Friday, March 30, 2007,10:49 PM
Φωτογραφίες
Δεν μπορώ να σας περιγράψω πως νιώθω κάθε φορά που βλέπω τις φωτογραφίες που μου στέλνετε. Όλοι σας έχετε γίνει η οικογένεια μου, έτσι σήμερα αποφάσισα να βάλω κάποιες φωτογραφίες μας για να μας γνωρίσετε καλύτερα.

Την μικρή μου πριγκίπισσα σαφώς την ξέρετε καλά. Μεθαύριο Kυριακή υπάρχει ένα έθιμο στη Φιλανδία, όλα τα παιδιά ντύνονται μάγισσες και γυρνάνε στα σπίτια ...για να διώξουν τα κακά πνεύματα χτυπώντας τα με κλαδάκια διακοσμημένα με πολύχρωμα ...φτερά, την Kυριακή το βράδυ θα σας βάλω φωτογραφία από την παράσταση. Και βέβαια αφού κάνουν όλη τη δουλειά και σου δώσουν και ένα κλαδάκι ζητάνε και την ...αμοιβή τους που είναι γλυκά. Έτσι αύριο θα αγοράσουμε πακέτα με καραμέλες και σοκολάτες για να γεμίσουμε τα καλαθάκια τους και εγώ με την Δάφνη την κυριακή το πρωί θα κάνουμε βόλτα στη γειτονιά!!!

Σημαντική παρατήρηση, πριν από λίγο καιρό ήρθε δέμα από Ελλάδα με αποκριάτικη στολή πριγκίπισσας!!! Έτσι η Δάφνη θα είναι ...μάγισσα πριγκίπισσα!!! Έτσι στη δεύτερη φωτογραφία η μικρή πριγκίπισσα με την μαμά, την Katri! H Katri είναι σχεδιάστρια υφάσματος και διακοσμήτρια και πολλοί πιθανώς και να έχετε ‘φορέσει’ δουλείες της μιας και έχει σχεδιάσει πολλά κομμάτια για την Kurki, Hermes, Marimekko κλπ.

Τέλος ο υπογράφον με την πριγκίπισσα μου πριν από μερικές ώρες στο χώρο που περνάω τις περισσότερες ώρες μου, στο γραφείο μου. Η Δάφνη κρατάει το καινούργιο της ...απόκτημα, το newborn, my little pony μιας και μας τρόμαξε λιγάκι σήμερα (την πλήρωσε ακόμα ο Derek που ήρθε και μας βρήκε σαν τρελούς και ο Γιάννης που μου μίλαγε στο τηλέφωνο και ούτε καταλάβαινα τι μου έλεγε ...συγνώμη και από τους δυο σας!!!) αλλά μετά το καινούργιο my little pony που λέει ακόμα και ‘σ’ αγαπώ μαμά’ και πίνει νερό ...όλα είναι μια χαρά!

Προχθές ο Asa μου είπε ένα ανέκδοτο. Η ζωή ενός άντρα χαρακτηρίζεται από ...τεσσερεις περιόδους με τον Άγιο Βασίλη, στην πρώτη πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη, στη δεύτερη δεν πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη, στην τρίτη κάνεις όπως ο Άγιος Βασίλης και τέλος στην τετάρτη μοιάζεις με τον Άγιο Βασίλη. Όπως βλέπετε και από τη φωτογραφία εγώ ...μάλλον του φέρνω λιγάκι!!!

Κατά τα άλλα ... οι δόσεις έχουν αυξηθεί και ναι μεν ο πόνος είναι υποφερτός αλλά ρε γμτ τα ‘παράλληλα’ που φέρνουν τα φάρμακα πραγματικά με βασανίζουν αλλά όπως είπε και ο ...άλλος ο Γιάννης που μιλάγαμε πριν από λίγο, πολύ καλοπερασάκια σε βρίσκω, όλα εύκολα τα θέλεις!!! :) ))

Τέλος η γλυκύτατη Oistros και το Φιλοξενείο μου κάνουν την τιμή να φιλοξενούν την εισαγωγή από κάτι που σκέφτομαι τα τελευταία χρόνια και θέλω να γράψω, ίσως τώρα που εχω λιγότερες επαγγελματικές υποχρεώσεις να βρω το χρόνο να το συνεχίσω και να το τελειώσω.

Σας ευχαριστώ όλους σας.

Καλό βράδυ!

 
Monday, March 26, 2007,10:46 PM
Σε λίγες μέρες.

Κάθε τόσο κάθομαι στην καρέκλα μου και κοιτάζω τα τυπωμένα comments και mails που μου έχετε στείλει. Και νιώθω ότι το κάθε alias ζωγραφίζει και μια φιγούρα. Κάποιους από εσάς δεν σας ήξερα μέχρι χτες και προσπαθώ να σας φανταστώ και λυπάμαι που δεν αντέχω να περάσω από τα blogs σας και να διαβάσω ότι έχετε γράψει.

Κάποιοι άλλοι μου έχετε στείλει φωτογραφίες σας, τα alias σας πια έχουν πάρει κάτι πάρα πάνω από μορφή, έχουν γίνει πρόσωπα που γνωρίζω. Σε αυτό το blog δεν έκανα τίποτα περισσότερο από ότι κάνω με όλα μου τα γραφτά όλα αυτά τα χρόνια. Είμαι απλά εγώ και εάν κάποιες στιγμές τα γραπτά μου γνωρίσανε επιτυχία στη πορεία μου αυτό οφείλεται στο ότι πάντα έγραφα για τα γεγονότα όπως τα έβλεπα και όπως τα ένιωθα εγώ.

Τον τελευταίο καιρό βέβαια μου έχει συμβεί κάτι παράξενο, είναι πολλές στιγμές που νιώθω ότι είμαι εγώ παρατηρώντας τον εαυτό μου. Νιώθω σαν να εχω βγει από το σώμα μου και να παρακολουθώ ένα Θάνο που πολλές φορές και δεν αναγνωρίζω. Νομίζω ότι το εχω ξαναπεί, έμεινα μόνος μου πολύ μικρός και αυτό σημαίνει ότι χρειάστηκε να αντιμετωπίσω μια σειρά από προβλήματα μόνος μου. Αυτό με έκανε σκληρό με τον εαυτό μου και φοβάμαι ότι με έκανε να αποκτήσω κι εγώ την αλαζονεία που έχουν αυτοί που κατάφεραν ότι κατάφεραν μόνοι τους. Ίσως αυτό και να δημιούργησε αυτό που λένε οι άλλοι για μένα, η απολυτή σιγουριά για τον εαυτό μου και για το ποιος είμαι. Αλλά φαντάζομαι αυτό είναι αποτέλεσμα του να γνωρίζεις τα όρια σου και να πρέπει να επιβιώσεις μέσα σε αυτά τα όρια.

Φαντάζομαι αυτή η έλλειψη οικογένειας να με έκανε τόσα χρόνια να κάνω φίλους που σιγά-σιγά γίναν η οικογένεια μου. Κάποιες από τις φιλίες μου μετράνε πάνω από τριάντα χρόνια και ναι βρε Μπέσυ ακόμα θυμάμαι ακόμα και την πλάκα που κάναμε σε κείνο το camping στη Μεσσηνία, ή Μαράκι θυμάσαι τα στιχάκια που γράφαμε και πόσο πλάκα είχε πάθει ο πατέρας σου όταν τα βρήκε; Τώρα που το σκέφτομαι, εμείς γράφαμε punk στίχους, πριν το punk!!! Θυμάσαι Στέλιο όταν μου ζητήσατε να βαφτίσω το Ορέστη; Δεν θα μπορέσω ποτέ να σας εξηγήσω τι μεγάλη τιμή μου κάνατε εκείνη την μέρα και πόσο σοβαρά το πήρα, ο Γιώργος και η Jacque χρειάστηκαν πολύ χρόνο για να καταλάβουν ότι εγώ θα βάφτιζα μόνο ένα παιδί στη ζωή μου γιατί με τον πολύ δικό μου τρόπο θεωρώ ότι η ευθύνη είναι πολύ μεγάλη για να την μοιράσεις. Γιώργο θυμάσαι τον γάμο σου; Ήμουνα κουμπάρος και ...ο μόνος καλεσμένος! Γιάννη θυμάσαι ένα βράδυ στο Ναύπλιο με τις κιθάρες και Σωτήρη τη μέρα που μου είπες το μεγάλο σου μυστικό. Ματινάκι είσαι ο άνθρωπος που με ξέρει όσο λίγοι και όταν ακόμα δεν πίστευα ότι η ζωή μου και οι επιλογές μου θα με άφηναν ποτέ να αποκτήσω παιδί έγινες κάτι σαν κόρη μου. Έλενα ελπίζω κάποτε να με συγχωρέσεις αλλά ποτέ ...δεν είχα καταλάβει! Εμείς οι άντρες μερικές φορές χρειαζόμαστε και μια κλοτσιά.

Νίκη θυμήσου ένα βράδυ στην Επίδαυρο και την απαγγελία που έκανες και την επανέλαβες μετά στη Φιλανδία μπροστά σε πάνω από 100 Φιλανδούς που σε κοιτούσαν δακρυσμένοι, Αλέκα θυμήσου γέλια και συνωμοσίες στα πόσα βιβλία αγοράσαμε και Γιώργο ένα Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη για χάρη μιας ...ξανθιάς!!!

Ίσως παρασύρθηκα λιγάκι αλλά αυτό που θα ήθελα να πω είναι ότι ανάμεσα σε αυτούς τους φίλους που έχουμε κλάψει και γελάσει μαζί τώρα έχετε προστεθεί και εσείς και εάν οι φιλίες στηρίζονται στη μετάδοση συναισθημάτων, στη κατανόηση και στο συναίσθημα είμαι δίπλα σου τότε η οικογένεια μου έχει μεγαλώσει πάρα πολύ.

Συγνώμη αλλά με τα καινούργια φάρμακα που μου δώσανε σήμερα χρειάζεται να κάνω κάθε τόσο ένα διάλειμμα και έτσι χάνω τον ειρμό των σκέψεων μου και φυσικά η Katri ανησυχεί όταν με βλέπει να κάθομαι παρά πάνω σε αυτή τη καρέκλα. Το παρά πάνω βέβαια δεν το ορίζει αν είναι πέντε λεπτά ή μισή ώρα, πάντα έρχεται τρέχοντας να μου πει ...αρκετά!

Να αυτό είναι κάτι άλλο που προσπαθούσα να πω προηγουμένως. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι με βλέπω σιγά-σιγά να κουράζομαι και να γίνονται οι κινήσεις μου πιο αργές και συνεχίζω απλά να με παρατηρώ αντί να σηκωθώ και να κάνω μερικά βήματα η κάτι τέλος πάντων. Με παρατηρώ να φορτίζομαι συναισθηματικά κοιτώντας την μικρή καθώς προσπαθεί να μου δείξει πως θα χορεύει ...όταν θα μεγαλώσει και φωνάζω από μέσα μου, τι κάνεις βρε τρελέ, σιγά μην δακρύσεις τώρα. Σήκω επάνω και χόρεψε μαζί της. Και πραγματικά προσπαθώ μέχρι που ο πόνος με κάνει να ξανά-κάτσω κάτω.

Με την γυναίκα μου παίζουμε συχνά ένα θέατρο που είμαστε και οι δυο μας ήρεμοι, εγώ κάνω πλάκα με χοντροκομμένα μαύρα αστεία κι εκείνη μου πετάει την πετσέτα. Ύστερα υπάρχουν και κάποιες άλλες στιγμές όπως σήμερα την ώρα που γυρνάγαμε από το νοσοκομείο που αντί να με φέρει σπίτι πήγαμε σε ένα πολύ αγαπημένο μου μέρος κοντά στη θάλασσα, κοντά στο νησάκι που φιλοξενεί τον ζωολογικό κήπο και μετά από δέκα λεπτά που και οι δυο μας δεν μιλούσαμε μου είπε, θα τα καταφέρουμε!

Σήμερα ήμασταν στο νοσοκομείο για να κάνουμε το πρόγραμμα και να δούμε τι γίνεται από δω και πέρα και εάν αύριο θα μου κάνουν την εισαγωγή. Δεν θα σας κουράσω με το τι είπαν οι γιατροί, το μόνο ότι επειδή χρειάζεται συνεργασία στομαχολόγου, πνευμονολόγου και δεν θυμάμαι πως λέγεται ο ειδικός για το συκώτι και τα νεφρά, είμαι στην αναμονή για το χειρουργείο. Θα πρέπει να συνδυαστεί το πρόγραμμα και των τριών και από ότι μας είπαν αυτές οι επεμβάσεις γίνονται πάντα βράδυ. Περισσότερες λεπτομέρειες όταν πια μπω στο νοσοκομείο για την προετοιμασία της επέμβασης κάτι που θα συμβεί μέσα στις επόμενες δέκα μέρες μιας και με έχουν βάλει στα επείγοντα.

