Monday, March 24, 2008,3:49 AM
Κυριακή του Πάσχα!
Η θερμοκρασία έξω είναι στους -12 βαθμούς, παγωνιά και τα πάντα είναι στρωμένα με χιόνι. Λίγες ώρες πριν τελειώσει η Κυριακή του Πάσχα και τα πάντα θυμίζουν Χριστούγεννα, ειδικά μιας και τα Χριστούγεννα δεν χιόνισε καθόλου.

Το Πάσχα στη Φιλανδία δεν θυμίζει με τίποτα Ελλάδα και ακόμα και η γυναίκα μου λέει ότι το Πάσχα αξίζει να το ζεις μόνο στην Ελλάδα. Ακόμα και τα Πάσχα που έχω ζήσει στην Αγγλία ήταν πιο ζωντανά από αυτά της Φιλανδίας. Φυσικά υπάρχουν Πασχαλινά έθιμα, ένα ανακάτωμα Χριστιανισμού με παγανιστικά έθιμα, μην ξεχνάτε ότι οι Φινλανδοί γνώρισαν τον Χριστιανισμό τον Χριστιανισμό τον 16ο αιώνα!

Το Πάσχα εδώ είναι κλειστά οικογενειακό και το μόνο που υπάρχει από τα Χριστιανικά έθιμα είναι κάτι σχετικά πρόσφατο, έχει γύρω στα 15 χρόνια ζωή, το Μεγάλο Σάββατο γίνεται αναπαράσταση της Σταύρωσης στα σκαλοπάτια του καθεδρικού ναού μια ουσιαστικά προσεγμένη παράσταση από επαγγελματίες ηθοποιούς. Παρ' όλο το κρύο οι συγκεντρωμένοι πρέπει να ήταν γύρω στις δυο τρεις χιλιάδες, και στη συνέχεια μοιράστηκαν σε όσα παμπ είναι ακόμα ανοιχτά, μαγειρίτσα και πυροτεχνήματα δεν υπήρχαν! Η Κυριακή του Πάσχα όπως είπα και παραπάνω είναι κλειστά οικογενειακή μέρα και η γαστρονομική σπεσιαλιτέ είναι το “μάμμι” Mämmi (Είπαμε στα Φιλανδικά δεν υπάρχουν γένη και όλα είναι ...το) που είναι μαύρος χυλός φτιαγμένος από νερό και σκούρα σίκαλη γι' αυτό και το μαύρο χρώμα. Το σερβίρουν με κρέμα και ζάχαρη και φυσικά οι Φινλανδοί τρελαίνονται. Είπαμε οι Φινλανδοί, υπάρχουν και κάποιοι ξένοι που το τρώνε όπως ο Κωνσταντής αλλά όχι όλοι! Πριν από λίγο καιρό ένας Ούγγρος που ζει στη Φιλανδία έκδωσε ένα βιβλίο με 50 συνταγές βασισμένες στο Mämmi, για να δείτε τι παθαίνουν οι άνθρωποι όταν μείνουν πολύ καιρό εδώ! Εάν οι φίλτατοι Σουομέζοι νιώθουν την έλλειψη το μερίδιο μου είναι πάντα στη διάθεση τους! Για τη Δάφνη δεν ξέρουμε αλλά μέχρι τώρα η γεύση της ακολουθεί την ...δικιά μου κάνοντας τη μάνα της συχνά να βρίζει τη ...Μεσόγειο. Στο σπίτι φυσικά δεν μαγειρεύουμε κάτι παρόμοιο αλλά αύριο που θα κάνουμε μια δυο επισκέψεις σίγουρα θα μας δώσουν.

Τώρα υπάρχουν και τα παγανιστικά έθιμα που έχουν να κάνουν περισσότερο με την υποδοχή της άνοιξης παρά με ότι άλλο μυστηριακό. Την προηγούμενη Κυριακή όλα τα παιδάκια ξαμολήθηκαν στα Φιλανδικά σπίτια, κυρίως τα κοριτσάκι για να ξορκίσουν τα κακά πνεύματα, όλα ντυμένα αυτοσχεδιασμένες μάγισσες με κάπες και ζωγραφισμένα μαύρα δόντια, κρατώντας σκούπες και ...κλαδάκια διακοσμημένα με πολύχρωμα φτερά. Με το που τους ανοίγεις την πόρτα αρχίζουν τα μαγικά τους και εσύ για να τις ευχαριστήσεις πρέπει να τους δώσεις γλυκά και σοκολάτες. Έλληνας που ήρθε από την Νότιο Αμερική πριν από μερικούς μήνες – ανήκει κι αυτός στους δεν γυρίζω με τίποτα πίσω - μη γνωρίζοντας το έθιμο πήρε ένα ...σοκολατένιο αυγό από το καλάθι που του άρεσε αφήνοντας πέντε ευρώ και απορώντας με το στεναχωρημένο ύφος που είχε το κοριτσάκι!

