθα πλάκα από τα μοντέλα που περνούσαν από μπροστά μου. Και δεν νομίζω ότι αυτά τα μοντέλα κοστίζαν δέκα η είκοσι χιλιάδες άλλα πολύ, πολύ περισσότερα. Εδώ βέβαια έρχεται κάτι ακόμα που παρατήρησα στην Αθήνα και που πιθανώς να εξηγεί το που βρέθηκαν όλα αυτά τα αυτοκίνητα. Σε κάθε γωνία υπήρχε και μια τράπεζα. Εδώ στη Φιλανδία οι τράπεζες κλείνουν τα υποκαταστήματα τους το ένα μετά το άλλο και στην Αθήνα ο αριθμός τους ανταγωνίζεται τις πιτσαρίες. Φαντάζομαι αυτό θα είναι ένα τρομακτικό φαινόμενο για όσους ασχολούνται με τα οικονομικά.

Από την δεύτερη μέρα και υστέρα με πλάκωσαν οι πολυκατοικίες που συχνά ένιωθα ότι με πλάκωναν. Η Αθήνα σαφώς μου έλειψε και οι φίλοι μου πολύ περισσότερο αλλά θα δυσκολευτώ να ξαναέρθω στην Ελλάδα για περισσότερο από πέντε μέρες αν ξαναέρθω κάποια στιγμή. Πάντως θα υπάρξει και ...τρίτο μέρος!!!

**********************************

Εδώ μια σημείωση που έχει και να κάνει με τον πρόλογο του προηγουμένου post. Η Φιλανδία το εχω πει πολλές φορές, δεν είναι παράδεισος και απέχει πολύ από το να είναι τέλεια και σε άρθρα μου που κυκλοφορούν στη Φιλανδία στα περιοδικά και τις εφημερίδες που συνεργάζομαι συχνά αναφέρομαι για τα προβλήματα της και να είστε σίγουροι ότι όταν αυτά τα πράγματα αναφέρονται από έναν ξένο που για άγνωστο λόγο αγάπα αυτή τη χώρα πονάνε τους Φιλανδούς. Αλλά σε αυτό το blog δεν υπάρχει λόγος να αναφερθώ σε έκταση σε τέτοια πράγματα, όπως για παράδειγμα το πρόβλημα του αλκοολισμού που είναι και κοινωνικό φαινόμενο και που προβληματίζει και τους Φιλανδούς.

Αντίστοιχα στα φιλανδικά μου άρθρα είμαι πολύ προσεκτικός όταν μιλάω για την Ελλάδα για τον απλό λόγο ότι για να καταλάβεις ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζει μια χώρα θα πρέπει να έχεις και αντίληψη των κοινωνικών, ιστορικών και κλιματολογικών συνθηκών που οδήγησαν στην ύπαρξη του. Αυτό σαν απάντηση του γιατί δεν γράφω για τέτοια θέματα στο blog μου.

**********************************

Πριν από μερικές μέρες συνάντησα άλλον έναν καταπληκτικό Έλληνα επιστήμονα που τιμά την Ελλάδα στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στη Φιλανδία. Έναν χαμογελαστό γιατρό. Στην σκέψη του να γυρίσει πίσω η μόνη απάντηση που μπορούσα να του δώσω ήταν ...μείνε εδώ. Αν θέλεις να βοηθήσεις την Ελλάδα θα το κάνεις καλύτερα από εδώ παρά επιστρέφοντας σε μια καθημερινότητα που θα σε χώσει σε ένα γαϊτανάκι που συμπεριλαμβάνει τα πάντα ακόμα και τα φακελάκια. Μείνε εδώ φίλε μου, δημιούργησε, μεγαλούργησε και αν θέλεις επιστρέφεις στην Ελλάδα αλλά θα επιστρέψεις θέτοντας εσύ τους όρους και υποχρεώνοντας τους άλλους να τους σεβαστούν, αν γυρίσεις τώρα θα κάνεις καθημερινούς συμβιβασμούς και όταν θα το συνειδητοποιήσεις θα είναι πολύ αργά.

**********************************

Οι θεραπείες συνεχίζοντα, κάποιες στιγμές γίνονται απελπιστικά δύσκολες κάποιες άλλες πιο εύκολες. Δυστυχώς οι πόνοι μου συνεχίζονται κι έτσι οι γιατροί αποφασίσανε να με πάνε στο ...σφαγείο παρά τις διαφωνίες μου. Αν υπάρξει κάποια εξέλιξη και δεν μπορώ να γράψω, θα γράψει ο Asa!!!

**********************************

Οι φωτογραφίες είναι από το περσινό μας Juhannus με την μικρή μέσα στη λίμνη και από την Φρύνης παρκαρισμένη παντού και σε κίνηση!!!

**********************************

Hyvä Juhannus

Labels: ,

 
Friday, June 15, 2007,1:13 AM
Θανάση ψυχραιμία. Μέρος Α.
Λοιπόν κουράστηκα να μιλάω για αρρώστιες και φοβάμαι ότι κούρασα κι εσάς. Η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια και τα τελευταία χμμμ πενήντα χρόνια παίζει συνέχεια μαζί μου αλλά σε αυτά ακριβώς τα παιχνίδια οφείλεται αυτό που είμαι και αυτό που εχω εξελιχτεί. Έτσι σήμερα θα μιλήσουμε για ...άλλα πράγματα συμπεριλαμβανομένης και λίγης μπίρας, μονο που θα γίνει σε ...δύο μέρη!

Λοιπόν για να δούμε, ξέρω ότι είσαστε περίεργοι για το πως μου φάνηκε το ταξίδι μου στην Αθήνα και δεν εχω ξεφύγει με μικρές αναφορές. Όπως είπα και την παραμονή της αναχώρησης μου, αυτό το ταξίδι δεν ήταν το ‘νόστιμον ήμαρ’ αλλά ένα ταξίδι ...αποχαιρετισμού για έναν άνθρωπο που υπεραγαπώ, όσο σκληρή και εάν ακούγεται η λέξη ...αποχαιρετισμός κι όσο κι αν θέλω να ελπίζω ότι κάτι που μου είπε σε μια στιγμή διαύγειας, ότι μόλις γίνει καλά θα έρθει να δει την Δάφνη, θα γίνει πραγματικότητα.