Νομίζω ότι το πιο αστείο της σημερινής συνάντησης ήταν η επιμονή τους να μου δώσουν ...άδεια! έτσι από σήμερα εχω άδεια μέχρι τις 9 Απριλίου και φυσικά στο νοσοκομείο θα μου δώσουν την επομένη!!! Δεν ξέρω είναι αυτό που λέω ότι μερικές φορές νιώθω σαν παρατηρητής του εαυτού μου, άδεια από ποιον; Αφού έτσι όπως είναι η δουλειά μου από μένα εξαρτάται πότε δουλεύω και πότε σταματάω! Ύστερα μου εξηγήσανε ότι φυσικά για τις ημέρες της άδειας μου θα με πληρώνει το KELA και για τα φάρμακα μου επειδή είναι πανάκριβα με βάλαν στη κατηγορία Β που σημαίνει ότι το KELA πληρώνει μεγαλύτερο ποσοστό από όσο συνήθως!!! Εκεί ήταν που άρχισα να γελάω και αν δεν πόναγα θα είχε καταλήξει σε γέλια υστερικά. Ούτε που καταλάβαινα τι μου λέγαν, ούτε που καταλάβαινα γιατί μου τα λέγαν.

Τα καινούργια παυσίπονα είναι πανίσχυρα, μπροστά από τα ‘παιδικά’ που μου δίναν μέχρι τώρα και συνοδεύονται και από μια σειρά από άλλα φάρμακα για να ελαττώσουν τις παρενέργειες. Πρέπει να παίρνω ένα την ήμερα και το πρωτο μου έχει ήδη δημιουργήσει ένα έντονο συναίσθημα αδυναμίας και ναυτίας. Αλλά τουλάχιστον δεν νιώθω το πόνο πια, απλά ξέρω ότι είναι εκεί και αυτό είναι κάτι μπροστά στη κόλαση που έζησα τις τελευταίες μέρες πάλι.

Είναι πολλά αυτά που θα ήθελα να γράψω εδώ, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον καθένα σας και στον ...spy που υποπτεύομαι από τα ...φιλανδικά ποιος είναι. Ευχαριστώ πολύ που με σκέφτεστε και που με αγκαλιάζετε και η απόσταση έχει πια μικρύνει πάρα πολύ. Ευχαριστώ μικρή μου troll, ευχαριστώ Φοίβο το ξέρω ότι με σκέφτεσαι συνέχεια, ευχαριστώ Αφροδίτη για τη δύναμη των λόγων σου, μικρή μου krot για το χιούμορ, ευχαριστώ πωλινάκι, ευχαριστώ ¨Άκη, Ζούρη, τρυφερή dodos, citronella, artanis, ευχαριστώ ηλιαχτίδα, ροδιά, azrael, maika, filomila, spireto, σας ευχαριστώ όλους σας κι ας μην μπορώ αυτή τη στιγμή να συνεχίσω να γράφω ονόματα.

Από το νοσοκομείο μου είπαν ότι τα συμπτώματα του φαρμάκου κρατάνε για δυο μέρες το πολύ, στη συνέχεια το σώμα εξοικειώνεται, έτσι μόλις τα καταφέρνω καλύτερα θέλω να σας γράψω για το δώρο της Ρωξάνης. έχω πολλούς λόγους που θέλω να το κάνω αυτό αλλά πάνω από όλα γιατί η Ρωξάνη παλεύει για πολλά από αυτά που εγώ τουλάχιστον πιστεύω. Ελπίζω να εχω την δύναμη τις επόμενες δυο μέρες να το γράψω γιατί με έχει πιάσει και μια περίεργη βιασύνη να τελειώσω με όλες μου τις δουλείες πριν μπω για την επέμβαση.

Καλή νύχτα σε όλους σας. Και Derek, όλα θα πάνε καλά, συγνωμη που έκοψα το τηλεφώνημα αλλά το φάρμακο έχει ...πολλές παρενέργειες που δεν μπορω να ελεγξω πιά!!!

 
Friday, March 23, 2007,1:31 PM
Καλημέρα
Καλημέρα, δεν ξέρω πως να σας ευχαριστήσω όλους σας για τα μηνύματα σας. Πολλές φορές με ξαφνιάσατε, με συγκινήσατε και σίγουρα με κάνετε να νιώθω πολύ όμορφα που εχω τόσους πολλούς φίλους.

Όπως είπα και στα comments του προηγουμένου post η ζωή μας τις τελευταίες μέρες έχει γίνει ένα roller-coaster συναισθημάτων και καταστάσεων που υπάρχουν πολλές στιγμές που απλά το αφήνουμε να μας παρασέρνει και άλλες που προσπαθούμε να το καταλάβουμε.

Δεν ξέρω από που να αρχίσω και τι να γράψω γιατί έχοντας δίπλα μου τυπώσει τα μηνύματα σας και τα mail σας θα ήθελα πάρα πολύ να σας εχω γνωρίσει όλους, να μπορούσα να σας αγγίξω και να σας αγκαλιάσω αλλά βέβαια η απόσταση είναι μεγάλη και το μόνο που ελπίζω είναι να νιώθετε τις ευχαριστίες μου.

Οι πόνοι έχουν αυξηθεί και δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται σε μένα ή ο πόνος πραγματικά υπάρχει. Μέχρι τώρα ο πόνος ήταν ψηλά στο στομάχι στη δεξιά πλευρά, τώρα πια καλύπτει όλη μου την κοιλιακή χώρα και δεν είναι απλά ο πόνος που ένιωθα, σαν να είχα ένα μπαλάκι του γκολφ στο στομάχι μου που ήθελε να βγει έξω αλλά είναι ένας έντονος πόνος που με καίει. Μου έχουν αυξήσει την δόση με τα παυσίπονα αλλά πρέπει να μπω στο νοσοκομείο για να δούμε τη συνέχεια της πορείας. Για τους πολλούς που είσαστε γιατροί προς το παρόν με έχουν με Litalgin των 1000mg και σε χθεσινή επικοινωνία μου εξήγησαν ότι είναι ένα απλό παυσίπονο και την τρίτη θα μου δώσουν καινούργια αγωγή.

Όπως είπα η χθεσινή μας μέρα ήταν λίγο περίεργη. Ίσως να ζω πολλά χρόνια εκτός Ελλάδος, ίσως να μην ξέρω πως είναι η Ελλάδα πια, ίσως και να μην ήξερα ποτέ αλλά εδώ τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά και δεν σας κρύβω ότι κάποιες αντιδράσεις με έχουν ...ξαφνιάσει! Δεν σκεφτήκαμε καθόλου όλες αυτές τις μέρες να πάρουμε μια δεύτερη άποψη. Δεν πέρασε καν από το μυαλό μας. Όλες μου οι εξετάσεις έχουν γίνει από το πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Ελσίνκι και η γιατρός που με έχει αναλάβει είναι υπέροχη. Η ίδια την τελευταία μέρα που ήμουν στο νοσοκομείο αν και είχε περάσει 12 ώρες στο πόδι περίμενε άλλες 5 ώρες μέχρι να έρθει ο διευθυντής ώστε να με εξετάσουν μαζί και να δουν μαζί όλες τις εξετάσεις και να καταλήξουν σε αυτά που έδειχνε η τομογραφία. Κάθε μέρα με παίρνει τηλέφωνο να δει πως είμαι και μιλάμε τουλάχιστον για δέκα λεπτά. Νομίζω ότι πάνω από όλα έχει την εμπιστοσύνη μου και όπως είπα στο νοσοκομείο η συμπεριφορά όλων είναι καταπληκτική αν και το τονίζω είναι νοσοκομείο του KELA, του αντίστοιχου ΙΚΑ. Δεν μας πέρασε από το μυαλό να κάνουμε δωράκι η να ζητήσουμε κάτι παραπάνω και αν το σκεφτόμουνα νομίζω ότι θα πρόσβαλα και δυο πολύ στενούς μου φίλους γιατρούς στην Ελλάδα (τρελογιατρέ, για σένα μιλάω) και πολλούς από εσάς που εξασκείτε το ίδιο λειτούργημα και είσαστε πιστοί στον όρκο που δώσατε. Τελικά πολύ φοβάμαι ότι οι εξαιρέσεις έχουν γίνει στο μυαλό μας κανόνας.

Δεν σκεφτήκαμε να πάμε ούτε στην Αμερική ούτε στη διπλανή Σουηδία. Φαντάζομαι αν ήμουν στην Ελλάδα θα πάλευα με τους Έλληνες γιατρούς, τώρα βρίσκομαι στη Φιλανδία και παλεύω με τους Φιλανδούς, αν οι ίδιοι μου προτείνουν να πάω στη Σουηδία τότε θα το κάνω, προς το παρόν είμαι στα δικά τους χέρια.

Πολλοί με ρωτάτε πως πραγματικά αισθάνομαι και πως τα καταφέρνω να γράφω και να μιλάω ακόμα και να κάνω πλάκα. Πάλι δεν ξέρω τι να απαντήσω. Οχι, δεν τα καταφέρνω και ναι υπάρχουν στιγμές που σπάω, εκτός από την γυναίκα μου, ο Γιάννης και ο Asa το ξέρουν καλά ότι εχω περάσει και κάποιες πολύ δύσκολες στιγμές. Ειδικά για τον Γιάννη που μας χωρίζουν και τα χιλιόμετρα κάποιες στιγμές είναι πολύ δύσκολο και συγνώμη Γιάννη μου για το βάρος που έβαλα τους ώμους σου αλλά κάποιος από εκεί πρέπει να ξέρει.

Δεν ξέρω πως αλλιώς να το αντιμετωπίσω, δεν θα μπορούσα να μπω ποτέ στην αυτό-λύπηση και στο να κλειστώ στον εαυτό μου και στο καβούκι μου, μια ζωή και από επαγγελματική διαστροφή γράφω για τη ζωή και τη ζωή μου, τι θα άλλαζε τώρα; Τις ήμερες που ήμουν στο νοσοκομείο ήμουν στον δεύτερο όροφο και στο τρίτο είναι όλο παιδιά σε διάφορες ηλικίες που παλεύουν με τον καρκίνο σε όλες τις μορφές του και στάδια. Με ανέβασε η φίλη Σομαλη νοσοκόμα και βρήκαμε πολλά από αυτά στο κοινό χώρο με τα παιχνίδια και ένα μαυροπίνακα. Είχα καιρό να περάσω τόσο όμορφα ζωγραφίζοντας μαζί τους στο μαυροπίνακα και σας πληροφορώ ότι έμαθα και κάτι καινούργιο, ότι υπάρχουν άνθρωποι με πράσινα πρόσωπα!!! Στη συνέχεια βρήκαμε και μια πλαστική κιθάρα και ανακαλύψαμε ότι ακόμα και με αυτές τις παιδικές κιθάρες μπορείς να κάνεις τραγούδια και το σημαντικό μικρή Krot, ακόμα και τα σημερινά 12χρονα ξέρουν το let it be!!!

Όπως εχω πει πολλές φορές και το έχετε δει και στα γραπτά μου εχω έναν έντονο αυτοσαρκασμό και χιούμορ που έχει βρει ...καταπληκτικό έδαφος αυτή τη στιγμή όπως πάντα όταν είμαι νευρικός και οι φίλοι μου και όσοι με ξέρουν το γνωρίζουν καλά. Έτσι εχω διασκεδάσει απεριόριστα με τον ‘συντοπίτη’ που αποφάσισε τώρα που θα χάσω εγώ τα μαλλιά μου να αφήσει εκείνος τα δικά του αλογοουρά και γένια ή ένα mail που μου είπε ότι καιρός ήταν να ‘αδειάζει’ η κορυφή του Ovi για να αναλάβουν οι νεότεροι!!!

Μέσα σε όλο μας το πανηγύρι είχαμε και ένα τηλεφώνημα από το χωριό της γυναίκας μου. Δυστυχώς ο πατέρας της γυναίκας μου πέθανε πριν από δεκαπέντε χρόνια ένα μήνα μετά από την ημέρα που μάθανε την κατάσταση του και η πεθερά μου μια υπέροχη και πολύ ευαίσθητη γυναίκα με το που άκουσε τα νέα έπαθε νευρικό κλωνισμό, έτσι η Κatri φόρτωσε το αυτοκίνητο πακετάρισε την Δάφνη και πήγε να την ηρεμίσει. Έτσι η σημερινή φωτογραφία είναι λίγο θολή γιατί είναι από τηλέφωνο και η πριγκίπισσα μου που ήθελε να μου πει καλημέρα από το Kauhajoki.

Την απόφαση μου να πάω στο νοσοκομείο την Τρίτη την πήρα γιατί πρέπει να τελειώσουν μια σειρά από διαδικαστικά θέματα που αφορούν ακόμη και την εταιρία μου και παράλληλα μετά από δέκα χρόνια, ίσως αυτό να το θεωρήσετε και λίγο ανόητο, αλλά για πρώτη φορά με καλεί η ελληνική πρεσβεία σε οτιδήποτε, έτσι εχω σκοπό να πάω την Δευτέρα στην εορτή που κάνουν για την 25η Μαρτίου περισσότερο από περιέργεια πάρα οτιδήποτε άλλο.

Κάποιο από αυτά τα ...διαδικαστικά που προέκυψε ήταν και η αίτια αυτού του roller-coaster χτες. Ο δικηγόρος μου μας ενημέρωσε ότι σύμφωνα με τον φιλανδικό νόμο πρέπει να κάνω ένα χαρτί που να ορίζω guardian για την Δάφνη και δεν πρέπει να είναι συγγενής κανενός από τους δυο και παράλληλα θα ήταν προτιμότερο να είναι δικός μου φίλος και κάτοικος Φιλανδίας. Καταλαβαίνω απόλυτα την λογική αυτού του χαρτιού και κάτω από άλλες συνθήκες θα το υπερασπιζόμουνα αλλά χτες ...με πόνεσε λιγάκι.

