Sunday, March 27, 2011,7:24 AM
Λίγα περισσότερα λόγια περί μετοίκισης στη Φιλανδία – Μέρος ΙI
Πριν συνεχίσω με την τέταρτη κατηγορία και χάρη σε συζήτηση που είχα πριν από λίγες μέρες θα επιστρέψω σε μια κατηγορία ή καλύτερα μια υποκατηγορία που και έχω έμμεσα αναφερθεί στο προηγούμενο κείμενο αλλά και έχω αρθρογραφήσει ακόμα και σε φιλανδικά έντυπα, τους love refugees ή ελληνικά τους μετανάστες λόγω έρωτα.

Ξέρω ότι οι περισσότεροι και δη οι νεότεροι απολαμβάνετε τα τελευταία χρόνια και ειδικά τα τελευταία τρία, τα κοινωνικά δίκτυα - social networks – και ειδικά μετά την εισβολή του facebook στη ψηφιακή ζωή μας. Και βέβαια υπάρχουν δυο πλευρές, από τη μια οι νεότεροι ή οι βαφτισμένοι και πληροφορημένοι τα θεωρούν σαν την κοινωνική επανάσταση του 21ου αιώνα οι παλαιότεροι σαν το σύγχρονο σατανά που θα καταστρέψει τα θεμέλια της κοινωνίας και της οικογένειας. Όπως συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις – οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι για ότι συνέβαινε στη νεολαία φταίγανε οι μαλλιάδες οι Beatles – και οι δύο έχουν άδικο και την ίδια στιγμή δίκιο. Τα social networks δεν είναι τίποτα καινούργιο απλά πάντα υπήρχαν με διαφορετική μορφή, ακόμα και η προξενήτρα των ελληνικών ταινιών εξυπηρετούσε μιας μορφής social network.

Αυτό που σίγουρα έχει αλλάξει σήμερα είναι το διαδίκτυο - το ιντερνέτ - και εκεί που κάποτε η ιστορία ήταν αγόρι γνωρίζει κορίτσι στη παραλία τώρα έχει γίνει αγόρι γνωρίζει κορίτσι στο facebook και ερωτεύονται σφοδρά σε forum κάνοντας βόλτες σε προσομοιώσεις παραλίας. Αυτός από την Θεσσαλονίκη κι αυτή από το Ελσίνκι! Δεν θα διαφωνήσω ότι πολλές ιστορίες έχουν καταλήξει ακόμα και σε ευτυχισμένους γάμους. Δυστυχώς αυτές που έμειναν σε μένα είναι αυτές που δεν είχαν ευχάριστο τέλος, ήταν οι περισσότερες και οι συγκεκριμένες που θα αναφερθώ συνέβησαν, εξελίχτηκαν και τελείωσαν το τελευταίο χρόνο.

Στη πρώτη περίπτωση νεαρός που μόλις μπήκε στα τριάντα έχοντας αφήσει πίσω του σπουδές και στρατιωτικό, μόνιμα άνεργος αλλά με οικογένεια εμφανώς ευκατάστατη ώστε να μην βιάζεται να βρει δουλειά και …hip – δική του περιγραφή στο πρώτο mail που μου έστειλε - γνωρίζει εικοσιπεντάχρονη Φιλανδή σε ένα από τα social networks και δημιουργεί εικονική σχέση εικονικής μονογαμίας. Για να πω την αλήθεια από το πρώτο του mail είχα την αίσθηση ότι κάτι πάει στραβά αλλά έκανα αυτό που κάνω συνήθως, απάντησα με κάποιες πληροφορίες και απαντήσεις στα ερωτηματικά του και μιας και είχε αναφέρει πιθανή επίσκεψη στη Φιλανδία του έδωσα το τηλέφωνο μου ώστε να επικοινωνήσουμε όταν έρθει και να τα πούμε και από κοντά.

