Friday, January 25, 2008,12:01 PM
Οι εντιμότατοι φίλοι μου Νο3

Μια κραυγή και μια λέξη πολύ συνηθισμένη στη Φιλανδία και ασχολείται με την ανατομία του γυναικείου σώματος ήταν τα πρώτα πράγματα που άκουσα από την Μαρί την πρώτη φορά που την είδα στο μηνιαίο περιοδικό που συνεργαζόμουν εκείνη την περίοδο. Το γραφείο μου και πιο συγκεκριμένα ή καρέκλα μου ήταν πλάτη με τη θέση που καθόταν και έτσι δεν μπορούσα να την δω μόνο την ακούσω.

Για το συγκεκριμένο περιοδικό νομίζω ότι έχω ξαναμιλήσει, η λογική ήταν, ποιος θα προσλάβει έναν ξενόγλωσσο δημοσιογράφο ή οτιδήποτε άλλο με ειδίκευση στα ΜΜΕ, ελάτε εδώ να σας γνωρίσουν πρώτα και μετά θα δείτε πόσο εύκολα θα γίνεται γνωστοί, ελάτε κι εγώ έχω όλες τις γνωριμίες και τα μέσα να σας τακτοποιήσω. Στο μεταξύ δούλευες για το περιοδικό τσάμπα. Τώρα τι σημαίνει δούλευες για το συγκεκριμένο περιοδικό ήταν μεγάλη ιστορία γιατί δεν υπήρχε ακριβώς ...περιγραφή δουλειάς, από το κουβάλημα των περιοδικών μέχρι το καθάρισμα των γραφείων και το στήσιμο του περιοδικού ήταν μέσα στις υποχρεώσεις του καλού δημοσιογράφου, τουλάχιστον όπως το αντιλαμβανόταν ο ιδιοκτήτης. Εκεί μέσα κατάλαβα για πρώτη φορά κάτι που στη συνέχεια έγινε θέμα σε πολλές έρευνές μου. Οι χειρότεροι εκμεταλλευτές των ξένων είναι άλλοι ξένοι.

Και ο συγκεκριμένος κύριος είχε απλώσει τα δίχτυα του και σε μια σειρά από Φιλανδικά κέντρα για να βρίσκει ανάλογα θύματα και στο Φιλανδικό πληθυσμό και βέβαια πολλά άτομα ερχόντουσαν και από το Φιλανδικό ταμείο ανεργίας, βλέπετε ο κύριος έπαιρνε λεφτά από το ταμείο γιατί 'εκπαίδευε' κόσμο στα ΜΜΕ! Και βέβαια σιγά-σιγά ενώ ήσουν εκεί να γράφεις κείμενα έβρισκες τον εαυτό σου να διορθώνεις τα κείμενα από τις ταινίες του – ήθελε και να τις εξαγάγει στην Αγγλία – μέχρι να παίρνεις τηλέφωνα για διαφημίσεις. Και τον Asa εκεί τον πρωτογνώρισα.

Η ημέρα που με έφερε στο αμήν με τον Asa ήταν ένα βράδυ και αφού ο Asa είχε περάσει μια ολόκληρη μέρα μοιράζοντας με ένα αυτοκίνητο που κόλλαγε συνέχεια περιοδικά σε βιβλιοθήκες και καφετέριες μετά στην ...πρεμιέρα που έδινε ο εκδότης σε ένα από τα αποτυχημένα φιλμ του εκμεταλλευόμενος την οικονομική κατάσταση του Asa του ζήτησε να κάνει τον ...σερβιτόρο στο μπουφέ που ακολούθησε. Όταν η βραδιά τελείωσε και με τον Asa κομμάτια, ο κύριος εκδότης μπαίνοντας στην μπεμπέ του ευτυχισμένος από την επιτυχία της βραδιάς πέταξε στον Asa το αντίστοιχο ποσό των είκοσι ευρώ! Το μέρος που γινόταν η εκδήλωση ήταν γύρω στα δέκα χιλιόμετρα από όποια στάση, έτσι ο Asa θα χρειαζόταν αν δεν ήμασταν εκεί εκείνη τη στιγμή και κάποιοι άλλοι, τουλάχιστον εικοσιπέντε ευρώ σε ταξί για να πάει κοντά σε κάποια στάση. Τέτοια αγνή συμπεριφορά και να σκεφτεί κανείς ότι τότε ο συγκεκριμένος εκδότης είχε κλείσει δέκα χρόνια που ήρθε σαν μετανάστης στη Φιλανδία!

Τέλος πάντων, μου βγήκε και λίγο θυμός εδώ αλλά με τον συγκεκριμένο έχω πολλά ...χρωστούμενα! Η Μαρί λοιπόν είχε έρθει να δουλέψει στο συγκεκριμένο γραφείο σταλμένη από το ταμείο ανεργίας. Επειδή εγώ από την πλευρά μου δεν πέρναγα από εκεί κάθε μέρα και όταν πέρναγα δεν ήταν απαραίτητα εργάσιμες ώρες, την γνώρισα την τρίτη βδομάδα που δούλευε εκεί, για την ακρίβεια δεν μας σύστησε κανένας απλά την χιλιοστή φορά που άκουσα την συγκεκριμένη λέξη να βγαίνει από το στόμα της γύρισα να την δω και φυσικά πλησίασα και της συστήθηκα. “Α, ώστε εσύ είσαι ο Έλληνας;” Τώρα αυτό δουλεύει παράξενα με μένα, ίσως γιατί το έχω ακούσει και κάτω από συνθήκες που δεν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω και ...διασκεδαστικές. Τη συνέχεια θα δυσκολευτώ να την περιγράψω αλλά θα προσπαθήσω.

Η Μαρί έχει ένα παράξενο τρόπο να κάθεται, βάζει τα πόδια της κάτω από το σώμα της στο κάθισμα της καρέκλας και κάπως μαζεύεται έτσι ώστε όταν σηκώνεται να έχει την αίσθηση ότι παρακολουθείς μία κόμπρα να απλώνεται, γιατί βλέπετε ή Μαρί είναι ένα και εβδομήντα πέντε, χωρίς τακούνια! Η Μαρί φοράει και τακούνια που σε κάνουν να νιώθεις σαν τα ανθρωπάκια στην ιστορία του Γκιούλιβερ! Η Μαρί ήταν Emo πριν από τους Emo, μαύρο κορακί μαλλί με την φράντζα να της κρύβει αιώνια το ένα μάτι και να σε κάνει να θέλεις να την τραβήξεις για να σιγουρευτείς αν κοιτάζει εσένα, με ισχυρό μαύρο makeup, μαύρο μάτι, μαύρο κραγιόν και μαύρα νύχια, ντυμένη από πάνω μέχρι κάτω στα μαύρα και με καμιά δεκαριά σκουλαρίκια να φυτρώνουν από παντού! Πολύ αργότερα ανακάλυψα ότι έχει και μια σειρά από τατουάζ με πιο καταπληκτικό ένα με το πρόσωπο της κόρης της στο μπράτσο της, η Μαρί βλέπετε είναι και αυτό που λέμε, ανύπαντρη μητέρα.

Τώρα δεν ξέρω από που να αρχίσω γιατί όλα μου έρχονται ταυτόχρονα. Με τον πατέρα της μικρής, Iida το όνομά της, συζούσε στο Tampere για έξη μήνες. Όταν ανακάλυψαν ότι είναι έγκυος η μεν Μαρί αποφάσισε ότι αυτό το παιδί ήθελε να το κρατήσει, ο δε πατέρας ανακάλυψε ότι ήθελε να παντρευτεί και να γίνει επίσημα πατέρας. Έτσι ο άνθρωπος πήρε λουλούδια και ανθοδέσμη και την πήρε τηλέφωνο να συναντηθούν σε κεντρικό εστιατόριο. Η Μαρί δεν πήγε στο ραντεβού και το παλικάρι μετά από μια ώρα αναμονής πήγε στο σπίτι για να ανακαλύψει ότι η Μαρί ...είχε αλλάξει κλειδαριές!!! Η Μαρί μετά από σειρά τηλέφωνα του είπε ότι σαν πατέρας και βέβαια είχε δικαίωμα να αναγνωρίσει το παιδί και βέβαια θα έπρεπε να περνά όσο το δυνατό περισσότερο χρόνο μαζί του αλλά ...εκείνης της φαινόταν πολύ ρηχός και ανόητος για σύντροφος και ότι ...τέλος πάντων αυτά και αν ήθελε μπορούσε να πάει κάποια μέρα να μαζέψει τα πράγματα του!