Συγνώμη αλλά δεν μπορώ να κάθομαι για πολύ μπροστά στο κομπιούτερ αλλά βλέπω τακτικά τα μηνύματα σας. Συγνώμη αν στο κείμενο φαίνομαι να πετάγομαι από το ένα θέμα στο άλλο ή να αφήνω κενά αλλά κάπως έτσι είναι και το μυαλό μου αυτή τη στιγμή όσο φτωχή κι αν ακούγεται σαν δικαιολογία.

Πολλοί μου ζητάτε το τηλέφωνο μου. Δεν εχω κανένα πρόβλημα να το δώσω αλλά αυτή τη στιγμή μου είναι λίγο δύσκολο να αντιμετωπίσω τα τηλέφωνα που ήδη παίρνω και μερικές φορές με κουράζει να λέω τα ίδια πράγματα, κατά τα άλλα θα σας το δώσω κάποια στιγμή.

Και ναι εμφανίστηκε και δεύτερη φίλη με θέματα ‘ψυχής’ μόνο που αυτή είναι new age!!! Σοβαρευτείτε παιδιά!!! Είπαμε εχω χιούμορ αλλά εχω και όρια!!! :D

Καλή σας μέρα!

 
Tuesday, March 20, 2007,12:18 AM
Επειδή δεν ξέρω τι ...τίτλο να βάλω!!!
Για να γράψω αυτό το post πραγματικά δυσκολεύτηκα, αλλά θα πρέπει να σας θυμίσω ότι αυτό το blog το διαβάζουν και πολλοί προσωπικοί μου φίλοι που βέβαια προτιμούν να παίρνουν τηλέφωνο αντί να βάλλουν comments αλλά δεν παύει να είναι ένα μέσο επικοινωνίας μαζί τους.

Παράλληλα και μέσα σε αυτόν το χρόνο ζωής του απέκτησα και πολλούς νέους φίλους που είμαι πραγματικά ευγνώμων γι αυτό – και γι αυτό εχω μεταμορφωθεί και σε υπέρμαχος των blogs – και με κάποιους από αυτούς έχουμε ήδη μια πολύ πιο προσωπική σχέση και πολύ περισσότερο κάποιοι με έχουν ήδη επισκεφτεί στη Φιλανδία κάνοντας μου την τιμή να τους γνωρίσω τη χώρα που αγαπώ και με φιλοξενεί τα τελευταία δέκα χρόνια και κάποιους, τους περισσότερους ελπίζω, τους περιμένω να έρθουν.

Μάλλον θα ήταν καλύτερα να αφήσω τον μακρύ πρόλογο. Εδώ και ένα χρόνο αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα αλλά έχοντας μπροστά μου το μεγαλύτερο πρόβλημα με την υγεία της Δάφνης το άφηνα συνέχεια στην άκρη απλά σφίγγοντας τα δόντια και σκεπτόμενος ότι όταν η Δάφνη θα είναι καλά θα το εξετάσω καλύτερα. Δυστυχώς πριν από δέκα μέρες χρειάστηκε ασθενοφόρο για να με πάει στο νοσοκομείο μιας και οι πόνοι στο στομάχι είχαν γίνει αφόρητοι όπου μετά από τρεις μέρες εξετάσεις οι γιατροί ανακάλυψαν ότι εχω πρόβλημα. Βρήκαν ότι ένα προηγούμενο καρκίνωμα έχει κάνει μετάσταση σε τρία σημεία, στο συκώτι, στο στομάχι και στους πνεύμονες στο σημείο που είναι κοντά στο συκώτι.

Οι λόγοι είναι πολλοί και δεν είμαι γιατρός για να τους αναλύσω, το ότι είμαι διαβητικός σαφώς έχει παίξει το ρόλο του καθώς και η περίεργη ζωή που έζησα μέχρι να έρθουμε στη Φιλανδία. σας παρακαλώ μην νομίσετε ότι εχω μετανιώσει για όσα εχω κάνει και οι στενοί μου φίλοι ξέρουν καλά ότι η ίδια η τρελή ζωή μου είναι και ήταν κομμάτι αυτού που είμαι. Άλλωστε η συλλογή εμπειριών και γνώσεων με έκανε αυτό που είμαι σήμερα.

Η πορεία που θα ακολουθήσουμε είναι απλή, αυτή τη στιγμή είμαστε ακόμα στην έρευνα του πόση ζημιά έχει γίνει, έτσι πηγαινοέρχομαι στο νοσοκομείο περιμένοντας και την απαραίτητη επέμβαση βιοψίας (έτσι νομίζω ότι λέγεται) ώστε μετά να ορίσουν συγκεκριμένη θεραπεία που κατά πάσα πιθανότητα θα είναι χημειοθεραπεία. Για τα φιλανδικά νοσοκομεία δεν χρειάζεται να σας πω και ελπίζω να μη τα χρειαστείτε ποτέ σας, έχουν βρει ακόμα και αγγλόφωνες νοσοκόμες για να είναι όλοι σίγουροι ότι, ότι χρειαστώ θα το εχω άμεσα. Βέβαια και συγνώμη για όσους από εσάς ασχολούνται με το ιατρικό επάγγελμα υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι ένα στράτευμα βρικόλακες έχει παρελάσει από το σώμα μου αλλά το χαμόγελο τους και το ότι συνέχεια μου εξηγούν τι κάνουν με κάνει να τους συγχωρώ! Και βέβαια ότι στις μέρες που εχω μείνει στο νοσοκομείο εχω δει τα χειρότερα με παρηγορεί κι ας ακούγεται εγωιστικό.

Αλλά επιστρέφοντας στους γιατρούς και στις νοσοκόμες νομίζω ότι με τον καταπληκτικό τρόπο τους αυτό που καταφέρνουν πάνω από όλα είναι να σε γεμίζουν σιγουριά ότι μαζί θα νικήσετε τα πάντα. Αυτή τη στιγμή είμαι στο σπίτι, με έχουν γεμίσει με χάπια για τους πόνους αλλά με το που θα χειροτερέψουν οι πόνοι θα επιστρέψω στο δωμάτιο μου!

Τα πράγματα στο σπίτι είναι λίγο περίεργα. Καταλαβαίνετε ότι υπάρχουν στιγμές που νομίζουμε ότι απλά ζούμε ένα κακό όνειρο και που θα ξυπνήσουμε και τίποτα δεν συμβαίνει και υπάρχουν και κάποιες άλλες στιγμές που απλά στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Η Δάφνη καταλαβαίνει ότι κάτι συμβαίνει παρ’ όλο το καινούργιο ποδήλατο που κάνει βόλτες ακόμη και πάνω στο κρεβάτι. Όταν επέστρεψα από το νοσοκομείο δεν ήθελε να με πλησιάσει αλλά μετά από μισή ώρα δεν ξεκόλλαγε από την αγκαλιά μου. Μετά έφερε ένα μικρό βαλιτσάκι γιατρού με το στηθοσκόπιο κλπ. και αφού με εξέτασε πολύ προσεκτικά γέμισε την κοιλιά μου με τσιρότα που έχουν σχέδια από τα mummies πράγμα που έγινε επίπονο όταν έπρεπε να τα αφαιρέσουμε. Το Σάββατο που χρειάστηκε να πάω στο νοσοκομείο δεν ήθελε να με αφήσει γιατί έλεγε ότι το νοσοκομείο κάνει την μαμά να κλαίει.

Έχουμε ζήσει και τραγελαφικές στιγμές. Φίλη που την ξέρουμε χρόνια ήρθε το πρωί και μας εξέπληξε λέγοντας ότι ο καρκίνος είναι η φωνή της ψυχής που μας προειδοποιεί ότι έχουμε φύγει από το δρόμο του θεού, έχοντας μαζί της και μερικά βιβλία για απόδειξη. Το έκπληξη στο ότι όσα χρόνια την ξέρουμε δεν είχε δείξει ποτέ κάτι τέτοιο. Τέλος πάντων της εξήγησα ότι αν είχε διαβάσει τα άρθρα μου θα ήξερε καλά ότι είμαι δηλωμένος άθεος και βέβαια θα το θεωρούσα τουλάχιστον υποκρισία να εύρισκα την ‘αλήθεια’ τώρα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μου πετάξει το βιβλίο και να μου φωνάξει ότι τέτοιος που είμαι καλά να πάθω. Νομίζω ότι όλη η γειτονιά άκουσε τα γέλια μας! Τελικά αυτός ο καρκίνος έχει και τα καλά του.

Την πιο περίεργη στιγμή την έζησα την παρασκευή με τον Κωνσταντή που ήρθε στο νοσοκομείο παρατώντας την γυναίκα του και την προεκλογική της μάχη και έμεινε όλες τις ώρες του επισκεπτηρίου αρνούμενος να φύγει παρά τις πιέσεις της νοσοκόμας, δακρυσμένος και μονολογώντας συνέχεια ότι δεν είναι αλήθεια.

Νομίζω ότι το πιο περίεργο από όσα ζούμε τις τελευταίες μέρες είναι ότι χρειάζεται να είμαστε εμείς δυνατοί και δίπλα σε άλλους που σπάνε με τα νέα. Είναι μια περίεργη κατάσταση που δεν ξέρω πως να την αντιμετωπίσω ακόμα μιας και όπως είπα και παρά πάνω ακόμα κι εγώ υπάρχουν στιγμές που νομίζω ότι ζω ένα περίεργο όνειρο.

Τα καλά νέα είναι ότι είμαι πολύ δυνατός κατά τους γιατρούς και παρ’ όλο το ιατρικό μου ιστορικό και τα διάφορα σημάδια που εχω μαζέψει στην πορεία μου είμαι σε καταπληκτική φυσική κατάσταση. παράλληλα η διάγνωση ήταν σαν να έδωσε απαντήσεις ακόμα και στο ότι τα δυο τελευταία χρόνια εχω πάρει αρκετά κιλά χωρίς να αλλάξει ιδιαίτερα η ζωή μου. Από ότι μου είπαν ότι κι αυτό ακόμα ήταν κομμάτι της ιστορίας και μου δείξαν και ένα πίνακα που παραδέχομαι ότι δεν κατάλαβα τίποτα. Αλλά όπως είπα μου δείχνουν το κάθε βήμα που κάνουν, το γιατί και το πως.

Αν αναρωτιέστε φυσικά φοβάμαι και μαζί με την γυναίκα μου έχουμε περάσει ώρες πάνω από το κρεβάτι της Δάφνης ρωτώντας γιατί τώρα και γιατί σε μας, αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχουν απαντήσεις και κάποια στιγμή σύντομα θα ξεπεράσουμε αυτή τη πρώτη φάση και θα ετοιμαστούμε για να δώσουμε την απαραίτητη μάχη.

Φυσικά δεν εχω κανένα σκοπό να κλείσω αυτό το blog, απλά θα το ενημερώνω όποτε μπορώ και εχω να σας πω πολλές ιστορίες για μια χώρα που αξίζει να την επισκεφτείτε και φυσικά θα περιμένω να σας ξεναγήσω, απλά θα γράφω όποτε μπορώ. Αν υπάρχουν μεγάλα διαστήματα θα γράφει ο Asa, ο μικρός έχει γίνει κομμάτια από τη στιγμή που το έμαθε.

Φυσικά δεν εχω σκοπό να σταματήσω τίποτα από όσα έκανα. Άλλωστε σαν Ovi magazine και Ovi project έχουμε ανοίξει πολλά μέτωπα που δεν εχω σκοπό να σταματήσω να παλεύω. Και ο γνωστός σκηνοθέτης-έκδοτης συνεχίζει να με ενοχλεί, αυτή τη φορά έστειλε την αστυνομία σε συνεργάτη και φίλο του Ovi πάντα με ψέματα κάνοντας ακόμα και τον αστυνομικό έξαλλο και φυσικά στο νοσοκομείο γνώρισα μια κοπέλα από την Σομαλία, νοσοκόμα που με ευχαρίστησε για όσα έχουμε κάνει τα τελευταία χρόνια, πράγμα που μου δίνει δύναμη ότι κάτι καλό κάνουμε σε αυτή τη χώρα.

Μπέσυ, Στέλιο, Βαγγέλη, Γιάννη, Νίκη, Γιάννη, Αλέκα, Εύη, Γιώργο, Ματίνα, Σταύρο, Γιώργο, Λένα, Γιώργο, Γιάννη, Ιωάννα, Σωτήρη, λυπάμαι που το μαθαίνετε με αυτόν τον τρόπο αλλά μου ήταν πολύ δύσκολο να το πω και σε αυτούς που χρειάσθηκε να το πω από το τηλέφωνο.

Ρωξάνη, το δώρο σου το πήρα όταν ήμουν στο νοσοκομείο και με τιμάς ιδιαίτερα και σε ευχαριστώ πολύ από τη ψυχή μου, οχι αυτή της φίλης αλλά την δίκια μου την πραγματική.

Κάποια στιγμή σύντομα θα σας πω για το δώρο που μου έκανε η Ρωξάνη γιατί χρειάζεται την άμεση βοήθεια από όλους μας σε αυτό που κάνει.

Βικτωρία και Μιχάλη σας ευχαριστώ πολύ για τις στιγμές που περάσαμε παρέα στο Ελσίνκι πριν από μερικές βδομάδες, της εχω φυλαγμένες στην καρδιά μου.