Η Δάφνη είχε πολύ επιτυχία μιας και ο τελευταίος στη λίστα της ήταν ο ...Κωνσταντής, ο οποίος φρόντισε να γεμίσει το καλάθι μέχρι επάνω!!! κατά την Δάφνη ο Κωνσταντής είναι σπέσιαλ φίλος και θα τον καλέσει στο πάρτι γενεθλίων της για να φέρει ...τις σοκολάτες!!! Τελικά η κόρη μου εξελίσσεται σε πολύ συνφεροντολόγα!

Άλλο έθιμο είναι οι φωτιές αλλά αυτό γίνεται κυρίως στα Δυτικά, στην Οστρομπότνια, Kauhajoki για τους ...γνωρίζοντες! Εκεί ανάβουν τεράστιες φωτιές το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα και απλά ...τις χαζεύουν πίνοντας μπίρες και κουτσομπολεύοντας, βλέπετε είναι μια καλή ευκαιρία να βρεθούν όλοι μετά από ένα βαρύ χειμώνα συμπεριλαμβανομένων και αυτών που ζουν μακρυά. Στην υπόλοιπη Φιλανδία αυτό το έθιμο με τις φωτιές γίνεται κυρίως το βράδυ του μεσοκαλόκαιρου.

Τα πασχαλινά αυγά και τα εθιμοτυπικά πασχαλινά δείπνα είναι περισσότερο συνδεδεμένα με τους Ρώσους άρα με τους Ορθόδοξους που γιορτάζουν το Πάσχα ταυτόχρονα με εμάς στα τέλη του Απριλίου – η Φιλανδική ορθόδοξη εκκλησία ανήκει στο Πατριαρχείο και είναι Έλληνες Ορθόδοξοι και όχι Ρώσοι.

*********************

Στις φωτογραφίες ...φυσικά η μικρή μου μάγισσα και η περίφημη Mämmi!


Labels: , ,

 
Sunday, March 16, 2008,7:32 PM
Θέατρο παραλόγου

Δεν ξέρω από που να αρχίσω, αλλά νομίζω ότι το καλύτερο είναι να παραθέσω απόσπασμα διαλόγου: “καταλαβαίνεις ότι αυτό που είμαι είναι αποτέλεσμα όλων αυτών που έζησα τα τελευταία τριάντα χρόνια; Καταλαβαίνεις ότι ακόμα και το ότι είμαι στη Φιλανδία μαζί σου αυτή τη στιγμή είναι αποτέλεσμα αυτής της πορείας;” και η απάντηση, “ναι, αλλά δεν θα κινδύνευες να πεθάνεις!” εδώ χάνω την λογική μου, “μα σοβαρολογούμε τώρα; σκέψου τι μου λες!”

Λοιπόν αυτή είναι η μόνιμη συζήτηση που έχουμε από την Πέμπτη που γυρίσαμε από τη γιατρό που παίχτηκε ένα άλλο θέατρο παραλόγου. Η γιατρός αφού μελέτησε το φάκελό μου και το σκέφτηκε αρκετά αποφάσισε ότι για όλα φταίω εγώ και ο τρόπος ζωής μου τα τελευταία τριάντα χρόνια και όταν μετά από δύο ώρες της είπα ότι τουλάχιστον εγώ στην κόρη μου θα αφήσω κάτι περισσότερο από ένα σαββατοκύριακο στη Disneyland η γυναίκα μου είπε ότι αφήνω το μεσογειακό μου ταμπεραμέντο να με παρασύρει! Στη παρατήρησή μου τι έπρεπε να γίνει, να με κλείσουν οι γονείς μου σε ένα γυάλινο κλουβί και να περνάει κόσμος απ' έξω και να με φτύνει και οι δυο τους χαμογέλασαν και κάτι είπαν για ...βρετανικό χιούμορ! Καλά, ο Άμποτ και ο Κοστέλο σε φιλανδική έκδοση!!!