Τώρα εσείς βέβαια δεν ξέρετε την Μαρί και φαντάζεστε ορμόνες και δεν ξέρω τι άλλο, εγώ που την ξέρω σας βεβαιώνω ότι εννοούσε την κάθε λέξη και βέβαια δεν υπήρχε δρόμος επιστροφής! Έτσι η Μαρί στα δεκαεννιά της έγινε μητέρα και όταν την γνώρισα εκείνο το μεσημέρι στο περιοδικό ήταν εικοσιεπτά χρονών. Είχε ήδη πάρει το πτυχίο νομικής με ειδικότητα στο Ευρωπαϊκό δίκαιο και επειδή δεν την εμπνέουν οι δικαστικές αίθουσες αποφάσισε να σπουδάσει δημοσιογραφία. Εμπνέαν, παράξενη λέξη αλλά για την Μαρί η έμπνευση είναι τρόπος ζωής. Ότι κάνει το κάνει γιατί την εμπνέει. Γιατί βλέπετε μετά από μήνες έμαθα ότι η Μαρί είναι γνωστή συγγραφέας στη Φιλανδία που γράφει με ψευδώνυμο και αρνείται να δείξει τον πραγματικό της εαυτό στα βιβλία της ή στα ενημερωτικά του εκδοτικού οίκου που εκδίδει τα βιβλία της. Τα βιβλία της έχουν κάνει ρεκόρ πωλήσεων – πάντα για τα Φιλανδικά μέτρα, - κυρίως στην ανατολική Φιλανδία, μιας και η Μαρί γράφει για τη ζωή της σε στιλ Μπουκόφσκι, για όσους τον θυμούνται, σε τοπική προφορά! Παράλληλα και παρ' όλες τις προσφορές – κάποιες οικονομικά πραγματικά θα την σώναν – συνεχίζει να εκδίδει τα βιβλία της με ένα τοπικό μάλλον τυπογραφείο παρά εκδοτικό οίκο κάπου στην ανατολική Φιλανδία!

Γιατί βλέπετε το αιώνιο πρόβλημα της Μαρί είναι τα λεφτά. Αρνείται κάθε μορφής βοήθεια και παλεύει πάντα μόνη της. Έτσι βρέθηκε στο περιοδικό, σταλμένη από το ταμείο ανεργίας, μιας και το αντικείμενο ήταν πιο κοντά στις σπουδές της. Τώρα αυτό το “Α, ώστε εσύ είσαι ο Έλληνας;” με ξάφνιασε και κάπως με έκανε να ξαναγυρίσω στη δουλειά μου αλλά σε δύο βδομάδες είχαμε την ευκαιρία να δουλέψουμε μαζί σε μια έρευνα που έκανα για το περιοδικό σε σχέση με του ξένους που υπηρετούν στο Φιλανδικό στρατό. Οι Φινλανδοί όπως ακριβώς και στην Ελλάδα υπηρετούν υποχρεωτικά με αυτό να είναι η μόνη ομοιότητα. Στο Φιλανδικό στρατό υπηρετούν αρκετοί ξένοι τα τελευταία χρόνια με την αύξηση των ξένων σε σημείο ότι έχουν δημιουργηθεί δύο διμοιρίες, μία στο Ελσίνκι και μία κάπου στα Ανατολικά που η γλώσσα είναι τα ...Αγγλικά! Μην σας κάνει εντύπωση, υπάρχουν και νεαροί Αμερικάνοι με Φιλανδικές ρίζες που έρχονται μετά από απαίτηση των δικών τους να υπηρετήσουν για να κρατήσουν τις ρίζες τους ή όπως σε περίπτωση ενός Έλληνα με μητέρα Φιλανδή που προτίμησε να υπηρετήσει εδώ από τον Ελληνικό στρατό. Υπάρχουν βέβαια ακόμα δύο στοιχεία, μέχρι πριν από λίγα χρόνια στη Φιλανδία δεν μπορούσες να έχεις διπλή υπηκοότητα και έτσι για να πάρεις το Φιλανδικό διαβατήριο έπρεπε και να υπηρετήσεις και τέλος τα παιδιά όλων των ξένων. Η εικόνα ενός στρατοπέδου με μία διμοιρία ...ξένων είναι αρκετά περίεργη και παραδέχομαι ότι με όλες τις αναμνήσεις μου από τον Ελληνικό στρατό το διασκέδασα!

Εκείνη λοιπόν την περίοδο είχα την ευκαιρία να γνωρίσω την Μαρί καλύτερα. Με τη γνωστή της μέθοδο η Μαρί προσπάθησε να με σοκάρει και έτσι μια βραδιά γυρνώντας από μια σειρά συνεντεύξεις με ρώτησε αν ήθελα μια μπίρα. Για να πω την αλήθεια χρειαζόμουν μια μπίρα και το μυαλό μου πήγε στο Ιρλανδέζικο παμπ που μαζευόμουν με τις σκούρες δερμάτινες πολυθρόνες. Αμ δε! Μήπως κατά τύχη έχετε δει ταινία του Καουρισμάκι; Ο Καουρισμάκι είναι Φιλανδός σκηνοθέτης, στιλ Αγγελόπουλος στις καλές του στιγμές όχι στις υπναλέες του, που έχει κινηματογραφήσει την Φιλανδική ψυχή. Είναι ο σκηνοθέτης που δείχνει τον Φιλανδό πέρα από κινηματογραφικά τρικ και φτιασίδια, χωρίς την εξευρωπαϊσμένη πλευρά του που υπάρχει στις μεγαλουπόλεις. Οι ταινίες του είναι συχνά μελαγχολικές και μιλάνε για αδιέξοδα πολύ ρεαλιστικά. Ένα από τα χαρακτηριστικά που αρέσει τουλάχιστον σε μένα, στις ταινίες του Καουρισμάκι είναι η χρησιμοποίηση φυσικών και καθημερινών σημείων, όπως τα παμπ της γειτονιάς, τους χώρους που κυκλοφορούν οι αλκοολικοί και ότι πιο λούμπεν στοιχείο. Αν δεν έχετε δει ταινία του σας τις συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Η Μαρί λοιπόν όταν έλεγε για μια μπίρα εννοούσε ένα μέρος βγαλμένο μέσα από τις ταινίες του Καουρισμάκι. Τόσα χρόνια μετά και θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια. Το πάτωμα τσιμέντο με σκορπισμένο παντού πριονίδι! Το μπαρ μικρό και ο μπάρμαν σαφώς μεθυσμένος. Μπίρα μόνο Karhu (σημαίνει αρκούδα στα Φιλανδικά και κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι ότι χειρότερο έχω πιει!) Τα τραπεζάκια και οι πάγκοι που ήταν σκορπισμένοι μέσα στον στενόμακρο χώρο όλα βαμμένα με πράσινη λαδομπογιά με τις πινελιές να φαίνονται πεντακάθαρα και κάποιους μαύρους λεκέδες που δεν υπήρχε περίπτωση να ρωτήσω τι ήταν. Μην φανταστείτε τώρα ότι ο μπάρμαν καταλάβαινε αγγλικά ή ότι είχε την καλή μπίρα κριμένη περιμένοντας μας. Οι θαμώνες, μια παρέα γύρω στα ογδόντα αλλά που μετά από λίγο καταλάβαινες ότι ήταν το πολύ σαραντάρηδες αλλά το πολύ αλκοόλ τους είχε μεταλλάξει, τέσσερις άντρες και δύο γυναίκες. Όσο και να προσπαθούσα δεν καταλάβαινα τίποτα, αλλά η Μαρί μου εξήγησε ότι μιλάγανε για την ...εφορία και τις επιστροφές που περιμένανε. Παραδίπλα ένα ερωτευμένο ζευγαράκι της ίδιας ηλικίας και στην ίδια κατάσταση μέθης και μετά μια κυρία που χόρευε έχοντας βγάλει την μπλούζα της και έχοντας μείνει μόνο με το σουτιέν. Η μουσική ...καραόκε!