Έτσι κάποια στιγμή από Φιλανδικό τηλέφωνο με πήρε τηλέφωνο για να μου ανακοινώσει ότι είχε …μετοικίσει στη Φιλανδία, ζούσε σε μια μικρή πόλη κοντά στο Ελσίνκι ήδη για μια βδομάδα με την κοπέλα που επικοινωνούσε μέσω ιντερνέτ και το επόμενο δεκάλεπτο το πέρασε περιγράφοντας μου πόσο καταπληκτικές είναι οι Φιλανδές, πόσο ξανθιές και πόσο …απελευθερωμένες. Προτίμησα να μην πω τίποτα. Μετά από μια εβδομάδα με ξαναπήρε τηλέφωνο από τον ίδιο αριθμό και μου είπε ότι πρέπει να …του βρω δουλειά! Στη συνέχεια μου υπενθύμισε πόσο ξανθιές και απελευθερωμένες είναι οι Φιλανδές. Του εξήγησα ότι υπάρχουν ανάλογα γραφεία που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να βρει δουλειά και βέβαια το καλύτερο που είχε να κάνει ήταν να αρχίσει να κτυπάει πόρτες και να στέλνει βιογραφικά. Στην απαίτηση του – η λέξη είναι σωστή και ο τόνος του ανάλογος – να τον προσλάβω εγώ η να τον χώσω σε κάποιες από τις δουλειές μου μιας και είχε μάθει ότι είμαι χωμένος παντού – γι αυτό το τελευταίο ακόμα απορώ πως του ήρθε – του απάντησα όσο πιο ήρεμα μπορούσα ότι το όνομα μου είναι Θανάσης και όχι …Ωνάσης!

Πέρασαν μερικές μέρες χωρίς κανένα νέο και ακλούθησε τηλεφώνημα από ελληνικό αριθμό αυτή τη φορά με τον νεαρό σε έξαλλη κατάσταση να βρίζει τις Φιλανδές, τη Φιλανδία και βέβαια εμένα που δεν ήθελα να τον βοηθήσω να μετοικίσει και έχοντας χωθεί στα κυκλώματα κρατούσα τις πόρτες κλειστές σε όποιον νέο ήθελε να έρθει. Αδιαφόρησα και απλά του ευχήθηκα καλό ταξίδι μιας και μου είπε ότι ήταν στο αεροδρόμιο στο δρόμο της επιστροφής για Ελλάδα. Μετά από μερικές εβδομάδες πήρα mail όχι από το νεαρό αυτή τη φορά αλλά από την Φιλανδή η οποία ήταν σε έξαλλη κατάσταση. Ο κύριος επέστρεψε στην Ελλάδα και αποφάσισε να περνά το χρόνο του σε αγγλόφωνα φιλανδικά forum βρίζοντας την κοπέλα και τις Φιλανδές με το χειρότερο και χυδαιότερο τρόπο – αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη και το έκανε διανθίζοντας το λόγο του με τις λίγες φιλανδικές λέξεις που είχε μάθει - αναφέροντας το όνομα της και δίνοντας προσωπικά στοιχεία συμπεριλαμβανόμενου του τηλεφώνου της και της διεύθυνσης της. Το τρελό ήταν ότι η κοπέλα δεν ήθελε να δώσει τα στοιχεία του στην αστυνομία γιατί πιστεύοντας ότι τα πράγματα στην Ελλάδα λειτουργούν όπως στην Φιλανδία φοβόταν μήπως του κάνει κάποια …σοβαρή ζημιά!!!

Ευτυχώς γνωριζόμαστε μεταξύ μας και επικοινωνώντας με τα forum του κόψαμε την πρόσβαση. Σε επικοινωνία με την κοπέλα έμαθα ότι ο τύπος νόμιζε ότι θα έρθει εδώ και θα αράξει με την κοπελίτσα να τον ταΐζει και αυτόν να εξαπλώνει το προσωπικού του social network ειδικά σε ξανθιές και απελευθερωμένες Φιλανδές. Και βέβαια καλά έκανε η κοπέλα και τον έστειλε. Παράλληλα ο ηλίθιος – και ελπίζω να διαβάζει αυτά που γράφω – δεν έκανε κακό μόνο στη κοπέλα αλλά και σε όλους εμάς που ζούμε εδώ και πολλές φορές αντιμετωπίζουμε στερεότυπα που δημιουργούν ανεύθυνα τύποι σαν κι αυτόν.