Έφτασα στην Αθήνα περασμένα μεσάνυχτα Τρίτη και παραδέχομαι ότι ένιωσα ταυτόχρονα έκπληκτος και φοβισμένος από το καινούργιο αεροδρόμιο. Μάλλον πρέπει να ξεκινήσω διαφορετικά γιατί παραλίγο να το ξεχάσω και δεν θα έπρεπε. Φτάσαμε στο αεροδρόμιο του Ελσίνκι στη καθορισμένη μια ώρα πριν από την αναχώρηση με την Κάτρη. Την ώρα που έμεινε μετά τον έλεγχο διαβατηρίων την πέρασα κάνοντας βόλτες στην αίθουσα αναχώρησης προσπαθώντας να φανταστώ τι κάνω και τι πρόκειται να αντιμετωπίσω, όταν είδα δυο κυρίους να έρχονται με σταθερό βήμα προς τη μεριά μου. Η πικρή αλήθεια είναι ότι λόγω της δουλειάς μου συναντάω καθημερινά πολύ κόσμο και τις περισσότερες φορές είναι σχεδόν αδύνατο να θυμάμαι πρόσωπα και ονόματα και ακόμα χάρις στα γραπτά μου κατά περιόδους εχω έρθει και σε σύγκρουση με κάποιους οπότε ...απλά στάθηκα στο σημείο που βρισκόμουνα περιμένοντας να δω ...τι μου έρχεται. Αυτά βέβαια μέχρι που άκουσα, Ovi τι κάνεις; Και έτσι συνάντησα δυο φίλους, η καλύτερα blog-φίλους που ζουν στο Kuopio. Το συναίσθημα να σε αναγνωρίζουν και να σου μιλάνε κάποιοι που σε γνωρίσαν μέσα από τα γραπτά σου είναι πολύ παράξενο. Δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει αλλά με το blog εχω μια τελείως διαφορετική σχέση από αυτή που εχω με τα περιοδικά και τις εφημερίδες που γράφω και βέβαια μου φαίνεται αστείο όταν μερικές φορές κάποιοι μου λένε στη Φιλανδία ότι με αναγνωρίσαν ...από την φωνή μου. Φαντάζομαι η διαφορετικότητα είναι στο ότι με όσους διαβάζουν το blog μου υπάρχει και μια ιδιαίτερη με ένα δικό της τρόπο πολύ πιο προσωπική σχέση. Έτσι λοιπόν η επιστροφή στη πατρίδα έγινε με παρέα και πρέπει να ήμουν μεταξύ του που είμαι και τι κάνω τώρα γιατί με ρωτήσαν δυο τρεις φορές πως αισθάνομαι. Για να πω την αλήθεια ήμουν μέσα σε όνειρο και ακόμα δεν μπορούσα να πιστέψω ότι επιστρέφω.

Πλησιάζοντας στην Αθήνα προσπάθησα να βρω γνώριμα μέρη και φυσικά τα παραθαλάσσια φώτα μετά το Σούνιο, αμ δε! Δεν αναγνώρισα τίποτα, αν μου λέγανε ότι αυτό ήταν Θεσσαλονίκη θα το πίστευα, δεν είχα ιδέα που βρίσκομαι και προσπαθούσα απεγνωσμένα να τοποθετήσω το Κορωπί κάπου στα φώτα που έβλεπα από κάτω. Τώρα βέβαια θα θυμάστε ότι είναι παγκόσμια πια γνωστή η αίσθηση προσανατολισμού μου, έτσι αφού βάφτισα τα διάφορα φώτα με ότι τοπωνύμια μου ερχόντουσαν στο μυαλό και αφού άλλαξα στο μυαλό μου το χάρτη της Αττικής, έκλεισα τα μάτια μου και προσγειωθήκαμε!

Θυμάστε μαυρόασπρες ταινίες του 50 και του 60 με τον Χατζηχρήστος να φτάνει από το χωρίο στο σταθμό Λαρίσης; Ε, μια από τα ίδια! Μόνη διαφορά ότι αντί για ταγάρι κουβαλούσα σακίδιο! Για τα τσαρούχια ...δεν είμαι σίγουρος! Οποιαδήποτε φήμη ότι χάθηκα στο αεροδρόμιο είναι απόλυτα ψευδής και την διαψεύδω μετά μανίας!!! Ακολούθησα πιστά τις επιγραφές που ήταν κατατοπιστικές!!!

Πρώτη εντύπωση, όλοι χαμογελούσαν και όταν χρειάστηκε να ρωτήσω κάτι ο υπάλληλος της ασφαλείας σκίστηκε να με εξυπηρετήσει, τόσο που τσιμπήθηκα, γαμώτο σε λάθος χώρα προσγειώθηκα, σε λάθος αεροπλάνο μπήκα πάλι. Το καινούργιο αεροδρόμιο απλά εντυπωσιακό, η φάση που περνάει το αεροπλάνο πάνω από τον αυτοκινητόδρομο, σκέτο Heathrow!!! Όσοι προγραμματίζατε Λονδίνο, ξεχάστε το, ήρθε το Λονδίνο στο Κορωπί!!!

