Tuesday, November 28, 2006,1:27 AM
Τα νέα μας και λίγο επετειακά!

Καλησπέρα από τη σκοτεινή Φιλανδία. Τις τελευταίες μέρες δεν έχει χιονίσει, έχουν λιώσει τελείως τα χιόνια, βρέχει αρκετά που σημαίνει ότι η Φιλανδία είναι τελείως σκοτεινή και σε χρώμα σκούρο γκρίζο.

Αν και οι περισσότεροι το φαντάζεστε και οι γνωστοί ύποπτοι Σουομέζοι το έχουν ζήσει, αυτή είναι η χειρότερη περίοδος για τους Φιλανδούς. Παραπονιούνται όλη την ώρα για το πόσο σκοτεινά είναι και πόσο άδικο είναι να μην έχουνε ήλιο. Τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα για τους ξένους που ζουν εδώ γιατί εκτός από τον καιρό έχουν να αντιμετωπίσουν και τους μόνιμα συννεφιασμένους Φιλανδούς. Φαντάζομαι ότι είναι δύσκολο να το καταλάβετε αλλά οι Φιλανδοί και ειδικά οι Φιλανδοί που ζουν στις πόλεις έχουν εποχές. Πιθανώς αυτό έχει να κάνει με το ότι η εσωτερική μετανάστευση είναι για τους Φιλανδούς υπόθεση τριών δεκαετιών και οι μνήμες από τη ζωή κοντά στο δάσος είναι πολύ νωπές. Από την άλλη οι πόλεις όσο μικρές μπορεί και να φαίνονται σε μας, πόλεις των 100 και 300 χιλιάδων κάτοικων για του Φιλανδούς φαίνονται σαν τεράστιες φυλακές.

Αν ζήσεις για λίγο σε αυτή τη χώρα το καταλαβαίνεις, ακόμα και σε μένα που σε λίγους μήνες πρέπει να επιστρέψω στη ζωή μέσα στο Ελσίνκι, αδιάφορο αν σε κάθε γωνία υπάρχει και ένα πάρκο, κι όταν λέμε πάρκο δεν εννοώ ένα δεντράκι με δυο παγκάκια αλλά πραγματικό πάρκο που στην Ελλάδα θα χαρακτηριζόταν άλσος, η αίσθηση ότι αφήνω αυτή την άπλα με πνίγει. Μπορεί να μην βρισκόμουνα κάθε μέρα μέσα στο δάσος και τώρα το χειμώνα οι ατελείωτες βόλτες μου στη θάλασσα να έχουν περιοριστεί αλλά το συναίσθημα ότι είναι εκεί, καμιά εκατοστή μέτρα από το κατώφλι του σπιτιού μου είναι πολύ σημαντική. Έτσι λοιπόν οι Φιλανδοί είναι μόνιμα νευρικοί, σκουντούφληδες και γκρινιάρηδες, με πολύ κόπο τους παίρνεις μια λέξη.

Η Δάφνη είναι μια χαρά, η μόνη που δεν καταλαβαίνει την μελαγχολία που μας έχει πιάσει όλους. Τη τελευταία βδομάδα έκανε και δυο καταπληκτικά πράγματα, πρωτο ένα μεσημέρι την ώρα που τρώγαμε άρχισε να τραγουδάει με όλη της τη δύναμη και στην αρχή δεν καταλαβαίναμε τι έλεγε ούτε αναγνωρίζαμε τον ρυθμό που έφερνε λίγο προς hard rock hallelujah. Μετά από λίγο αρχίσαμε να πιάνουμε μερικές λέξεις μέσα σε ένα ανακάτωμα από λέξεις φτιαγμένες από την ίδια, οι λέξεις που πιάναμε ήταν, good morning, hand, head, nice, cat, καλημέρα, καληνύχτα, τι κάνεις, για σου... και μετά από ένα χαμό γέλιων ανακαλύψαμε ότι έφτιαχνε τραγούδια στη ...γλώσσα του μπαμπά.

Το δεύτερο ξεκίνησε και αυτό την προηγουμένη βδομάδα, έμαθε να λέει ‘μου λείπεις’ ή καλύτερα άρχισε να καταλαβαίνει την έννοια του, έτσι κάθε φορά που μιλάμε για κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο που δεν ζει κοντά μας και ειδικά αυτούς που ζουν στην Ελλάδα, ορμάει βρίσκει τη φωτογραφία στο άλμπουμ (ναι, έχει το δικό της φωτογραφικό άλμπουμ με φωτογραφίες από οικογένεια και φίλους) και αρχίζει να μιλάει στη φωτογραφία ...μου λείπεις, πότε θα έρθεις;

Βέβαια τη προηγουμένη εβδομάδα έκανα κι εγώ ένα μικρό ...έγκλημα!!! είχα μια προγραμματισμένη επίσκεψη στη Fazer, το μεγαλύτερο εργοστάσιο γλυκών στη Σκανδιναβία και όπως φαντάζεστε έφερα μαζί μου ένα ...κουτί σοκολάτες και μπισκότα, όταν λέμε κουτί φανταστείτε σε μέγεθος κουτιού νουνού!!! Δεν εχω ξαναδεί στη ζωή μου κανέναν άλλο να τρώει τόσα γλυκά με τόση ταχύτητα από τη Δάφνη. Κάποια στιγμή αυτό το Σαββατοκύριακο φοβηθήκαμε ότι θα πάθει κάτι αλλά το τρομακτικό είναι ότι όπου και να βάζαμε την κούτα, ακόμα και όταν σκορπίσαμε τις συσκευασίες σε διαφορετικά ντουλάπια κατάφερνε ...να τα βρει!!!

Τώρα τα φιλανδικά νέα, φαντάζομαι ότι όλοι πια έχετε ακούσει για το διήμερο που πέρασε ο Γκιούλ στην Φιλανδία και ότι όλοι έχετε ακούσει ότι οι συνομιλίες καταλήξανε σε απόλυτη αποτυχία. Το πιο τρομακτικό από όλα ήταν για τους Φιλανδούς που συνειδητοποιήσανε ότι είχανε να κάνουν με έναν απρόβλεπτο συνομιλητή που αδιαφορούσε για τους κανόνες του παιχνιδιού και πολλές φορές είτε τους περιφρονούσε είτε τους περιέπαιζε.

Εδώ μάλλον πρέπει να απαντήσω σε ερώτηση του Yannis_h από το προηγούμενο post. Οι Φιλανδοί ξέρουν πολύ καλά για την ρήτρα των Βαροσίων, αλλά πέσαν στα συνηθισμένα παιχνίδια των Τούρκων που τους παρουσιάσανε και καλά έγγραφο που υποτίθεται ότι είχαν συμπληρώσει τις διαφωνίες τους αλλά είχαν έντεχνα παραλείψει τα Βαρόσια και φυσικά οι Φιλανδοί στην ταχύτητα της στιγμής το προσπεράσανε, αλλά οι Τούρκοι για να καλύψουν τον εαυτό τους από επόμενες αντιδράσεις το διαρρεύσανε πράγμα που έκανε έξαλλους τους Φιλανδούς, οχι μόνο γιατί το δημοσιοποιήσανε αλλά και γιατί παρά λίγο να τους οδηγήσουνε σε παγίδα. Παρ΄επιπτόντως η αντίδραση της κυπριακής κυβέρνησης ήταν άμεση και δείχνει πόσο καλά πληροφορημένοι ήταν και πόσους φίλους έχουν, καλύτερα από την Ελλάδα που το έμαθε από ...την Κύπρο!!!

Οι Τούρκοι παίζουν ένα πολύ συγκεκριμένο παιχνίδι και για τα συμφέροντα τους καλά κάνουν. Προσπαθούν να μεταφέρουν την απόφαση στο συμβούλιο των αρχηγών κρατών υπολογίζοντας στους εγγλέζους, την πίεση των Αμερικάνων και το χαμό που θα γίνει με τις διαφωνίες, έτσι με το διέρρεε και βασίλευε θα οδηγήσουν την κοινότητα σε μια πολιτική απόφαση. Γιατί αν το αφήσουν στο συμβούλιο των υπουργών όπως θέλει και η απηυδισμένη φιλανδική κυβέρνηση που δεν έχει καμιά διάθεση να χρεωθεί την αποτυχία της Τουρκίας, θα πάρουν μια καθυστέρηση και ... ο Αλλάχ βοηθός τους.

Η Τουρκία πρόκειται να κάνει μια επίδειξη δύναμης τις επόμενες μέρες στη σύνοδο του ΝΑΤΟ όπου οι Αμερικάνο-άγγλοι έχουν σκοπό να περάσουν κάποιες καινούργιες ιδέες για το πως πρέπει να κινούνται τα ‘ειρηνευτικά’ σώματα του ΝΑΤΟ. Εκεί οι περισσότεροι συμπεριλαμβανομένων Γάλλων, Γερμανών και Ελλήνων είναι αντίθετοι. Από την άλλη πλευρά Αμερικάνοι και άγγλοι θέλουν να το περάσουν πάση θυσία και μαντέψτε ποιος θα είναι ο ‘δούρειος ίππος’ τους για τις τέως ανατολικό-ευρωπαϊκές χώρες. Και το επόμενο, με τι ανταλλάγματα; Εκεί παίζεται λοιπόν το παιχνίδι τις επόμενες μέρες γι αυτό και ότι προσπάθεια και να κάνανε οι Φιλανδοί δεν θα είχε κανένα αποτέλεσμα έκτος κι αν αναγνωρίζανε τη βόρειο Κύπρο και κατεβάζανε τα σώβρακα, πράγμα απίθανο με τέτοιο κρύο!