Η δεύτερη περίπτωση είναι πάλι αγόρι συναντά κορίτσι σε forum και πάλι περνά ένα διάστημα σε εικονικές παράλιες βγάζοντας τα εσώψυχα τους για το πώς θα αλλάξουν τον κόσμο δημιουργώντας την τέλεια οικογένεια σε ένα ξύλινο σπιτάκι διπλά σε μια λίμνη. Και πάλι ο νεαρός τριανταπέντε αυτή τη φορά ετοιμάζει τις βαλίτσες του και έρχεται Φιλανδία με δώρα που συμπεριλαμβάνουν μέχρι και δαχτυλίδι. Το πρώτο σοκ το τρώει στο αεροδρόμιο όπως μου είπε μετά από μερικές μέρες στο τηλέφωνο όταν η Φιλανδή μεν τον περιμένει αλλά μαζί της είναι και τα …δυο της παιδιά που είχε ξεχάσει να του αναφέρει, το ένα πέντε και το άλλο δυο χρονών. Αφού αγκαλιαστήκαν και φιλήθηκαν μπήκαν σε ταξί για το σπίτι που ο φίλος μας έπαθε το δεύτερο σοκ ανακαλύπτοντας ότι τα φιλανδικά ταξί σε θέμα αμοιβής δεν είναι όπως και τα ελληνικά και ο λογαριασμός για την περιοχή που ζούσε η κυρία έφτασε τα 60 ευρώ και βέβαια η κυρία τιμώντας το ρόλο του άντρα που είχε ήδη παίξει στην εικονική τους σχέση αναλύοντας της πως συμπεριφέρονται οι «αληθινοί άντρες» στην Ελλάδα, τον άφησε να …πληρώσει! Για τις επόμενες δυο μέρες μιας και ήταν σαββατοκύριακο τον γύρισε στα καλύτερα εστιατόρια και μπαρ – μέχρι σε ελληνικό στο κέντρο τον πήγε – αφήνοντας τον πάντα να πληρώσει!!!

Την Κυριακή το βράδυ του είπε ότι πρέπει να συζητήσουν. Του ανέλυσε ότι οι Φιλανδοί είναι ευθείς στις εξηγήσεις τους και γι αυτό θα ξεκαθάριζαν κάποια πράγματα εδώ και τώρα, στο supermarket της περιοχής ψάχναμε υπάλληλους και δεν τους ενδιέφερε η γλώσσα γιατί ήταν για τη βραδινή βάρδια που φορτώνει τα ράφια, και επειδή ήξερε κάποιον είχε κανονίσει να πάει την επομένη για δουλειά γιατί τώρα πια είχε …οικογένεια με δυο παιδιά!!! Κι αυτός με πήρε το επόμενο πρωί από το αεροδρόμιο! Απελπισμένος να φύγει θα έκανε ταξίδι μέσω δεν θυμάμαι ποιας χώρας η ποιων χωρών αλλά μετά από δεκαέξι ώρες θα έφτανε Ελλάδα. Ποτέ δεν έμαθα αν της έδωσε το δαχτυλίδι αλλά εύχομαι να βρήκε αυτό που έψαχνε κάπου πιο κοντά του για να δημιουργήσει αυτό που ονειρεύεται και όχι να το βρει σε συσκευασία των τριών!

Την τρίτη περίπτωση την κουβαλώ με πολύ πίκρα και φοβάμαι ότι θα περάσει πολύς χρόνος για να την αφήσω πίσω μου. Για του πρώτους δυο δεν με ενδιαφέρει αν δεν ακούσω ποτέ στη ζωή μου ξανά και ειδικά για τον πρώτο το εύχομαι αλλά για την τρίτη περίπτωση εύχομαι να διαβάζει αυτό το κείμενο και να επικοινωνήσει μαζί μου έστω με ένα mail. Θα την ονομάσω Τίνα για χάρη προσωπικής μου ευκολίας και ναι αυτή τη φορά ήταν Ελληνίδα που γνώρισε Φιλανδό.