Δεν θα σας πω για τους φίλους μου που με περιμένανε, φαντάζεστε ότι όλοι μας ήμασταν ακόμα υπό την επίρροια του σοκ αυτού του ταξιδιού. Η Αττική οδός άλλο σοκ. Εγώ είχα μείνει στον περιφερειακό και κάτι φτιάχνανε εκεί πέρα αλλά ήταν μυστήριο από τις αρχές του 80. αεροδρόμιο Ηλιούπολη σε μισή ώρα, νομίζω, γιατί μιλάγαμε μέσα στο αυτοκίνητο! Είδα και τον Λυκαβηττό φωτισμένο από τον Υμηττό, πήρα και ματιά από Ακρόπολη και είχα αρχίσει να αισθάνομαι όμορφα. Το όμορφα άγγιξε το τέλεια μετά την πρώτη μπουκιά σουβλάκι με γύρο! Λυπάμαι που θα ξεφύγω από τον συνήθη προσεγμένο λόγο μου αλλά είχα πολλαπλούς ...οργασμούς!!! η συνοδεία από τζατζίκι, χωριάτικη και πατάτες ήταν ... θέλω τσιγάρο!!! Α, ναι ο κόσμος καπνίζει παντού στην Ελλάδα αν δεν το ξέρατε!!! Ο σερβιτόρος έπαθε λίγο σοκ και ρωτούσε και ξαναρωτούσε όταν του εξηγήσαμε με απόλυτη σοβαρότητα ότι θα μέναν ανοιχτοί όση ώρα χρειαζόταν γιατί μόλις είχα έρθει από τη Φιλανδία για να φάω σουβλάκι!!!

Όπως φαντάζεστε εκείνο το βράδυ είχαμε να καλύψουμε χρόνια και χιλιάδες χιλιόμετρα για να μην ξεχνάμε ότι κάποιους που άφησα παιδιά είχαν γίνει πια άντρες. Και για τους περίεργους, τη συντροφία μας συμπληρώνανε, καταιφάκια, μπακλαβαδάκια και ένα καταπληκτικό γαλακτομπούρεκο αλλά σας παρακαλώ μην πείτε τίποτα στη Κάτρη γιατί τρελαίνεται γι αυτά τα γλυκά. Σημείωση σημαντική, η πρώτη εντύπωση από την μετά-ολυμπιακή Αθήνα ήταν πολύ θετική και κάτι που άκουσα όταν ήρθε ο λογαριασμός το ξεπέρασα ρίχνοντας το στη διαφορά θερμοκρασίας.

Σημείωση δεύτερη και πολύ σημαντική. Ήρθα στην Ελλάδα ντυμένος καλοκαιρινά, αλλά φιλανδικά καλοκαιρινά, συνοδεύοντας την παρουσία μου και με καλοκαιρινό σακάκι, φιλανδικό καλοκαιρινό σακάκι!!! Από ότι καταλάβατε ... τελείως Χατζηχρήστος γιατί εμείς όταν λέμε 26 βαθμούς το ονομάζουμε καύσωνα και αρχίζουμε να σκεφτόμαστε τι air-condition θα αγοράσουμε και αυτά οχι κάθε καλοκαίρι γιατί υπάρχουν και καλοκαίρια που βρέχει σαν να είναι Οκτώβριος στην Ελλάδα.

Η Τρίτη ήταν μια προσωπική περιπέτεια γιατί είδα την θεια μου και είμαι πολύ τυχερός για οχι απλά με αναγνώρισε, αλλά είδαμε μαζί και ένα φωτογραφικό άλμπουμ που είχα μαζί μου με τα τρία χρόνια της Δάφνης από τη στιγμή που γεννήθηκε, είδαμε τις φωτογραφίες με τον Αι Βασίλη και γελάσαμε παρέα με τα καμώματα της. Τις επόμενες μέρες είχε κάποιες στιγμές που βρισκόταν μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου αλλά είμαι πολύ ευτυχισμένος αν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έτσι, γιατί συνέχεια με αναγνώριζε και μέχρι κάποιου σημείου μπορούσαμε πολλές φορές να κάνουμε μια λογική συζήτηση που πάντα περιστρεφόταν γύρω από την Δάφνη. Κάποια στιγμή που μέσα στη δραματικότητα της θα μπορούσε να είναι και αστεία ήταν όταν δημιούργησε ένα μικρό πανικό με το τι θα φάει η Δάφνη που δεν είναι μαθημένη στο ελληνικό φαγητό και θα έπρεπε να βρούμε σολομό για να της φτιάξουμε σούπα σολομό.

Νομίζω ότι η πιο επώδυνες στιγμές που έζησα δίπλα της ήταν αυτές οι στιγμές που είχε απόλυτη επίγνωση της κατάστασης της και το μόνο που μπορούσε να σκεφτεί ήταν η χαμένη της αξιοπρέπεια με τον τρόπο που την εγκατέλειπε το σώμα της και ένιωθε ότι είχε γίνει βάρος στους γύρω της. Η πιο καλές στιγμές ήταν όταν περιέγραφε τι θα κάνει όταν συνέλθει που ήταν αυτή η Ντίνα που θα μείνει για πάντα μέσα μου.

Σημείωση σημαντική και εκτενής. Όταν αρρώστησα πολλοί μου είπαν μήπως θα έπρεπε να σκεφτώ την επιστροφή στην Ελλάδα, νομίζω ότι είχα τα σωστά επιχειρήματα που δεν έχουν να κάνουν με την ικανότητα των γιατρών για το ότι έμεινα και συνεχίζω εδώ που είναι το σπίτι μου και η οικογένεια μου. Παρ’ όλο που δεν το θέλω τα εγκλήματα που συμβαίνουν στην Ελλάδα μη νομίζετε, με πονάνε κι εμένα και δεν σταματάω στη περίπτωση της Αμαλίας, αλλά έρχομαι λίγο πιο κοντά σε μένα.