Λοιπόν σύμφωνα με τη γιατρό μου και τη γυναίκα μου έπρεπε τα τελευταία τριάντα χρόνια να ζω μια ζωή ήρεμη που η τηλεόραση θα ήταν το κέντρο του ενδιαφέροντος μου – σημειωτέον ότι το τελευταίο καιρό δεν έχουμε τηλεόραση αλλά αυτό θα το εξηγήσω όταν ηρεμήσω – που θα έκανα μια δουλειά που δεν θα μου δημιουργούσε άγχος και νεύρα, που δεν θα ταξίδευα παρά μόνο για διακοπές και που η διατροφή μου θα ήταν ...ότι τρώνε οι αγελάδες. Στην παρατήρηση μου ότι ακόμα και η Δάφνη είναι αποτέλεσμα των όσων έχω ζήσει΄, όπως τα έχω ζήσει και αυτού που είμαι οι απαντήσεις ξεφεύγουν κάθε λογικής.

Εν ολίγοις σε θέματα διατροφής μου επιτρέπεται να τρώω τα νύχια μου κάθε Σαββατοκύριακο και επίσημες αργίες και για το πότε μπορώ να αναπνέω το διαπραγματευόμαστε ακόμα! Αυτά τα δικά μου και από ότι φαίνεται το μαρτύριο θα συνεχιστεί όλη τη βδομάδα – μεγάλη βδομάδα για μας μιας και έχουμε Πάσχα την ερχόμενη Κυριακή! Α, ήρθε την Παρασκευή και το χαρτί για το επόμενο ραντεβού με το χειρουργείο, η εγχείρηση αν όλα πάνε καλά ορίστηκε για την 21η Απριλίου, θα με σφάζουν επετειακά, έτσι για να ξέρουμε ότι στη ταράτσα ...κάποιον βαράνε!!!


Labels: ,

 
Wednesday, March 12, 2008,5:01 PM
Κατάσταση ...άρνησης!
Τις τελευταίες μέρες προσαρμοζόμενος στη νέα κατάσταση είχα την ευκαιρία να σκεφτώ και όσα συνέβησαν τον τελευταίο χρόνο και τελικά μπορώ να καταλήξω σε ένα μόνο συμπέρασμα, ότι πέρασα πολύ μεγάλο διάστημα αρνούμενος να παραδεχτώ την κατάσταση μου και ίσως ένα μέρος της ευθύνης για όσα μου συμβαίνουν να πέφτει επάνω μου.

Όχι ότι δεν έκανα ότι μου λέγαν οι γιατροί και δεν ακολούθησα τις θεραπείες που μου δίναν, απλά έκανα τα πάντα με ένα τελείως σχιζοφρενικό τρόπο που ναι μεν αποδεχόμουν αλλά δεν έπρεπε και να το είχα κάνει άμυνα και άρνηση. Ξέρετε τώρα που το σκέφτομαι την έπαθα σαν τον ...Μαζεστίξ , θυμάστε αυτόν τον ανεπανάληπτο αρχηγό του Γαλατικού χωριού που ζει ο Αστερίξ.

Είναι ένα επεισόδιο που ο Μαζεστίξ υποφέρει από πόνους – νομίζω ότι είναι το τεύχος με τον τίτλο 'η ασπίδα της Αρβέρνης' ή κάτι παρόμοιο – και ο Δρυίδης του προτείνει επίσκεψη σε κάποια λουτρά. Στη διαδρομή ο Μαζεστίξ ξεχνάει τον πόνο του και ορμάει σε ένα απόλυτο γαστρονομικό μαραθώνιο καταβροχθίζοντας ότι βρίσκει μπροστά του συνοδεύοντας το φαγητό με αποφεύγματα του στιλ, το θέμα είναι να το πίνει και να μην σε πίνει, και άλλα τέτοια. Πολύ φοβάμαι ότι κάπως έτσι την έχω πάθει κι εγώ και ακόμα και το ταξίδι μου στην Ελλάδα μετά από τόσα χρόνια να μου έκανε καλό την στιγμή που έγινε αλλά απλά επέκτεινε την κατάσταση άρνησης που βρισκόμουνα.