Σε ένα τοίχο μια μεγάλη οθόνη τηλεόρασης που έδειχνε τους στοίχους τραγουδιών, suomi pop και ένας τύπος αξύριστος και μάλλον άπλυτος τα τελευταία χρόνια τραγουδούσε το eye of the tiger στα ...Φιλανδικά! Ξέρω ότι θα δυσκολευτείτε να το καταλάβετε, αλλά ήταν ...μαγεία! Σε λίγο η παρέα κάτι ρώτησε την Μαρί και εκείνη κάτι τους είπε που το μόνο που κατάλαβα ήταν το 'Έλληνας' και σύντομα βρεθήκαμε όλοι μαζί στο ίδιο τραπέζι, μετά από μια επίσκεψη ταυτόχρονα στην τουαλέτα προστέθηκε και το αναψοκοκκινισμένο ζευγαράκι με την κυρία να έχει μείνει μόνο με το σουτιέν. Η άλλη συνέχιζε να τραγουδάει και να χορεύει με τη συνοδεία ντουέτου μιας και είχε προστεθεί και δεύτερος τραγουδιστής πριν από λίγο ανάλογα μεθυσμένος.

Για όσους δεν ξέρω, και εδώ μάλλον θα πρέπει να αφαιρέσω τους γνωστούς Σουομέζους και όσους κατοικούν Φιλανδία ή έχουν επισκεφτεί το Zetor, Suomi pop είναι κάτι μεταξύ Ολύμπιανς του Πασχάλη και Άντζελα Δημητρίου πριν γίνει ...λαϊκή τραγουδίστρια. Σε αυτό προσθέστε και ότι ξένη επιτυχία μεταφρασμένη στα Φιλανδικά και όλα μαζί τοποθετήστε τα χρονικά κάπου μεταξύ εξήντα και εβδομήντα, τότε που έκανε θραύση η suomi pop! Ελπίζω να καταλάβατε!

Λοιπόν το βράδυ τελείωσε μετά τις δύο με εμένα να σκέφτομαι που βρίσκομαι, σε ποια χώρα, σε ποιο πλανήτη, να έχω τραγουδήσει στα ...Φιλανδικά Beatles και την Μαρί τελείως μεθυσμένη να μην ξέρει που πατάει και που βρίσκεται. Ευτυχώς οι ταξιτζήδες σε αυτή τη χώρα είναι συνηθισμένοι.

Για δύο μήνες γνώρισα κάθε παρόμοιο μέρος από εδώ μέχρι το Tampere, και όχι μόνο. Παράλληλα άρχισα να γνωρίζω και τους φίλους της Μαρί, ένα παράξενο συνονθύλευμα από φίλους, πρώην και νυν εραστές, άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας και επιπέδου οι περισσότεροι χωμένοι για τα καλά στο αλκοόλ σε σημείο που δεν πήγαινε παρά κάτω. Βρέθηκα σε γκαράζ συναυλίες πανκ και ανάμεσα σε εθνικιστές τυπάδες που θελαν να σκοτώσουν κάθε Ρώσο που περπατούσε σε αυτή τη χώρα, από αναρχικούς που θελαν να σπάσουν στο ξύλο γραββατομένους μέχρι ποιητικές βραδιές σε ένα αχυρώνα λίγα χιλιόμετρα έξω από το Ελσίνκι. Η Μαρί οδηγούσε και εγώ ακολουθούσα σε ένα κόσμο που με παρέσερνε όλο και πιο πολύ!

Χρειάστηκε μια επαγγελματική υποχρέωση που με κράτησε μακριά από το Ελσίνκι για δέκα μέρες περίπου για να καταλάβω τι συνέβαινε. Μέσα σε δύο μήνες είχα κι εγώ μεταλλαχτεί. Χωρίς να κάνω τίποτα με την Μαρί κόντευα χωρίς κανένα καλό λόγο να καταστρέψω αυτό που με την Κάτρη είχαμε στήσει με τόσο κόπο. Η Κάτρη μου είχε εμπιστοσύνη και όταν έλεγα ότι με την Μαρί ήμασταν απλά φίλοι το καταλάβαινε, αλλά υπήρχαν όλα τα άλλα που μας φθείραν. Δεν έχω ιδέα πως έγινε, απλά έγινε την δεύτερη μέρα που ήμουν εκτός σε μια βόλτα που έκανα στη πόλη που βρισκόμουν και αντί να βρω ένα μέρος να πιω ήρεμα ένα καφέ εγώ έψαχνα για το πιο άθλιο μέρος να πιω μπίρα! Και ήταν λες και είχα στο μυαλό μου ακριβώς την εικόνα αυτού που έψαχνα. Επιστρέφοντας ευτυχώς δεν χρειάστηκε να κάνω κάτι ιδιαίτερο, η Μαρί είχε έτσι κι αλλιώς προχωρήσει σε ένα νέο κύκλο και από τότε μείναμε πολύ στενοί φίλοι. Δεν συναντιόμαστε πολύ συχνά αλλά μιλάμε τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα. Και όταν λέμε μιλάμε εννοούμε για πάνω από μια ώρα. Βλέπετε την ίδια εποχή συνέβη και κάτι άλλο.

Η Μαρί χρειάστηκε να διακόψει το 'επαγγελματικό' της μέλλον με το συγκεκριμένο περιοδικό γιατί έπρεπε να χειρουργηθεί. Φυσικά το αλκοόλ και ο τρόπος που ζούσε την είχε καταστρέψει. Ένα βράδυ καθίσαμε σε ένα πάρκο μέχρι τις πέντε το πρωί, όπου και μου είπε για όλη της τη ζωή, για τα θέλω της και τα όνειρά της. Μου είπε όλα αυτά που τόσα χρόνια έθαβε μέσα της και δεν είχε ποτέ πει σε κανέναν, γιατί την τρόμαζαν.

Έφυγε από το σπίτι της στα δεκαεπτά γιατί το βράδυ των γενεθλίων της στο πίσω μέρος του σπιτιού της την βίασε ο καλύτερος φίλος του αδερφού της, όπως είπε και η ίδια ...δώρο γενεθλίων! Ο πατέρας δεν άντεξε την αλκοολική μητέρα και έφυγε την ίδια εποχή και ενώ όλοι περιμένανε ότι το σοκ θα άλλαζε την μητέρα τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα. Ούτε και ήξερε πως τα είχε καταφέρει μέχρι τώρα και η μία ιστορία ερχόταν μετά την άλλη σαν ποταμός, η μια πιο θλιβερή από την άλλη. Γι' αυτό η Μαρί έπαιρνε έμπνευση από τους άλλους, γιατί ήθελε να ξεφύγει από τις δικές της ιστορίες. Για την υγεία της δεν είχε μιλήσει σε κανέναν άλλο πέρα από εμένα και μια παιδική της φίλη από το χωριό. Μου την είπε γιατί μου είχε εμπιστοσύνη ότι ούτε κήρυγμα θα έκανα, ούτε θα προσπαθούσα απλά θα ήμουν κοντά της όταν με χρειαζόταν. Και ήμουν.

Η Μαρί έχει ένα προσωπικό τρόπο να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της, περπατάει. Περπατάει χιλιόμετρα με ένα σταθερό βηματισμό και ταχύτητα. Εκείνο το πρωί που εγώ γύρισα σπίτι μετά από όσα μου είχε πει εκείνη περπάτησε τριάντα χιλιόμετρα. Η θεραπεία και οι εγχειρήσεις αποδείχτηκαν πρόκληση για τους γιατρούς της, μιας και δύο φορές έχασε τη θεραπεία γιατί ήταν ...μεθυσμένη ή κοιμήθηκε κάπου με κάποιον και δεν το θυμήθηκε!

Μέσα σε όλα αυτά φαντάζομαι θα αναρωτιέστε τι γίνεται με την Iida. Η Iida είναι μια χαρά, η Μαρί μέσα σε όλη αυτή τη τρέλα είναι μια καταπληκτική μάνα και η Iida της έχει μεγάλη αδυναμία. Ο πατέρας της την βλέπει συχνά, παντρεμένος και με ένα ακόμα παιδί, και έχει προτείνει συχνά στην Iida να μείνει μαζί του. Ούτε καν να το σκεφτεί η μικρή, αλλά θα το καταλάβετε μόνο αν τις δείτε μαζί. Μακάρι εγώ με τη γυναίκα μου να έχουμε την ίδια σχέση με την Δάφνη με αυτή που έχει η Μαρί με την Iida. Είμαι και το καμαρώνω, από τους αγαπημένους της φίλους γιατί ζωγραφίζω και ποτέ δεν αντιμετώπισα σαν παιδί που τα πάντα συζητούνται μπροστά της σαν να είναι αόρατη και αδιαφορώντας για τα πόσα καταλαβαίνει. Είναι πανέξυπνη, καταπληκτική μαθήτρια και αθλήτρια και τώρα τελευταία και ηθοποιός μιας και την είδα σε σχολική παράσταση. Κάποια στιγμή της γνώρισα την Δάφνη και με συγκίνησε πολύ ο τρόπος που την αγκάλιασε και η δήλωση, αυτή είναι η μικρή μου αδερφή. Στη Μαρί έχω υποσχεθεί ότι αν συμβεί κάτι θα προσέχω την Iida κι ας μην είμαι ...ο νονός της!