Εδώ και ένα χρόνο η θεια μου τυραννιέται με τα νοσοκομεία και τους γιατρούς με τη λογική ότι έχει πάθει εγκεφαλικό και ότι είναι στην αρχή Alzheimer μπαίνοντας σε μια περιπέτεια που θα κρατήσει χρόνια. παρ’ όλες τις υποδείξεις του γιου της ότι κάτι δεν πάει καλά με τη διάγνωση και χρησιμοποιώντας σαν απόδειξη της αξονικές γιατροί και νοσοκομεία επιμέναν ότι όλα τα συμπτώματα είναι αποτέλεσμα του εγκεφαλικού, μέχρι που μια γιατρός μέρες πριν την επιστροφή μου στην Αθήνα υπέδειξε ότι κάτι είχε γίνει λάθος και απαίτησε καινούργιες εξετάσεις αποδεικνύοντας ότι η θεια μου είχε πάρει λάθος ...αξονικές και ανάλογα λάθος διάγνωση. Όλο το δεξιό μέρος του εγκέφαλου της ήταν πια γεμάτο όγκους και σταδιακά αρχίσανε να παίρνουν το αριστερό με αποτέλεσμα να χάνει το αριστερό μέρος του σώματος της και σταδιακά το δεξιό. Παράλληλα άρχισε να χάνει και την επαφή της με το περιβάλλον. Όταν πια ανακαλύψανε το ...λάθος ήταν πολύ αργά για οτιδήποτε, οχι ότι κανένας θα προλάβαινε τίποτα νωρίτερα απλά ίσως όλο αυτό το παίδεμα με νοσοκομεία και με νοσηλευτήρια για Alzheimer θα είχε αποφευχθεί. Το χειρότερο και αυτό συνέβη την ημέρα που έφτασα στην Ελλάδα, το νοσοκομείο ειδοποίησε τον γιο της ότι είχαν ...μπερδευτεί οι αξονικές και κάποιος άλλος είχε πάρει τη δικιά της. Δηλαδή κάποιος που πιθανώς είχε πάθει εγκεφαλικό είχε μάθει ότι είχε ...όγκους στον εγκέφαλο και είχε λάβει την ανάλογη πορεία. Δεν είσαστε σοβαροί! Δεν ξέρω αν πρέπει να ουρλιάξω η να αρχίσω να καταριέμαι όλους αυτούς που ...απλά μπερδεύτηκαν.

Την τρίτη το βράδυ συζητάγαμε με τον Γιάννη και λέγαμε ότι ναι τους αξίζει μια μήνυση αλλά ...ποιος έχει το κουράγιο να την κάνει με όσα συμβαίνουν; Δεν ξέρω. Αυτή τη στιγμή το μόνο που μπορώ να πω είναι... γιατί; Γιατί τόση ανευθυνότητα; Όσο κακοπληρωμένοι και αν είναι, όσο κι αν δουλεύουν με πενιχρά μέσα, όσο κι αν δεν έχουν το δυναμικό που χρειάζονται είναι δυνατόν να φέρονται έτσι; Είναι δυνατόν να είναι τόσο ανεύθυνοι και να παίζουν με ανθρώπινες ζωές; Έχουν καταλάβει ότι κάνουν έγκλημα κατά συρροή; Δεν ξέρω, νιώθω αηδιασμένος και τυχερός για άλλη μια φορά που ζω στη Φιλανδία κι ας εχω ζήσει και ζω τη περιπέτεια που ζω! Εκεί καταντήσαμε. Δεν μπορώ να μιλήσω άλλο για τη περιπέτεια της θειας μου γιατί συνέχεια με πνίγει η αηδία και ο πόνος γιατί παράλληλα με τη θεια μου στα χέρια όλων αυτών των τεράτων βυθίζεται μια ολόκληρη οικογένεια που απροετοίμαστη για το τι τους βρήκε έχει μπει στο τρέξιμο να σώσει ότι μπορεί. Και κατ’ έμενα το χειρότερο έγκλημα που κάναν αυτοί οι γιατροί είναι που άφησαν στον Γιάννη και στον κάθε Γιάννη για την κάθε Ντίνα την αμφιβολία για το αν θα μπορούσαν να κάνουν κάτι παραπάνω. Καταφέραν να μεταφέρουν το λάθος τους, το κομπογιαννισμό τους και την ανικανότητα τους στους ώμους της οικογένειας του ασθενή, και αυτό είναι ασυγχώρητο έγκλημα.

******************************************

Μετά το πρωινό σοκ από αυτά που μου είπε ο Γιάννης και σε μια προσπάθεια να μιλήσουμε για λίγο ο μικρός μου Γιάννης θέλησε να με πάει κάπου να φάμε ελληνικά και αποφάσισε να με πάει στη πλατεία της καισαριανης, μέρος που κάποτε τιμούσα συχνά και αγαπημένο μέρος για μεζέδες και για την μάνα του. Έτσι βρεθήκαμε κάποια στιγμή γύρω στις πέντε σε ψαροταβέρνα στη πλατεία καισαριανης. Σας παρακαλώ προσέξτε την τοπωνυμία γιατί σύντομα θα αρχίσω να γκρινιάζω, στη πλατεία Καισαριανής και οχι στη Marble Square εκεί που έτρωγε η Diana. Ένα μπουκάλι νερό, ένα τζατζίκι, μια καλαμαράκια, χταπόδι, χορτοκεφτέδες και ένα σαγανάκι γαρίδες, μια μπίρα και μια λεμονάδα! Κανένα κρασί Chateaux κάτι του 76, ούτε ο σεφ να έρθει να μας εξηγήσει το μυστικό μυρωδικό, όσο για την θέα, με τίποτα Notre Dame, πολυκατοικίες να μας κοιτάζουν από παντού με CD να κρέμονται στα μπαλκόνια (το φαινόμενο CD στα μπαλκόνια με ...εντυπωσίασε!!!), και ένα δρόμο που η κίνηση δεν σταμάταγε ποτέ. Ο δε σερβιτόρος μας έκανε χάρη από ότι κατάλαβα να μας σερβίρει και μάλλον θα έπρεπε την τελευταία φορά που ήμουνα στην Ελλάδα να του είχα σκοτώσει τη μάνα αλλιώς δεν δικαιολογείται ο τρόπος που πέταγε τα πιάτα στο τραπέζι. Εν μπορούσαμε να μείνουμε πολύ γιατί κάποια στιγμή η νοσοκόμα που μένει με τη θεια μου έτρεπε να φύγει έτσι μετά από μισή ώρα, σαράντα λεπτά ζητήσαμε το λογαριασμό και εκεί κόντεψα τα πάθω πλάκα. 68 ευρώ! Δεν κάνω πλάκα, εχω κρατήσει την απόδειξη γιατί έπαθα κάτι! Τι έγινε ρε μεγάλε Κουστώ; Με τα χεράκια σου τις μάζεψες τις γαρίδες και τις καθάρισες για να τις φάμε; Και αφού έκανες τέτοιο κόπο βρε καραγκιόζη γιατί της έβαλες σε πλαστική σακούλα από κατεψυγμένα που κομμάτι της έπλεε στη κόκκινη σάλτσα, για να είσαι υπάκουος στις εντολές περί συσκευασίας της ΕΕ; Ψυχραιμία Θανάση!!!