Ελένη συγνώμη, ελπίζω τώρα να κατάλαβες γιατί χάθηκα. Έχω πολλά να σου πω γιατί έκανα την έρευνα που μου ζήτησες και εχω βγάλει τα συμπεράσματα που χρειάζεσαι, δώσε μου λίγο χρόνο μόνο.

Μαρίνα, τα είπαμε, το πρόγραμμα δεν αλλάζει!!!

Σας ευχαριστώ όλους σας!

Σύντομα θα επανέλθω με περισσότερα πολιτικά νέα, άλλωστε μέχρι να φτιάξουν κυβέρνηση θα περάσουν δυο τρεις βδομάδες οπότε θα έχουμε τον χρόνο για όλα τα κόμματα.

***********************

Από μικρός είχα ένα όνειρο, να ταξιδέψω στο φεγγάρι και αυτό είναι το φεγγάρι όπως το είδαμε στο Ελσίνκι πριν από μερικές μέρες.

***********************

Συγνώμη που δεν εχω απαντήσει στα προηγούμενα comments, θα απαντήσω στο επόμενο post!


Labels: ,

 
Tuesday, March 13, 2007,12:50 AM
Kαι οι πρωθυπουργοί ...κλαίνε! Νο 3
Η ιστορία γράφεται από τα γεγονότα και τις μαρτυρίες έλεγε ένας καθηγητής μου στο πανεπιστήμιο συμπληρώνοντας ότι καλά όταν οι μαρτυρίες συμφωνούν με τα γεγονότα, τι γίνεται όμως όταν οι μαρτυρίες δεν συμφωνούν και τα γεγονότα τα γράφουν οι νικητές!

Το βράδυ μετά την κυκλοφορία των non papers υπήρχε μια περίεργη κατάσταση στο επιτελείο της Anneli και η λέξη μούδιασμα είναι η πιο κατάλληλη. Αργά το βράδυ πέρασε ο γραμματέας του κόμματος από το σπίτι της και κλειστήκανε για πολλές ώρες οι δυο τους στη τραπεζαρία που μια δίφυλλη κυλιόμενη πόρτα την χώριζε από το σαλόνι που καθόμασταν εμείς. Κατά περιόδους περάσανε κάποιες συνυποψήφιες και κάποια στελέχη του κόμματος αλλά αυτά που πραγματικά πήρανε φωτιά ήταν τα τηλέφωνα. Μια από τις υποψήφιους μου, η Helli με πήρε τηλέφωνο λέγοντας μου ότι ο πατέρας της είχε γίνει έξαλλος και ότι η Anneli με τίποτα δεν έπρεπε να δημοσιεύσει αυτά τα χαρτιά. Σημαντικό, ο πατέρας αυτής της υποψηφίου ήταν και είναι σημαίνον συνδικαλιστικό στέλεχος και μέλος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.

Για να σας δώσω μια εικόνα της κατάστασης που βρισκόταν η Anneli θα πρέπει να σας πω τι έγινε το επόμενο πρωινό. Φυσικά η Anneli έπρεπε να ακολουθήσει το πρόγραμμα της που απαιτούσε την επομένη επίσκεψη στο περίπτερο – ένα μικρό λιωμένο σπιτάκι – που είχε στηθεί σε μια πάροδο, πεζόδρομου της Alexanderikatu, κεντρικού δρόμου στο Ελσίνκι και που υπήρχε όλο το υλικό προώθησης του κόμματος και σέρβιραν καφέ και μπισκότα με τους υποψήφιους να είναι εκεί σε βάρδιες για να απαντάνε σε ερωτήσεις των περαστικών. Φυσικά τα τηλεοπτικά συνεργεία την ακολουθούσαν πια παντού. Εγώ στεκόμουνα στη γωνία καπνίζοντας και περιμένοντας την όταν την είδα να έρχεται με ταχύτητα προς το μέρος μου κρατώντας και με τα δυο της χέρια την μπροσούρα του κόμματος.

Ο Μάρτιος του 2003 δεν έμοιαζε με τίποτα με τον φετινό, η θερμοκρασίες είχαν χτυπήσει -15 και -20 και είχαμε συχνά χιονοθύελλες με το χιόνι να μαζεύεται πάνω από δυο μέτρα στις άκρες των δρόμων. Έτσι η Anneli φορούσε ένα καφέ σκούφο χαμηλά μέχρι τα μάτια και περπατούσε σκυφτή προσπαθώντας να φυλαχτεί από τον αέρα. Φορούσε ένα μακρύ παλτό με γουνάκια στο λαιμό σφιχτοδεμένο που την έκανε να φαίνεται πολύ πιο αδύνατη και μικρόσωμη από όσο πραγματικά είναι. Με πλησίασε και μου έδωσε μια μπροσούρα ενώ κάτι μου ψιθύρισε. Anneli, τι κάνεις, εγώ είμαι! Συνέχισε κάτι να ψιθυρίζει στα φιλανδικά κοιτώντας με χωρίς να με βλέπει με μάτια κατακόκκινα, δεν πρέπει να είχε κοιμηθεί όλο το βράδυ και εγώ είχα φύγει από το σπίτι της μαζί με τους περισσότερους κατά τις τρεις. Anneli, συνελθε, εγώ είμαι ο Θάνος. Κάνε πως μου μιλάς για λίγο αλλά πιάσε κανένα από τους Φιλανδούς που σε κοιτάνε σαν χαζοί.

Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι μιλάω πολύ σιγά και πολύ ήρεμα, πολλές φορές κάνοντας τον άλλο να προσπαθήσει για να με ακούσει, αλλά ξέρουν και ότι όταν εκνευρίζομαι μιλάω μέσα από τα δόντια μου τονίζοντας τις συλλαβές. Μετά από τόσα χρόνια ακόμα και αν το έκανα επίτηδες στην αρχή έχουν γίνει κομμάτι του εαυτού μου και δεν ξέρω πως ξεκίνησε. Αλλά εκείνη τη στιγμή δούλεψε και η Anneli σαν να ξύπνησε μου είπε, τι κάνεις εδώ; Εγώ τι κάνω εδώ η εσύ; Το τηλεοπτικό συνεργείο συνέχισε να καταγράφει την Anneli να μου λέει δυο κουβέντες να χαμογελάει και να συνεχίζει με τον επόμενο. Εγώ φυσικά ...εξαφανίστηκα μιας και δεν είχα καμιά διάθεση να με ρωτήσουν τι μου είπε!!!

Αυτά για να πάρετε μια εικόνα για την ψυχολογική της κατάσταση. αλλά πριν συνεχίσω με το πως αντέδρασε ο κόσμος σε αυτή την ιστορία να κάνουμε μια μικρή παρένθεση για το δράμα που παιζόταν. Θυμηθείτε μόνο ότι εγώ ήμουν μάρτυρας μόνο από τη μια πλευρά και σε μαρτυρίες η διηγήσεις που μου ερχόντουσαν από δεύτερο και τρίτο χέρι και φυσικά ανήκαν στη μια πλευρά του δράματος και βέβαια πολλές φορές ο μύθος και οι εικασίες μπλέκονται με την πραγματικότητα.

Η Halonen ήταν μέλος για δεκαετίες του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, υπέρμαχος του γυναικείου κινήματος και των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων που και διετέλεσε δικηγόρος του συνδικάτου τους για πολύ καιρό. Η υποστήριξη της από τον Lipponen δεν ήταν και τόσο αθώα, μιας και η σιωπηλή και συχνά αθόρυβη για μεγάλους περιόδους βουλευτής θα ετοίμαζε το έδαφος για την επερχόμενη υποψηφιότητα του Lipponen για την προεδρία. Αυτό που δεν υπολόγιζε ο Lipponen ήταν ότι η Halonen από τη μια πλευρά βρήκε την ευκαιρία να αποδείξει ότι δεν ήταν άοσμη και άυλη μέλος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και πιόνι στα σχέδια του και παράλληλα μεταμορφώθηκε από στέλεχος του SDP σε πρόεδρο όλων των Φιλανδών δείχνοντας συχνά ότι το κομματικό της παρελθόν δεν έχει σημασία στη τωρινή της θέση. Παράλληλα δεν ξέχασε τους προσωπικούς της αγώνες για την γυναίκεια απελευθέρωση συχνά δείχνοντας και δημόσια τη φιλία της προς την αρχηγό του αριστερού συνασπισμού την Suvi-Anne Siimes. Έτσι ο ερχομός της Anneli μάλλον την βρήκε θετική και η ιδέα προέδρου γυναίκας με πρωθυπουργό γυναίκα την συγκινούσε.

Στο γραφείο της προεδρίας φυσιολογικά έχουν μαζευτεί διάφοροι από όλα τα κόμματα και διάφοροι σύμβουλοι η σύνδεσμοι με τα κόμματα. Θυμηθείτε ότι η πρόεδρος εδώ έχει εξουσίες και πολύ ισχυρές όσον αφορά την εξωτερική πολιτική της χώρας. Τώρα από την πλευρά του ο Lipponen κάποια στιγμή έπρεπε να ενημερώσει την προεδρία για το non paper μιας και αφορούσε την εξωτερική πολιτική δημιουργώντας ερωτηματικά στην προεδρία και κυρίως αν θα έπρεπε να ενημερωθεί η αρχηγός της αντιπολίτευσης και όπως φαινόταν η επομένη πρωθυπουργός. Το αν η Halonen γνώριζε για το fax που έφυγε από τα γραφεία της προεδρία η οχι θα παραμείνει για πολλά χρόνια μυστήριο. Η αλήθεια όμως είναι ότι είναι απίθανο να διέρρευσε για πρώτη φορά έγγραφο και ειδικά τόσο σοβαρό από την προεδρία χωρίς να έχει γνώση η πρόεδρος. Κάτι άλλο πολύ σημαντικό, δεν μιλάμε για ένα fax και ένα έγγραφο άλλα για σειρά από fax και εγγράφων που αποτυπώνανε την όλη συζήτηση που έκανε ο Lipponen με τον Αμερικάνο πρόεδρο και άλλα στελέχη της αμερικάνικης κυβέρνησης. Και όλα αυτά στάλθηκαν σε διάστημα ωρών, πως λοιπόν να πιστέψεις ότι κάποιος το έκανε κρυφά χωρίς να τον έχει δει κανένας και πάνω από όλα πως αυτά τα χαρτιά βρέθηκαν στα χέρια αυτού του κυρίου.

Από ότι καταλαβαίνετε οι επόμενες μέρες ήταν απλά εφιαλτικές. Ο Lipponen ξέχασε ότι ήταν ...gentleman και μπορούσες να δεις στο πρόσωπο του την απέχθεια και το μίσος προς την Anneli κάθε φορά που συναντιόντουσαν. Βλέπετε η ιστορία του στοίχιζε και του ίδιου μιας και παρ’ όλη την κάλυψη από το κόμμα του οι δελφίνοι είχαν αρχίσει να τρώνε τα νύχια τους και το όνειρο προεδρία βυθιζόταν μέσα στα φιλανδικά έλη. Και βέβαια τώρα πια συναντιόντουσαν σχεδόν καθημερινά μιας και κάθε κανάλι και κάθε πολιτική εκπομπή τους ήθελε και τους δυο σαν καλεσμένους. Φαντάζεστε ότι το θέμα κάλυψε κάθε άλλο και τώρα το μεγάλο ερωτηματικό δεν ήταν αν ο Lipponen έκανε λάθος κάνοντας αυτή τη συμφωνία αλλά αν η Anneli έπρεπε να την αποκαλύψει.

Η Anneli πολύ δικαιολογημένα για μένα απαιτούσε διαφάνεια στη πολιτική ζωή και φώναζε ότι ήταν ανεπίτρεπτο ένας πρωθυπουργός με ημερομηνία λήξης και λίγες βδομάδες πριν τις εκλογές να υπογράψει μια τέτοια συμφωνία χωρίς να ενημερώσει τη βουλή. Ο Lipponen από την πλευρά του την κατήγγειλε ότι έβαλε σε κίνδυνο ...τα συμφέροντα του έθνους και την εθνική ασφάλεια καταφεύγοντας συχνά σε ιστορικές αναφορές από την περίοδο του πολέμου με τους Ρώσους.

Για μένα που έτσι κι αλλιώς ήμουν με το ένα πόδι απ’ έξω όλα αυτά μου φαινόντουσαν απαράδεκτα και παρανοϊκά. Έβλεπα για μια ακόμη φορά στη ζωή μου τον ψεύτη να φωνάζει και να ακούγεται μόνο και μόνο επειδή φώναζε πιο δυνατά. Το πιο τραγικό από όλα και νομίζω η μεγαλύτερη απογοήτευση μου από τη Φιλανδία μέχρι τώρα ήταν ότι ακουγόταν και ο κόσμος τον πίστευε. Για την Anneli αρχίσανε οι πολύ δύσκολες στιγμές. Μπήκε στην υιοθεσία του κόμματος και σε όλες τις συνεντεύξεις της η παρουσίες συνοδευόταν από τον γραμματέα του κόμματος.

Εγώ από ότι καταλαβαίνετε τραβήχτηκα ακόμα πιο μακριά και άρχισα να ασχολούμαι αποκλειστικά με τους υποψηφίους μου. Άλλωστε μας χωρίζανε μόλις δέκα μέρες από τις εκλογές και οι εκλογές για όσους ζουν εκτός Φιλανδίας και όσους ψηφίζουν μέσω ταχυδρομείου είχαν ήδη ξεκινήσει.