Στο προηγούμενο post ο φίλος Γιώργος γράφει ότι πρέπει να θυμώσω και μάλλον φίλε μου έχεις δίκιο, πρέπει να θυμώσω και πρώτα από όλα με τον εαυτό μου. Πολύ φίλος γιατρός μου είπε μια μέρα πριν από αρκετούς μήνες ότι ναι μεν καλό είναι να αφήσεις την κατάσταση στα χέρια των γιατρών αλλά προσπάθησε και να την παρακολουθείς γιατί είσαι μεγάλο μέρος της θεραπείας και τώρα αυτή τη στιγμή καταλαβαίνω καλύτερα τα λόγια του. Όπως είπα και προηγούμενος και τελείως σχιζοφρενικά άφησα την αρρώστια και την θεραπεία μου στους γιατρούς κι εγώ ασχολείθηκα με ένα και μόνο πράγμα, με το πως να μην χαλάσω την καθημερινότητα μου και κάθε φορά που αντιμετώπιζα κάποιο πρόβλημα το μόνο που έκανα ήταν απλά να σταθώ ακίνητος. Τις περισσότερες φορές ούτε καν παραπονέθηκα, ούτε είπα τίποτα πιστεύοντας ότι ξέρουν τι κάνουν και όλα είναι παρενέργειες της θεραπείας ή των φαρμάκων. Και κάθε φορά οι πόνοι στο στήθος αυξάνονταν κι εγώ τους τελευταίους πέντε μήνες δεν κοιμάμαι γιατί πονάω και αντί να πω κάτι απλά έλεγα οι παρενέργειες της θεραπείας και δεν μιλούσα καθόλου.

Αύριο το πρωί έχω ραντεβού με την γιατρό που ακολούθησε την ...ήπια θεραπεία και πραγματικά δεν ξέρω πως θα την αντιμετωπίσω. Από τη μια ήταν λάθος της που δεν επίσπευσε ορισμένα πράγματα ή που δεν ήρθε σε συνεννόηση με τους άλλους γιατρούς που με παρακολουθούσαν αλλά την ίδια στιγμή δεν ήμουν κι εγώ ο καλύτερος ασθενής, καθησυχαστικός γιατί τις περισσότερες φορές ήταν και η Κάτρη μαζί μας και ήρεμος την άφησα να παίξει τον ρόλο του μάγου-μάντη αντί να δώσω έμφαση στο τι μου συνέβαινε και να τη βοηθείσω στο να έχει καλύτερη πληροφόρηση.

Είδες φίλε μου Γιώργο, τελικά νευριάζω κι εγώ!

******************************

Φίλη blogger, ανώνυμη στην αρχή αλλά προσωπική στη συνέχεια με όνομα και μορφή μου έστειλε χτες μήνυμα ότι απόκτησε δύο πολύ όμορφα και γερά αγόρια! Να σου ζήσουν Δέσποινα, μόλις ξεκινάει η πιο όμορφη περιπέτεια που μπορείς να φανταστείς. Το έχω ξαναπεί αλλά για το μόνο που έχω μετανοιώσει στη ζωή μου είναι που δεν απόκτησα παιδί νωρίτερα αν και το διασκεδάζω τώρα πολύ περισσότερο από πολλούς νεότερους μιας και είμαι στο σημείο να ελέγχω καλύτερα τον χρόνο και να μην με κυνηγάει καμιά καριέρα.


Labels: , ,

 
Friday, March 07, 2008,9:34 PM
Α...

Μόλις βάλαμε τη Δάφνη στο κρεβάτι και προσπαθώ να ηρεμήσω από το χάος που ζούμε τις τελευταίες μέρες. Ο πυρετός είναι στο 38 και μακάρι να τον ελέγξουμε μετά από όσα έχουμε περάσει αυτή τη βδομάδα.

Αλλά καλύτερα να ξεκινήσω από εμένα. Από χτες με άφησαν από το νοσοκομείο και πιο συγκεκριμένα ο αναισθησιολόγος και ο ένας από τους τρεις χειρούργους αρνήθηκαν να με χειρουργήσουν. Αρνήθηκαν ακόμα και να το συζητήσουν όταν έγινε η συνάντηση την Τετάρτη με τον διευθυντή της χειρουργικής κλινικής, αλλά καλύτερα να ξεκινήσω από την αρχή.