Αυτό πιθανώς να απαντάει και στις φήμες ότι ο Ερντογκάν ήθελε να αποφύγει τον Πάπα. Ο Ερντογκάν δεν είχε καμιά διάθεση να αποφύγει τον Πάπα, απεναντίας η επίσκεψη του ποντίφικα θα του έκανε καλό σε σχέση με το ευρωπαϊκό του προφίλ. Αλλά μιας και είμαστε στο Πάπα, αυτή είναι μια άλλη ιστορία που θα έχουμε όλοι τα μάτια μας στραμμένα τα επόμενα εικοσιτετράωρα.

Αυτή η επίσκεψη μοιάζει με το καπέλο του μάγου που κανένας δεν ξέρει αν θα βγάλει λαγούς ή περιστέρια και πόσα θα βγάλει. Η επίσκεψη του Πάπα είναι μήνυμα με πολλούς παραλήπτες και έχει να κάνει με την θρησκεία, παράλληλα ο Βενεδεκτίνος από την εποχή που δεν φανταζόταν ότι θα γίνει Πάπας ήταν σαφώς εναντίον κάθε ευρωπαϊκής προοπτικής για την Τουρκία και αυτό είχε να κάνει με καθαρά γεωπολιτικούς λόγους (σε πολλά σημεία τουλάχιστον εγώ συμφωνώ μαζί του) και οχι θρησκευτικούς μιας και σε αυτή τη περίπτωση δεν θα μπορούσε να είναι θεολογικοί. Στη συνέχεια βέβαια έγινε Πάπας και πολλά γραφτά του ή ομιλίες του ...χάθηκαν στις αποθήκες του Βατικανού.

Ο Βενεδεκτίνος είναι οπαδός πολύ περισσότερο από τον προκάτοχο του της σύγκλισης των εκκλησιών και πιστεύει ότι ο πατριάρχης μοιράζεται πολλές από τις ιδέες του, γι αυτό πάει στη Τουρκία γνωρίζοντας ότι με αυτή τη κίνηση του δίνει ταυτόχρονα και το απαραίτητο κύρος στο πατριαρχείο. Η επίσκεψη αυτή όπως είπα και προηγουμένως κρύβει πολλούς λαγούς και ακούγονται πολλές θεωρίες έως και ...προφητείες και από ότι φαίνεται τα επόμενα εικοσιτετράωρα θα είναι ώρες αγωνίας για όλους μας.

Αυτά από τη Φιλανδία και την πολική σκηνή. Τέλος κράταγα κάτι που δεν έχει να κάνει με την Φιλανδία και έγινε ένας από τους λόγους που άργησα να γράψω αυτό το post. Είναι μέρες τώρα που θέλω να γράψω κάτι αλλά άφησα το χρόνο να με βοηθήσει να αποστασιοποιηθώ από τη συγκεκριμένη μέρα και από όσα διάβασα.

Όταν εχω χρόνο κοιτάζω τα blogs και φαντάζομαι κάποιοι από εσάς που έχετε τους ανάλογους μετρητές βλέπετε τις επισκέψεις από Φιλανδία. Το βράδυ της 17ης έκανα ακριβώς το ίδιο, οχι περιμένοντας να δω τι είχε γραφτεί για το πολυτεχνείο αλλά περισσότερο θέλοντας να δω τι κάνουν οι φίλοι μου. Έτσι όπως συνήθως σε λίγο βρέθηκα να περιπλανιέμαι στις λεωφόρους των blogs διαβάζοντας σειρά από blogs που πολλά είχαν σαν θέμα τα γεγονότα της ημέρας. Ότι γράψω στη συνέχεια (ακόμη και ο θυμός μου) εκφράζει εμένα και φυσικά είναι αποτέλεσμα προσωπικών εμπειριών και σκέψεων.

Οι περισσότεροι από αυτούς που ζούσαν εκείνη τη μαύρη περίοδο και ζούσαν τα γεγονότα από κοντά συνήθως δεν μιλάνε γι αυτά, ακόμη και εκείνοι που κατά τη γενικότερη εκτίμηση εξαργυρώσαν τη συμμετοχή τους σε αυτά (σε αυτούς θα αναφερθώ στη συνέχεια.) Κατ’ αρχή τα γεγονότα του πολυτεχνείου είχαν προηγούμενο που ξεκίνησε από τη νομική και ότι ακολούθησε την εξέγερση της νομικής που σημαίνει ότι αυτή ήταν η πρώτη περίοδος συλλήψεων και θανάτων (ναι θανάτων) φοιτητών και μαθητών. Όταν μετράμε ήρωες και αυτό ισχύει και για το πολυτεχνείο ξεχνάμε αυτούς που βασανίστηκαν για μέρες στα μπουντρούμια της ΕΑΤ ΕΣΑ και τη ασφάλειας, τα παιδιά που στάλθηκαν στη Πρέβεζα, στο Σουφλί και στη Μυτιλήνη η τη Σάμο μετά τις περιποιήσεις από την ασφάλεια και τη διακοπή της αναβολής τους και που περάσανε μέσα από την κόλαση στην κυριολεξία. Πόσοι από αυτούς πιστεύετε ότι είναι διατεθειμένοι να ομολογήσουν τα βασανιστήρια και τους βιασμούς που πέσανε θύματα, η λέξη βιασμός ισχύει κυριολεκτικά και δεν ισχύει μόνο για τις κοπέλες μιας και οι παλικαράδες της ασφάλειας έπρεπε με πάση θυσία να αποδείξουν τον ανδρισμό τους και ποιος είναι από πάνω. Αλλά παρασέρνομαι και δεν το θέλω.

Την περίοδο μεταξύ νομικής και πολυτεχνείου ο φοιτητόκοσμος πραγματικά έβραζε και όλοι ξέραν ότι τώρα δεν υπήρχε τρόπος να σταματήσει ήταν απλά θέμα χρόνου η επομένη νομική. Οι μόνοι που το αγνοούσαν πραγματικά η ηθελημένα ήταν η ίδια η δικτατορία που πίστευε ότι είχε 'πατάξει' το φοιτητικό κίνημα με τους χαφιέδες που είχε διορίσει στα συνδικαλιστικά όργανα των φοιτητών η με την μόνιμη απειλή διακοπής της απαλλαγής και Έβρος, επειδή δεν συνειδητοποιείτε τι σημαίνει χαφιές εγώ γύρισα ένα βράδυ σπίτι μου και έμαθα που ήμουν ακριβώς και τι έκανα ακόμα και τι έλεγα, είχε πέσει ‘ανώνυμο’ τηλεφώνημα που ενημέρωσε την οικογένεια μου που δεν επιτρέπεται ένα παιδί καλής οικογένειας να μπλέκει έτσι και ήμουν απλά μαθητής γυμνασίου. Οι χαφιέδες υπήρχαν απλά παντού. Γιατί αποτύχανε; Γιατί κανένας δεν υπολόγιζε στο αυθόρμητο των νέων ανθρώπων.

Τα αστικά κόμματα όπως η ΕΡΕ και η ένωση κέντρου ήταν διαλυμένα μεταξύ του απολύτου συμβιβασμού στιλ Αβέρωφ για τον οποίο ο κόσμος χωριζόταν σε εμάς και τους κομουνιστές και στιλ Μαύρου που σιωπούσε, οι προοδευτικοί συντηρητικοί όπως ο Μαγκάκης ήταν ήδη εκτός Ελλάδος. Το ΚΚΕ ζούσε στο κόσμο του αλλά και στα προβλήματα του, έχει κανένας καταλάβει ότι εκείνη την εποχή το να είσαι και φίλο-ΚΚΕ σήμαινε εξορία και βασανιστήρια; Έχετε ιδέα πόσοι ήταν στις φυλακές και στις εξορίες; Υπήρχε ένα ανέκδοτο τότε, ο Παττακός λέγανε είχε βρει τη λύση στο πρόβλημα της ανεργίας που είχανε οι υπόλοιποι ευρωπαίοι και γι αυτό η Ελλάδα είχε μηδενική ανεργία, τους ονόμαζε κουμουνιστές. Η συνέχεια στη φαντασία σας.

Δεν υπήρχε οικογένεια στην Καισαριανή, το Βύρωνα, στη Καλλιθέα, στη Δάφνη, στο Γουδί που να μην είχε κάποιον στην εξορία η στη φυλακή. Ο Παπαδόπουλος όταν έγινε ‘πρόεδρος’ έδωσε την περίφημη αμνηστία και πολλοί βγήκαν έξω. Όταν λοιπόν ξεκινήσανε τα γεγονότα του πολυτεχνείου οι περισσότεροι πανικοβλήθηκαν. Ξέραν ότι όπου να είναι θα έρθει η ασφάλεια να τους μαζέψει. Οι περισσότεροι είχαν περάσει ήδη δέκα και πολλές φορές είκοσι χρόνια στις φυλακές, νομίζετε ότι είχαν τι διάθεση να επιστρέψουν; Ξέρετε τι θα πει βασανιστήρια; Έχω φίλο που ένα βράδυ στην Αθήνα με έκανε να κλάψω σαν παιδί. Η δικτατορία είχε περάσει και καθόμασταν μαζί στο σαλόνι και ο μικρός μου ανιψιός που του είχαν πάρει οι γονείς του για δώρο ένα ζευγάρι γάντια μποξ άρχισε να τον χτυπάει και όπως ξέρετε τα παιδιά δεν έχουν συναίσθηση της δύναμης του, φυσικά πέσαμε όλοι επάνω του να τον σταματήσουμε και τότε ακούσαμε τον Γ. να λέει, «δεν πειράζει, για δέκα χρόνια με χτυπάγανε κάθε μέρα και τώρα δέκα χρόνια μετά ...μου έχει λείψει!» συλλαμβάνει κανένας σας τι είπε ο άνθρωπος; Αυτό για του λίγους bloggers που γράψανε, ότι ήταν ήρωες τα παιδιά του πολυτεχνείου αλλά τίποτα παραπάνω από μερικά παιδιά γιατί οι περισσότεροι είχαν αδιαφορήσει.

Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός αλλά πραγματικά δυσκολεύομαι να μείνω ψύχραιμος γράφοντας γι αυτές τις αναμνήσεις.

Αγαπητέ κύριε blogger δεν ξέρω που ζούσατε αλλά στη Καισαριανή, στο Βύρωνα και στο Παγκράτι που ξέρω εγώ ο κόσμος πόναγε εκείνες τις ώρες, οι γυναίκες στις αυλές, ναι είχαμε ακόμα αυλές στην Αθήνα, περιμένανε τα παιδιά από το πολυτεχνείο με σακούλες γεμάτες καρβέλια ψωμί, τυρόπιτες και φαγητά. Κατσαρόλες ολόκληρες κύριε blogger και οι άντρες τους και τα παιδιά τους κρυβόντουσαν μέσα γιατί ξέρανε ότι και αυτό από μόνο του ήταν καλή δικαιολογία για τον χαφιέ να τους ξαναστείλει στη φυλακή και τότε κύριε blogger η Αθήνα ήταν γεμάτη από Γ. Σαν το φίλο μου που περιέγραψα παραπάνω. Ξέρετε ότι αυτά τα βγάζανε από τη πείνα τους; Γιατί μετά την εξορία η καλή κυβέρνηση φρόντιζε να μην βρουν και δουλειά.

Με πόνεσε πολύ όταν τα διάβασα αυτά που διάβασα, ήταν σαν να ξανακούω τον Αβέρωφ να μιλάει, με έπιασε τόση απελπισία, τόσο εύκολα ξεχνάμε λοιπόν ώστε να ζωντανεύει η φωνή του Αβέρωφ; Και ναι όταν τα ακούω από έναν νεότερο απλά πονάω αλλά όταν τα διαβάζω από κάποιον που έζησε την εποχή με πιάνει απελπισία αλλά βλέπετε πολλοί ωφελήθηκαν από το πρόγραμμα κατά της ανεργίας του Παττακού και πολλοί πλουτίσανε κι όλας αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία και όταν κάποιοι σαν αυτό τον κύριο blogger αναφέρουν τα παιδιά του πολυτεχνείου σαν ήρωες με πονάει. Κανένα από αυτά τα παιδιά δεν πήγε στο πολυτεχνείο κύριε blogger για να γίνει ήρωας, κανένα παιδί δεν ήθελε να πεθάνει, να βασανιστεί και να καταστραφεί από τις μνήμες που τον κυνηγάνε κάθε βράδυ για όλη του τη ζωή. Αυτά τα παιδιά ήταν εκεί γιατί ήθελαν να ζήσουν και θα είναι εκεί ξανά και ξανά όταν θα χρειαστεί αλλά αυτό κύριε blogger φαντάζομαι δεν το καταλαβαίνετε γιατί έτσι κι αλλιώς την περίοδο της δικτατορίας είχατε αράξει στον καναπέ σας και απολαμβάνατε Μαρινελα σε μουσική Κατσαρού να τραγουδάει για το έπος του 40 η την κυρα Γιώργαινα και νομίζατε ότι κάνατε αντίσταση. Ναι δεν κάνω πλάκα, κάποιοι θεωρούσαν το κυρά Γιώργαινα αντιστασιακό!!!

Μιας και μιλάμε για το τι βλέπατε, σε άλλο blog διάβασα ότι το βράδυ εκείνο βλέπανε τις μαυρόασπρες εικόνες στη τηλεόραση!!! Επειδή τότε δεν υπήρχε ούτε Mega, Antenna, ούτε Σόμπολος αυτό που βλέπατε στη τηλεόραση ήταν Φώσκολος, άλλος που πήρε συγχωροχάρτι παρέα με το κύριο Bingo που έχει γίνει και ο πατέρας της ελληνικής τηλεόρασης, ο άνθρωπος που χαφιέδισε με τον πιο επαίσχυντο τρόπο τους φοιτητές και έγινε η αίτια να βασανιστούν δεκάδες. Αυτός ο ίδιος σήμερα κρίνει την κοινωνική και πολίτικη ζωή και κάνει και lifestyle!!! Ο άνθρωπος που μαζί με τον Γεωργαλά ήταν οι Γκαιμπελτς της Ελλάδος.

Το καταλαβαίνω ότι το πολυτεχνείο είναι μια καλή αφορμή για κάποιους να δείξουν δείγματα δραματικής γραφής αλλά λυπάμαι, η τηλεόραση δεν έδειχνε κανένα στιγμιότυπο από το πολυτεχνείο και κανένα παιδάκι δεν πέρναγε με το σχολικό του μπροστά από το πολυτεχνείο για τα περισσότερα σχολεία με διαταγή του ‘υπουργείου’ είχανε κλείσει μπας και σταματήσουν τα παιδιά να κατέβουν στο κέντρο. Απεναντίας η περίφημη ΥΕΝΕΔ και κάποιο διεστραμμένο μυαλό δείχνανε συνέχεια ρουμελιώτη τραγουδιστή δημοτικών, δεν υπάρχει η πιθανότητα να θυμηθώ το όνομα του, να τραγουδάει το Γιώργο σωτήρα μας, για όσους θυμούνται τα ‘δημοτικά’ αφιερωμένα στην ‘επανάσταση’ και το βράδυ αργότερα κάποιο πιο διεστραμμένο μυαλό έβαλε ένα φιλμάκι με τους Simon & Garfunkel να τραγουδάνε the sound of silence. Οι εικόνες είναι από το πολυτεχνείο είναι από το ντοκιμαντέρ του ολλανδού και πιθανώς να το είδες μερικά χρόνια αργότερα.

Τα παιδιά αυτά δεν πήγαν στο πολυτεχνείο για να σκοτωθούν, μέχρι και τι στιγμή που το τανκ έμπαινε μέσα στο πολυτεχνείο, ακόμα και τη στιγμή που τρέχανε στα στενάκια πίσω από το πολυτεχνείο δεν πιστεύανε αυτό που είχε συμβεί. Η κοπέλα, δεν θυμάμαι το όνομα της, στα δεξιά της πύλης που φώναζε αδέρφια που πάτε, τι πάτε να κάνετε δεν το πίστευε ότι σε λίγο το τανκ θα πέρναγε πάνω από τα πόδια της. Και πολλοί εκείνο το βράδυ σωθήκαν χάρη στα φανταράκια που βοηθάγανε κόσμο να ξεφύγει γιατί οι ασφαλίτες βαράγανε στο ψαχνό. Αν σε πιάνανε δεν γλίτωνες, απλά!

Μιας και είμαστε στο τανκ, οφείλω μια δευκρίνηση στη γλυκύτατη oistros που με βοήθησε μιας και αδυνατούσα να γράψω οτιδήποτε για το Ovi με το να μου στείλει ένα πολύ κάλο άρθρο. Λυπάμαι γλυκιά μου Oistros παρ’ όλο ότι το βάλαμε την ήμερα του πολυτεχνείου δεν κατάφερα να το διαβάσω ολόκληρο. Ο οδηγός που περιγράφει το ΒΗΜΑ στη συνέντευξη δεν τα είπε ακριβώς όπως γίνανε. Δεν ήταν αυτός ο πραγματικός οδηγός του τανκ. Αυτός που είχε χρεωμένο το τανκ εκείνο το βράδυ αρνήθηκε να το οδηγήσει και προφασίσθηκε άρρωστος, οπότε ανέλαβε ...εθελοντής!!! ο πραγματικός οδηγός ζει στην Ηλιούπολη και τον ξέρω, αυτός που οδήγησε ήταν πολύ περήφανος την επομένη που γύρισε στη μονάδα. Και μιας και μιλάμε για εξαργύρωση του πολυτεχνείου, τύποι σαν κι αυτόν το εξαργυρώσανε και σαν τον κύριο blogger που γράφω παραπάνω, που ζητάνε συγνώμη και αποκαλούν αυτά τα παιδιά ήρωες. Αυτοί που ήταν μέσα δεν το εξαργυρώσανε ποτέ γιατί παλεύουν να το ξεχάσουν. Και επειδή ξέρω ότι θα αναφέρετε ονόματα όπως της Δαμανάκη, γνωστού υπουργού του ΠΑΣΟΚ που δεν θυμάμαι το όνομα του και άλλων. Τα κόμματα εξαργυρώσανε την συμμετοχή τους στο πολυτεχνείο, οχι οι ίδιοι. Οι ίδιοι απλά συνέχισαν μια λογική πορεία που όποιος ήταν στη θέση τους θα ακολουθούσε. Γιατί σήμερα η συμμετοχή σε οποιοδήποτε συνδικαλιστικό όργανο ακόμα και στην ΕΦΕΕ είναι αποδεκτό βήμα πριν το βουλευτιλίκι αλλά από τα παιδιά του πολυτεχνείου είναι εξαργύρωση; Στη Δαμανάκη και τον ....πάλι το ξέχασα το όνομα του είναι προδοσία ενώ για τον όποιο ανίκανο καραγκιοζάκο είναι παράσημο η συμμετοχή του σε συνδικαλιστικό όργανο; Ακούσατε ποτέ τη Δαμανάκη να λέει ψηφίστε με γιατί ήμουν στο πολυτεχνείο; Μπορεί και με τη Δαμανάκη και με το ΠΑΣΟΚ να με χωρίζουν ωκεανοί αλλά ποτέ δεν θα τους κατηγορήσω για εξαργύρωση του πολυτεχνείου.