Η τίνα μου έστειλε ένα πολύ λιτό mail και κανονίσαμε να συναντηθούμε άμεσα μιας και έτυχε να ζουν πολύ κοντά στη περιοχή που ζούσα μέχρι το καλοκαίρι. Έτσι ένα μεσημέρι βρέθηκα να πίνω καφέ με την Τίνα και τον Juha. Στη συνέχεια τους συνάντησα αρκετές ακόμα φορές και μάλιστα με βοήθησαν σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για μένα στη μετακόμιση μου, έτσι σιγά σιγά σύνδεσα όλα τα κομμάτια του πάζλ που θα αναφέρω εδώ. Από τη πρώτη εκείνη στιγμή στο καφέ παραδέχομαι ότι συμπάθησα την κοπέλα και ένιωσα επιφυλακτικός με τον νεαρό. Η Τίνα ζούσε σε ελληνική επαρχιακή πόλη όπου γνώρισε κάποιον και που παντρεύτηκε σε πολύ μικρή ηλικία. Από όσα μου είπε, όσα δεν μου είπε και όσα κατάφερα να καταλάβω ο κύριος ήταν μάλλον βίαιος με πάθη που συμπεριλάμβαναν τον τζόγο. Έφτιαξαν μια μικρή επιχείρηση σε άλλη επαρχιακή πόλη αλλά σύντομα βρεθήκαν χρεωμένοι από παντού και με την βία στο σπίτι να χειροτερεύει απελπιστικά. Παράλληλα η οικογένεια της Τίνας πολύ συντηρητική με τον πατέρα να δουλεύει σε ένα χώρο που ο συντηρητισμός και τα ταμπού είναι απαραίτητη προϋπόθεση επιβίωσης. Κάποια στιγμή λοιπόν η Τίνα δεν άντεξε άλλο και έδιωξε τον σύζυγο αλλά βρέθηκε πνιγμένη σε χρέη μιας και οι δανειστές αδυνατώντας να βρουν αυτόν κυνηγούσαν αυτή.

Κλεισμένη λοιπόν στο σπίτι και παγιδευμένη από παντού ξεφεύγει στο ιντερνέτ και αρχίζει και ψάχνεται χωρίς συγκεκριμένο σκοπό κυρίως από μοναξιά σε forums φιλανδικά μιας και η Φιλανδία της είναι παιδικό όνειρο που ήθελε έτσι κι αλλιώς κάποια στιγμή να επισκεφτεί και όπου γνωρίζει τον Juha. Ο Juha άλλη δυστυχισμένη ιστορία, παιδί διαλυμένης οικογένειας αλκοολικών, παντρεύτηκε στα είκοσι το σχολικό του ερώτα και έκαναν αμέσως ένα παιδί. Αλλά η γυναίκα του πάσχει από σειρά ψυχολογικά προβλήματα – πιθανώς νιώθει και ότι παγιδεύτηκε πολύ μικρή – και τον εγκαταλείπει παίρνοντας και το παιδί μαζί της και βάζοντας των σε μια σειρά από ιστορίες με τους κοινωνικούς λειτουργούς με αποτέλεσμα να βλέπει το παιδί του σπάνια. Έτσι και αυτός βρίσκει λύση στο ιντερνέτ και οι δυο τους ξεκινάν. Στη πρώτη της δοκιμαστική επίσκεψη η Τίνα περνά καλά και αποφασίζει να μετοικίσει σύντομα αφήνοντας μια ζωή σε εκκρεμότητα και παγιδευμένη πίσω της μιας και ούτε διαζύγιο υπάρχει και ο τέως είναι εξαφανισμένος ώστε να μπορεί να δώσει μια λύση. Η κατάσταση της στην Ελλάδα είναι τόσο τραγική ώστε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού της αλλάζει κλειδαριές παίρνοντας όλα τα πράγματα της μέχρι να πληρωθούν τα ενοίκια. Έτσι όταν την συνάντησα εγώ στο Ελσίνκι φορούσε μπουφάν και πουλόβερ του Juha γιατί δεν είχε ούτε καν ρούχα. Τώρα σημαντικό στοιχείο είναι ότι ο Juha ήταν άνεργος, χρόνια άνεργος παρόλο ότι ήταν μόνο εικοσιπέντε χρονών και ζούσε με επιδόματα που κάλυπταν ακόμα και το ενοίκιο του.