Την Δευτέρα μπήκα κανονικά μέσα το πρωί και ξεκίνησαν σειρά από αιματολογικά και καρδιολογικά τεστ, φαντάζομαι ότι έτσι συμβαίνει πάντα με τις εγχειρήσεις αυτού του είδους και η αλήθεια είναι ότι το βράδυ είχα καταφέρει να ηρεμήσω αρκετά και να είμαι ψυχολογικά προετοιμασμένος. Την Τρίτη το μεσημέρι υποτίθεται ότι θα συναντούσα τον αναισθησιολόγο και τον κυρίως χειρούργο οι οποίοι θα μου εξηγούσαν δείχνοντάς μου ανάλογες εικόνες τι θα κάνανε και πως θα το κάνανε. Εκεί ξεκίνησε ο πανικός και αντί να συζητήσουμε οτιδήποτε αφού ο αναισθησιολόγος μου ανακοίνωσε ότι ο ίδιος αρνιόταν να πάρει την ευθύνη για αναισθησία, βέβαια η τελική απόφαση ήταν θέμα το κυρίως χειρούργου αλλά ο ίδιος δεν ήθελε την ευθύνη. Παράλληλα ο άλλος χειρούργος που ήταν μαζί μου είπε ότι η εγχείρηση πρέπει να γίνει και μάλιστα άμεσα για να αποφευχθεί μια μετάσταση απλά δεν μπορούσε να γίνει τώρα και με αυτό άρχισαν να με τρέχουν πάλι για αιματολογικές εξετάσεις και καρδιογραφήματα χωρίς να μου λένε κάτι άλλο. Μετά από δύο ώρες και αφού κόλλαγα ολόκληρος από τα ζελέ των υπερηχογραφημάτων και το ένα μπράτσο είχε μελανιάσει από τις τρύπες που μου είχαν πάρει επανήλθε ο αναισθησιολόγος για να μου ανακοινώσει ότι την Τετάρτη το μεσημέρι θα είχαμε συνάντηση όλοι μαζί, οι τρεις χειρούργοι, ο αναισθησιολόγος, εγώ και η Κάτρη για να καταλήξουμε στο τι συμβαίνει και τι πρέπει να κάνουμε, παράλληλα υπήρχαν μια σειρά από καινούργιες εξετάσεις που έπρεπε να κάνω.

Έτσι φτάσαμε στη Τετάρτη και παραδέχομαι ότι ή έκφραση η εγχείρηση πρέπει να γίνει για να μην υπάρξει καμιά μετάσταση αλλά υπάρχει πρόβλημα αυτή τη στιγμή και δεν μπορεί να γίνει δεν ήταν ότι καλύτερο για την ψυχολογία μας, Κάτρη έκλαιγε και εγώ είχα αρχίσει να φαντάζομαι ότι της λένε κάτι που δεν μου λένε εμένα, πράγμα που κατέληξε σε ένα ελαφρύ καυγά.

Τη συνέχεια θα την πω συνοπτικά και τουλάχιστον όπως εγώ την έχω καταλάβει. Με παρακολουθούν τρεις διαφορετικοί γιατροί που θεωρητικά ενημερώνουν ένα κοινό ιατρικό φάκελο που έχουν πρόσβαση και οι τρεις. Ο ένας είναι από το αντικαρκινικό και είναι αυτός που αποφάσισε για τη συγκεκριμένη επέμβαση, είναι ο ίδιος που παρακολούθησε τις θεραπείες και φυσικά αυτός που έδινε την εντολή για μια σειρά εξετάσεων. Η δεύτερη είναι πάλι από το αντικαρκινικό και είναι ενδοκρινολόγος. Έχουν ανακαλύψει από την αρχή έναν όγκο που στις τελευταίες εξετάσεις έχει γίνει τρεις πόντους και είναι υπεύθυνος για το πρόβλημα που έχω με την αδρεναλίνη, επειδή βέβαια δεν είμαι γιατρός δεν έχω πολυκαταλάβει τι αποτέλεσμα έχει αυτό το θέμα με την αδρεναλίνη, τι συμπτώματα και τι επιπτώσεις αλλά όλοι φαίνονται να το παίρνουν πολύ σοβαρά. Έτσι κάνω συνεχόμενες εξετάσεις για το θέμα με προγραμματισμένες μια σειρά ακόμα συμπεριλαμβανομένης μια αξονικής στο τέλος του μήνα. Και βέβαια υπάρχει και ένας τρίτος ή καλύτερα μια τρίτη (παραδέχομαι ότι τη συμπαθώ ιδιαίτερα γιατί έχει πιο ...ανθρώπινους τρόπους κι ας μιλάει τα χειρότερα αγγλικά) η οποία ασχολείται με το πρόβλημα της καρδιάς μου και του διαβήτη μου.