Στο πολυτεχνείο μάτωσε πολύς κόσμος και τους μήνες που ακολουθήσαν μάτωσε ακόμα πιο πολύς κόσμος. Ξέρετε τι σήμαινε επίσκεψη στην ασφάλεια; Ξέρετε τη σήμαινε επίσκεψη στο τμήμα της Πλάκας; Πριν βγάλεις την ταυτότητα από την τσέπη είχαν πέσει οι πρώτες σφαλιάρες και ώσπου να καταλάβεις τι γίνεται έπεφταν οι δεύτερες από τον επόμενο ασφαλίτη και ακλουθούσε ο τρίτος, από ένα σημείο και υστέρα δεν ήξερες ούτε το όνομα σου, απλά όταν οι σφαλιάρες γινόντουσαν γροθιές στο στήθος άρχιζε και το μούδιασμα. Ξέρετε πόσα παιδιά υποφέρανε; Ξέρετε πόσα ονόματα δεν θα μάθετε ποτέ σας; Την ίδια ώρα το μεγαλύτερο ποσοστό των Αθηναίων σαν τον κύριο blogger πήγαινε να δει τον Βοσκόπουλο και τη Ζωή Λάσκαρη. Όχι δεν θυμώνω, πονάω. Έχω περάσει όλα τα στάδια, του θυμού, της εξέγερσης, τώρα πια έχει μείνει μόνο ο πόνος και η σιωπή αλλά δεν μπορώ να διαβάζω κάποιους να έχουν άποψη, δεν μπορώ να τους διαβάζω να λένε ότι αυτά τα παιδιά ήταν ήρωες, εδώ ακόμη και ο καραμανλης θυμάται το πολυτεχνείο και τους ήρωες και μου έρχεται να κάνω έμετο μόνο που το σκέφτομαι, δεν μπορώ να διαβάζω την ανταπόκριση που έχουν σε comments από νέα παιδιά και να τους δίνουν μια στρεβλωμένη εικόνα από τι συνέβηκε, μια εικόνα βγαλμένη μέσα από το σαλονάκι τους και τα αβερωφικά γυαλιά τους. Δεν μπορώ να τους βλέπω να εκμεταλλεύονται τη σιωπή αυτών που ήταν εκεί, δεν έχουν το δικαίωμα

Θα ήθελα να γράψω πολλά ακόμα αλλά νιώθω πολύ ταραγμένος για να συνεχίσω. Ίσως να συμπληρώσω τις υπόλοιπες σκέψεις μου στα comments γιατί ήθελα να μιλήσω και για αυτά που γίναν τα επόμενα χρόνια στις επετείους του πολυτεχνείου την ασφάλεια που δεν έχει αλλάξει, το χημείο και τους γνωστούς άγνωστους. Δεν ξέρω αυτή τη στιγμή αν θα αφήσω αυτό το post για πολύ. Λυπάμαι άλλα δεν μπορώ να συνεχίσω αυτή τη στιγμή.

 
Saturday, November 18, 2006,1:10 AM
Pikku Joulu ή καλύτερα ...έρχονται Χριστούγεννα
Τον τελευταίο καιρό εχω λείψει ...λίγο περισσότερο από ότι συνήθως και την τελευταία βδομάδα αντιμετωπίσαμε άλλη μια κρίση με την Δάφνη. Αυτή τη φορά ήταν ηπιότερη από κάθε προηγούμενη αλλά φαντάζομαι ότι ρόλο πια έπαιξε ότι τώρα ξέρουμε καλύτερα τι συμβαίνει και πως να το αντιμετωπίσουμε στα όρια που βέβαια αντιμετωπίζεται.

Βέβαια τώρα πια κάπως ‘σπρωχτήκαμε’ να πάρουμε και κάποιες αποφάσεις συμπεριλαμβανομένης και της μετακόμισης μας μέσα στη πόλη για να είμαστε πιο κοντά σε νοσοκομεία και γιατρούς, υπολογίζοντας πάντα ότι σε τέσσερα πέντε χρόνια θα επιστρέψουμε πάλι στο δάσος μας και τον κήπο μας. Ευχαριστώ για όλα τα μηνύματα και η πριγκίπισσα μου είναι γερή και δυνατή έτοιμη να υποδεχτεί τον Joulu Pukki ή καλύτερα τον Αι Βασίλη!!!

Σήμερα το πρωί πήρα την πρώτη μου πρόσκληση για ένα Pikku Joulu πάρτι και έτσι σκέφτηκα να σας βάλω κι εσάς σιγά-σιγά στο χριστουγεννιάτικο πνεύμα με ένα ιντερνετικό pikku joulu πάρτι! Πρώτα απ’ όλα pikku joulu στα φιλανδικά σημαίνει ...μικρά Χριστούγεννα, pikku = μικρό, joulu = Χριστούγεννα και είναι στην ουσία ένα πάρτι ευκαιρία να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα φίλοι ή συνάδελφοι μιας και στη Φιλανδία ο όρος ‘ρεβεγιόν’ δεν υπάρχει και τα Χριστούγεννα όλοι τα γιορτάζουν σε στενό οικογενειακό κύκλο.

Εδώ μάλλον πρέπει να κάνω το συνηθισμένο μου διάλειμμα με ορισμένες πληροφορίες. Δεν εχω σκοπό να σας πω λεπτομέρειες για το πως γιορτάζονται τα Χριστούγεννα μιας και θα έρθει και η ώρα γι αυτό. Αυτό που θα πρέπει να θυμάστε είναι ότι οι Φιλανδοί κόβουν – πραγματικά το κόβουν – το χριστουγεννιάτικο δέντρο από το κοντινό τους δάσος και το φέρνουν στο σπίτι το πρωί της παραμονής των Χριστουγέννων, οπότε όλη η οικογένεια είναι συγκεντρωμένη για το χριστουγεννιάτικο δείπνο! Σας μπέρδεψα, κι εγώ εχω πρόβλημα κάθε χρόνο ακόμα και τώρα, οι Φιλανδοί τρώνε το χριστουγεννιάτικο δείπνο τους την παραμονή των Χριστουγέννων και οχι την ίδια μέρα! Αλλά είπαμε, περισσότερες λεπτομέρειες όσο πλησιάζουν οι μέρες.

Αυτό σημαίνει ότι τα περισσότερα σπίτια δεν είναι στολισμένα πριν από την παραμονή εκτός από λίγες περιπτώσεις. Τώρα βέβαια στις μεγαλύτερες πόλεις όπως το Ελσίνκι, το Tampere, το Turku και η Vaasa τα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε που πρωτοηρθα και έχουν αρχίσει αρκετοί Φιλανδοί να στολίζουν τα σπίτια τους νωρίτερα. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έχει παίξει ο τουρισμός που αναπτύχθηκε τα τελευταία πέντε χρόνια με τους επισκέπτες της Λαπωνίας που περνάνε και μερικές μέρες στο Ελσίνκι και με την εισβολή των ξένων σαν κι εμένα που επιμένουν να στολίζουν το δέντρο τους από τα μέσα του Δεκέμβρη. Αυτό ισχύει και με τα μαγαζιά που άρχισαν να στολίζουν τις βιτρίνες του νωρίτερα ενώ όταν είχα πρωτοέλθει μόνο το Stockman (κεντρικό μεγαλοκατάστημα) είχε στολιστεί από τις αρχές Δεκεμβρίου.

Βέβαια η Φιλανδία για μένα ειδικά, θυμίζει ένα τεράστιο χριστουγεννιάτικο τοπίο βγαλμένο μέσα από τις ιστορίες του Dickens. Το χιόνι συνήθως έχει ξεπεράσει το μέτρο μέσα στη πόλη, το κρύο έχει κατέβει κάτω από τους -20 και εχω συνέχεια την αίσθηση ότι ακούω χριστουγεννιάτικα τραγούδια ...χμμμ, αυτό μάλλον είναι αλήθεια μιας και όλα μου τα χριστουγεννιάτικα CD κάνουν την εμφάνιση τους κάποια στιγμή στις αρχές του Δεκεμβρίου.

Για να επιστρέφουμε όμως στα pikku joulu πάρτι. υπάρχουν πολλές κατηγορίες από αυτά τα πάρτι, παιδικά, για τους φίλους, επαγγελματικά, εταιρικά κλπ. Αλλά καλύτερα ας τα πιάσουμε από την αρχή.

Τα παιδικά pikku joulu πάρτι είναι ακριβώς αυτό που φαντάζεστε, ένα χάος από παιδάκια με πρόσωπα γεμάτα σοκολάτα και παγωτό, μπαλόνια και δεκάδες παιχνίδια με όλα τα μικρά να σκληρίζουν φωνάζοντας τη μαμά τους η τον μπαμπά τους. Αυτά τα πάρτι οργώνονται από φίλους και φυσικά όπως στη περίπτωση της Δάφνης από το παιδικό σταθμό όπου τα παιδάκια έχουν κατασκευάσει και στολίδια για το δέντρο, θα κάνουν και μια μικρή παράσταση, θα βγάλουμε πολλές φωτογραφίες και μετά θα μεταφερθούμε όλοι μαζί στο κοντινό λοφάκι με τα έλκηθρα όπου τα καμάρια μας θα μας επιδείξουν τις ικανότητες τους με το χιόνι. Τα μεγαλυτέρα θα κάνουν και πατινάζ, σημαντικό σε όλα αυτά συμμετέχουν και οι γονείς πράγμα που σημαίνει ότι του χρόνου θα τρώω τούμπες με παγοπέδιλα!!! Και βέβαια στο τέλος όλοι θα επιστρέψουμε αναψοκοκκινισμένοι στο σχολείο όπου τα παιδάκια θα μας τραγουδήσουν χριστουγεννιάτικα τραγούδια και οι μεγαλύτεροι θα πιούμε glogi!