Το βράδυ των αποτελεσμάτων ήμουν στα κεντρικά γραφεία του κόμματος μαζί με τους υποψήφιους μου ενώ η Anneli πέρναγε την περισσότερη ώρα μέσα στο γραφείο της. Ήταν η πιο πικρή νίκη που είχε ποτέ καταφέρει αρχηγός κόμματος. Το Keskusta φυσικά νίκησε και έμπαινε στις διεργασίες για τη δημιουργία κυβέρνησης. Η Anneli πέτυχε την συλλογή του μεγαλυτέρου αριθμού ψήφων που είχε πετύχει ποτέ υποψήφιος στο Ελσίνκι κάνοντας ρεκόρ και δυο από τους υποψήφιους μου ήταν βουλευτές. Το Keskusta μετά από χρόνια είχε καταφέρει να ‘κλέψει’ μια έδρα από το Kokoomus στην Uusima και το συντηρητικό κόμμα αρνήθηκε κάθε μορφή συνεργασίας με το κεντρώο κόμμα για κυβέρνηση κάνοντας την επιλογή να μείνει στα έδρανα της αντιπολίτευσης εκτός και αν αποτύγχανε να σχηματίσει κυβέρνηση το κέντρο και έπαιρνε την εντολή το SDP, δεύτερο κόμμα οπότε ήταν έτοιμο για μια ακόμα συγκατοίκηση. Οι διαπραγματεύσεις κράτησαν σχεδόν ένα μήνα.

Ο αντίχτυπος των non papers χτύπησε γρήγορα και το SDP με αποτέλεσμα ο Lipponen παίρνοντας την ευθύνη της ήττας να παραιτηθεί από πρόεδρος του κόμματος και να φύγει το βασικό εμπόδιο για τη συνεργασία των δυο κομμάτων. Ο Lipponen αρνιόταν να κάτσει ακόμα και στο ίδιο τραπέζι με την Jäätteenmäki.

Αλλά τα χειρότερα δεν είχαν έρθει ακόμα, η γενική εισαγγελία της Φιλανδίας αυτεπάγγελτα κατηγόρησε την Anneli για διαρροή μυστικού εγγράφου που έβαζε σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια στηριζόμενη σε μια σειρά νόμων του τριάντα και του πενήντα τελείως ψυχροπολεμικών. Έναν νόμο που είχε χρησιμοποιηθεί και στο πρόσφατο παρελθόν για να κατηγορήσει τον γραμματέα του Ahtisaari για κατασκοπεία.

Μετά από ένα μήνα κυβέρνηση από το κεντρώο κόμμα, το σοσιαλιστικό και τους σουηδόφωνους πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από την φιλανδική βουλή κάνοντας το Kokoomus να βγάζει περισσότερο δηλητήριο και να ανταγωνίζεται τον Lipponen σε απαξιωτικές δηλώσεις για την Anneli.

Όπως είπα εκείνη την εποχή ζούσα στο κέντρο του Ελσίνκι, σε μια περιοχή που λέγεται Töölö. Όλοι μου οι γνωστοί ξέραν ότι είχα μια περίεργη συνήθεια, μια φορά την ήμερα, αν μπορούσα το μεσημέρι και πιο συχνά το βραδάκι πήγαινα μια βόλτα που κράταγε για μια ώρα περίπου στο νεκροταφείο που βρισκόταν πίσω από το σπίτι μου. Τα νεκροταφεία εδώ δεν έχουν τίποτα κοινό με αυτά που έχουμε στην Ελλάδα και που υστερικά κρατάμε ζωντανούς τους νεκρούς με καντήλια και θυμιατά, εδώ όπως και στην Αγγλία που εχω ζήσει μεγάλο διάστημα τα νεκροταφεία είναι μέσα στο πράσινο και σε γεμίζουν ηρεμία και γαλήνη. Η δε τάφοι έχουν την ιστορική τους σημασία μιας και δεν ξεθάβουν τους νεκρούς και υπάρχουν τάφοι εκατονταετιών. Το δε νεκροταφείο καταλήγει σε μια υπέροχη παραλία με άμμο που μου θυμίζει με ένα τελείως προσωπικό τρόπο παραλία στη Χαλκίδα. Ένα μήνα λοιπόν μετά και την ψήφο εμπιστοσύνης και ενώ καθόμουν σε ένα παγκάκι στην άκρη του νεκροταφείου κοιτάζοντας μπροστά μου τη θάλασσα κάποιος ήρθε και με αγκάλιασε. Από το ελαφρύ άρωμα της κατάλαβα ποια ήταν και όταν γύρισα το πρόσωπο μου για να της μιλήσω βάζοντας τα δάχτυλα της στα χείλια μου, μου είπε, μην πεις τίποτα, απλά κάτσε για λίγο μαζί μου. Την αγκάλιασα και την άφησα να κλάψει κοιτάζοντας την Χαλκίδα μου.

Στη περίεργη ζωή μου είχα την τιμή να γνωρίσω πολλές προσωπικότητες από διάφορους τομείς. Με κάποιους συνδέθηκα και προσωπικά και έτσι είχα την ευκαιρία να τους δω σε πολύ προσωπικές τους στιγμές. Λίγους εχω δει σε εκρήξεις θυμού και λύπης. Κάποιους εχω δει να κλαίνε, τους περισσότερους να το κάνουν συνειδητά και κάποιους προσποιητά. Δυο γυναίκες όμως από αυτές τις δυναμικές προσωπικότητες με κάναν να πονέσω τόσο πολύ. Κάθε τους δάκρυ ήταν μια μαχαιριά σε ότι πίστευα και στον κόσμο που ονειρευόμουνα. Ήταν δάκρυα που βγαίναν από την ψυχή χωρίς κανένα ήχο, ένα αναφιλητό πνιγμένο. Η πρώτη μια πολύ γνωστή Αμερικανίδα τραγουδίστρια που πέρασε όλα της τα χρόνια γράφοντας ύμνους για τον έρωτα της όταν ανακάλυψε ότι ζούσε για πάνω από είκοσι χρόνια ένα ψέμα και η δεύτερη με την Anneli. Και οι δυο γυναίκες ήταν ερωτευμένες, η μια με έναν άντρα η άλλη με την Φιλανδία και οι δυο είχαν θυσιάσει τα πάντα στον έρωτα τους για να μείνουν στο τέλος μόνες τους. Κάθε φορά που τις σκέφτομαι νιώθω τα δάκρυα τους στο στήθος μου.

Μετά από μια εβδομάδα η Anneli παραιτήθηκε από πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος και ανέλαβε και τις δυο θέσεις ο σημερινός πρωθυπουργός Vanhanen. Η προανάκριση και η δίκη κράτησε αρκετά αλλά στο τέλος η Anneli αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες, η Φιλανδία δεν άντεχε να ακουστεί η αλήθεια και την κουκούλωσε. Ο Lipponen εκλέχτηκε πρόεδρος της βουλής και βέβαια συνεχίζει να βγάζει δηλητήριο σε κάθε ευκαιρία και βέβαια να είναι το αγαπημένο παιδί των Αμερικάνων μιας και τώρα σε αντίθεση με το κόμμα του υποστηρίζει με κάθε τρόπο την ανάγκη εισόδου της Φιλανδίας στο ΝΑΤΟ.

Την επομένη χρονιά στις ευρωεκλογές η Anneli ηγείτο του κεντρώου ψηφοδελτίου και φυσικά εκλέχτηκε με ρεκόρ ψήφων πάλι. Ένα χρόνο μετά χρειάστηκε να περάσει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα σε νοσοκομεία, είχε διαγνωστεί καρκίνος του μαστού που την έμπλεκε σε καινούργιες περιπέτειες. Το διαζύγιο ήρθε για να συμπληρώσει την ζωή της.

Η Anneli ζει τον περισσότερο καιρό της στο Στρασβούργο αλλά όταν είναι στο Ελσίνκι την βλέπω και συχνά τρώμε παρέα στη μικρή πιτσαρία που είχαμε πρωτοφάει. Τα γεύματα μας είναι πια σιωπηλά άλλωστε τα μάτια της έχουν τόσα πολλά να μου πουν που δεν χρειάζονται οι λέξεις και ένα βράδυ που της είπα ότι αποφάσισα να μην ξανά ασχοληθώ με υποψήφιους γιατί το σιχάθηκα αυτό το παιχνίδι δάκρυσε πιστεύοντας ότι η απόφαση μου ήταν δική της ευθύνη μιας και ξέρει καλά τι σημαίνουν για μένα αυτά τα λεφτά. Της εξήγησα ότι ήταν απλά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και ότι αν κάποιο κόμμα ήθελε να ασχοληθώ μαζί του θα το έκανα αλλά θα με πλήρωναν ακριβά αφού έτσι κι αλλιώς μόνο αυτό καταλαβαίνουν και τους πονάει.

Μας τίμησε στα πρώτα γενέθλια της Δάφνης και πάντα θυμάται τα γενέθλια η να φέρει κάποιον τίγρη από τα ταξίδια της, τώρα πια μιλάμε μόνο για μουσική και θέατρο και προσπαθεί να με πείσει να γράψω ένα βιβλίο για τη ζωή μου στη Φιλανδία, της είπα ότι γράφω blog και μου είπε γελώντας ότι το χαρτί μένει πιο πολύ χρόνο, δεν ξέρω ...δεν το σκέφτομαι!!! Η Anneli είναι καθημερινή αναγνώστης και φίλη του Ovi magazine και μάλιστα ήταν από τους ανθρώπους που με σπρώξανε στο να γίνει η έκδοση του από μηνιαία σε καθημερινή.

************************************

Η όλη ιστορία παράλληλα μεταβλήθηκε και σε μια προσωπική περιπέτεια για μένα σε σχέση με το Keskusta. Την επομένη των εκλογών και σύμφωνα με το τρόπο που δουλεύω παρέδωσα στον κάθε υποψήφιο μου και στον γραμματέα του κόμματος την αναφορά μου. Στην αναφορά μου για τους ψηφοφόρους έκανα μια ανάλυση για το ότι είχε συμβεί, σε αυτούς που δεν εκλέχτηκαν τους λόγους που δεν τα κατάφεραν και παράλληλα τις συμβουλές μου για το μέλλον τους, σε δυο έγραψα ότι η πολιτική δεν τους πάει, ο ένας με άκουσε ο άλλος είπε... και τι ξέρεις εσύ αφού είσαι ξένος και ...αρνήθηκε να με πληρώσει – τα τυχερά του επαγγέλματος. Οι εκλεγμένοι και δυο που για λίγους ψήφους δεν εκλέχτηκαν αλλά κατάλαβαν ότι και δεν υπήρχε περίπτωση να εκλεγούν μου δώσαν και μπόνους ... τα τυχερά του επαγγέλματος ξανά!

Στην αναφορά μου στο κόμμα αφού έκανα μια αναδρομή σε ότι έκανα και πόσο επηρέασαν την ψηφοφορία πέρασα στο profiling μαντεύοντας σωστά ότι ο Lipponen θα παραιτείτο από την προεδρία του SDP και θα γινόταν πρόεδρος της βουλής μιας και οι ελπίδες του για την προεδρία είχαν μηδενιστεί αλλά το χειρότερο ήταν ότι προέβλεπα την παραίτηση της Anneli σε έξη μήνες και την διαδοχή της από τον Vanhanen. Φαντάζεστε ότι ήταν η χειρότερη στιγμή για να κάνεις μια τέτοια πρόβλεψη. Έτσι μπήκα στο ...ψυγείο και από τον αγαπημένο ξένο μεταβλήθηκα σε ...ύποπτο!!! στο profiling που είχα κάνει είχα βάλει μια σειρά από σκέψεις που φτάνανε μέχρι τις ευρωεκλογές για όλα τα κόμματα και την πορεία τους και που καταλαβαίνετε ότι δεν μπορώ να αναφέρω εδώ αλλά δυστυχώς η ευτυχώς έπεσα έξω μόνο σε ένα πράγμα, στους έξη μήνες που είχα υπολογίσει, η Anneli παραιτήθηκε στους τρεις! Δεν σας κρύβω ότι το πόσο μέσα έπεσα είναι έκπληξη ακόμα και σε μένα γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις η επιτυχία ορίζεται με maximum το 70%. Έτσι μετά από έξη μήνες πέρασα σε μια νέα φάση όπου με καλούσαν καθημερινά από γραμματείς και Φαρισαίους μέχρι βουλευτές και φυσικά οι ‘δικοι μου’ βουλευτές για φαγητό η για ένα ποτό και προσπαθούσαν να μάθουν τι ήξερα και πως το είχα μάθει. Έζησα στιγμές που με φτάσαν στα όρια μου και φυσικά στο τέλος η πρόταση να είμαι υποψήφιος στις επόμενες ευρωεκλογές με έκανε να τρελαθώ στα γέλια. Όλα αυτά φυσικά αν έλεγα πως ήξερα ότι είχα γράψει. Η αλήθεια είναι ότι τους το είχα πει από την αρχή αλλά απλά δεν με πίστευαν. Από την αρχή τους έλεγα ότι αν κάναν το κόπο να αποστασιοποιηθούν έστω και για μια ώρα από τη θέση τους και να δουν τι συνέβαινε γύρω τους θα είχαν καταλήξει και οι ίδιοι στα ίδια συμπεράσματα. Ο Asa λέει ότι ναι μεν είναι αλήθεια αυτό που λέω αλλά εχω και ένα twisting mind που βλέπει αυτά που δεν βλέπουν οι άλλοι. Την ίδια περίοδο βέβαια κανένα κόμμα δεν μου έδινε δουλειά μιας και όπως είπα με είχαν βάλει για τα καλά στο ψυγείο και οι περισσότεροι πολιτικοί αποφεύγαν τις συνεντεύξεις. Κατά περίεργο τρόπο αυτοί που πρώτοι σπάσανε τον πάγο ήταν ο Matti και ο Zyskowicz (για τον Ben είπαμε θα τα πούμε στη συνέχεια)

************************************

Μετά την παραίτηση της Anneli όλα τα στελέχη που είχε μαζέψει γύρω της απλά ...εξαφανιστήκαν συμπεριλαμβανομένων και αυτών που την βοηθούσαν από τον κομματικό μηχανισμό. Σε αυτές τις εκλογές δεν υπάρχει κανένας που να την θυμίζει!!! Κάποια από αυτά τα παιδιά είναι πολύ αξιόλογα.

Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ για την Anneli ξέχωρα από την υγεία της είναι κάποια στιγμή η Φιλανδία να συγχωρέσει τον εαυτό της για την υποκρισία της και γι αυτό που της έκανε και να της δώσει αυτό που κέρδισε και της αξίζει πιστεύοντας ότι θα γίνει μια πολύ καλή πρόεδρος της δημοκρατίας.

************************************

Στις φωτογραφίες, με την πρόεδρο Halonen, στο δικαστήριο, στην ορκωμοσία και η Anneli σήμερα, ευρωβουλευτής.

************************************

Αύριο η μεθαύριο έρχονται οι σοσιαλιστές!!!



Labels: , , ,

 
Sunday, March 11, 2007,11:19 PM
Η χαρισματική Anneli. Νο2
Όπως εχω πει και σε προηγούμενα posts η δουλειά μου από ένα σημείο και ύστερα όσο άφορα πολιτικούς είναι να παρατηρώ και να κάνω παρατηρήσεις προσπαθώντας να βοηθήσω η να διορθώσω κάτι, έτσι αφού τελειώσαμε με την εξωτερική αλλαγή αποτραβήχτηκα στη γωνία μου και άρχισα να παρατηρώ.

Η φιλανδική κοινωνία αντέδρασε περίεργα και πολλές φορές πολύ συντηρητικά σε αυτή την αλλαγή και προς μεγάλη μου απογοήτευση η μεγαλύτερη αντίδραση ήρθε από το ίδιο το κόμμα και ειδικά το γυναικείο μέρος του κόμματος. Ακουστήκανε πράγματα της μορφής, την πιτσιρίκα κάνει, και άλλα παρόμοια και βέβαια νυχτερινό talk show με έντονο σαρκασμό και συχνά πολιτικούς για επισκέπτες δεν έχασε την ευκαιρία να την κάνει ...κομματάκια.

Αυτό που έσωζε την κατάσταση ήταν δυο στοιχεία, πρωτο ότι σε μια ανάλογη μεταμόρφωση είχε περάσει η τέως αρχηγός της αριστερής συμμαχίας, πολύ μορφωμένη, χαρισματική και αντικειμενικά όμορφη η Suvi-Anne Siimes που την ίδια εποχή ηγείτο ακόμη της αριστερής συμμαχίας έτσι η Anneli απλά ακολουθούσε τον δρόμο δίνοντας και μια πιο ‘προοδευτική’ εικόνα στο κατά τα άλλα συντηρητικό κόμμα αλλά το πιο σημαντικό ήταν η ίδια η Anneli.

H Anneli έδειχνε πολύ πιο άνετη και σίγουρη και το καινούργιο στιλ της ενέπνεε μια αύρα που μπορούσες να τη νιώσεις ακόμη και από τις τηλεοπτικές της παρουσίες. Το έβλεπες στο τρόπο που περπατούσε και επιτέλους είχε καταφέρει να κόψει ένα κατ’ εμένα ελάττωμα που, κατ’ εμένα πάλι ήταν απόρροια της ανασφάλειας της, να διακόπτει τον συνομιλητή της. Είχε μάθει να κάθεται άνετα, να περιμένει τον συνομιλητή της να τελειώσει και μετά με δυο κουβέντες να τον ...σβήνει. αυτές τις στιγμές της πραγματικά τις απολάμβανα μέχρι ...

Μέχρι που ένα βράδυ βγήκα έξω με κάποια από τα στελέχη του Keskusta για μπίρες. Εκείνο τον καιρό είχε ανοίξει ένα καινούργιο pub στο Ελσίνκι, πολύ εγγλέζικο στιλ με πολύ καλή επιλογή μπίρες και για όσους ζουν στην Αγγλία την πολυαγαπημένη μου, Yorkshire bitter, και το όνομα ... Churchill, μουσική από Beatles μέχρι Cure και μια καταπληκτική διακόσμηση από ...καπέλα σαν αυτά τα melon που φόραγε και ο εγγλέζος πρωθυπουργός. Αναπαυτικές δερμάτινες πολυθρόνες, καλή μπίρα, καλή μουσική και πούρα, το ιδανικό μέρος για συζήτηση. Όπως έχουμε ξαναπεί στη δεύτερη μπίρα οι Φιλανδοί λύνονται και βέβαια για τους μη μαθημένους Φιλανδούς η bitter τους έπεσε ...λίγο βαριά και κελαηδούσαν.

Ο Lipponen με το στιλ άνετος και εγώ τα ξέρω όλα και πάνω από όλα ξέρω το είναι καλό για σας, σε συνδυασμό με τις συνεχόμενες νίκες του τα τελευταία χρόνια στα πάντα, από συνδικάτα μέχρι δημοτικές εκλογές είχε δημιουργήσει ένα έντονο κόμπλεξ στο Keskusta και την αίσθηση ότι όσο υπάρχει αυτός εμείς ...δεν νικάμε. Φυσικό ήταν λοιπόν το πρωτο μέρος της συζήτησης και τις δυο πρώτες μπίρες τις αναλώσανε στο να βρίζουν τον ...γερμανό μπάσταρδο – στο επόμενο post που θα σας μιλήσω για το SDP, θα εξηγήσω τι εννοούσαν.

Στη τρίτη μπίρα βγήκε η ανακούφιση που η καινούργια αρχηγός τα πήγαινε μια χαρά και τότε ο φίλος μου ο Pekka έκανε τη εξής παρατήρηση, ‘φυσικά εμείς οι Φιλανδοί είμαστε gentlemen και ο Lipponen πολύ το καμαρώνει, δεν θα φερθεί λοιπόν άσχημα σε μια γυναίκα, και αυτό αποδεικνύει πόσο καλή ιδέα ήταν να την εκλέξουμε’ εκεί είναι που μένεις άφωνος, κουνάς το κεφάλι σου να φύγει η μπίρα και με κατακόκκινα μάτια ρωτάς, ‘τι είπατε;’

Θα νομίζετε ότι κάνω πλάκα, δυστυχώς δεν κάνω και κάπως έτσι το είχαν σκεφτεί όσο απίθανο κι αν φαίνεται, αυτό για να καταλάβετε πως μαγειρεύονται ορισμένα πράγματα στους κομματικούς μηχανισμούς. Ο Lipponen είχε και έχει την αίσθηση ότι μπορούσε να γίνει Kekonen στη θέση του Kekonen, ένας πρόεδρος με απόλυτη αποδοχή τουλάχιστον για το μεγαλύτερο μέρος τής προεδρίας του από κεντρώους και σοσιαλδημοκράτες και που ουσιαστικά μονοπώλησε την πολιτική ζωή της Φιλανδίας μετά το πόλεμο. Από μαρτυρίες που εχω ακούσει και από όσα εχω διαβάσει ήταν άνθρωπος δεσποτικός και μαθημένος να τον υπακούν, του ήταν πιο εύκολο να διατάσσει παρά να ζητάει. Αν προσθέσουμε σε αυτό και την πίστη του Lipponen ότι η πολιτική ζωή της Φιλανδίας κάτι του χρώσταγε και παράλληλα τον συχνά υποτιμητικό τρόπο που εκφραζόταν για τους αντιπάλους του κάτι που συγκινούσε όμως τους ψηφοφόρους του τον έκανε δύσκολο αντίπαλο για τον άβουλο Esko Aho, τον προηγούμενο πρόεδρο του Keskusta και επικίνδυνο για οποιοιδήποτε νεότερο. Έτσι τα σοφά μυαλά του κομματικού οργανισμού καταλήξανε στην Anneli.

Εδώ χρειάζεται μια σημείωση, φυσικά η Anneli δεν ήταν το θύμα αυτής της ιστορίας και σίγουρα δεν επιλέχτηκε μόνο για να αντιμετώπιση τον Lipponen αν και όσοι θυμούνται την νεότερη ελληνική ιστορία θα θυμούνται ότι ο μόνος λόγος που η ΝΔ εξέλεξε τον Μητσοτάκη σαν αρχηγό της στα τέλη του 80 ήταν γιατί ήταν ο μόνος αντί-Ανδρέας, κατά τα άλλα η Μητσοτάκης δεν υπήρξε ποτέ ιδιαίτερα αγαπητός στο κομματικό μηχανισμό. Απλά εκείνο το βράδυ ήταν σαν να μπήκαν όλα τα κομμάτια του παζλ στη θέση τους και κατάλαβα τα δράματα και τις διαπραγματεύσεις που είχα ζήσει ένα χρόνο νωρίτερα στο συνέδριο του κόμματος. Έτσι εξηγείται και η με μονοκούκι εκλογή της από το συνέδριο όταν υπήρχαν άλλοι υποψήφιοι με δυνατότερη παρουσία στα πολιτικά δεδομένα της χώρας και με πιο πολύ πείρα μέσα στο κόμμα.

Παράλληλα κατάλαβα γιατί η Anneli προσπαθούσε να στήσει ένα δικό της κομματικό μηχανισμό χρησιμοποιώντας συχνά στελέχη που ήταν πολύ νέα σε ηλικία, πράγμα ανορθόδοξο για ένα κόμμα συντηρητικό που επιβιώνει χάρης στις ισορροπίες του. Θα μου πείτε πως δεν το είχα δει νωρίτερα.

Δεν θα προσπαθήσω να δικαιολογηθώ αλλά νομίζω ότι τρία πράγματα παίξαν το ρόλο τους, πρώτον είχα νιώσει το παιχνίδι που παιζόταν αλλά συνέχεια μου λείπαν κομμάτια και αυτό οφειλόταν στο ότι η πληροφορίες μου ερχόντουσαν πάντα από δεύτερο χέρι από μετάφραση και φυσικά ανάλογα τροποποιημένες. Ο δεύτερος λόγος νομίζω ότι παρασύρθηκα από την ίδια μου τη δουλειά που ένιωθα ότι επιτέλους την έκανα μετά από πολύ καιρό και σταμάτησα να παρακολουθώ τι γίνεται γύρω μου και τρίτον και σοβαρότερο είχα πιστέψει τον φιλανδικό μύθο. Όπως εχω πει πολλές φορές οι Φιλανδοί έχουν την μανία να σου τονίζουν συχνά ότι πάντα λένε την αλήθεια και είναι πάντα ευθείς στο τι έχουν να πουν. Έτσι σταμάτησα να ψάχνω τις λέξεις πίσω από τα ψιλά γραμματάκια. Έτρωγα ότι μου δίναν! Εκείνο το βράδυ ο τοίχος του γραφείου μου πρέπει να έκανε λακκούβες από τα χτυπήματα του κεφαλιού μου, βλέπετε ένιωσα ότι με το να μην μπορέσω να αποκτήσω καθαρή εικόνα του τι γινόταν πιθανώς να έκανα λάθη με τον πελάτη μου και φυσικά ήταν και λίγο θέμα εγωισμού. Την είχα πατήσει σαν πρωτάρης. Την επομένη με ένα κεφάλι καζάνι μιας και κάθε χτύπημα στο τοίχο συνοδευόταν και με ένα ποτήρι bourbon πήγα στη γειτόνισσα μου να μιλήσουμε. Αυτές οι δυο ώρες μεταξύ επτά και εννέα το πρωί νομίζω ότι ήταν πολύ καθοριστικές, γιατί εκείνο το πρωινό γίναμε πάνω από όλα φίλοι, παράλληλα δε γίναμε σύμμαχοι και εγώ είχα πάρει το θέμα προσωπικά.

Στις επόμενες βδομάδες και με τις εκλογές να πλησιάζουν με ταχύτητα άρχισα να συμμετέχω όλο και πιο πολύ στον εσωτερικό κύκλο της Anneli και ο βραδινός καφές είχε γίνει πια δείπνο και η φέτα στο φούρνο με ρίγανη και φρέσκια ντομάτα έγινε απαραίτητο συμπλήρωμα του δείπνου.

Η Anneli εκείνο τον καιρό ήταν παντρεμένη και ζούσαν με την κόρη του άντρα της από τον πρωτο του γάμο. Η ίδια τα πήγαινε πολύ καλά με την κόρη της αλλά είχα μονιμά την αίσθηση ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον άντρα της και παραδέχομαι ότι σε μερικές περιπτώσεις είχα κάποιες ...εντάσεις μαζί του. Κοιτάζοντας πίσω τώρα καταλαβαίνω ότι αυτή η καινούργια Anneli δεν του άρεσε με τίποτα, προτιμούσε την άλλη με το γκρίζο κουστούμι. Είναι κρίμα πως μερικοί άντρες βγάζουν τις ανασφάλειες τους.