Η Μαρί γράφει συνέχεια, γράφει σε χαρτοπετσέτες, σε post-it, σε χαρτάκια. Μετά παίρνει την μικρή και χάνεται για δυο τρεις βδομάδες στο χωριό της μάνας της κάπου στα ανατολικά στα σύνορα με την Ρωσία. Εκεί με τη βοήθεια μιας κοπέλας από την εκτυπωτική εταιρία τα μαζεύει όλα τα γραπτά της και τα κάνουν βιβλίο. Έχει κυκλοφορήσει δύο βιβλία και από ότι μου έχουν πει είναι περίεργα και κατατάσσονται στην post-punk λογοτεχνία πράγμα που σημαίνει ότι είτε έχει φανατικούς φίλους ή φανατικούς εχθρούς. Πάντως όλοι συμφωνούν ότι η χρήση της ντόπιας προφοράς είναι εντυπωσιακή και αυτό από μόνο του τα κάνει αξιόλογα. Το τελευταίο της βιβλίο δεν μου το δίνει ούτε θέλει να το έχω γιατί είναι εμπνευσμένο από κάτι που ...έχω γράψει και φυσικά δεν μου λέει τι! Της έχω εξηγήσει ότι δεν με πειράζει και ότι και να 'ναι της το χαρίζω, έτσι κι αλλιώς πολύ πιθανό για κείνη να το έγραψα! Η συνηθισμένη της απάντηση έχει να κάνει με σημείο της γυναικείας ανατομίας!

Η Μαρί είναι πολύ στενή μου φίλη και νομίζω ότι θα παραμείνει για πολύ έτσι, βλέπετε τους φίλους μου τους αποδέχομαι με τα καλά τους και τα ελαττώματά τους όσο μεγάλα κι αν είναι αυτά και γι αυτό τουλάχιστον επιδερμικά με τους πολλούς φίλους μου έχω πολύ λίγα κοινά. Παρά μέσα υπάρχει όμως αυτό το κάτι άλλο που δεν ξέρω πως λέγεται, ίσως χημεία, επικοινωνία, σεβασμός, αγάπη και πολλά άλλα ίσως και όλα μαζί και ταυτόχρονα που μας έχει ενώσει για δεκαετίες πια ακόμα κι όταν συναντιόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο σπάνια πια!

Η Μαρί αυτή την εποχή δουλεύει σε μια κινηματογραφική εταιρία και την έχει καταβρεί. Πριν από μερικούς μήνες μετακόμισε κιόλας από ένα πολύ θλιβερό μέρος που έμενε κοντά στο κέντρο του Ελσίνκι. Παλεύει βέβαια ακόμα με την υγεία της αλλά όσο δύσκολο κι αν είναι να το καταλάβετε αυτή είναι ζωή που έχει επιλέξει, αν κάποιοι την ακολουθούν είναι με δικό τους ρίσκο και ευθύνη. Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να είμαι ...εδώ όταν με χρειάζεται!

**************************

Για άλλη μια φορά δεν μπορώ να βάλω φωτογραφία, ίσως κάποια μέρα!
 
Friday, January 18, 2008,12:45 AM
Νέα
Χάθηκα αλλά είχα ανάγκη αυτή την απομόνωση για λίγο. Κατά κάποιο τρόπο είχα νιώσει ότι με το καινούργιο χρόνο όλα θα χανόντουσαν σαν κακός εφιάλτης και εγώ θα επέστρεφα με όλες μου τις δυνάμεις σε ότι έκανα και πριν. Ίσως και να χρειαζόμουν να πιστέψω κάτι τέτοιο και τα νέα χωρίς να είναι άσχημα με ρίξανε για λίγο.

Μετά από οκτώ μήνες και μια σειρά από θεραπείες τώρα ξέρουμε ακριβώς που βρισκόμαστε και αυτό είναι το καλό όπως είπα, απλά η περιπέτεια συνεχίζεται και αυτό είναι το κομμάτι που δυσκολεύομαι να ...καταπιώ! Λοιπόν στομάχι, συκώτι και νεφρό είναι καλά όσον τουλάχιστον αφορά τους όγκους που υπήρχαν. Το θέμα της πίεσης και το πρήξιμο του τελευταίου χρόνου είναι λόγο διαβήτη που είναι σε υψηλά επίπεδα και από χτες ξεκίνησα με ένα καινούργιο συνδυασμό φαρμάκων που από ότι μου είπε ο γιατρός είναι ολοκαίνουριος και πιθανώς να είμαι και ο πρώτος που το παίρνει στη Φιλανδία αλλά όλες οι ενδείξεις στην Αμερική δείχνουν ότι έχει άμεσα αποτελέσματα – κάτι που με κάνει να νιώθω και λίγο πειραματόζωο μιας και πρέπει να αναφέρω κάθε βδομάδα για παράλληλες αντιδράσεις ώστε να ξέρουν τι κάνουν.

Ο πόνος προέρχεται από τραύμα ή μελάνωμα (ανάθεμα κι αν κατάλαβα) και χρειάζεται εγχείρηση, αυτήν που προσπαθούσα να αποφύγω και θα γίνει μέσα στις επόμενες βδομάδες. Η εγχείρηση πρέπει να γίνει στο συγκεκριμένο νοσοκομείο (το αντικαρκινικό) με ειδικό γιατρό πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορώ να την κάνω ιδιωτικά γιατί πάλι στον ίδιο γιατρό θα πέσω. Και τέλος υπάρχει αυτός ο όγκος πίσω από το συκώτι που και είναι η αιτία του προβλήματος με την αδρεναλίνη αλλά που έχει αυξηθεί κατά ένα πόντο. Γι αυτόν τον όγκο δεν μπορούν να δουν ακόμα τι είναι και μετά από πολύωρη συζήτηση καταλήξαμε να μην γίνει εγχείρηση αλλά να τον παρακολουθούμε με μια σειρά εξετάσεις μια φορά τον μήνα. Τα πνευμόνια μου είναι ακόμα στη φάση δεν χρειάζεται καμιά θεραπεία γιατί οι όγκοι είναι πολύ μικροί και πιθανώς να μην σημαίνουν και τίποτα.

Εντάξει το μεγαλύτερο πρόβλημά μου ήταν ο πόνος και αφού μοιάζουν να ξέρουν τι τους προκαλεί και θα το τακτοποιήσουν, νιώθω καλύτερα. Για το πρόβλημα του διαβήτη πάλι το ξέραμε, έτσι κι αλλιώς είναι χρόνιο και θα το αντιμετωπίσουμε με λίγη προσπάθεια από μένα, το καλό είναι ότι δεν είχε άμεση σχέση με την καρδιά κάτι που μας ανησύχησε. Τώρα με το θέμα του όγκου, το παραδέχομαι ότι με ανησύχησε και έκανα μια βλακεία ...το έψαξα στο ίντερνετ και αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη για το τι βρήκα. Σήμερα επικοινώνησα με τη γιατρό μου και σαν μέρος της θεραπευτικής μου αγωγής μου ...απαγόρευσε να ψάχνω το ίντερνετ αλλιώς θα έρθει εκείνη να το αποσυνδέσει!

Αυτές τις ημέρες με δυσκολία έχω καταφέρει να κάνω οτιδήποτε και έτσι σήμερα ανέβαλλα το χώρο που ήθελα να κάνω την έκθεση μέχρι νεοτέρας!!! έχω ένα δυο θέματα ακόμα που ανέβαλλα και μια ομιλία που θα δυσκολευτώ να κάνω και αυτό μάλλον με έριξε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η αλήθεια είναι ότι τους τελευταίους δύο μήνες το μόνο που έχω καταφέρει να κάνω είναι να γράψω κάποια άρθρα και να κρατήσω κάποιες σημειώσεις για ένα καινούργιο project που δεν ξέρω πότε θα είμαι σε θέση να το βάλω μπροστά. Φυσικά και το Ovi για παιδιά αναβάλλεται και μου φαίνεται θα ξαναρχίσω να βλέπω ...startrek!