Τώρα από όσα μπόρεσα να καταλάβω από τους χειρούργους η συμπάθειά μου αποφάσισε να ακολουθήσει μια πιο ήπια προσέγγιση στο πρόβλημά μου, έτσι παρ' όλο ότι κάθε φορά που την έβλεπα εξηγούσα ότι παχαίνω χωρίς λόγο, από 92 κιλά έχω φτάσει τα 130 μέσα σε δύο χρόνια χωρίς να αλλάξει τίποτα στη ζωή μου, απ' εναντίας από τότε που αποφάσισα να αποτραβηχτώ η ζωή μου έχει καλυτερέψει, η διατροφή μου έχει γίνει πολύ καλύτερη και τώρα κάνω και περισσότερη άσκηση από ότι έκανα πριν από τρία χρόνια. Τους τελευταίους μήνες, ειδικά από τον Οκτώβριο που ξεκινήσαμε αυτό το καινούργιο φάρμακο της λέω ότι οι πόνοι στο στήθος μου έχουν γίνει καθημερινό πρόβλημα και είναι ιδιαίτερα έντονοι και ότι τα βράδια δεν μπορώ να κοιμηθώ πια από τους πόνους, προσπάθησα να της εξηγήσω ότι πονάω τόσο πολύ που καταλήγω κάθε φορά σε αιμοπτύσεις αλλά συνέχεια μου απαντούσε ότι τα πάντα ήταν αποτέλεσμα της θεραπείας και του καινούργιου φάρμακου και ότι σύντομα τα συμπτώματα θα φύγουν. Λοιπόν οι χειρούργοι είπαν ότι τίποτα από αυτά δεν είναι από τα συμπτώματα και ότι έπρεπε να βρίσκομαι σε καθημερινή θεραπεία με ινσουλίνη από τον Οκτώβριο και ήδη ήταν αργά και ότι όλη αυτή η ιστορία έχει επιβαρύνει σοβαρά το πάγκρεας και αφού και ή ίδια έχει καταλάβει ότι κάτι συμβαίνει με την καρδιά μου αντί να με έχει να κάνω καρδιογράφημα κάθε δύο μέρες τρεις μήνες τώρα θα έπρεπε να με έχει περάσει ήδη σε θεραπευτική αγωγή. Παράλληλα ή άλλη γιατρός που ασχολείται με τον άλλο όγκο δεν ενημέρωσε του συναδέλφους της για το τι ψάχνει με αποτέλεσμα εγώ δε διαφορετικές χρονικές περιόδους να κάνω τις ίδιες ακριβώς εξετάσεις δύο και τρεις φορές. Γι' αυτό είχα καταντήσει να είμαι καθημερινά σε κάποιο εργαστήριο και να μην ξέρω τι κάνω.

Δυστυχώς υπάρχει και συνέχεια, εγώ νόμιζα ότι η εγχείρηση ήταν απλή, θα με άνοιγαν θα καθάριζαν, θα με κλείνανε και σε δύο μέρες θα είχα επιστρέψει στο σπίτι, εδώ μου μιλάνε για τέσσερις ώρες εγχείρηση τουλάχιστον και θα χρειαστεί να μείνω τουλάχιστον δύο βδομάδες στο νοσοκομείο και τουλάχιστον άλλες δύο στο σπίτι με τη συνέχεια να είναι χωρίς μετακινήσεις και φυσικά χωρίς να δουλεύω. Φαντάζομαι ότι καταλαβαίνετε πως ένιωσα με τα νέα. Κυριολεκτικά σαν να είχε πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μου!

Είμαι απογοητευμένος, απελπισμένος, ταλαιπωρημένος, αηδιασμένος και το μόνο που θέλω αυτή τη στιγμή είναι να πάρω ένα αεροπλάνο και να χαθώ κάπου. Νιώθω ότι όση δύναμη είχα χάθηκε την Τετάρτη το μεσημέρι και η Κάτρη μου θυμίζει συνέχεια ότι το κάνω για την Δάφνη, ακόμα και οι γιατροί καταλάβανε ότι απελπίστηκα και άρχισαν να μου λένε ότι η εγχείρηση θα αποδειχτεί παιχνιδάκι και μια βδομάδα μετά θα είμαι όπως ήμουν πριν αρχίσει η περιπέτεια. Αυτά αφού ο αναισθησιολόγος μου εξήγησε ότι στη κατάσταση που βρίσκεται ο διαβήτης μου και η καρδιά υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να μου συμβεί κάτι μέσα στο χειρουργείο, τόσο μεγάλη που αγγίζει το 40% και παράλληλα είναι ανάγκη να κάνω την εγχείρηση μέσα στους επόμενους δύο μήνες για να μην υπάρξει καινούργια μετάσταση και γι αυτό ακολουθούν αυτή την έντονη θεραπευτική αγωγή. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα κι εγώ κρεμασμένος από μια κλωστή. Και γαμώτο στα σχεδόν τριάντα χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά δεν έχω γράψει το παραμικρό εναντίων γιατρών και νοσοκόμων, απεναντίας τους έχω υπερασπιστεί και εδώ και στην Αγγλία ακόμα και όταν πήγαν κόντρα στον Μπλαίρ την περίοδο της πιο υψηλής δημοφιλίας του.