Το glogi για τους Φιλανδούς σημαίνει Χριστούγεννα όπως και η κανέλα. Είναι ένας χυμός από μούρα του δάσους που σερβίρεται ζεστός με κανέλα και μέσα στο ποτήρι που προσθέτουν αμύγδαλα και σταφίδες. Στη περίπτωση του παιδικού σταθμού ο χυμός δεν θα περιέχει αλκοόλ ή καλύτερα koskenkorva (να θέλετε να μάθετε περισσότερα για αυτή τη καταπληκτική φιλανδική βότκα διαβάστε άρθρο του Yannis_h στο Ovi, εδώ!) η όποια βέβαια προσθέτετε σε όλα τα υπόλοιπα pikku joulu που ακολουθούν. Το ποσοστό βότκας και χυμού ...παίζει ...ανάλογα με το πάρτι!!! Τα παιδικά pikku joulu γίνονται στις αρχές του Δεκεμβρίου.

Τα φιλικά pikku joulu τώρα γίνονται μεταξύ οικογενειών φίλων. Συνήθως τα παιδιά βρίσκονται στο διπλάνο δωμάτιο παίζοντας όλα μαζί και οι γονείς περνάνε ένα ήσυχο βράδυ. Αυτά οργώνονται στα μέσα του Δεκεμβρίου και συνήθως συμπεριλαμβάνουν και ανταλλαγές δώρων μιας και υπάρχουν ιδιαίτεροι δεσμοί και φιλίες χρονών, συν βαφτιστήρια ή κουμπαριές. Εδώ υπάρχουν και τα απαραίτητα σνακ, συνήθως με σολομό και είναι τα πάρτι που η βότκα αρχίζει να μπαίνει στο χυμό. Εμείς έχουμε αρκετά τέτοια και παραδέχομαι ότι τα απολαμβάνω μιας και είναι και μια ευκαιρία να δεις φίλους, να μιλήσεις ήρεμα για πράγματα καθημερινά κι όλα αυτά με τη συνοδεία απαλής μουσικής. Συνήθως αυτά τα πάρτι και λόγο των παιδιών και των αποστάσεων τελειώνουν γύρω στις δώδεκα η ώρα και φυσικά πάντα οργανώνονται Σαββατοκύριακο.

Τα εταιρικά και επαγγελματικά pikku joulu πάρτι είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία. Όπως πιθανώς να έχετε διαβάσει συχνά οι Φιλανδοί έχουν ένα μικρό πρόβλημα με το αλκοόλ που στο επόμενο πιθανώς post – μιας και είναι και επίκαιρο – θα αναφερθώ περισσότερο. Οι Φιλανδοί δεν πίνουν για να περάσουν καλά αλλά για να μεθύσουν. Αν γυρίσουν σπίτι τους από πάρτι χωρίς να είναι σε κατάσταση κωματώδη μεθυσμένοι αυτό σημαίνει ότι το πάρτι ήταν αποτυχημένο. Δυστυχώς αυτό ισχύει για ένα μεγάλο ποσοστό Φιλανδών και δεν έχει σχέση ούτε με ηλικία, ούτε με μόρφωση, ούτε με κοινωνική κατάσταση ή θέση. Έχω δει ανθρώπους πραγματικά να κυλιούνται στη λάσπη από το μεθύσι, δυστυχώς οι εικόνες που εχω δει αυτά τα χρόνια είναι τουλάχιστον αποκαρδιωτικές για ένα λαό που κατά τα άλλα θαυμάζω. Το μεγαλύτερο ποσοστό θανάτων στη Φιλανδία οφείλεται στο αλκοόλ. Δεν νομίζω ότι εχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο σε οποιαδήποτε χώρα εχω βρεθεί ακόμα και στη Ρουμανία την εποχή Τσαουσέσκου που οι παλαιότεροι θα θυμούνται τι εννοώ. Το χειρότερο είναι ότι το μεθύσι βγάζει ένα περίεργο χαρακτήρα στους Φιλανδούς και εδώ συμπεριλαμβάνονται άντρες και γυναίκες αδιακρίτως. Γίνονται άκαμπτοι, μονομανείς και βίαιοι οχι προς τους άλλους αλλά προς τον εαυτό τους και όλα αυτά μέσα σε μια απολυτή κατάθλιψη που συνήθως καταλήγει σε συζητήσεις που η αυτοκτονία είναι κομμάτι σης. Αυτά βέβαια ισχύουν σε μεγαλύτερη ένταση τους χειμερινούς μήνες. Ένα μεθύσι είναι η πιο συνηθισμένη αφορμή χωρισμού στη Φιλανδία γιατί πραγματικά χάνουν κάθε έλεγχο. Αλλά είπαμε περισσότερες λεπτομέρειες σε επόμενο επεισόδιο.

Τα εταιρικά pikku joulu γίνονται κυρίως μεταξύ των εργαζομένων σε εταιρίες και η μόδα τα τελευταία χρόνια τα θέλει πολύ οργανωμένα, να συμπεριλαμβάνουν ολόκληρη μέρα δραστηριοτήτων με sauna, φαγητό, πιθανώς την παρουσία κάποιου συγκροτήματος ή stand-up κωμικού και φυσικά αλκοόλ. Τις περισσότερες φορές γίνονται μέσα στους χώρους εργασίας και βέβαια πάντα εργάσιμη μέρα γιατί το Σαββατοκύριακο ανήκει στην οικογένεια. Εάν νομίσατε ότι αυτό σημαίνει ότι προσέχουν πόσο πίνουνε, χάσατε! Σε κάθε τέτοιο πάρτι που εχω βρεθεί υπάρχουν πάντα δυο τρεις που ξεπερνάνε τα όρια τους και σχεδόν ...χαλάνε το πάρτι με το χειρότερο τρόπο. εχω δει από κοπέλα να ...κατουράει στη μέση της αίθουσας μέχρι κάποιον να περνάει μέσα από τα τζάμια για να δείξει ότι δεν φοβάται, από κάποιον που αποφάσισε να δείρει το αφεντικό, μέχρι κάποιον να λιποθυμάει στη μέση της αίθουσας από το πολύ αλκοόλ.

Τα επαγγελματικά pikku joulu είναι τα χειρότερα. Γιατί σε αυτά εκτός από τους εργαζομένους είναι καλεσμένοι πελάτες και συνεργάτες. Αυτά γίνονται συνήθως σε μεγάλες αίθουσες και η διασκέδαση σχεδόν πάντα συνεχίζεται σε κάποιο από τα clubs της πόλης και κρατάνε μέχρι το πρωί. Συνάδελφος πολύ αξιόλογος άνθρωπος, αποφάσισε τα τελευταία δυο χρόνια να μην πηγαίνει σε κανένα παρόμοιο πάρτι γιατί σιχάθηκε να ξυπνάει κάθε φορά με κάποιον άγνωστο δίπλα της. Από κει και πέρα αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη.

Δεν υποκρίνομαι τον ηθικό ή οτιδήποτε παρόμοιο. Και στα περισσότερα από αυτά τα πάρτι εγώ περνάω καλά. Αλλά περνάω καλά απλά γιατί δεν πάω για να μεθύσω, πάω για να περάσω καλά, πιθανώς να χορέψω να δω πιο χαλαρά κάποιους από τη δουλειά μου και βέβαια πολύ φιλανδικά εχω πια μάθει να μη με νοιάζει τι κάνει ο διπλανός μου κι αν δω ότι κάποιος λιποθυμάει η παραφέρεται απλά καλώ ... την αστυνομία χωρίς καν να κινηθώ από τη θέση μου ... πολύ φιλανδικά!!!

Σε αυτά τα πάρτι λοιπόν υπάρχει και κάτι που εγώ τουλάχιστον διασκεδάζω απεριόριστα, αν θυμάστε σε προηγούμενο post αναφέρθηκα στη μανία των Φιλανδών και ειδικά των γυναικών στα αξεσουάρ, επειδή λοιπόν τα πάντα δεν είναι στολισμένα χριστουγεννιάτικα μέχρι την παραμονή, στολίζονται οι ίδιες με σειρά από φανταστικά αξεσουάρ. Σκουλαρίκια με ταρανδάκια που αναβοσβήνει η μυτούλα τους, παπούτσια πράσινα σαν αυτά που φοράνε τα ξωτικά, καταπληκτικά πλεκτά πουλόβερ με ολόκληρες χριστουγεννιάτικες ιστορίες αποτυπωμένες και βέβαια καταπληκτικά καπέλα και σκουφιά σε ότι σχήμα τραβάει η φαντασία σας. Είναι η μοναδική φορά που θα δείτε τους Φιλανδούς να φοράνε άλλα χρώματα από μαύρο και μπλε.

Σε γενικές γραμμές εμείς πηγαίνουμε πιο πολύ στα οικογενειακά pikku joulu και εγώ λόγο δουλείας σε κάποια από τα επαγγελματικά. Τα επαγγελματικά έχουν ξεκινήσει ήδη και την ερχομένη Τετάρτη εγώ θα βρεθώ στο πρωτο μου και ήδη όλη η Φιλανδία έχει αρχίσει να μυρίζει κανέλα, θυμηθείτε κανέλα σημαίνει Χριστούγεννα για τους Φιλανδούς!!!