Αμ αυτό το τζατζίκι; Τι ήταν αυτό το τζατζίκι βρε μεγάλε σεφ; Γκουρμέ το άνηθο από πάνω η ήταν τα σκόρδα επιλεγμένης χρονιάς; Το αγγούρι τι ήταν; Ονομασία προέλευση; Για τους χορτοκεφτέδες σε καταλαβαίνω, είχα ήδη δει πόσο βρόμικα ήταν τα νυχιά σου, εμ βέβαια όλο το βουνό έτρεξες για να επιλέξεις τα χόρτα που θα έβαζες στους μοναδικούς κεφτέδες που μου πέταξες στο τραπέζι!!! Ψυχραιμία Θανάση!!! Η πρώτη μέρα πέρασε όπως πέρασε.

Τα επόμενα πρωινά ήταν βασανιστικά μέσα στη προσπάθεια επικοινωνίας με την Ντίνα και την ανικανότητα μου να κάνω οτιδήποτε να βοηθήσω. Τα βράδια άλλος κόσμος. Ξέχασα να σας πω για το πρωτο μου βράδυ. Βλέπετε εμείς οι βλάχοι στο Ελσίνκι έχουμε μάθει στην ησυχία. Άντε να ακούσουμε καμιά καρακάξα, άντε να δούμε και καμιά κίνηση στη γειτονιά, όλο και κάποιος λαγός θα περάσει, όλο και κάποια αλεπού θα φανεί άντε και ο σκατζόχοιρος της αυλής μας θα βγει για βραδινή βόλτα. Τέτοια κίνηση η γειτονιά.

Τρεις η ώρα ένας ...άσε μην το πω τώρα, με κατ’ εμένα άγνωστο σπορ μοντέλο ανοιχτό από παντού και το στερεοφωνικό στη διαπασών αποφάσισε να μην παντρευτεί κάτω από το δωμάτιο που κοιμόμουνα. Πάνω που δεν παντρευόταν ο τύπος σε ρυθμό ραπ κάτι από 50cents και Eminem πλακώνει ένας με μηχανάκι και ανταλλάσσουν κάτι ...ελληνικά! παρ’ επιπτοντως δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει στην Ελλάδα το πιο διάσημο όνομα δεν είναι το Γιώργος αλλά το μαλάκας. Μετά τις συστάσεις και τις αναφορές τους στην εκκλησία και τα θεια (Χριστόδουλε όπου και να πάω με κυνηγάς) μαρσάρανε και οι δυο τους και ...άντε πάλι αλλά είπαμε, ψυχραιμία Θανάση!!! Στις επόμενες τρεις ώρες μου επιτεθήκανε, κουνούπια, μηχανάκια, μια κρίση που με τράβηξε ένα μισάωρο μέχρι να πιάσουν τα χάπια μου, δυο τυπάδες που αποφασίσανε να λύσουνε όλες τις διάφορες τους κάτω από το μπαλκόνι και τέλος πάντων επιτέλους ...ξημέρωσε, αλλά είπαμε, ψυχραιμία Θανάση!

Μιας και είπαμε ξημέρωμα όσο και να σας φανεί περίεργο αυτό που με ενόχλησε περισσότερο στην Αθήνα ήταν το ...σκοτάδι. εδώ δεν έχει ποτέ τελείως σκοτάδι. Το καλοκαίρι όπως τώρα έχει για λίγο νύχτα και η νύχτα μοιάζει περισσότερο με σούρουπο στην Ελλάδα. Το χειμώνα υπάρχει ένα βαθύ μπλε χρώμα, ποτέ μαύρο κατάμαυρο και παραδέχομαι ότι το είχα ξεχάσει πόσο σκοτεινά είναι τη νύχτα. Και βέβαια το χειμώνα υπάρχει το βόρειο σελαρ πιο βόρεια και φυσικά το φως που βγάζει το χιόνι είναι μαγεία.

Λοιπόν επειδή εχω πολλά να γράψω για το πενθήμερο ταξίδι μου, η συνέχεια σε λίγες μέρες. Μην παραπονιέστε καιρό είχα να γράψω κάτι σε επεισόδια και μάλλον ξαναβρίσκω το εαυτό μου μετά την πρώτη μπόρα!

*********************

Οι θεραπείες μετά την πρώτη που με παίδεψε πάνε καλά και όλοι οι γιατροί φαίνονται πολύ αισιόδοξοι. Η αλήθεια είναι ότι και εγώ αισθάνομαι καλά απόδειξη ότι εχω επιστρέψει στο γράψιμο προς μεγάλη ανακούφιση του Asa. Παράλληλα επειδή η ζωή είναι ένα συνεχές παιχνίδι με γυρίσματα κάτι συνέβη την προηγουμένη βδομάδα που θα σας πω ...στο επόμενο μέρος!

*********************

Οι πόνοι δεν λένε να φύγουν και κάποιες στιγμές γίνονται χειρότεροι από πριν. Παράλληλα με τη θεραπεία συνεχίζουμε την έρευνα και σήμερα με είχαν πάλι χωμένο σε εξετάσεις για μια καινούργια ..ιδέα που είχε ο γιατρός μου. Στο τέλος της συζήτησης βέβαια ξαναγυρίσαμε στο ...άνοιγμα αλλά εγώ επιμένω να εξαντλήσουμε όλες τις άλλες πιθανότητες. Παράλληλα μου προσθέσανε και άλλα παυσίπονα.

*********************

Η Δάφνη μας έκανε ανακοίνωση σήμερα, θέλω να πάω καλοκαιρινές διακοπές ...ΤΩΡΑ!!!