Έτσι από χτες είμαι με έξη χάπια το πρωί και δύο τα επαναλαμβάνω το βράδυ. Χτες μου κάνανε την ινσουλίνη στο νοσοκομείο αλλά από σήμερα πρέπει να την κάνω μόνος μου, αλλά το πρωί όλα πήγαν στραβά και όλη την ημέρα είμαι σε απελπισία, πως θα καταφέρω αν πρέπει να περιμένω την Κάτρη να με βοηθείσει κάθε μέρα. Ακόμα και με το μηχανάκι που μετράει το ζάχαρο τα έκανα ...!!! Τελικά η Κάτρη ήρθε το μεσημέρι, έπρεπε να πάει από τη δουλειά της γιατί έτσι όπως πάμε έχουμε παρατήσει τα πάντα, και δείχνοντας της τι θα κάνει ...τι ειρωνεία ...τα κατάφερα μόνος μου!

Ξέρετε τι είναι ακόμα ειρωνεία; Ότι ούτε φαίνομαι άρρωστος ούτε νιώθω άρρωστος, όταν δεν πονάω είμαι μια χαρά και το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίζω είναι ότι δεν έχω συνηθίσει αυτό το ξαφνικό πάχος που έχω αποκτήσει και αυτό με κάνει πολλές φορές να νιώθω άβολα ειδικά όταν κάθομαι. Αυτά για να δείτε ότι ...συμβαίνουν και αλλού!

Οι γιατροί πιστεύουν ότι θα είμαι έτοιμος για την εγχείρηση κοντά στο τέλος του Απριλίου, δηλαδή και σύμφωνα με τα λεγόμενά τους χρονικά σε οριακά σημεία και στο μεταξύ θα με εξετάσουν δύο φορές παρακολουθώντας την καθημερινή μου πορεία από σειρά από εξετάσεις που θα κάνω με τις άλλες δύο. Την Τετάρτη που μας έρχεται θα συναντήσω την γιατρό μου και δεν ξέρω πως θα αντιμετωπίσω. Λάθος της; Παράληψη της; τι να της πω και τι θα μου πει; νιώθω σαν να με πέταξε στο λάκκο με τα φίδια και δεν ξέρω πως να αντιδράσω. Έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως έκανα λάθος να αφεθώ στα χέρια τους αλλά όλη μου τη ζωή πίστευα ότι πρέπει να αφήνουμε το πρόβλημα στους ειδικούς και με όλα αυτά που έχω ακούσει για την Ελλάδα και αυτά που συνέβησαν με τη θεία μου με κράτησαν μακριά από κάθε σκέψης επιστροφής.

Έχω περάσει όλο το πρωί κοιτάζοντας το χιόνι στην αυλή και να αναρωτιέμαι πως θα τα καταφέρω. Δεν μπορώ να διαβάσω, να ακούσω μουσική, να γράψω, δεν έχω διάθεση να βγω έξω και να δω ή μιλήσω σε κανέναν, ίσως τελικά τα blogs να έχουν την δική τους θεραπευτική πλευρά. Ο πυρετός της Δάφνης έπεσε στα 37,6, τώρα μόλις το ελέγξαμε και κοιμάται ήρεμα. Δεν ξέρω πως θα νιώθω αύριο αλλά αυτή τη στιγμή δεν αντέχω άλλο. Συγνώμη αν τα έγραψα μπερδεμένα αλλά έτσι είναι και μέσα μου, ευχαριστώ για όλα τα μηνύματα και το ξέρω ότι με σκέφτεστε και ελπίζω να μπορείτε να νιώσετε την ευγνωμοσύνη μου και την αγάπη μου. Σας παρακαλώ μην με παίρνετε τηλέφωνο, δεν είμαι σε κατάσταση να αντιμετωπίσω καμία συζήτηση αυτή τη στιγμή.


 
Sunday, March 02, 2008,10:12 PM
Οδοντόβουρτσα, βιβλία ...έτοιμος!

Το κίτρινο μπλοκ να μην ξεχάσω και μολύβια, το κομπιούτερ απαγορεύεται!!! Για πρώτη φορά στη ζωή μου έχω και πυτζάμες! Μπλε με μικρούς ...ντάφυ ντακ!!! Την αγάπη μου για το συγκεκριμένο αναρχικό χαρακτήρα δεν την έκρυψα ποτέ. Αυτός και ο Γκρούσο Μαρξ, οι ιδεολογικοί μου μέντορες!