*********************************

Τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο παντού σερβίρεται και χριστουγεννιάτικη μπίρα που έχει ελαφριά γεύση κανέλας.

*********************************

Η Δάφνη είναι μια χαρά αλλά όπως είπαμε για τα επόμενα χρόνια θα πρέπει να ζήσουμε με αυτή την ευαισθησία της. Σας ευχαριστώ όλους για τα μηνύματα που στείλατε και τις σκέψεις σας. Αυτές της μέρες της αγόρασα και καινούργιο έλκηθρο έτσι την άλλη βδομάδα που θα το δοκιμάσουμε θα έχουμε και τις ανάλογες φωτογραφίες.

*********************************

Στα μηνύματα που αφήσατε στο προηγούμενο post απάντησα εκεί, και πάλι ευχαριστώ.

*********************************

Η φωτογραφία είναι από τη τζαμαρία μας πριν το κήπο και τα κεριά που ανάβουμε ...προετοιμασία για τα Χριστούγεννα, η άλλη φωτογραφία είναι από το κέντρο σήμερα το πρωί!!!

Labels: , , , ,

 
Wednesday, November 08, 2006,1:51 AM
Μια πόρτα που την λένε ...Ovi και η συνέχεια σε ένα παραμυθάκι!
Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα αυτό το blog το παρουσίασα σαν κομμάτι ενός γενικότερου project του Ovi project και με κάποιους από εσάς είχα την τιμή και την ευχαρίστηση να σας ενημερώσω λίγο ...περισσότερο. Παράλληλα πλησιάζοντας στο εκατοστό μου post είχα σκοπό να το γιορτάσω συστήνοντας σας στο ovi project και παράλληλα να παρουσιάσω την θεματική μηνιαία έκδοση του περιοδικού Ovi magazine που κάποιοι από εσάς συμμετέχετε.

Στις 20 Δεκεμβρίου το Ovi magazine κλείνει δυο χρόνια ζωής - από τον Δεκέμβριο του 2004 - και το Ovi project τρεισήμισι χρόνια αγώνα, με πολλές περιπέτειες, καλές και άσχημες στιγμές και σειρά λαθών που τα πληρώσαμε αλλά και που μας βοηθήσανε να μάθουμε. Οι λόγοι που το δημιουργήσαμε ήταν πολλοί και θα τους αναφέρω παρά κάτω χωρίς να τους δίνω κάποια σειρά βάρους μιας και όλοι τους έχουν το δικό τους ιδιαίτερο βάρος για το τι έχουμε κάνει και το τι θέλουμε να κάνουμε.

Όπως είπα και σε προηγούμενο post μια περίοδο δυο σχεδόν ετών δούλευα για αγγλόφωνο περιοδικό με ιδιοκτήτη τον γνωστό σκηνοθέτη εκδότη από την περιπέτεια της KokoNainen. Εκεί γνώρισα τον Asa και τον John. Ο Asa δημοσιογράφος από την Αγγλία, είχε έρθει στη Φιλανδία σε μια ανταλλαγή πανεπιστημίων για έξη μήνες και αντί να μάθει πως δουλεύουν τα φιλανδικά ΜΜΕ, έμαθε πως γίνονται οι φιλανδικές γαμήλιες τελετές και έτσι βρέθηκε παντρεμένος με Φιλανδή και να ψάχνει δουλειά στο παγωμένο Ελσίνκι. Ο John από την άλλη, τελείως αμερικανάκι από τα απέραντα χωράφια του Wisconsin αποφάσισε να ζήσει την ευρωπαϊκή του περιπέτεια εκεί που του είχε πει ο παππούς του ότι κρατάγανε οι ρίζες τους δυο αιώνες πριν, έτσι έκανε ένα σεμινάριο στην Φιλανδία σχετικά με τη ραδιοφωνική δημοσιογραφία και επειδή βαρέθηκε να παίζει χιονοπόλεμο όλη την ώρα αποφάσισε να δοκιμάσει και τη δύναμη του γραπτού του λόγου στο ίδιο περιοδικό που βρεθήκαμε και εγώ με τον Asa. Για την ακρίβεια και οι τρεις μας ξεκινήσαμε ακριβώς την ίδια μέρα, στη προετοιμασία για την έκδοση του δευτέρου τεύχους.

Για κάποιο περίεργο λόγο και οι τρεις μας δέσαμε από την αρχή και ήταν πολλές φορές σαν να συμπληρώναμε ο ένας τον άλλον παρ΄ όλες τις εμφανείς διαφορές μας που δεν σταματάνε στην ηλικία. Το πιο παράξενο είναι ότι μέσα σε αυτά τα χρόνια οι διαφορές μας που για τους άλλους είναι τόσο εμφανείς έχουν γίνει κομμάτι της σχέσης μας και έχουν μεταμορφωθεί σε κάτι πολύ παραγωγικό.

Μέσα σε ένα σύνολο δεκαπέντε ατόμων λοιπόν εμείς οι τρεις ήμασταν οι μόνοι που είχαμε κάποια σχέση με το χώρο και παρ’ όλες τις έντονες προσπάθειες μας να αλλάξουμε κάτι στο περιοδικό αποτυγχάναμε μόνιμα, και οχι απλά αποτυγχάναμε αλλά είχαμε και να αντιμετωπίσουμε μια παράξενη κατάσταση, του τι ξέρετε εσείς από Φιλανδία, εσείς δεν μιλάτε καν τη γλώσσα!

Έτσι λοιπόν ένα βράδυ στο σπίτι μου, πίνοντας μπίρες και τρώγοντας σάντουιτς με σολομό αποφασίσαμε ότι ήρθε η ώρα να κάνουμε ένα δικό μας περιοδικό και αντί να λέμε στους άλλους τι θα έπρεπε να κάνουν να φτιάξουμε ένα ...παράδειγμα για να εξηγήσουμε και στη πράξη αυτό που προσπαθούσαμε τόσο καιρό να πούμε.

Εδώ πρέπει να κάνω τη συνηθισμένη μου σημείωση. Τα τελευταία χρόνια ένας μεγάλος αριθμός ευρωπαίων και Αμερικάνων έχουν μετακομίσει στη Φιλανδία για μια σειρά από λόγους και φυσικά από σειρά επαγγέλματα. Για μένα ήταν μεγάλη έκπληξη από την αρχή ότι βρήκα πολλούς που είχαν μετακομίσει να είναι άνθρωποι των γραμμάτων, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, κειμενογράφοι και πολλοί γραφίστες ή σχεδιαστές. Καταλαβαίνετε ότι από αυτούς και που μετράνε σε αρκετές δεκάδες, είναι θέμα αν δέκα έχουν βρει δουλειά. Σε αυτό συμπεριλαμβάνω και έμενα που δουλεύω σαν free licence και που σημαίνει ότι υπήρξαν και περίοδοι που δεν είχα καθόλου δουλειά ή έκανα δουλείες που η αμοιβή τους δεν έφτανε ούτε για τα τσιγάρα μου. Τα δε πρώτα χρόνια έκανα άπειρες δουλειές χωρίς αμοιβή ίσα για να γίνει γνωστό το όνομα μου. Φαντάζεστε λοιπόν τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα και υπήρξαν πολλές φορές που μετάνιωσα που δεν είχα γίνει υδραυλικός η μηχανικός αυτοκινήτων μιας και θα είχα βρει δουλειά το επόμενο πρωί από την άφιξη μου. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι οι δυσκολίες για κάποιον που δεν έχει και το δικό μου portfolio είναι τεράστιες. Έτσι λοιπόν ο μεγαλύτερος αριθμός καταλήγει σε άλλες δουλείες. Αυτά τα είχα δει πολλές φορές και είχα δει με πολύ πίκρα παιδιά με πραγματικό ταλέντο να χάνονται ή να φεύγουν από τη Φιλανδία. Σε αυτή τη δουλειά η πρώτη ερώτηση που ακούς σε μια συνάντηση είναι, πότε δημοσιεύθηκε για τελευταία φορά άρθρο σου και φαντάζεστε ότι η απάντηση τρία η πέντε χρόνια πριν δεν είναι η καλύτερη δυνατή, έτσι λοιπόν χρειαζόμασταν και για μας αλλά και για όλα αυτά τα παιδιά ένα περιοδικό που θα δημοσιεύει τη δουλειά τους. Έτσι λοιπόν πηγαίναμε για ένα περιοδικό που θα ήταν και live portfolio ταυτόχρονα.

Εδώ έρχεται και ένας ακόμη λόγος που φτιάξαμε το περιοδικό. Το αγγλόφωνο περιοδικό που δουλεύαμε είχε μια παράξενη και μάλλον εχθρική στάση προς τους Φιλανδούς και από το δεύτερο φύλο του δεν έκανε τίποτα άλλο από το να παραπονιέται συνέχεια για τους Φιλανδούς. Ακόμα και σήμερα αυτό κάνει. Εμείς από την πλευρά μας θέλαμε να υπερασπιστούμε την επιλογή μας και να πούμε ότι οχι δεν μισούνε όλοι οι ξένοι την Φιλανδία απλά αυτοί που την μισούνε ακούγονται περισσότερο.

Παράλληλα την ίδια περίοδο εγώ με τη δουλειά μου και την συμμετοχή μου στο ραδιόφωνο είχα αρχίσει να γίνομαι γνωστός οπότε είχαμε μια βάση να προωθήσουμε το περιοδικό και ο Asa παράλληλα άρχισε να γράφει σε κάποια από τα περιοδικά που έγραφα κι εγώ. Βλέπετε εγώ είχα ένα ακόμη στοιχείο υπερ μου, τα σκίτσα μου και την ήδη γνωστή δουλειά μου σε επώνυμα ευρωπαϊκά έντυπα.