*********************

Η φωτογραφία είναι από το τηλέφωνο μου, η ίδια που έστειλα και στην Κατρη από την Καισαριανή κάνοντας την να ζηλέψει!!!

Labels: ,

 
Friday, June 08, 2007,2:42 AM
Καλησπέρα, εδώ είμαι!!!
Από την αρχή που ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια φαίνεται ότι η ...χημεία έχει συνωμοτήσει εναντίον μου, ίσως να είναι παλιά χρωστούμενα μιας και κάποτε παρέδωσα κενή κόλα. Από την αρχή ότι φαρμακευτική αγωγή και να μου δώσανε, ότι φάρμακο η παυσίπονο και να πήρα, πρέπει να αντιμετωπίσω όλες, και το εννοώ όλες τις παρενέργειες που προκαλούν.

Έτσι ενώ τη Δευτέρα όλα πήγαν καλά κατά τις μια το ξημέρωμα Τρίτης αντιμετώπισα μια από τις χειρότερες κρίσεις που είχα αντιμετωπίσει μέχρι τώρα και όλα τα συμπτώματα από το χημικό κοκτέιλ, ακόμα και αυτά που ...δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίσω με βρήκαν. Ξημερώματα Τρίτης ξαναβρέθηκα στο νοσοκομείο και ο γιατρός μου αποφάσισε ότι μάλλον είχαν και είχα υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις μου. Η επομένη χημειοθεραπεία αναβλήθηκε για την ερχομένη Τρίτη και αυτά αφού περάσω μια σειρά από εξετάσεις πρώτα την Δευτέρα για να είμαστε σίγουροι ότι είμαι έτοιμος. Όσο για τους πόνους που συνεχίζονται ανεξήγητα, ο γιατρός πέταξε κάτι που δεν μου άρεσε καθόλου. Μετά από κάποιο αριθμό χημειοθεραπείες θα κάνουμε πάλι μαγνητική και αξονική και δεν ξέρω πως αλλιώς τις λένε και αν δεν βρούνε πάλι τι συμβαίνει τότε θα με ανοίξουν και θα πάνε ...ψάχνοντας.

Αυτή τη στιγμή αισθάνομαι πολύ κουρασμένος για να σκεφτώ κάτι τέτοιο. Την ώρα που μου βάζανε το κοκτέιλ κάποια στιγμή δεν ξέρω τι έγινε αλλά αισθάνθηκα κάποιο χέρι να μου χαϊδεύει τα μαλλιά και να μου λέει, έλα λίγο ακόμα και όλα θα πάνε καλά. Τις τελευταίες ώρες προσπαθώ να θυμηθώ τι έγινε και αν και ρώτησα τον γιατρό αν λιποθύμησα ή έγινε κάτι μου απάντησε ...συμβαίνουν αυτά. Τι μου συνέβη; Όλη την ώρα κρατούσα τα μάτια μου κλειστά και προσπαθούσα να σκέφτομαι την έκθεση που θα κάνω το Σεπτέμβριο. Ζωγράφιζα στο μυαλό μου και έστηνα καμβάδες και εικόνες. Θυμάμαι όταν κάποια στιγμή ένιωσα το χέρι μου να παγώνει και πόνεσα λιγάκι και ύστερα αυτό το χέρι. Και δεν θυμάμαι καν το πρόσωπο της.

Την Τρίτη όλη μέρα ήμουν σαν χαμένος, όσες φορές σηκώθηκα απλά ...ξαναξαπλωσα και δεν μπορούσα να διαβάσω, να δω τηλεόραση, ούτε καν να σκεφτώ δεν μπορούσα. Στέλιο, Μπεσσυ, προσπαθούσα να σκεφτώ το βράδυ που περάσαμε με την Μάρθα, το Μιχάλη, την Μάρθα και να ξαναθυμηθώ τα αστεία, τα γέλια και τις μορφές και συνέχεια χανόμουνα. Κάποιοι με πήραν τηλέφωνο και ούτε ξέρω τι έλεγα. Την Τετάρτη ήμουν καλύτερα. Τα κατάφερα ακόμα και να κάνω μερικά τηλέφωνα.

Αυτά τα γράφω σε ...δόσεις! την πέμπτη τη πέρασα από το καναπέ στο κρεβάτι και από το κρεβάτι στο καναπέ. Η Δάφνη είναι ενθουσιασμένη με τα κουτιά που έφερα από την Ελλάδα. Πήγα στην Ελλάδα με μια βαλίτσα και γύρισα με δυο βαλίτσες και ένα σάκο παραγεμισμένους με κουτιά και σαν να μην έφτανε αυτό περίμενε και ένα ...βέλγικο δέμα στο ταχυδρομείο!!!

Αυτή τη στιγμή εχω αρχίσει πάλι να πονάω και προσπαθώ να μείνω ξύπνιος γιατί για κάποιο περίεργο λόγο οι πόνοι με πιάνουν όταν κοιμάμαι ειδικά το βράδυ. Οξύμωρο, μόλις έγραψα βράδυ και κοίταξα έξω από το παράθυρο μου και μόλις ξημερώνει μετά από ένα μισάωρο υποθετικής νύχτας, απλά δεν φαινόταν ο ήλιος. Και είναι δυο και τέταρτο.

Λοιπόν, ένα από τα προβλήματα που αντιμετώπισα στην Αθήνα ήταν ...το σκοτάδι! Μου φάνηκε τόσο ...σκοτεινό που με μπέρδεψε. Ήταν σαν ξαφνικά να έχασα τον προσανατολισμό μου. Πολλοί με ρωτάτε πως μου φάνηκε η Αθήνα και η επιστροφή μετά από τόσο καιρό. Η αλήθεια είναι ότι εκτός από το αεροδρόμιο, την αττική οδό και το τραμ – το μετρό δεν πρόλαβα να το δω - που ναι με εντυπωσιάσανε, δεν είδα Αθήνα. Ήταν τόση η ανάγκη μου να δω ανθρώπους που αγαπώ και μου λείπουν και παράλληλα θέλω να πιστεύω ότι ήταν και η δική τους ανάγκη τέτοια να με δουν που το μόνο που είχαμε χρόνο να κάνουμε ήταν να αγκαλιαστούμε.