Άλλα ευχάριστα νέα, ο Πάτρικ πήρε πόδι γιατί ...κλαίει πολύ εύκολα αλλά ο αντικαταστάτης του δεν έχασε χρόνο κι έτσι τις τελευταίες δύο μέρες έχουμε τον Γιόρκο που μας έρχεται για παιχνίδι! Μόνο που έχω τις αμφιβολίες μου για το πόσο θα αντέξει ο συγκεκριμένος. Χτες αποφασίσανε να ντυθούν και η Δάφνη μεν φόρεσε την στολή του spiderman πετώντας μου συνέχεια ...ιστό, ο Γιόρκο όμως ντύθηκε ...πριγκίπισσα!!! κάτι που εγώ με τη γυναίκα μου βρήκαμε πολύ χαριτωμένο αλλά η Δάφνη έγινε έξαλλη γιατί θα της χαλάσει το φόρεμα!!! Λυπάμαι δεν έχω φωτογραφίες γιατί έτσι που πετάχτηκαν και οι δύό τους μας ξαφνιάσανε και φυσικά τα γέλια μας παρασύρανε και βέβαια μετά από λίγο επιστρέψανε στο δωμάτιο της Δάφνης κλείνοντας και την πόρτα πίσω τους!

************************

η φωτογραφία για να δείτε πόσο ...cool είμαστε ακόμα και χωρίς ...ήλιο!!!

************************

Χρόνια πολλά Αντώνη, Αντώνη, Αντωνία και Θανάση, Θανάση, Θανάση, Θανάση, Θανάση, Θανάση, Αθανασία και Αθανασία!!!

************************

Κοντεύω να τελειώσω με όλα τα mails. Έχουν μείνει αυτά των ...κολλητών μου που θα πάρω καλύτερα τηλέφωνο (παραπονιάρα Βελγίδα) και ενός Γάλλου που θα ήθελα να τον πάρω τηλέφωνο αν το ...είχε στείλει (την κάρτα την πήραμε!!! άρα και mails με τηλέφωνα μπορούμε να πάρουμε!)

 
Saturday, January 12, 2008,7:02 PM
Νέα, νέα, νέα
Τις τελευταίες μέρες δεν μπορώ να κάνω τίποτα και το εννοώ, περνάω την περισσότερη μου ώρα ακούγοντας μουσική, ούτε να διαβάσω δεν μπορώ παρ' όλο που η βιβλιοθήκη μου αυξήθηκε σημαντικά σε βιβλία την περίοδο των γιορτών. Με πολύ προσπάθεια απάντησα σήμερα κάτι mail που είχαν έρθει πριν τα ...Χριστούγεννα!!!

Πριν τις γιορτές ή γιατρός μου είχε πει με περίεργο ύφος ότι νιώθει λιγάκι ανήσυχη και έτσι κάναμε μια σειρά εξετάσεις που θα έδιναν απαντήσεις στην ανησυχία της την προηγούμενη Δευτέρα στις 8 το πρωί. Φυσικά την Κυριακή κοιμήθηκα ελάχιστα από την αγωνία και την Δευτέρα ήμουν στο χώρο υποδοχής από τις 7.30! Στις 8.40 ήμουν πάλι στο χώρο υποδοχής βάζοντας πουλόβερ, μπουφάν και καπέλα για να φύγω και έχοντας μάθει μόνο ένα πράγμα, ότι χρειαζόταν μερικές ακόμα εξετάσεις!

Έχω μάθει ότι με όλη τη προσπάθεια έχει αδυνατίσει σημαντικά η καρδιά μου, ότι η χαμηλή μου πίεση βρίσκεται σταθερά στο 13 και έτσι στα ήδη μπουκαλάκια φαρμάκων προστέθηκαν καινούργια που πρέπει να παίρνω καθημερινά και βέβαια ότι τους επόμενους μήνες με περιμένει μια υπερπροσπάθεια πρώτα να αποτοξινωθώ από τα παυσίπονα και δεύτερο να χάσω γύρω στα 25 κιλά που πήρα σε αυτή τη φάση και που δεν μπορώ να καταλάβω από που τα πήρα!

Αυτή τη βδομάδα λοιπόν έχω συνεχίσει εξετάσεις που έχουν συμπεριληφθεί και μια σειρά για την καρδιά μου και είμαι στην αναμονή για το καινούργιο ραντεβού την Τρίτη στις 9 το πρωί αυτή τη φορά! Αυτή η αναμονή είναι ότι χειρότερο που ζω τους τελευταίους μήνες και δεν με ενοχλεί τίποτα άλλο περισσότερο. Ακόμα και η εξαντλητική δίαιτα που ήδη άρχισε δεν με ενοχλεί αλλά αυτό το περίμενε, περίμενε, δεν το αντέχω. Αυτή τη βδομάδα έχω κοιμηθεί ελάχιστα, απλά κάθομαι και ακούω μουσική.

Το χειρότερο, ενώ όσο κάθομαι και ακούω μουσική το μυαλό μου γεμίζει προσχέδια από πίνακες, ιστορίες και παιδικά παραμύθια με το που κάθομαι στο γραφείο μου με το κίτρινο τετράδιο και καλοξυσμένο μολύβι ...λευκό! Λες και όλα ξαφνικά χάνονται από το μυαλό μου!

Η μικρή είναι καλά και έκανα το λάθος την προηγούμενη βδομάδα να υποσχεθώ κάτι – ακόμα να μάθω αλλά μαθαίνω σιγά σιγά! - της είπα ότι την άνοιξη θα πάμε στη Disneyland! Αποτέλεσμα , η βαλίτσα της είναι ήδη έτοιμη με την Barbie καλοχτενισμένη και περιμένει πότε θα φύγουμε, κάθε βράδυ με ρωτάει, μπαμπά είναι αύριο άνοιξη;

***********************

Τι σας έλεγα στο προηγούμενο post για το χιόνι, το κρύο και το σκοτάδι που ήρθε με την αναχώρηση του Γιάννη; Ορίστε η απόδειξη!!!

***********************

Mερικά ακόμα νέα, θυμάστε το φίλο μου τον Jouko, τον ηθοποιό; Τον Μάρτιο έχει πρεμιέρα με την Εθνική Όπερα της Φιλανδίας. Όταν πλησιάζει ο καιρός θα σας ενημερώσω καλύτερα και με φωτογραφίες μιας και θα βρεθώ σε μερικές πρόβες.

***********************

Η φίλη μου η Νίκη έβγαλε καινούργιο CD, τώρα σε ένα κόσμο Καρβέλιδων πως περιμένει να κάνει επιτυχία με ...Χατζηδάκη αυτό αποτελεί μυστήριο για μένα. Μόλις το παραλάβω, τα νέα είναι προχτεσινά, θα σας πω λεπτομέρειες!

 
Saturday, January 05, 2008,6:51 PM
Μία απορία...
Κάθε φορά που έχουμε φιλοξενούμενους κάτι συμβαίνει και μέχρι και ο ήλιος, ναι αυτός ο ήλιος που έχει να φανεί από τον Οκτώβριο εμφανίζεται!

Δεν κάνω πλάκα και παρακαλώ όλους εσάς που ζείτε εκτός Ελλάδας να μου πείτε πως γίνεται αυτό. Όταν έχουμε επισκέψεις από Ελλάδα όπως τώρα είχαμε εμείς για τα Χριστούγεννα, ο καιρός ανοίγει, τα σύννεφα λιγοστεύουν, η ανεμοθύελλες και οι ακατάπαυστες βροχές γίνονται ένας ελαφρός νοτιάς και ψιχάλες και ξαφνικά μέσα στο μέσο του χειμώνα είσαι σε θέση να δείξεις όλα τα αξιοθέατα.

Αλλά με το φεύγουν οι επισκέψεις πάρε ένα -7 σε ελεύθερη πτώση, να και το σκοτάδι που σου είχε λείψει και ο μετεωρολόγος προειδοποιεί ότι την επόμενη βδομάδα εκτός του ότι η θερμοκρασία θα πέσει κάτω από τους -20, από δευτέρα ξεκινάει το χιόνι με πρόβλεψη την τρίτη για χιονοθύελλα και όσο μπορούν να δουν και καλύπτει μέχρι την επόμενη Πέμπτη βλέπουν το πολύ στα ...δύο μέτρα λόγω συνεχής χιονόπτωσης, με λίγα λόγια θα κυκλοφορούμε με σκι μέσα στο Ελσίνκι.

Και δεν φτάνει αυτό, παίρνεις και μήνυμα στο κινητό: “Μόλις φτάσαμε, ήλιος λαμπερός και ζέστη, πάμε βόλτα παραλία να απολαύσουμε ήλιο. Το βράδυ σουβλάκι γιατί μας ...έλειψε!!!” κι εγώ σκέφτομαι, με λίγη τύχη τον Μάιο θα ξαναδούμε τον ήλιο!