Δεν ξέρω πως το είδε, ούτε τι σκέφτηκε η τι όνειρο είδε αλλά φυσικά η Φιλανδία δεν έστρωσε κόκκινο χαλί στην Τίνα και βέβαια η Τίνα δεν μπήκε στο σύστημα αμέσως – στο προηγούμενο κείμενο αναφέρω ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια σχετικά με την μετοίκιση – δεν πήρε άμεσα ασφάλιση και ταμείο ανεργίας όπως το προγραμμάτιζε ο Juha και το σοκ ήταν το αμέσως επόμενο, η Τίνα έμεινε έγκυος! Αλλά η Τίνα δεν μπορούσε να έχει καν ασφάλιση και μη έχοντας ούτε διαζύγιο δεν μπορούσε ούτε να παντρευτεί η να κάνει κάτι άλλο πριν ξεκαθαρίσει τα πράγματα στην Ελλάδα πράγμα που σημαίνει ότι ενώ ζούσαν με το ταμείο ανεργίας του Juha έπρεπε να πληρώνουν γιατρούς ιδιωτικούς και ότι άλλο χρειαζόντουσαν. Και τότε ο Juha …άλλαξε. Η Τίνα είδε το σκοτεινό χαρακτήρα των Φιλανδών και έφαγε το silent treatment που όσοι έχουν γνωρίζει Φιλανδούς το ξέρουν καλά.

Οι Φιλανδοί γενικά δεν εκφράζονται έτσι όταν εξαγριωθούν μέσα στη σχέση τους δεν κάνουν φασαρία, φωνές καυγάδες η κάτι τέλος πάντων απλά δεν μιλάνε. Και αυτό το δεν μιλαν μπορεί να κρατήσει εβδομάδες ακόμα και μήνες εξελισσόμενο στη πιο βαριά μορφή ψυχολογικής βίας. Η Τίνα κόντευε να τρελαθεί και αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια από την οικογένεια της. Αν βάλετε αυτά που είπα παραπάνω για την οικογένεια της στο στενό κύκλο της ελληνικής επαρχίας καταλαβαίνετε φαντάζομαι όλα αυτά που η Τίνα δεν μου είπε ποτέ αλλά κι εγώ φαντάζομαι. Πάντως τελικά η μητέρα της αποφάσισε να την βοηθήσει να επιστρέψει στην Ελλάδα και να την βοηθήσει σε ότι χρειαζόταν μιας και ήταν πολύ αργά για εκτρώσεις η ότι άλλο μετακομίζοντας μάλιστα σε μια μητρόπολη ώστε να χαθούν στον κόσμο. Την ίδια στιγμή εδώ η κατάσταση με τον Juha χειροτερεύει κάνοντας τη ζωή της κόλαση. Φανταστείτε ότι όλα αυτά γίνονται σε μια χώρα που η Τίνα δεν έχει καμία επαφή με τον κόσμο, δεν μιλά τη γλώσσα και δεν έχει λεφτά για τίποτα απολύτως ούτε για ανακαλύψει βασικές ανάγκες.