Και για όσους απορούν ναι οι φίλοι μου μόλις με παραλάβανε με πήγανε αμέσως να βρούμε ...διανυκτερεύον σουβλατζίδικο!!! Και για τους πιο περίεργους ναι έφερα μαζί μου πέντε πακέτα με ...πίτες!!!

Τσακώθηκα με έναν ταξιτζή και την επομένη φορά που θα μου πει κανένας ότι η Φιλανδία είναι ακριβή θα λαλήσω!!! Έπαθα πλάκα στην Αθήνα, με συγχωρείτε άλλα ...θα πω τα παράπονα μου άλλη φορά μιας και εχω φέρει και ...αποδείξεις μαζί μου!

Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να γράψω άλλο γιατί η προσπάθεια με ζαλίζει αλλά θα επανέλθω σύντομα!

Καλό ξημέρωμα σε όλους σας.

**********************

Πωλινάκι και άρεσε και ...απλά περιμένουμε εσένα!!!

**********************

Γιάννη συγνώμη που δεν τα κατάφερα αλλά απελευθερώθηκα κάπως την παρασκευή.

**********************

Συγνώμη από όλους σας, μακάρι να είχα χρόνο να ταξιδέψω από Κρήτη μέχρι Κοζάνη, Θεσσαλονίκη και Λήμνο να σας δω όλους. Ίσως την επομένη φορά!

**********************

Τώρα ακούω το δίσκο του Λουδοβίκου με τη Μαριώ!!! Στέλιο σε ευχαριστώ πολύ!

**********************

Η φωτο παλαιότερη αλλά τι να κάνω ...είναι το κέντρο του κόσμου μου!

Labels: , ,

 
Monday, June 04, 2007,12:01 AM
Γλυκέ μου Γιάννη,

Τις τρεισήμισι ώρες που χρειάσθηκα για να έρθω από το Ελσίνκι στην Αθήνα σκεφτόμουνα όλα αυτά που θα ήθελα να σου πω, και να είσαι σίγουρος ότι ήταν πολλά. Ήθελα να σου πω για τη μητέρα σου και να σε βεβαιώσω ότι όλα αυτά που για σένα είναι απλά ιστορίες από ένα μακρινό παρελθόν είναι όλα αλήθεια, ήθελα να σου πω για πάρτι με τους Beatles και καμπάνες παντελόνια που μόνοι μας ράβαμε τα λουλούδια με χρωματιστές κλωστές που κλέβαμε από την γιαγιά. Ήθελα να σου πω πως σε περιμέναμε να γεννηθείς και την ημέρα που γεννήθηκες.

Αλλά ύστερα όταν σε είδα να με περιμένεις στη πόρτα του σπιτιού σας, είδα έναν άντρα αποφασισμένο αν και πολύ κουρασμένο που δεν είχε καμιά σχέση με το τρυφερό μωρό που κράτησα πριν από πολλά χρόνια στην αγκαλιά μου λίγες μόλις ώρες μετά τη γέννηση σου.

Είναι τραγικό αλλά ώρες αφού ήρθα από αυτό το ταξίδι από την Αθήνα, επιτέλους στο σπίτι μου και στην αγκαλιά της κόρης μου, μετά από μια μακρινή βόλτα στο κοντινό μας δάσος με την Katri, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ο Καβάφης και αυτός ...μπερδεμένα. Σκέφτομαι το ταξίδι για την Ιθάκη που τόσο ονειρεύτηκε η μάνα σου, το ταξίδι για την Ιθάκη που τόσο θέλεις εσύ και τις Θερμοπύλες που και οι δυο σας ταχτήκατε να φυλάτε και δεν σου κρύβω ότι νιώθω ενοχή γιατί ίσως και εμείς, εγώ και ο Αντώνης δυο γενιές τώρα σας τάξαμε ακούσια να φυλάτε Θερμοπύλες ενώ εμείς διαλέξαμε – το διαλέξαμε τονισμένο – να ακολουθήσουμε τις σειρήνες μας και να χαθούμε στη περιπέτεια μιας Ιθάκης που πραγματικά ποτέ δεν θέλαμε να βρούμε.

Από τότε που έμαθες ότι αρρώστησα παίρνεις τουλάχιστον μια φορά τη μέρα τηλέφωνο και δεν μπορείς να φανταστείς πόσο κουράγιο μου δίνεις, όταν σου είπα για πρώτη φορά ότι αρρώστησα ήσουν ο μόνος που δεν είπε ...πως έγινε αλλά το μόνο που είπες ήταν ...ωραία και τι κάνουμε τώρα; Και αυτό ήταν που χρειαζόμουνα. ακόμα και όταν τα πράγματα μπλέξανε άσχημα κάποια στιγμή πάλι εσύ μου είπες, τι κάνεις τώρα μη σε παίρνει από κάτω και την ίδια στιγμή εσύ έδινες ένα δικό σου αγώνα που εγώ δεν τον ήξερα.

Τώρα που ήρθα στην Αθήνα δεν κατάφερα τίποτα άλλο από το να βρίσκομαι στα ποδιά σου, εύχομαι να έδωσα κάποιες στιγμές χαράς στη Ντίνα, αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι ήμουν ανίκανος να κάνω τίποτα περισσότερο. Αλλά και πάλι εσύ τα έκανες όλα. Με έκανες να ντρέπομαι για τα πόσα λίγα μπορούσα να κάνω, για τα λίγα που έκανα και να αναρωτηθώ πόσα πραγματικά μπορούσα να κάνω ανεξάρτητα της κατάστασης μου, βλέπεις εσύ είσαι ο πιο γενναίος από όλους μας.