*************************

Καλή χρονιά σε όλους σας!

Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν!!!

*************************

Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη και Ιωάννα – ελπίζω να μην ξέχασα κανένα Γιάννη – Χρόνια πολλά σε όλους σας και ότι επιθυμείτε να ...σας βρει!

*************************

Η Δάφνη με τη βοήθεια του Γιάννη ανακάλυψε ότι τα computer έχουν ...παιχνίδια!!! (p$^”£&*)


Labels: , , ,

 
Tuesday, January 01, 2008,11:11 PM
Οι εντιμότατοι φίλοι μου Νο2
Αυτό το κείμενο είχα σκοπό να το βάλω πριν αλλάξει ο χρόνος αντί για τα νέα με την Δάφνη, αλλά είπαμε ...το 2007 μην προγραμματίζεις τίποτα!!! Μετά ακολουθήσαν Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά με τον πυρετό να είναι στα 38 κι εμένα μόνιμα με το θερμόμετρο στο χέρι κι όλα πήγαν ...αέρα! Έτσι ο χρόνος πέρασε, ήρθε το 2008, η Δάφνη ετοιμάζεται να επιστρέψει στο νηπιαγωγείο κι εγώ επιστρέφω με μια σειρά απο ...post.

Η ιδέα μου ήρθε μετά από μια επίσκεψη φίλου, αλλά ενός από αυτούς τους εξαιρετικούς, καταπληκτικούς και μερικές φορές ...εκκεντρικούς φίλους που έχω κάνει χρόνια τώρα σε κάθε γωνιά της γης. Με τους περισσότερους η επικοινωνία μας περιορίζεται πια στο τηλέφωνο ή σε κάποιο mail αλλά αυτό που κάνει μοναδική τη σχέση μας είναι ότι δεν έχει σημασία η απόσταση ή ο χρόνος η σχέση που υπάρχει με όλους αυτούς τους ανθρώπους χρόνια τώρα δεν έχει αλλάξει στο παραμικρό! Ετσι από σήμερα και κατά περιόδους θα σας μιλήσω για κάποιους από αυτούς τους φίλους μου. Ο τίτλος “εντιμότατοι φίλοι μου Νο2” είναι γιατί το Νο1 δικαιωματικά ανήκει στον ...Κωσταντή που όταν το καλοσκέφτηκα έχει κερδίσει με την ...αξία του μια θέση του σε αυτή τη λίστα!

Όταν χτυπάει το τηλέφωνό σου κάποια απίθανη ώρα και η λεπτή φωνή από την άλλη πλευρά με τη βαριά ιρλανδέζικη προφορά σου λέει, “ελπίζω να έχεις ουίσκι στο σπίτι σου και στο μεταξύ πες σ' αυτό το αλητάκι που να με φέρει!” ξέρεις καλά ότι μόλις ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι σου, στη περίπτωση του Πωλ άντε καμιά ντουλάπα. Ευτυχώς λίγοι στον κόσμο καταλαβαίνουν τους Ιρλανδούς ειδικά αυτούς από το Μπέλφαστ όταν μιλάνε και έτσι είμαι σίγουρος ότι ο Φιλανδός ταξιτζής δεν έπιασε το ...’αλητάκι’, από την άλλη για τον Πωλ εκφράσεις σαν κι αυτή είναι απλά ...φιλικές!

Αλλά μιας και μιλάμε για ...φιλικές εκφράσεις εδώ πρέπει να κάνουμε μια σημείωση και να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα, σε ένα κείμενο που είναι μπλεγμένος Ιρλανδός από το Μπέλφαστ υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να συναντήσετε λέξεις ή εκφράσεις ακατάλληλες για ανηλίκους, γι αυτό όσοι είσαστε κάτω των δεκαοκτώ ή Εγγλέζοι απλά ...πηγαίνετε να δείτε τα μεσημεριανά προγράμματα στη τηλεόραση. Οι μεγαλύτεροι και μη Εγγλέζοι απλά συνεχίζετε να διαβάζετε.

Για τον Πωλ είχα ακούσει πριν τον γνωρίσω από την γυναίκα του που ζούσε στο ίδιο χωριό που ζούσα κι εγώ για μια μεγάλη περίοδο, στο δυτικό Yorkshire. Το πως και γιατί βρέθηκα να ζω εκεί είναι μεγάλη ιστορία που θα σας πω κάποια άλλη φορά, αλλά σε αυτό το χωριό έχω ζήσει μερικά από τα πιο ευτυχισμένα χρόνια της ζωής μου, υπήρξε για πολλά χρόνια η βάση μου και η αλήθεια είναι ότι μου λείπει πολύ. Αλλά για να γυρνάμε στον Πωλ, το βράδυ που γνωριστήκαμε συνέβησαν τα εξής απίθανα γεγονότα με τη σειρά που θα τα αναφέρω. Ανατινάχτηκε η ντουλάπα του δεύτερου δωματίου των ξένων που είχε στο σπίτι του, μας συνέλαβε η Σαουδαραβική αστυνομία, περάσαμε ανάκριση για τρομοκράτες και μετά από επέμβαση της βρετανικής πρεσβείας φάγαμε αυγά με μπέικον και λουκάνικα με τη συνοδεία ζεστής βότκας, ενός σερβιτόρου που μας συχαινόταν γιατί τρώγαμε γουρούνι όπως φρόντισε να μας επισημάνει μερικές φορές και ενός υστερικού υπαλλήλου της πρεσβείας που έπινε τσάι με έξη κουταλιές ζάχαρη και επαναλάμβανε συνέχεια ότι το βρετανικό διαβατήριο είναι κάτι που σε γεμίζει υποχρεώσεις και ότι εμείς οι ξένοι δεν θα έπρεπε να το παίρνουμε έτσι εύκολα.

Ο Πωλ καταβρόχθιζε με απίστευτη ταχύτητα λουκάνικα, μπέικον και αυγά ενώ ταυτόχρονα μιλούσε με αυτή τη βαριά ιρλανδέζικη προφορά που έλεγα προηγουμένως και με τέτοιο ρυθμό που ούτε εγώ ούτε ο υπάλληλος της πρεσβείας είχαμε την παραμικρή πιθανότητα να καταλάβουμε τι έλεγε ενώ εγώ είχα χαθεί στη μελαγχολία μου, μιας και η πιθανότητα να φωτογραφίσω έστω κι έναν μικρο σκουντ φαινόταν να απομακρύνεται με ταχύτητα. Αυτή ήταν η δεύτερη φορά που είχα προειδοποιηθεί με απέλαση και την τρίτη, που δεν θα μου έκανε εντύπωση αν συνέβαινε σύντομα, καιγόμουν και θα έπρεπε να γυρίσω στο Yorkshire να κουρέψω το γρασίδι!!!

Αλλά επειδή αυτή η ντουλάπα όλο και εμφανίζεται το καλύτερο που έχω να κάνω εδώ είναι να σας πω πως ανατινάχτηκε. Όπως φαντάζομαι έχετε ήδη καταλάβει ο τόπος είναι Σαουδική Αραβία, και ο χρόνος λίγο πριν ξεκινήσει η πρώτη εισβολή επί πατέρα Bush, και με τους ιρακινούς σκουντ να πετάνε κάθε τόσο πάνω από τη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ. Ενώ υπήρχαν τα συγκεκριμένα ξενοδοχεία να μείνουμε κοντά στο αμερικανικό στρατηγείο εγώ μετά από δεκαπέντε μέρες αποφάσισα να συναντήσω αυτό το παράξενο Ιρλανδό που τόσα είχα ακούσει από τη γυναίκα του και να του παραδώσω και το πακέτο που κουβαλούσα τόσες μέρες και αποδείχτηκε ότι περιείχε σώβρακα, δυο μπουκάλια ουίσκι και ένα δεματάκι με ζάχαρη!!!

Τα σώβρακα τα πέταξε πίσω από τον καναπέ, τη ζάχαρη την ακούμπησε πάνω στο τραπεζάκι προσεκτικά και τα δυο μπουκάλια ουίσκι τα καταναλώσαμε στις επόμενες τρεις ώρες παίρνοντας αποφάσεις υψηλού επιπέδου, όπως ότι η Sheffield United δεν θα έβλεπε ποτέ την πρώτη κατηγορία, – αρκετά χρόνια αργότερα διαψευστήκαμε και οι δυο – ότι ο Sean Connery ήταν ο καλύτερος James Bond, - εκείνη τη περίοδο είχαν εμφανιστεί άλλοι δυο νομίζω συμπεριλαμβανόμενου και του Roger Moore – και τέλος ότι εγώ θα μετακόμιζα αμέσως στο κυρίως δωμάτιο των ξένων, υπήρχε και ένα μικρότερο αλλά όπως μου είπε ο Πωλ κλείνοντας και το μάτι πονηρά είχε ήδη ...φιλοξενούμενο!