Εκείνες τις ημέρες σε μια προσπάθεια να βρούμε μια ισορροπία και ίσως κάποια λύση τους συναντώ και ακούω από τον Juha τα εξής καταπληκτικά. Πρώτον έπρεπε να πάρει προφυλάξεις γιατί ήταν δική της ευθύνη, του κατέστρεψε το μέλλον γιατί αυτός ονειρευόταν να ταξιδέψει να πάει στην Ελλάδα και να ζήσει στις παραλίες και τον ήλιο, ότι χάρις σε αυτήν δεν έβλεπε το παιδί του και ότι τώρα με το καινούργιο παιδί δεν θα ξαναέβλεπε το άλλο. Ότι η τέως του τον παρακαλεί να γυρίσει γιατί τον αγαπάει ακόμα και το σκέφτεται γιατί του λείπει το παιδί του. Αλλά το πιο καλό μου το φυλαγε για το τέλος. Όταν πια είχε ηρεμίσει και είχαμε αρχίσει να μιλάμε για λύσεις που συμπεριλάμβαναν και τους τρεις να είναι μαζί – βλέπετε η Τίνα συνέχιζε να θέλει τον ….πατέρα του παιδιού της κοντά της – τον ρώτησα γιατί δεν βρίσκει δουλειά κι αν ψάχνει. Τότε ο Juha γύρισε και μου είπε, «δεν θα το καταλάβεις αλλά από το ταμείο ανεργίας με στέλνουν συνέχεια σε δουλειές – ο Juha έχει μια ειδικότητα που θα μπορούσε σχετικά εύκολα να βρει δουλειά αν ήθελε - αλλά κάνουν ένα λάθος γιατί νομίζουν ότι φτάνει να κάνω εγώ στο αφεντικό, αλλά δεν καταλαβαίνουν ότι και εγώ πρέπει να εγκρίνω αυτόν που δουλεύω κι αν αξίζει να με έχει σαν υπάλληλο! Και μέχρι τώρα δεν έχω βρει κανέναν!!!

Ευτυχώς τα πάντα εξελίχτηκαν με σχετική ταχύτητα και σε μια εβδομάδα η Τίνα πετούσε για Ελλάδα. Ακολούθησαν δεκάδες τηλέφωνα από τον Juha που βέβαια έψαχνε να βρει την Τίνα και εκείνη τον αγνοούσε. Κάποια στιγμή μου είπε ότι η Τίνα του είπε ότι έχασε το παιδί και να μην την ξαναενοχλήσει ποτέ πια. Έχει σταματήσει να με παίρνει τηλέφωνο μιας και την τελευταία φορά δεν άντεξα και του είπα δυο τρία πραγματάκια που είχα στο μυαλό μου.

Η Τίνα από τότε που επέστρεψε στην Ελλάδα μου έχει στείλει δυο μηνύματα ότι είναι καλά. Πραγματικά ελπίζω να είναι καλά και αν και δεν μου λέει τίποτα ελπίζω και το παιδί να είναι καλά και δεν είμαι ο μόνος που ανησυχεί και την αναφέρει συχνά και ελπίζω να το νιώθει. Με τον Juha δεν έχουμε καμία επαφή άλλωστε δεν υπήρχε και περίπτωση να έχουμε για πολλούς λόγους που δεν έχουν όλοι να κάνουν μόνο με την Τίνα. Έτσι ελπίζω να διαβάζει αυτό το κείμενο και να μας στείλει τα νέα ΤΟΥΣ!!! Και να θυμάται ότι όταν αποφασίσει να επισκεφτεί την Φιλανδία που πάντα ονειρευόταν εμείς θα είμαστε εδώ!

*********************************************

Αυτές οι τρεις ιστορίες συνέβησαν τους τελευταίους μήνες η καλύτερα τον τελευταίο χρόνο και θα μπορούσα να γράψω σειρές με posts με παρόμοιες ιστορίες που είχαν σπάνια αίσιο τέλος αλλά τις περισσότερες από κακό μέχρι τραγικό. Το να μετοικίσετε για λόγους έρωτα δεν είναι απλό και έχει περίεργες ενέργειες και παρενέργειες με αποτελέσματα που μπορούν να εξελιχτούν ακόμα και σε καταστροφικά για όλες τις πλευρές. Γι αυτό σκεφτείτε το καλά και ξεκαθαρίστε πολλά πράγματα πολύ πριν φτάσετε στη τελευταία στροφή και τις βαλίτσες και αυτό ισχύει για όλες τις πλευρές.