Α! παρά λίγο να το ξεχάσω, σε λίγες ώρες μπαίνω στο νοσοκομείο! Απ' ότι μου είπαν, θα καθαρίσουν εδώ κι εκεί, θα κόψουν από ένα κομματάκι εδώ, εδώ κι εδώ! Α, θα καθαρίσουν και λίγο εδώ, εδώ κι εδώ! Τώρα αν μου κόψουν και μερικά παχάκια δεν θα παραπονεθώ καθόλου! Εμείς καλώς εχόντων των πραγμάτων θα τα πούμε σε ...δέκα μέρες! Όχι τίποτα άλλο πρέπει και να είμαι καλά για τη δεξίωση της Ελληνικής πρεσβείας, δεν σας το είπα αυτό αλλά για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά είμαι καλεσμένος! Εντάξει συμπαθώ και τον πρέσβη, σας το έχω πει ποτέ; Η μητέρα του ήταν ο πρώτος μου εκδότης που πλήρωσε τη δουλειά μου (είχα περάσει δύο χρόνια χωρίς να πληρώνομαι σε άλλα έντυπα) και ήταν και η πρώτη που μου έδωσε χώρο στην πρώτη σελίδα, είναι σαν την πρώτη φορά που έκανες έρωτα, το θυμάσαι για όλη σου τη ζωή!!!

Αν φοβάμαι; Φυσικά φοβάμαι απλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι. Το μόνο που πραγματικά με ενοχλεί είναι ότι δεν θα μπορώ να δω τη Δάφνη, δεν θέλω να με δει με σωληνάκια και ορούς. Γι' αυτό έχει έρθει και η γιαγιά της εδώ. Αν το σκέφτομαι ...και βέβαια το σκέφτομαι αλλά ...τι θέλετε τώρα; Εδώ περνάμε αυτή τη μπόρα ένα χρόνο τώρα, λίγες ώρες στην αγκαλιά του Μορφέα θα μας στεναχωρήσουν; Αυτά έλεγα και στην Κάτρη, εσύ δεν παραπονιέσαι ότι δεν κοιμάμαι ποτέ; Ορίστε, τώρα θα κοιμηθώ! Τρία βιβλία είναι αρκετά. Θα πάρω μαζί μου και το super-trooper md!!! Δυνάμεις Αιγαίου, Χατζηδάκης καλά και λίγο jazz και κλασσική και για τις δύσκολες ώρες ...Green Day! Τι να κάνουμε ...κανείς δεν είναι τέλειος!!! ;)

Ήθελα να γράψω κάτι για τα όσα συμβαίνουν με τα blogs στην Ελλάδα αλλά έχουμε κι εδώ εξελίξεις, ο γνωστός Ιρανός σκηνοθέτης, εκδότης που κυνηγάει κι εμένα μήνυσε blog γιατί αποκαλύπτοντας τα αποδεδειγμένα ψέματα (από προηγούμενες μηνύσεις) του έκοψε την κυκλοφορία των εντύπων του! Μάρτυρας είμαι κι εγώ άρα σύντομα να περιμένω μήνυση!!! Άντε και να δούμε πότε θα σταματήσει να μας κυνηγάει επειδή δείξαμε το πραγματικό του πρόσωπο. Τώρα συγχύστηκα! Τα νέα τα έμαθα πριν από μισή ώρα και το πρώτο δικαστήριο θα γίνει σε δεκαπέντε μέρες.

Η συνέχεια της ιστορίας θα καθυστερήσει λίγο, όχι μόνο λόγω νοσοκομείου αλλά και γιατί δεν νιώθω κι εγώ σίγουρος για το τρόπο γραφής της, έχω συνηθίσει πια να γράφω στα αγγλικά και τώρα που ξαναβλέπω το κείμενο νιώθω ότι σε κομμάτια του είναι σαν μετάφραση από αγγλικό κείμενο.

Αυτά!

Advocatus_diaboli ...ευχαριστώ! Krot ...νόμιζα ότι το είχαμε κανονίσει το ...πότε!!! Αθανασία ...συνέχισε να στέλνεις!!! :)

Παρα λίγο να το ξεχάσω, σήμερα έκανα εκπομπή στο ραδιόφωνο και είχα δύο καταπληκτικούς φίλους από Ελλάδα για να μιλήσουμε για το Ελληνικό punk. Βάλαμε και πολλά τραγούδια και μπορείτε να ακούσετε την εκπομπή και όλα τα τραγούδια ...εδώ! Και είναι το show 105!

Πολλά φιλιά σε όλους σας, θα τα πούμε σύντομα!


Υ.Γ. Λυπάμαι αλλά σήμερα δεν έχει φωτογραφία!