Τελειώνοντας και το δεύτερο μπουκάλι και χρειαζόμενοι ...επαναφόρτιση ο Πωλ πήρε το σακουλάκι με τη ζάχαρη και μου έκανε νόημα να τον ακολουθήσω. Αλλά πριν τον ακολουθήσω νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να σας συστήσω το Πωλ. Ο Πωλ είναι ο κοκκινομάλλης χαμένος αδερφός του Πίτερ Ουστίνοφ. Λίγο πάνω από το ένα πενήντα με ολοστρόγγυλη κοιλίτσα και πρόσωπο, με δαχτυλάκια σαν μικρά λουκάνικα που τα κουνούσε συνέχεια και μια καταπληκτική ενέργεια για το μέγεθος και ...γκουχ-γκουχ, ευτυχώς που δεν μπορεί να διαβάσει ελληνικά, το πάχος του! Ο Πωλ δίδασκε τότε αγγλική φιλολογία σε ιδιωτικά πανεπιστήμια και μετά από την Νότια Αφρική και μια μικρή περίοδο στις Φιλιππίνες, η Σαουδική Αραβία ήταν ο τρίτος σταθμός του και αυτός που είχε κρατήσει περισσότερο. Βέβαια στα χρόνια που έμεινε εκεί είχε την ευκαιρία να φτιάξει ένα καταπληκτικό σπίτι στο Yorkshire και παράλληλα να κάνει κάποιες έξυπνες επενδύσεις σε ακίνητα σε Αγγλία και Ιρλανδία ώστε να εξασφαλίσει τα γεράματα. Όταν τον γνώρισα υπολόγιζε ότι χρειαζόταν άλλα πέντε χρόνια για να τα παρατήσει τελείως και πιθανώς να επέστρεφε και να δούλευε σαν αντικαταστάτης καθηγητής στο York ή στο Sheffield τόσο ώστε να μην χάνει την επαφή του και κατά τα άλλα να ασχοληθεί με το ψάρεμα και τη συγγραφή. Έτσι τουλάχιστον έλεγε τότε!

Παρ' επιπτόντως την πρώτη φορά που πήγε σοβαρά για ψάρεμα, πήγαμε μαζί!!! Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Τέλος πάντων, ο Πωλ ήταν σε εικόνα ο κλασσικός Βρετανός καθηγητής της εποχής του, τουιντ σακάκια με μπαλώματα στους αγκώνες ή σαφάρι στιλ κουστούμια. Το στρογγυλό του σχήμα, το ντύσιμο του και το αεικίνητο στιλ τον έκανε αμέσως συμπαθητικό και όταν τον γνώρισα είχε δημιουργήσει έναν μεγάλο κύκλο φίλων ανάμεσα στους ξένους που ζούσαν την ίδια εποχή στη Σαουδική Αραβία, ειδικά μεταξύ γιατρών και νοσοκόμων που ήταν και η πλειονότητα.

Τώρα για όσους δεν ξέρετε, το αλκοόλ στη Σαουδική Αραβία απαγορεύεται και η τιμωρία τουλάχιστον τότε ήταν ...μαστίγωμα. Οπότε δεν υπήρχαν παμπ και κλαμπ και στα εστιατόρια δεν σερβιριζόταν κρασί εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις και στα παμπ που φιλοξενούν οι περισσότερες πρεσβείες, κυρίως η Αγγλική, Αμερικανική και Γερμανική σε αυτές τις χώρες. Οι ξένοι που ζουν σε αυτές τις χώρες για επαγγελματικούς λόγους μένουν σε ειδικά διαμορφωμένα οικοδομικά τετράγωνα όλοι μαζί, ανά εταιρία ή ανά εθνική ομάδα και βέβαια όταν πρόκειται για προμήθειες σε αλκοόλ ο καθένας κάνει τη καβάτζα του που σιγά-σιγά εξελίσσεται σε κάτι κοινοβιακό ή είναι Ιρλανδός και φτιάχνει το δικό του ...αποστακτήριο και το χώνει μέσα στη ...ντουλάπα όπως ο Πωλ. Γιατί αυτός ήταν ο φιλοξενούμενος του στο μικρο δωμάτιο και γι αυτό χρειαζόταν τη ζάχαρη. Ο αφιλότιμος είχε φτιάξει ολόκληρο αποστακτήριο και παρήγαγε το δικό του ουίσκι. Ο θεός να το κάνει ουίσκι, αυτό ήταν το ...νερό της φωτιάς!

Και να δείτε που το άτιμο με τη γλύκα της παρανομίας που το περιέβαλε πινόταν ευχάριστα, πιο ευχάριστα από κάθε black label που είχαμε σε παρακαταθήκη. Η απόλυτη γεύση και αίσθηση και βεβαία η παραγωγή συνεχής. Μιλάμε για μια σοβαρή παραγωγή, η Σαουδική Αραβία παρήγαγε καθημερινά 50,000 βαρέλια πετρέλαιο και ο Πωλ δέκα με δεκαπέντε μπουκάλια ουίσκι καθημερινά. Για τις πρώτες ύλες και ανταλλακτικά φρόντιζαν όλοι, έτσι το ουίσκι δεν χρεωνόταν εκτός του ότι ...έπρεπε να αρέσεις στον Πωλ για να έχεις πρόσβαση, πράγμα που απόκλειε τον περισσότερο εγγλέζικο πληθυσμό. Υπήρχαν και οι εξαιρέσεις των εξαιρέσεων, οι νοσοκόμες αλλά κι αυτό είναι άλλη ιστορία και στο κάτω κάτω της γραφής είπαμε κανένας δεν είναι τέλειος και ο Πωλ είχε και τις μικρές ...αδυναμίες του!

Ο ...προσδιορισμός αλητάκι από τους αγαπημένους του Πωλ, αλλά για τους Εγγλέζους φύλαγε κάτι άλλο, κλανιές με κάθε δυνατό προσδιορισμό, χοντροκλανιά, βρωμοκλανιά, αυτοκρατορική κλανιά, βασιλική κλανιά, κοντοκλανιά και ο κατάλογος ανεξάντλητος. Ο υπάλληλος της πρεσβείας που μας έκανε ..παρέα εκείνο το πρωινό που ανατινάχτηκε η ντουλάπα ήταν μαλακοκλανιά και με βρήκε απόλυτα σύμφωνο ο χαρακτηρισμός. Τέλος πάντων, έχοντας ανοίξει το πρώτο μπουκάλι από το ουίσκι του Πωλ ανακαλύψαμε ότι οι προμήθειες στη ντουλάπα ήταν λιγοστές και έτσι το γκαζάκι κάτω από το καζάνι άναψε στο φουλ και εμείς περάσαμε στο επόμενο δωμάτιο για να συνεχίσουμε. Σε λίγο στη παρέα προστέθηκε ένας Σκοτσέζος γιατρός και δυο νοσοκόμες από τη Σουηδία. Όταν φύγανε οι επισκέπτες εγώ με τον Πωλ συνεχίσαμε με ιστορίες από το Yorkshire και τους ανθρώπους του – και οι δυο μας λατρεύουμε αυτό το περίεργο μέρος – και κόντευε να φτάσει ξημέρωμα όταν στην αρχή ακούσαμε ένα περίεργο σφύριγμα και μετά ...απλά τρέχαμε για να σωθούμε. Στην αρχή όλοι νόμισαν ότι έπεσε σκουντ και γι αυτό η πυροσβεστική, ασθενοφόρα και αστυνομία φτάσανε με τρομακτική ταχύτητα ακολουθούμενα από δυο τζιπ με Αμερικανούς της στρατιωτικής αστυνομίας. Το σπιτάκι του Πωλ έβγαζε καπνούς και ενώ όλοι οι γείτονες μας καταλάβανε αμέσως τι συνέβη και γι αυτό φρόντισαν να εξαφανιστούν αμέσως, ενώ εγώ έψαχνα την φωτογραφική μου μηχανή για να βγάλω τον πρώτο μου σκουντ, οι αστυνομικούς μας περάσανε τα ...βραχιόλια βρίζοντας στα αραβικά. Όλη η γειτονιά μύριζε οινόπνευμα και ...ουίσκι!