Όσο για τα social networks και ειδικά του facebook, συμφωνώ ότι πολλά από όσα γράφονται είναι ανοησίες αλλά αυτό ισχύει όσο δεν ξεχνάτε ότι όλα αυτά τα δίκτυα είναι εικονικά και μερικές φορές η εικόνα που βλέπετε είναι αυτή που ο άλλος έχει πλάσει για τον εαυτό του με τις θετικότερες προδιαγραφές.

*********************************************

Σύντομα θα επανέλθω με υπόλοιπες δυο κατηγορίες μετοικιζόντων στη Φιλανδία και θα ακολουθήσουν πληροφορίες για τη κατάσταση όπως έχει αυτή τη στιγμή στη Φιλανδία για όσους ενδιαφέρονται να μετοικήσουν, ένα αφιέρωμα στους Έλληνες της Φιλανδίας και την ελληνική κοινότητα – υπομονή βιαστικοί που έχουν βουίξει τα τηλέφωνα για το τι θα γράψω η σειρά σας έρχεται – και τέλος για του Φιλανδούς φασίστες. Οι τελευταίοι με τίμησαν με μια μήνυση για όσα έγραψα σε έντυπο του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και για τα όσα είπα σε ένα πάνελ που συμμετείχα!!! Χαχαχαχα!!!

*********************************************

Στη φωτογραφία ο καινούργιος μου «βοηθός» στο ραδιόφωνο!!! Μέχρι ακαπέλα Abba τραγούδησε!!!

Labels: , ,

 
Wednesday, March 23, 2011,1:17 AM
Λίγα λόγια περί μετοίκισης στη Φιλανδία – Μέρος Ι
Πριν από λίγο πήρα το εβδομαδιαίο μου mail υποψήφιου για μετοίκηση στη Φιλανδία από Ελλάδα. Για άλλη μια φορά αφενός προσπαθώ να νιώσω και να καταλάβω τα αδιέξοδα που ωθούν νέους ανθρώπους απελπισμένα να ψάχνουν λύσεις στη μετοίκηση στην αρκτική Φιλανδία και αφετέρου να δώσω όσες περισσότερες πληροφορίες μπορώ. Αλλά πολύ φοβάμαι οι πληροφορίες δεν φτάνουν, για να μετοικήσεις σε μια ξένη χώρα χρειάζονταν πολλά περισσότερα από μερικά links γραφείων ευρέσεως εργασίας ή πληροφοριών του πως δουλεύει το σύστημα και σίγουρα πολλά περισσότερα από το πόσοι Έλληνες και πως ζουν στη Φιλανδία.

Κατ’ αρχή ευχαριστώ πάρα πολύ για τα ευγενικά σας mail ή μηνύματα στο facebook και να είστε σίγουροι ότι οι περιγραφές σας για την κατάσταση στην Ελλάδα είναι πολύ παραστατικές ώστε να αντιλαμβάνομαι απόλυτα τι συμβαίνει και όσα οδηγούν στην απόφασή σας. Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια για μένα και το blog μου, με τιμάτε ιδιαίτερα παρ’ όλο ότι το ενημερώνω σπάνια το τελευταίο καιρό.

Αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα μας. Χάρις σε ένα ζευγάρι – με τρίχρονο παιδί – που μετοίκησε πετυχημένα πριν από μερικούς μήνες και κατά κάποιο τρόπο σηματοδότησαν το κύμα εξόδου τα ζευγάρια που μου στέλνουν αυτά τα mails τα έχω χωρίσει σε κατηγορίες. Για να μην το ξεχάσω, αναφέρομαι σε ζευγάρια γιατί το καινούργιο και αξιοσημείωτο με αυτό το κύμα σε σύγκριση παλαιοτέρων σποραδικών mails για μετοίκηση στη Φιλανδία είναι ότι πρόκειται για ζευγάρια με μεγάλο ποσοστό ανάμεσα τους με παιδιά. Στο παρελθόν το μεγαλύτερο ποσοστό ήταν …love refugees, τώρα είναι οικογένειες. Μια άλλη σημαντική διαφορά είναι η ηλικίες, ενώ στο παρελθόν ήταν γύρω στα είκοσι με τριάντα τώρα είναι μετά τα τριάντα με έναν που με συγκλόνισε μιας και ήταν συνομήλικος μου.