Το επόμενο πρόβλημα ήταν τι περιοδικό έπρεπε να κάνουμε γιατί θέλαμε να χωρέσουμε τους πάντες, άρα πόσες σελίδες θα ήταν αυτό το περιοδικό; Και βέβαια πως θα το χρηματοδοτούσαμε. Εκεί μπήκαν οι μεγάλες δυσκολίες. Το αγγλόφωνο περιοδικό έχει κάνει πολλούς εχθρούς μεταξύ των Φιλανδών με τον απλό λόγο ότι με τη δικαιολογία, περιοδικό για ξένους παίρνει όλες τις δυνατές επιχορήγησης.

Το τι σημαίνει διαφήμιση για ένα περιοδικό το εχω ζήσει πολλές φορές αλλά εδώ ήταν η χειρότερη. Για χάρη διαφημιζόμενου απορρίπτονταν άρθρο, για χάρη μιας διαφήμισης από εκδοτικό οίκο ξαφνικά έμπαινε κριτική φιλανδικών βιβλίων που φυσικά δεν ήταν μεταφρασμένα άρα δεν υπήρχε και λόγος ύπαρξης κριτικής, ταινία καράτε έπαιρνε δέκα αστέρια γιατί στην τελευταία σελίδα υπήρχε διαφήμιση και μάρκα σάουνας γινόταν η μοναδική σάουνα που έπρεπε να αγοράσουν οι ξένοι. Από ένα σημείο και ύστερα είχα αηδιάσει ειδικά όταν ο εκδότης αρνήθηκε να βάλει διαφήμιση ξένου που μόλις άνοιγε την επιχείρηση του με έκπτωση.

Έτσι λοιπόν θέλαμε ένα περιοδικό που οι διαφημιζόμενοι θα ερχόντουσαν συνειδητοποιημένοι ότι έχουμε ένα συγκεκριμένο στιλ που δεν αλλάζει, που θα παίρναμε επιχορήγηση όταν θα μπορούσαμε να αποδείξουμε ότι την αξίζουμε και ότι θα βοηθούσαμε όλους τους ξένους και νέους που κάνουν την οποία επαγγελματική προσπάθεια. Παράλληλα βέβαια έπρεπε να υποστηρίξουμε και όλες τις NGOs που έχουμε η καλύτερα που είχα εγώ σχέσεις φυσικά δωρεάν και να προβάλουμε το έργο τους. Ήταν σαν τη διαφήμιση... δεν ζητάγαμε τίποτα, απλά τα πάντα... και όσοι δουλεύουν για έντυπα καταλαβαίνουν τι εννοώ.

Το όνομα ήταν το πιο εύκολο κομμάτι από όλα. Φυσικά ήταν μια πόρτα για μας, να αποδείξουμε και να κάνουμε δεκάδες πράγματα, μεγάλα και μικρά. Και το ότι είναι στα φιλανδικά ήταν για να δηλώσει που είναι η έδρα μας και βέβαια μιας και το αρχικό μας κοινό ήταν φιλανδικό θέλαμε να προβάλουμε την φιλανδική πλευρά της ζωής μας.

Το internet δεν ήταν κάτι που πέρασε άμεσα από το μυαλό μας. Θα έλεγα ότι μάλλον σπρωχτήκαμε σε αυτή τη λύση και στην αρχή ήμασταν γεμάτοι αμφιβολίες μιας και κανένας από τους τρεις μας δεν είχε την ανάλογη πείρα και η δική μου σχέση με τα κομπιούτερ είναι μάλλον δεινοσαυρική. Όταν όμως βάλαμε κάτω την πρακτική του πλευρά το internet αποδείχτηκε σαν η μοναδική μας λύση. Τώρα έπρεπε να φτιάξουμε το site. Έτσι ο υποφαινόμενος αγόρασε το πρόγραμμα front page και ένα χάος από βιβλία και μετά από δυο μήνες αγώνα και ξενύχτια καταφέραμε να φτιάξουμε το πρωτο εμφανίσιμο site. Το όνομα Ovi magazine το είχαμε ήδη κλείσει και εμφανιζόταν μια σελίδα που έλεγε ότι το περιοδικό είναι ...υπό κατασκευή. Όταν πήγαμε στον provider για να το βάλλει online τον είδαμε να χαμογελάει μετά από δέκα λεπτά ....και να περνάει άλλες δυο ώρες εξηγώντας μας τα δεκάδες λάθη που είχαμε κάνει!!! Και έτσι βρίζοντας τον Bill Gates ξαναρχίσαμε από την αρχή και σε ένα μήνα είχαμε έτοιμη τη νέα μορφή.

Το πρωτο Ovi magazine λοιπόν έγινε πραγματικότητα στις 20 Δεκεμβρίου του 2004 με τον τίτλο, three men and a dead line. Τρεις άντρες και ...εδώ την πάτησα δεν μπορώ να σκεφτώ την αντίστοιχη ελληνική λέξη!!! Ο λόγος γι αυτό το τίτλο ήταν για να αποδείξουμε ότι ένα περιοδικό έχει dead lines που πρέπει να τις σεβαστείς και οχι να το εκδίδεις όταν έχεις αρκετές διαφημίσεις (είπαμε η πικρή πείρα!). τα περισσότερα άρθρα ήταν γραμμένα από τους τρεις μας και μπορείτε να τα δείτε στο ανάλογο PDF.

Ακόμα δεν είχαμε πάρει είδηση τις μετρήσεις, είπαμε και οι τρεις μας ήμασταν καινούργιοι στο internet, και απλά προγραμματίζαμε το δεύτερο τεύχος. Στο πρωτο ήμασταν και λίγο φοβισμένοι και το ότι κανένας δεν επικοινώνησε μαζί μας παρ’ όλο που το ανακοινώσαμε σε όλους τους συλλόγους και forum που ανήκαμε μας έκανε να αναρωτηθούμε, έτσι αποφασίσαμε στο δεύτερο τεύχος να ασχοληθούμε με το ρατσισμό. Αλλά οχι απλά με το ρατσισμό αλλά με το πως ένα ανέκδοτο μπορεί να γίνει ρατσιστικό αδιάφορα του περιεχομένου του. Όταν ένα ανέκδοτο είναι για ένα Έλληνα, ένα Αμερικάνο και ένα εγγλέζο γελάς, αν είναι όμως ένας Ιρανός, ένας εγγλέζος και ένας Αμερικάνος γίνεται ρατσιστικό ακόμη και εάν η ιστορία είναι ακριβώς η ίδια.

Μια βδομάδα μετά την κυκλοφορία του περιοδικού με παίρνει τηλέφωνο ο provider και μου λέει ότι θέλει να με δει. Χίλια δυο περάσανε από το μυαλό μου, από μηνύσεις μέχρι ότι μπορείτε να φανταστείτε. Μέχρι να φτάσουμε στο γραφείο του με τον Asa είχα γίνει σαν το ανέκδοτο με το γρύλο που φανταζόμουνα το χειρότερο. Εκεί ο Kari μας ανακοίνωσε ότι είχαμε κάνει ρεκόρ επισκεψημότητας και σκεφτόταν να μας βάλει σε δικό μας server. Την ίδια βδομάδα η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα της Φιλανδίας, η Helsinki Sanomat μας έκανε και το πρωτο δώρο. Άρθρο από το περιοδικό αναδημοσιευόταν στην εφημερίδα χωρίς να αναφέρει που το βρήκαν και παράλληλα έχοντας την υπογραφή δημοσιογράφου της, το δε εξώφυλλο έγινε αφίσα από μια ομάδα φοιτητών. Από την αρχή μας ήμασταν μόνιμα θύματα αντιγραφής.

Παράλληλα είχαμε αρχίσει να παίρνουμε mails με ερωτήσεις, παρατηρήσεις, υποδείξεις και βέβαια από κάποιους που ήθελαν να συμμετάσχουν στο επιχείρημα. Τέταρτο τεύχος αφιέρωμα στη γυναικεία δύναμη και αυτή τη φορά έχουμε αρχίσει να γινόμαστε πολλοί αυτοί που γράφουν.

Στο πέμπτο κάνουμε ένα βήμα ακόμα. Αφιέρωμα στο έγκλημα και εγώ άρχισα να ασχολούμαι με την παιδική εγκληματικότητα. Το Ovi project αρχίζει να παίρνει μορφή με ένα forum που οργανώνουμε σε γνωστή αίθουσα που μας παραχωρήθηκε στο κέντρο του Ελσίνκι με καλεσμένους πολύ κόσμο και τηλεσυνδέσεις με διαφορετικές χώρες όπου παλιοί και καινούργιοι φίλοι συμμετέχουν σε μια καταπληκτική συζήτηση που ακόμη θεωρείται σαν ένα από τα σημαντικά events στο Ελσίνκι.

Ακολουθούν τεύχη σχετικά με τους γονείς, την εκπαίδευση, την τύχη, το φαγητό, την πίστη και οι συμμετέχοντες πια έχουν φτάσει τους πενήντα και συνέχεια αυξάνονται, οι δε αριθμοί, που τώρα πια μάθαμε να παρακολουθούμε άρχισαν να ανταγωνίζονται σε επίπεδο internet όλα τα φιλανδικά περιοδικά με μόνους να μας περνάνε δυο φιλανδικές ημερήσιες εφημερίδες, σημειωτέων ότι το Ovi magazine ήταν μηνιαίο.