Τώρα όσοι από εσάς ζήσατε στη Γλυφάδα ή στο Ηράκλειο της Κρήτης την εποχή του 70 ίσως να έχετε κάποια εικόνα, αλλά όπου πάει ο αμερικάνικος στρατός οι πόλεις υποφέρουν, από βανδαλισμούς, φασαρίες, κλοπές μέχρι βιασμούς οπότε ότι και να κάναμε εμείς φαινόταν πταίσμα. Αυτή είναι η μια πλευρά, η άλλη είναι ότι αφού κάνουν ότι κάνουν τα αμερικανάκια έρχεται μετά η πρεσβεία τους και τους βγάζει καθαρούς εκθέτοντας μόνιμα τις χώρες που τους φιλοξενούν και έτσι είναι λογικό όταν κάποιος άλλος ξένος κάνει καμιά ...μαλακία να την πληρώνει και για όλους τους άλλους. Στη δικιά μας περίπτωση οι Σαουδάραβες βρήκαν τους ...τρομοκράτες που ψάχνανε και ήταν έτοιμοι να μας φορτώσουν ακόμα και την εισβολή στο Κουβέιτ!

Τώρα αν στα ανωτέρω προσθέσετε και όσα είχαμε κατεβάσει με τη σκέψη ότι πάνω από τα μισά από όσα είχαμε πιει ήταν ...σπιτική παραγωγή τότε θα καταλάβετε ότι αυτός που υπέφερε στην ανάκριση δεν ήμασταν εμείς αλλά ο δύστυχος ο ανακριτής. Ένα ανθρωπάκι κοντούλικο και υπερβολικά αδύνατο που προσπαθούσε να βγάλει κάποια άκρη από τα αγγλικά ενός μεθυσμένου Ιρλανδού από το Μπέλφαστ και ενός ...Έλληνα, μιλάμε για το θέατρο παραλόγου. Αυτός να ρωτάει αν κάναμε βόμβα, ο Πωλ να του απαντάει ότι ο πατέρας του πολέμησε τους Εγγλέζους και αυτός δεν θα λυγίσει σε καμιά ανάκριση και εμένα να με έχει πιάσει το παράπονο που δεν κατάφερα να φωτογραφίσω τον ...σκουντ!!! Τσίρκο σκέτο!

Από ότι μάθαμε αργότερα ο Σκοτσέζος γιατρός καταλαβαίνοντας τι είχε συμβεί πήρε τηλέφωνο την πρεσβεία και έτσι πιστός στο ωράριο του που ξεκινούσε στις επτά ο μαλακοκλανιάς εμφανίστηκε, έκανε τις απαραίτητες συμφωνίες και διαπραγματεύσεις και μετά από μια ώρα μας αφήσανε ελεύθερους. Με τους συγκεκριμένους μαλακοκλανιές της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας έχω παλαιότερα χρωστούμενα, για το καλό των σχέσεων με τη χώρα που υπηρετούν – ακόμα κι όταν αυτή η χώρα έχει μια δικτατορία που εκτελεί εν ψυχρό παιδιά – είναι έτοιμοι να σε χώσουν στο πιο βαθύ κελί μη και χαλάσουν αυτές οι ...σχέσεις. Ένας τέτοιος θα μου μείνει αξέχαστος όταν με απελάσανε από το Βιετνάμ από το τρόπο που κούναγε την ουρά του στον κάθε καραγκιόζη ...αλλά τέλος πάντων!

Στις επόμενες τρεις βδομάδες φυσικά ...διορθώσαμε την ντουλάπα και σταδιακά επιστρέψαμε στην παραγωγή που αυτή τη φορά ήταν σταθερή, δεκαπέντε μπουκάλια την ημέρα. Η αστυνομία κατέγραψε το γεγονός σαν ανατίναξη κακοδιατηρημένης κουζίνας γκαζιού και ο Σκοτσέζος γιατρός είχε πάντα την αποθήκη του ...γεμάτη! Μετά από τρεις βδομάδες τα αμερικάνικα στρατεύματα εισέβαλαν στο Κουβέιτ και οι δρόμοι μας προσωρινά χωρίστηκαν αλλά από εκείνη την μέρα που έπεσε η ντουλάπα στο κεφάλι μας μας συνδέει μια καταπληκτική φιλία που δεν έχει να κάνει με απόσταση η με το πόσο συχνά επικοινωνούμε. Η επίσκεψη του στο Ελσίνκι κράτησε τρία μπουκάλια ουίσκι και μισό μπουκάλι Koskenkorva, δυστυχώς εγώ δεν στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων λόγο ειδικών συνθηκών, αλλά με συγχώρεσε. Φυσικά με συγχώρεσε τονίζοντας μου ότι δεν θα πρέπει να μου γίνει συνήθεια.

Σημαντικό το ένα μπουκάλι ήταν ουίσκι, το δικό μου. Τα άλλα ήταν ...νερό της φωτιάς που είχε φέρει μαζί του. Τώρα στο Yorkshire και συνταξιούχος είχε όλο το χρόνο να βελτιώσει τη συνταγή του και να ανατινάξει όσες ντουλάπες θέλει! Το νερό της φωτιάς συνεχίζει να είναι γλυκό, βλέπετε πάλι ήμασταν στην παρανομία, αυτή τη φορά από τη Κάτρη που πρόσεχε τι και πόσο έπινα και αυτός ο χοντρούλης Ιρλανδός δεν της γέμιζε το μάτι.

Ο Πωλ έχει πάρει σύνταξη εδώ και δώδεκα χρόνια και έχει αποσυρθεί τελείως από τη διδασκαλία, η γυναίκα του πέθανε πριν από δέκα χρόνια και τώρα συζεί με μια ...Σουηδέζα νοσοκόμα από την εποχή της Σαουδικής Αραβίας. Το βράδυ που έμεινε εδώ μιλήσαμε για το Yorkshire, τίποτα δεν έχει αλλάξει, για το αγαπημένο μας παμπ, ούτε εκεί έχει αλλάξει τίποτα και η Carol συνεχίζει να σερβίρει Yorkshire bitter, για το μοναδικό ψάρεμα που πήγαμε παρέα και κοντέψαμε να πνιγούμε σε ένα ποτάμι προς τη Σκωτία στους πενήντα πόντους – τόσο μεθυσμένοι ήμασταν!!! Για χάρη της ιστορίας όμως σας ενημερώνω ότι και οι δυο μας επιστρέψαμε σπίτι μας με ..ψάρια. Πριν φτάσουμε στα σπίτια μας περάσαμε από το τοπικό fish and chips μαγαζί!!!

Θυμηθήκαμε ένα σαφάρι που κόντεψε να ξεκινήσει εμφύλιο πόλεμο στην Ουγκάντα, μιλάμε για πολύ τρέλα, για το βράδυ στο Μπέλφαστ που μας την έπεσε η εγγλέζικη περίπολος και εγώ μαγνητοφωνούσα τις διαπραγματεύσεις για να περάσουμε το μπλόκο ενώ τρεις από την παρέα μας ήταν οπλισμένοι έτοιμοι για όλα και τέλος μιλήσαμε και για το βιβλίο που και οι δυο θα γράψουμε κάποτε για τις περιπέτειες μας αλλά που και οι δυο μας ξέρουμε καλά ότι δεν θα το κάνουμε ποτέ. Ο Πωλ είναι εξηντατριών χρονών και το μόνο που θέλει είναι να πάει στο παράδεισο μεθυσμένος τραγουδώντας Ιρλανδέζικα τραγούδια, προσπάθησε να μάθει ένα στη Δάφνη αλλά δεν νομίζω ότι η Δάφνη καταλάβαινε τι ήθελε αυτός ο γέρος που μύριζε οινόπνευμα. Εμένα αυτή η επίσκεψη μου έκανε πολύ καλό και με έκανε για μια άλλη φορά να νιώσω πολύ πλούσιος με όλους αυτούς τους υπέροχους φίλους που έχω!

********************************

Φυσικά θα με συγχωρέσετε αλλά δεν μπορώ να βάλω φωτογραφία του Πωλ, (για ευνόητους λόγους) αλλά νομίζω μια της πριγκίπισσας μου θα σας αποζημιώσει. Εδώ με το κάστρο της Χιονάτης που έφερε ο Άι Βασίλης!!!

********************************

Σήμερα νιώθω καλύτερα και πιο αισιόδοξος, είπαμε το 2007 ...τελείωσε. Αύριο ξεκινάει πάλι το βάσανο με τους βρικόλακες αλλά είπαμε ...πείσμα!!!

Labels: ,