Το ταξίδι στη Λαπωνία ήταν μια ανάμεικτη ιστορία και πολλές του στιγμές ένιωσα σαν να ήταν ένας αποχαιρετισμός και που φρόντιζα να το κρατάω καλά μέσα μου, ρουφούσα τον αέρα με μια μόνο ελπίδα να τα καταφέρω να επιστρέψω όσο πιο σύντομα γίνεται. Όταν έφτασα στο αεροδρόμιο στην Αθήνα οι φίλοι μου, μου είπαν ότι φαίνομαι χλωμός και ξέρεις καλά τι σημαίνει αυτό το ...χλωμός. Όταν έφευγα το Σάββατο το πρωί ένιωθα ζωντανός. Σε πέντε μέρες είχα δει ανθρώπους που αγαπώ και που σημαίνουν πολλά για μένα, οχι οικογένεια με τη στενή της σημασία αλλά για μένα η οικογένεια, και ήταν σαν να μου έχουν δώσει ενέργεια. Όλη τους η αγάπη έγινε ενέργεια που με δυνάμωσε και είμαι σίγουρος ότι το ήξερες ότι θα γίνει αυτό και ότι αυτό ακριβώς χρειαζόμουνα.

Πριν από μια βδομάδα η αυριανή μέρα και οι χημειοθεραπείες που ξεκινάνε σε μερικές ώρες φαινόντουσαν αδιάβατο βουνό, όταν ξεκινούσα την προηγουμένη Δευτέρα το βράδυ δεν ήξερα καν αν ήθελα να μπω σε αυτή τη διαδικασία. Τη Δευτέρα το πρωί αστειευόμασταν με την Katri για το μπαστούνι που θα χρειαζόμουνα και δεν ήταν ...αστείο με δυσκολία πια περπατούσα, αυτή τη στιγμή όλα μοιάζουν σαν έναν ακόμη λόφο.

Έγραψα οικογένεια και θυμήθηκα την οικογένεια μας τα τελευταία εκατό χρόνια, όλες οι σαπουνόπερες μαζί, αδέρφια που δεν γνωρίζονται και άλλα που μισιούνται, αγάπη, ηρωισμός, έρωτες, απάτη και έγκλημα αγκαλιασμένα, αλλά εγώ έφυγα και τα κοίταζα όλα από μακριά, αφήνοντας εσένα και τη μητέρα σου να τα αντιμετωπίσετε, πολλές φορές ακόμα και να υπερασπιστείτε τις επιλογές μου σε άλλους που δεν θα έπρεπε καν να έχουν άποψη. Κάποια στιγμή είπες ότι θέλεις να ακολουθήσεις τον δρόμο μου και το είπες δυνατά, δεν θα μπορέσεις ποτέ να φανταστείς πόσο περήφανο με έκανες. Αυτό που θέλω να πιστεύω ότι πρόλαβα να σου πω αυτή τη φορά είναι ότι εσύ θα πετύχεις σε αυτό το δρόμο, το ξέρω, είμαι σίγουρος γιατί έχεις ένα προσόν μεγάλο, σου λείπει κάτι που δυστυχώς αφθονεί γύρω μας ακόμα και μέσα στην οικογένεια η τους ...γαμπρούς μας, το ντεμεκ.

Ξέρεις ότι χρόνια τώρα γράφω ένα βιβλίο, την τελευταία φορά που ήσουν εδώ διάβασες τα πρώτα κεφάλαια, τα προσχέδια. Χρόνια τώρα το παλεύω και χρόνια τώρα όλο το παρατάω και όλο το ξαναρχίζω. Τώρα ξέρω τι λείπει και το μοναδικό που σκέφτομαι τις τελευταίες ώρες είναι ότι τώρα θέλω να το γράψω και να το τελειώσω γιατί από αυτό το βιβλίο έλειπες εσύ. Δεν εννοώ τον χαρακτήρα, τον Γιάννη που ήθελα εγώ να βλέπω αλλά αυτόν τον υπέροχο Γιάννη που πραγματικά είσαι. Αυτόν τον γενναίο Γιάννη. Βλέπεις αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, ο μόνος τρόπος που ξέρω, να το γράψω.

Λίγες ώρες πριν φύγω καθίσαμε παρέα στον άγιο Λάζαρο, σε μια πλατεΐτσα που έχει πολλές τραγικές στιγμές και άσχημες αναμνήσεις και για τους δυο μας, είπαμε πολύ λίγα αλλά θέλω να πιστεύω ότι τα είπαμε όλα γιατί θα ήθελα να πιστεύω ότι αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ πιο ισχυρά από τη σχέση αίματος και που δεν θα καταλάβουν ποτέ όλοι οι άλλοι που μας περιτριγυρίσανε στο ονομα της οικογένειας αυτές τις μέρες με τις μικρότητες τους και τις μικροψυχίες τους.

Από την αρχή που ξεκίνησε η περιπέτεια μου, όλοι και οι γιατροί μου λένε ένα πράγμα, ότι τη μισή δουλειά πρέπει να την κάνω εγώ και πρέπει να στηριχτώ στη σκέψη της Δάφνης. Και προσπαθώ, αλλά δεν φτάνει γιατί ξέρω ότι, ότι και να συμβεί η Δάφνη είναι καλά και θα είναι πάντα καλά αλλά εσύ μου έδωσες την ευκαιρία να πάρω αυτό το κάτι άλλο που έλειπε για να πάρω δύναμη.

Γλυκέ μου γενναίε Γιάννη, σε ευχαριστώ πολύ. Κουράγιο μικρέ μου ήρωα στις μέρες και τις βδομάδες που σε περιμένουν.

********************************

Μπέσυ, Στέλιο, Γιάννη Ορέστη, Γιάννη, Αλέκα, Βαγγέλη εσείς είσαστε η ...άλλη μισή οικογένεια μου και θα σας δω σύντομα, μετράω της μέρες σαν φαντάρος. Μάγδα, Μιχάλη, Μάγδα, Πωλίνα, Έφη, Σταμάτη, Γιώργο, Νίκο, Μαίρη, Έλενα η αγάπη σας με τύλιξε και η ενέργεια σας θα με συντροφεύει από αύριο στον αγώνα που δίνω. Σας ευχαριστώ.