Τώρα πια παίρναμε περίπου 30-40 mails την ημέρα από όπου μπορείτε να φανταστείτε, κάποια υβριστικά και με απειλές ειδικά από αράβικες χώρες, κάποια πολύ συγκινητικά όπως ένα από τη Νιγηρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ που μου ζητούσε να γράψω για το AIDS και για τους φίλους του που πέθαιναν. Τότε συνειδητοποιήσαμε την δύναμη του internet αλλά εκεί που πάθαμε πλάκα ήταν στο τεύχος σχετικά με τη σεξουαλικότητα που πια δεν προλαβαίναμε να απαντάμε χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα υβριστικά σταμάτησαν, αλλά από την αρχή κρατήσαμε μια πολύ συγκεκριμένη στάση, απαντάμε σε όλα ακόμα και στα υβριστικά.

Και μην φανταστείτε ότι όλα ήταν η είναι ρόδινα. Κάναμε πολλά λάθη και μάθαμε πάρα πολλά πράγματα. Σε αυτή τη δουλειά οποίος λέει ότι τη ξέρει λέει ψέματα και το εννοώ απόλυτα. Εγώ μαθαίνω καθημερινά και μαθαίνω πολλά περισσότερα από τους νεότερους από ότι από τους συνομήλικους μου.

Την πατήσαμε πολλές φορές πιστεύοντας ότι άλλοι είχαν τα ίδια κίνητρα με εμάς. Πριν από ένα χρόνο ένας νεαρός μου έγραψε ότι όταν ήταν μικρός τον λέγαν Ovi και θα ήθελε να συνεργαστεί μαζί μας. Τον αφήσαμε να φτιάξει τέσσερα τεύχη και ξαφνικά ανακαλύψαμε χάρις στο Φιλανδό provider που παρ’ όλη την εμμονή εγώ δεν ήθελα να τον αλλάξω ότι ο νεαρός φίλος μας χρησιμοποιούσε το ovi για να βγάζει κέρδος εκμεταλλευόμενος την επισκεψημοτητα του που την πέρναγε σε δικό του site και χρησιμοποιώντας τα mail μας για την αποστολή mass mails για χάρη άλλων εταιριών. Έτσι βρέθηκα να απολογούμαι σε αμερικάνικη εταιρία για κάτι που δεν ήξερα, ευτυχώς και με την βοήθεια των αρχών τον κλείσαμε. Στη Γερμανία άλλος είχε κάνει ένα miser site και έπαιρνε κομμάτι από τις επισκέψεις, στη Γαλλία κάποιος δημοσίευε άρθρα μας με τις υπογραφές μας. Μέχρι και στη Φιλανδία κάποιος έφτιαξε περιοδικό με το ίδιο όνομα προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί ότι δεν το τυπώνουμε και την αναγνωσιμότητα του, ευτυχώς έχει γίνει περίγελος.

Υπήρξαν και οι προσωπικές επιθέσεις μιας και μέσω του Ovi magazine μας δόθηκε η ευκαιρία να πούμε και να αποκαλύψουμε πράγματα που κάτω από άλλες συνθήκες δεν μπορούσαμε. Το γνωστό συμβούλιο έχει υποσχεθεί κάποια μέρα να με αφήσει σε αναπηρικό καροτσάκι και κατά περιόδους εχω δεχτεί και αρκετά σοβαρές απειλές. Το πιο αστείο είναι ότι μέσα στο περιοδικό δεν έχουμε περάσει ακόμα όσα πραγματικά θέλουμε να περάσουμε, οι περισσότερες απειλές είναι για να μην το κάνουμε.

Όπως θα δείτε και με κάποιες καταχωρήσεις στο PDF του καινούργιου τεύχους αρχίζουμε να ενεργοποιούμε και μια σειρά από θέματα που ασχολούμαστε καιρό τώρα. Από σεβασμό στις NGOs που συνεργαζόμασταν δεν τα είχαμε βάλει μέσα στο περιοδικό απλά τα κρατούσαμε στα όρια του Ovi project και των ενεργειών που κάναμε. Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό κάποιες από αυτές τις NGO έχουν γίνει οδυνηρό κομμάτι του συστήματος και αγγίζουν τα όρια να γίνονται παράσιτα κυβερνητικών κεφαλαίων και προσωπικών φιλοδοξιών αυτών που τις διοικούν.

Ξέρω ότι αυτό το post γίνεται μεγάλο και δεν θα ήθελα να το κάνω συνέχειες. Το Ovi magazine έχει γίνει πια καθημερινό και παραμένει αυτό που ήταν από την αρχή, ένα περιοδικό άποψης και επέμβασης. Κάποια άρθρα πιθανώς να μην αρέσουν αλλά έχουμε σκοπό να συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε οτιδήποτε εξυπηρετεί το ξεκίνημα μιας συζήτησης. Η συμμετοχή είναι πολύ σημαντική για όλους μας και πολύ πιο σημαντική είναι η ενεργός συμμετοχή. Αν κάποιοι νομίζετε ότι μπορείτε να συμμετάσχετε είσαστε πάντα καλοδεχούμενοι και μπορείτε να το κάνετε είτε γράφοντας για το ovi magazine είτε βοηθώντας στη διάδοση του. Δεχόμαστε κείμενα σε κάθε γλώσσα απλά τα αγγλικά κείμενα έχουν μεγαλύτερο κοινό, και βέβαια όπως μπορείτε να δείτε από τις σελίδες μας προωθούμε την δουλειά και τα portfolio οποιουδήποτε θέλει.

Σκοπός μας σταδιακά είναι να δημιουργήσουμε ένα ovi σε κάθε ευρωπαϊκή γλώσσα και παράλληλα η συνεργασία με έντυπα κάθε μορφής που συμφωνούν με το στιλ μας. Παράλληλα ενεργοποιούμε το ovi project – δείτε τις καταχωρήσεις που ανέφερα προηγουμένως – με σκοπό να το κάνουμε κέντρο επέμβασης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο σε θέματα όπως η βια στο σπίτι, ο ρατσισμός, η προκατάληψη, η ελευθερία του λόγου, η ανεξιθρησκία, το περιβάλλον. Το τελευταίο χρόνο συνειδητοποιήσαμε με κάποιες μικρές επεμβάσεις που κάναμε ακόμη και σε τοπικό επίπεδο τη δύναμη του internet και την ανάγκη που υπάρχει για έντυπα που έχουν άποψη και δεν αναμεταδίδουν απλά τα νέα, η κατευθύνουν τους αναγνώστες τους. Το ξέρω ότι είναι πολλοί που μιλάνε για τα παραπάνω, απλά θέλω να πιστεύω ότι εμείς δεν σταματάμε μόνο στο να μιλάμε και η μέχρι τώρα πορεία μας το έχει αποδείξει.

Οι αναγνώστες μας είναι από όλο το κόσμο με πρώτη τις ΗΠΑ, την Γερμανία και την Κίνα να ακολουθούν όσο κι αν φαίνεται περίεργο. Η Φιλανδία βρίσκεται στο 6ο μέρος και η Ελλάδα στο 8ο. Στο ένθετο le meteque έχουμε σκοπό να δημιουργήσουμε από ένα για κάθε χώρα που μπορούμε να βρούμε συνεργάτες με πληροφορίες και άρθρα σχετικά με τη χωρά. Στο Ovi-fiction όπως πιθανώς έχετε δει βάζουμε διηγήματα, ποίηση, κείμενα που σταδιακά θα τα κάνουμε και PDF και βέβαια με τη βοήθεια ενός φίλου που έρχεται στη Φιλανδία τον Φεβρουάριο για μόνιμη εγκατάσταση ξεκινάμε το Ovi junior, ένα αντίστοιχο περιοδικό για παιδιά. Το ότι έρχεται εδώ δεν είναι το σημαντικό γιατί με τη βοήθεια του internet τώρα πια όλα γίνονται!

*****************************

Το PDF αφιέρωμα στα blogs μπορείτε να το βρείτε εδώ και συμμετέχουν και γνωστά σας ονόματα!!!

*****************************

Παράλληλα με το αφιέρωμα στα blogs από σήμερα δραστηριοποιούμε και επίσημα το Ovi blog αν κάποιοι θέλετε να συμμετάσχετε και στη συγγραφή είσαστε πάντα ευπρόσδεκτοι απλά στείλτε μου ένα mail.

*****************************

Τέλος με το ovi blog δραστηριοποιούνται και δυο ακόμα blogs κάτω από την ομπρέλα του Ovi, το ένα είναι .... κάτι σαν ένα παραμυθάκι και θα το βρείτε εδώ και μια προσωπική μου στήλη για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και στο κόσμο με τον τίτλο ...τι είδε ο Φιλανδός που θα υπάρχει παράλληλα και στις στήλες του περιοδικού!!! Άντε και να δούμε, έχει πολύ πλάκα!!!

Labels: , , ,

 
Monday, November 06, 2006,9:40 PM
Λίγο ...χιόνι!!!
Τις τελευταίες μέρες παράλληλα με το χιόνι ήρθε και ένα τσουναμι ...δουλειά που με κράτησε μακριά.


Ευχαριστώ για τα μηνύματα τις επόμενες μέρες θα περάσω ένα post με το τι κάνω τον τελευταίο καιρό οπότε θα καταλάβετε γιατί ...χάθηκα.

Προς το παρόν φωτογραφίες από τη ...γειτονιά μου!!! Με την Δάφνη να καθαρίζει την αυλή, χιονισμένα δέντρα και ο δρόμος που βλέπετε είναι κάτι αντίστοιχο του περιφερειακού στον Καρέα.


Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στις 2 η ώρα, ώστε να έχετε και μια εικόνα για το φως που έχουμε εκείνη την ώρα και οι φωτογραφίες με την Δάφνη είναι τραβηγμένες στις 3.30 όταν καθαρίζαμε τον κήπο!!!