Παράλληλα και όπως είπα και προηγουμένως λάσπη άρχισε να φορτώνεται στη Anneli για παλαιότερες σχέσεις και άλλα παρόμοια που δεν είχαν κανένα στήριγμα και πολύ χειρότερα πολλές φορές ξεκινάγανε από το ίδιο το κόμμα μιας και μια ομάδα γυναικών συνυποψήφιων την είδε αν είναι δυνατόν ανταγωνιστικά. Ένα μήνα πριν τις εκλογές πια και η διαμάχη μεταξύ των κομμάτων έχει ανάψει για τα καλά, όλα τα poll δείχνουν το κεντρώο κόμμα να προηγείται με δυο πόντους, 29% για το Keskusta και 27% για το SDP. Το δεξιό Kokoomus βρισκόταν στο 15% και είχαν αρχίσει ήδη κάποιες συζητήσεις για τις επερχόμενες συνεργασίες μιας και στη Φιλανδία οι κυβερνήσεις είναι πάντα κυβερνήσεις συνασπισμού. Όλως περίεργα το kokoomus που συχνά γίνεται ρυθμιστής της κατάστασης και την προηγουμένη τετραετία είχε στηρίξει κυβέρνηση με τους σοσιαλιστές αρνιόταν κάθε συνεργασία με το Keskusta ανακοινώνοντας ότι η μόνη οδός ήταν οι σοσιαλιστές κάτι που άφησε εκτεθειμένη την Anneli μιας και το Kokoomus φαίνεται σαν ο λογικός συνέταιρος. Ο δε δεύτερος την τάξη στο Kokoomus, o Ben Zyskowicz (και γι’ αυτόν θα γίνει αφιέρωμα όταν έρθει η ώρα) δεν μπορούσε να συγκρατήσει με τίποτα την αντιπάθεια του στο πρόσωπο της.

Από την πλευρά του το κόμμα την αφήνει συχνά μόνη. Μεγαλοστελέχη όπως ο Vanhanen και ο Mauri Pekkarinen φαινόντουσαν να είναι ...αλλού, ενώ ο γραμματέας του κόμματος συχνά μου έδινε την εντύπωση ότι πίστευε ότι το κόμμα είχε διαρχία με τις αρχηγικές του εμφανίσεις. Η συζήτηση όπως είπαμε και το προηγούμενο μέρος έχει στραφεί στην εξωτερική πολιτική και τα πράγματα γιγαντώνουν συνέχεια όταν σε ένα βραδινό τηλεοπτικό πανελ με καλεσμένους την ίδια, τον Lipponen και τον αρχηγό του Kokoomus, τον όμορφο της φιλανδικής πολιτικής και υποψήφιο για την προεδρία στις τελευταίες προεδρικές εκλογές, Sauli Niinisto, η Anneli σκάει τη βόμβα και προκαλεί τον Lipponen να πει τι μυστικές συμφωνίες έχει κλείσει με τον George W. Bush εν άγνοια της φιλανδικής κυβέρνησης, της βουλής και της προέδρου. Ο Lipponen γίνεται βαπόρι σε ζωντανή σύνδεση και έξαλλος αρχίζει να φωνάζει και να την καταγγέλλει ότι διαδίδει ψέματα και κάνει κακό στο έθνος. Ο Niinisto μένει ατάραχος με αυτό το αιωνία για μένα εκνευριστικό χαμόγελο που φοράει και η Anneli τα χάνει, μετά από πολύ καιρό βλέπω να ξαναέρχεται ένα τικ που έχει όταν τα χάνει, χτυπάει το μικρό της δάχτυλο του δεξιού χεριού με ρυθμό. Με κατακόκκινα μάτια γυρίζει και του λέει ότι δεν λέει ποτέ ψέματα και βέβαια ο Lipponen βγάζει το χειρότερο εαυτό του λέγοντας της, κυρία μου εδώ τα πράγματα είναι σοβαρά, αν δεν έχετε αποδείξεις να μην λέτε τίποτα. Έτσι θα γίνετε πρωθυπουργός με τέτοια γελοία επιχειρήματα; Εγώ που στέκομαι στα παρασκήνια και παρακολουθώ τα πάντα από ένα μόνιτορ με την Saana εχω παγώσει. Παρ’ όλο το make up το πρόσωπο της Anneli έχει γίνει κάτασπρο και τα μάγουλα της έχουν ρουφηχτεί μέσα σχηματίζοντας καθαρά τα κόκαλα ενώ τα μάτια της κατακόκκινα έχουν πεταχτεί από απόγνωση. Ο δημοσιογράφος, γνωστός παραγωγός πολιτικών ανάλογων προγραμμάτων προσπαθεί να σώσει την κατάσταση αλλά χαμένος και αυτός μέσα στο ύφος του Lipponen λέει, είμαστε σίγουροι ότι η κυρία Jäätteenmäki έχει έγγραφες αποδείξεις γι αυτά που λέει και η Anneli έχει παγώσει ψιθυρίζοντας ...βεβαίως.

Την επομένη μέρα εφημερίδα του Turku παρουσιάζει στην πρωινή της έκδοση τα δυο έγραφα, non papers που βεβαιώνουν ότι ο πρωθυπουργός Paavo Lipponen έχει συμφωνήσει για κάθε βοήθεια στον Αμερικάνο πρόεδρο George W. Bush από την Φιλανδία με μια μόνο απαίτηση, να μην γίνει ποτέ γνωστό! Αν θυμάστε εκείνο το καιρό ο τότε Αμερικάνος καραγκιόζης ...συγνώμη υπουργός άμυνας ήθελα να πω ανακοίνωσε ότι στη συμμαχία κατά του κακού υπήρχαν και πέντε χώρες που θα προσφέραν τα πάντα αλλά δεν ήθελαν να αναφερθούν ονομαστικά, η Φιλανδία ήταν η μια από αυτές!

Αλλά πάλι η ιστορία τραβάει πολύ, έτσι η συνέχεια ...μεθαύριο!!! ;

Labels: , ,

 
Friday, March 09, 2007,9:41 PM
Μια Anneli που πριν αλλάξει τη Φιλανδία, άλλαξε ρούχα, μέρος 1ο
Τι είναι αυτό που προσέχετε πρώτα όταν συναντάτε κάποιον για πρώτη φορά; Σε όλη μου τη ζωή εχω ακούσει πολλά πράγματα και οφείλω να παραδεχτώ και μερικά ...ασυνήθιστα αλλά η πιο συνηθισμένη απάντηση είναι ...τα μάτια! Τα μάτια όμως είναι κάτι που σπάνια προσέχω γιατί είναι πολλά χρόνια τώρα που εχω μάθει ότι τα μάτια λένε συχνά ψέματα.

Το πρωτο πράγμα που παρατήρησα όμως στην πρώτη μου συνάντηση με την Anneli Jäätteenmäki ήταν τα μάτια της και ακόμα και τώρα σχεδόν πέντε χρόνια μετά κάθε φορά που την συναντάω νιώθω να με μαγεύουν όπως ακριβώς και εκείνη την πρώτη φορά που τη γνώρισα. Όπως έγραψα και στο πρωτο post για τους Φιλανδούς πολιτικούς την Anneli μου την σύστησε ο τότε υποψήφιος βουλευτής και τώρα πρωθυπουργός της Φιλανδίας, Matti Vanhanen. Αν και αρχηγός κόμματος με όλη την αίγλη που δίνει ο τίτλος, σηκώθηκε από το κάθισμα της αμέσως και μου έδωσε το χέρι της σε μια χειραψία πολύ δυναμική και με πεντακάθαρα αγγλικά μου είπε ότι χάρηκε που ακόμα ένας Έλληνας δουλεύει για το κόμμα, τονίζοντας ότι η λέξη ξεκούραση, χαλάρωση και διακοπές για την ίδια είναι συνδεδεμένη με την Ελλάδα.

Η Anneli όταν την γνώρισα ήταν μια γυναίκα μικροκαμωμένη και πολύ αδύνατη στο τέλος των σαράντα, με κοντά μαλλιά και καταπληκτικά μελιά μάτια. Σε αντίθεση με τις ξανθιές και ανοιχτόχρωμες γενικά Φιλανδές που μας περιτριγυρίζαν εκείνο το απόγευμα στα γραφεία του κόμματος, η Anneli είχε σκούρα χρώματα και καστανά μαλλιά.

Τώρα μια μικρή σημείωση, οι περισσότερες Φιλανδές και ειδικά αυτές που έχουν μια πετυχημένη επαγγελματική ζωή στη Φιλανδία έχουν κάτι το πολύ ξερακιανό, δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη λέξη για να τις περιγράψω. Και αυτό το ξερακιανό, το άγευστο, το αυστηρό μεταφέρεται από τον τρόπο που μιλάνε στο τρόπο που ντύνονται η που κινούνται. Συνήθως ντύνονται σε χρώματα μπλε σκούρα, καφέ ή γκρι. Και για να επανέλθουμε στην Anneli, το ντύσιμο της ήταν η χειρότερη μορφή αυτού του στιλ. Φορούσε ένα γκρι ‘κοστούμι’, σακάκι παντελόνι με μπλε σκούρο πουκάμισο. Το σακάκι ήταν κοντό σαν από στολή εξόδου του ελληνικού στρατού και μετά από μια έντονη μέρα το πουκάμισο φαινόταν να κρέμεται από το κοντό σακάκι. Η πρώτη μας συνάντηση έληξε πολύ γρήγορα αλλά καθώς έβγαινα από την αίθουσα με πλησίασε η γραμματέας της και με ρώτησε αν θα μπορούσα να δω την κυρία Jäätteenmäki το επόμενο μεσημέρι, πράγμα που φυσικά δέχτηκα, άλλωστε σε αυτές τις περιπτώσεις το ‘αν μπορείτε’ είναι περισσότερο ‘το καλό που σου θέλω...’ παρά αν!!!

Η τύχη μου και η ατυχία μου εκείνη την περίοδο ήταν να ζούμε κοντά στο κέντρο του Ελσίνκι, με τα γραφεία του Keskusta να απέχουν ...τρία τετράγωνα από το σπίτι μου. Αυτό σήμαινε ότι πέρναγα τακτικά από τα γραφεία του κόμματος και όπως είχα πει και σε προηγούμενο post, γνωρίζοντας ότι κανένας δεν εκλέγεται αν δεν έχει την υποστήριξη του κομματικού μηχανισμού οι ‘υποψήφιοι’ μου είχαν αφήσει επάνω μου το απαραίτητο lobbying. Έτσι τα τελευταία χρόνια είχα εξελιχτεί κάτι σαν ...το ευχάριστο διάλειμμα για όλους στα γραφεία του κόμματος οι οποίοι και με καλούσαν συχνά ακόμα και σε εξόδους για να μην ξεχάσω την sauna της παρασκευής στα γραφεία του κόμματος – μην σας κάνει έκπληξη, το κόμμα φυσικά έχει sauna, και είναι και εντυπωσιακή! Με τον καιρό η γνωριμία με κάποιους από αυτούς έχει εξελιχτεί και σε προσωπική φιλία που την απολαμβάνω και τώρα.

Έτσι έφτασα αρκετά νωρίτερα στα γραφεία και πήγα αμέσως στο γραφείο του φίλου μου του Pekka, υπευθύνου για τους υποψήφιους της Uusima και στη συνέχεια πήγαινα στο γραφείο της Sanna όταν συνάντησα την Jäätteenmäki την ώρα που αποχαιρετούσε ένα καλεσμένο της. Φορούσε ακριβώς το ίδιο κουστούμι με σκούρο κόκκινο πουκάμισο αυτή τη φορά και παραδέχομαι μου έκανε χειρότερη εντύπωση από την προηγουμένη μέρα αλλά πάλι όταν με κοίταξε ...έλιωσα και βέβαια απάντησα ναι όταν με κάλεσε για φαγητό σε μια πιτσαρία κριμένη σε ένα στενάκι που μόνο αν έμενες στη γειτονιά την ήξερες. Έτσι ανακάλυψα ότι η Anneli ήταν γειτόνισσα μου.

Εκείνο το μεσημεριανό κράτησε γύρω στις πέντε ώρες και για όσους από εσάς ξέρουν από Φιλανδία ξέρουν ότι αυτά τα μέρη είναι άδεια μετά τις τρεις, φαντάζεστε λοιπόν ότι για δυο ώρες ήμασταν μέσα σε ένα μαγαζί με τους υπαλλήλους να προσπαθούν να βρουν ένα καλό λόγο να μας διώξουν, με την Anneli αδιάφορη και το τηλέφωνο της να χτυπάει ασταμάτητα. Στην αρχή μιλήσαμε για τη ζωή μου στη Φιλανδία και την οικογένεια μου, η Δάφνη δεν υπήρχε στον ορίζοντα ακόμα, για τα ταξίδια μου και τη πολιτική ζωή της Ελλάδας και της Βρετανίας και στο τέλος με εξέπληξε ρωτώντας με αν είχε ελπίδες να κερδίσει τις εκλογές που ερχόντουσαν. Προσπάθησα να απαντήσω πολύ ...πολιτικά αλλά με διέκοψε απαιτώντας να απαντήσω ειλικρινά αν περίμενα να πιστέψει ότι εχω την εμπειρία που υποτίθεται ότι έλεγα. Το μόνο που έκανα ήταν να ...ξετυλίξω τις σκέψεις μου.

Της εξήγησα ότι ο λόγος που την βγάλανε πρόεδρο του κόμματος στο συνέδριο ήταν γιατί πίστευαν ότι μόνο μια ...Thatcher θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον Paavo Lipponen, αλλά επειδή εκεί που το Keskusta είναι αδύναμο και χάνει τις εκλογές είναι οι μεγάλες πόλεις θα έπρεπε να αλλάξει στιλ και εμφάνιση για να πλησιάσει κυρίως τους νέους και να τους κάνει να ασχοληθούν μαζί της. Της έκανα μια μικρή ανάλυση για τον κυρίως αντίπαλο της, τον Lipponen ο οποίος θυμίζει έντονα τον γερμανό Gerhard Schröder και στο στιλ και στις κινήσεις ακόμα και στους ...γάμους του, κάτι που αρέσει στους πολλούς Φιλανδούς ενώ εκείνη είχε διαδεχτεί έναν από τους πιο βαρετούς αρχηγούς κόμματος, τον Esko Aho και το κόμμα είχε να αντιμετωπίσει την κληρονομία που του άφησε και σίγουρα έδιωχνε τους νέους ψηφοφόρους. Όταν χωρίσαμε κατά τις έξη η ώρα, εκείνη για να πάει πίσω στο γραφείο της και εγώ στο σπίτι είχαμε κλείσει καινούργιο ραντεβού σε τρεις ημέρες στο σπίτι της όπου θα έπρεπε να της δώσω κάποιες συγκεκριμένες προτάσεις για το τι θα έπρεπε να αλλάξει στο στιλ της.

Παρένθεση και σύμπτωση. Πριν από μερικές μέρες ο Asa χρειάστηκε την βοήθεια μου, η γυναίκα του σε λίγες βδομάδες γιορτάζει τα τριάντα της και επειδή μετά τη γέννα νιώθει ότι ...άλλαξε, έχει εκφράσει την επιθυμία να βρει κάποιον στιλίστα να την βοηθήσει να βρει το στιλ που της ταιριάζει τώρα. Έτσι ο Asa θυμήθηκε τις περιπέτειες μου και τις ...γνωριμίες μου και βρεθήκαμε πριν από δυο μέρες με τους πρώτους συντελεστές της αλλαγής της Anneli. Από ότι φαντάζεστε μόνο για την γυναίκα του Asa δεν μιλήσαμε, αλλά χαθήκαμε στις αναμνήσεις εκείνου του τρελού δεκαήμερου που ζήσαμε με την Jäätteenmäki.

Την Susanne την ήξερα ήδη από το θέατρο και κάποιες άλλες συνεργασίες αλλά τον Mikko τον συναντούσα για πρώτη φορά. Στην αρχή συναντήθηκα με την Susanne που της έκανα μια μικρή ενημέρωση για το πως φανταζόμουνα το ντύσιμο της Anneli, τονίζοντας ότι ναι μεν ήταν ελεύθερη μιας και εκείνη ήταν η ειδικός αλλά δεν θα έπρεπε με τίποτα να ξεφύγει πολύ από τις οδηγίες μου. Κοιτώντας σειρά από φωτογραφίες της καταλήξαμε ότι χρειαζόταν κοντά μαλλιά στιλ tom-boy και σίγουρα καινούργιο στιλ make-up μιας και το μέχρι τώρα στιλ της θύμιζε γιαγιά που βάφει τα μάγουλα της για να κρύβουν τη χλωμάδα τους, ας με συγχωρήσουν οι κυρίες αν αποτυγχάνω στην ορολογία αλλά η Susanne καταλάβαινε τι ήθελε να πω. Μετά περάσαμε με την Susanne ένα καταπληκτικό διήμερο γυρνώντας σε μαγαζιά και με την Susanne να προσπαθεί να με ...επιμορφώσει σε ότι αφορά συνδυασμούς χρωμάτων. Ακόμα αδυνατώ να καταλάβω πως γίνεται ένας συνδυασμός χρωμάτων να δείχνει καταπληκτικός και σικ σε μια γυναίκα και πάνω σε μένα να με κάνουν να μοιάζω με κλόουν! Από ότι καταλάβατε οι προτάσεις μου είχαν γίνει δεκτές και η Anneli είχε παραδοθεί στα χέρια μας. Λόγω της γειτνίασης μας δε βρισκόμουν σχεδόν καθημερινά στο σπίτι της για ένα βραδινό καφέ παρέα με τους πιο στενούς συνεργάτες της.

Επειδή το μπλέξιμο μου με την Anneli είχε κι άλλες επιδράσεις, αξίζει να σημειώσω ότι οι άλλοι υποψήφιοι μου το απολάμβαναν υπερβολικά γιατί πίστευαν ότι έτσι θα τους έσπρωχνα πιο πολύ στο κομματικό μηχανισμό εκτός από έναν που πίστευε ότι μια γυναίκα αρχηγός θα χαντάκωνε το κόμμα και έτσι μου ανακοίνωσε ότι η θα ασχολιόμουν με αυτόν η με την Anneli, οπότε η επιλογή ήταν μάλλον εύκολη και με τον γνωστό ...Κωνσταντή που τώρα ένιωθε ότι ήταν χωμένος παντού και μέσω εμένα έγινε ο άνθρωπος της αρχηγού! Πρέπει να σας πω ότι αυτή τη περίοδο την διασκέδασε απεριόριστα μιας και πολλές φορές καταλήξαμε στο εστιατόριο του για φαγητό!!!

Η μεγάλη αλλαγή της Anneli έγινε μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο και ειδικά μετά την επίσκεψη μας στο Mikko που άνοιξε το γνωστό κομμωτήριο του μόνο για μας την κυριακή το πρωί. Εκεί έζησα τελείως σουρεαλιστικές στιγμές που και η Susanne και ο Mikko τελείως αδιάφοροι για τα πολιτικά πιάσανε μια συζήτηση για το καινούργιο club που είχε ανοίξει στο Ελσίνκι και για όλους τους ...νεαρούς που κυκλοφορούσαν με τον Mikko έξαλλο γιατί κάποιος που του άρεσε δεν του είχε ρίξει ούτε μια ματιά, την Susanne να συμφωνεί και να επαυξάνει, την Anneli να έχει σκάσει στα γέλια και με μένα να στέκομαι όλη τη ώρα στη πόρτα απ’ έξω από το μαγαζί καπνίζοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και να προσπαθώ να ηρεμίσω τον εαυτό μου που μπλέχτηκε με την αρχηγό του μεγαλυτέρου κόμματος και αποφάσισε να της αλλάξει τελείως εμφάνιση σε μια χώρα που δεν μιλάω καν την γλώσσα!!! Παράλληλα και λίγο πριν περάσουμε στην κοπέλα που θα της έβαζε το make up και θα της έδειχνε και κάποια απλά μαθήματα ανοίχτηκε και ένα μπουκάλι ...σαμπάνια κι εγώ ήμουν στα πρόθυρα καρδιακού!

Στις δυο είχαμε τελειώσει με το πρωτο μέρος της μεταμόρφωσης και στις πέντε είχαμε πετάξει από την ντουλάπα της το ...γκρι κουστούμι! Το επόμενο πρωί γνωστό γυναικείο φιλανδικό περιοδικό θα της έπαιρνε συνέντευξη κι εγώ μέχρι να έρθουν είχα φάει όλα μου τα νύχια και είχα πιει ένα βαρέλι καφέδες. Η Anneli φαινόταν ήρεμη και πολύ σίγουρη για τον εαυτό της και την καινούργια εμφάνιση της, μάλιστα έμοιαζε νεότερη κατά πολύ από τη φιγούρα που είχε ξεκινήσει τη κυριακή το πρωί για το κομμωτήριο. Η δημοσιογράφος όταν την είδε έδειξε έκπληξη, σοκ και πάλι έκπληξη. Η γνωστή πολιτικός από τη δυτική Φιλανδία με το αιώνια βαρετό γκρι κουστούμι και τα κοντά ανακατεμένα μαλλιά που ήξερε είχε μεταμορφωθεί σε μια γυναίκα που την υποδέχτηκε με λευκό δερμάτινο παντελόνι και σπορ μποτάκια, με ένα κόκκινο μπλουζάκι με κουμπιά και μαλλιά σχεδόν αγορίστικα κοντά που κάνανε το πρόσωπο της να φαίνεται και τα μάτια της να φωτίζουν.

Σε λίγες μέρες δεν υπήρχε περιοδικό που να μην έχει φωτογραφίες της και σε κάποιες συγκεντρώσεις του κόμματος κάποιοι την φωτογραφίζανε μόνο και μόνο για να αποτυπώσουν την αλλαγή. Την ίδια στιγμή η διαμάχη με τον Lipponen όλο και χειροτέρευε. Αφού είχαν περάσει από θέματα ανεργίας, υγείας και υπερβολικών εξόδων από την κρατική μηχανή σε παροχές που δεν μπορούσε το κράτος να αντεπεξέλθει και σε μια έντονη υποσχολογία από τους σοσιαλιστές, είχαν καταλήξει στην εξωτερική πολιτική. Εκτός από του σοσιαλιστές η Anneli Jäätteenmäki είχε να αντιμετωπίσει και τους συντηρητικούς του Kokoomus οι οποίοι είχαν συνεργαστεί με τους σοσιαλιστές στην μέχρι τότε κυβέρνηση και θα χαιρόντουσαν να συνεχιστεί αυτός ο συνεταιρισμός.

Αλλά πριν συνεχίσω καλύτερα να σας πω μερικά πράγματα για την Anneli Jäätteenmäki. Η Anneli είναι γέννημα θρέμμα της φιλανδικής αγροτικής κοινωνίας, γεννημένη στη Lapua, επαρχία της δυτικής Φιλανδίας, σπούδασε δικηγόρος και ήταν υπουργός δικαιοσύνης το 1994-1995. απόκτησε φήμη χάρις στις επεμβάσεις της στο κοινοβούλιο και τον ξερό της λόγο, η παράδοση θέλει αυτούς που κατάγονται από την Ostrobothnia να είναι ξεροί και άμεσοι σε ότι θέλουν να πουν αποφεύγοντας τις ...ευγένειες – σε αυτό εχω προσωπική εμπειρία, είμαι πολλά χρόνια παντρεμένος με μια από εκεί!!! Από νεαρή ηλικία μάχιμο στέλεχος του κόμματος, έντονη ευρωπαΐστρια που φάνηκε πολύ την περίοδο που γίνονταν στη Φιλανδία η συζήτηση για την είσοδο της χώρας στην ΕΕ.

Έτσι λοιπόν για να επανέλθουμε στον Lipponen όλα στο τέλος γυρνάγανε σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Την ίδια περίοδο ο George W. Bush εισέβαλε στο Ιράκ και μέτραγε αν θυμάστε φίλους και εχθρούς οξύνοντας πολύ τα πράγματα στις σχέσεις με την Ευρώπη. Λίγο πριν τις εκλογές λοιπόν ο κύριος Lipponen έκανε επίσημη επίσκεψη στις ΗΠΑ. Τώρα η Φιλανδία αν θυμάστε σε θέματα εξωτερικής πολιτικής έχει διαρχία όπου η πρόεδρος έχει βέτο και ισχύ σε θέματα εξωτερικής πολιτικής σε σημείο που να υποχρεώσει την κυβέρνηση να ακολουθήσει πολιτική που σχεδιάζει ακόμα και όταν είναι σε σύγκρουση με την κυβερνητική. Ένα κακό υπόλοιπο του ψυχρού πολέμου που εχω αναλύσει σε παλαιότερο post. Η Halonene λοιπόν και γενικότερα η φιλανδική κυβέρνηση είχαν ταχτεί κατά της εισβολής στο Ιράκ, ο Lipponen όμως είχε άλλα σχέδια...

Αλλά αυτά στο επόμενο μιας και αυτό έγινε πάλι ....μεγάλο post! H συνέχεια ...σύντομα!

*****************************

Χτες είδα την Leena. Είναι μια χαρά, επιτέλους χαμογελάει και βρήκε ήδη καινούργιο σπίτι. Κοντά στο κέντρο και έτσι πιθανώς να ξαναγίνουμε γείτονες μιας και εμείς επιστρέφουμε στη παλιά μας γειτονιά!!! Ο Jarmo έχει προσπαθήσει να της μιλήσει αλλά από ότι φαίνεται μετά τα τελευταία γεγονότα έχουν αναθαρρήσει όλοι και η αδερφή της τον απείλησε ότι θα του κόψει ...σημαντικό όργανο αν πλησιάσει κοντά τους. Από ότι φάνηκε η άξια του συγκεκριμένου οργάνου είναι πολύ σημαντική για τον Jarmo γιατί δεν ξαναέδωσε ...σημάδια! εγώ νομίζω ότι τον είδα το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στη γειτονιά αλλά δεν είμαι και τελείως σίγουρος και όταν πήγα να τον πλησιάσω απλά ...χάθηκε!

*****************************

Στις φωτογραφίες, η Anneli μετά τη μεταμόρφωση και ...πριν. από γυναικείο περιοδικό και όταν πρωτοβγήκε πρόεδρος του Keskusta. Τέλος ο τότε πρωθυπουργός και σημερινός πρόεδρος της βουλής, ο σοσιαλδημοκράτης Paavo Lipponen.

Labels: , , , ,