Λοιπόν, η πρώτη κατηγορία είναι αυτή που το σκέφτονται και ζητάνε πληροφορίες. Αυτή η ομάδα προσπαθεί απλά να καλύψει πιθανότητες χωρίς στη πραγματικότητα να έχει κανένα σκοπό να μετοικήσει. Φαίνεται από τα γραφόμενα τους. Το λυπηρό με πολλά από αυτά τα mails και που και πάλι φαίνεται στα γραφόμενα τους είναι τι ένα μεγάλο ποσοστό προσπαθεί να ξεφύγει από δάνεια σε τράπεζες ή οφειλές στο κράτος. Αυτοί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι το μεγαλύτερο μέλος της Ευρώπης συμπεριλαμβανομένων και χωρών που δεν ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση ανήκουν στο σύμφωνο του Μaastricht άρα η …πολιτεία τους στους ακολουθεί όπου και να πάνε. Παράλληλα οι τράπεζες με διακρατικές και ιδιωτικές συμφωνίες λειτουργούν και πέρα του Μaastricht όπως στη περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου που υπήρξε παράδεισος οικονομικών φυγάδων μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 80. Έτσι οι οφειλές μέσω Visa, Mastersή οτιδήποτε άλλο θα σας βρουν όπου και να πάτε αργά ή γρήγορα.

Η δεύτερη κατηγορία θέλει να μετοικήσει αλλά κάτι τους κρατάει πίσω τουλάχιστον «προς το παρών.» Αυτή η κατηγορία είναι του ουδέν μονιμότερο του προσωρινού και αυτό το κάτι συνήθως είναι γονείς με …ευαίσθητη υγεία. Λυπάμαι που το λέω αλλά πολύ σπάνια φεύγουν. Το λυπάμαι έγκειται στο ότι πολλοί από αυτούς υποφέρουν και πραγματικά θα μπορούσαν να κάνουν πολλά εκτός Ελλάδας ξεφεύγοντας από επιλογές που τους επιβάλουν χωρίς την συμμετοχή τους.

Η Τρίτη κατηγορία είναι αυτή που ναι μεν κάποια στιγμή θα μετοικίσει αλλά δυστυχώς κουβαλάει όλα αυτά τα στοιχεία που δημιουργούν στερεότυπα και που στις περισσότερες περιπτώσεις θα τους οδηγήσει σε άδοξη επιστροφή ή στη μιζέρια της άδοξης παραμονής. Γι αυτή τη κατηγορία έχω να πω πολλά πράγματα κι όσο ακραία μερικές φορές ακούγονται είναι πέρα για πέρα αληθινά. Σας βεβαιώνω τα έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια τα περισσότερα. Σε κάποια από αυτά έχω αναφερθεί και στο παρελθόν.

Η Ελλάδα δεν είναι το κέντρο του κόσμου και παρ’ όλα αυτά που σας τάισαν δεν είναι η αρχή και το τέλος του πολιτισμού και σίγουρα δεν πηγαίνετε στο εξωτερικό για να μάθετε τους βαρβάρους που ζούσαν στις σπηλιές να τρώνε με μαχαιροπήρουνα. Αν προσθέσουμε σε αυτά το ότι η Ελλάδα είναι η καλύτερη χώρα στο κόσμο τότε πολύ σωστά οι ντόπιοι θα σας πουν γιατί στο διάολο ήρθατε εδώ; Αν θεωρήσετε ότι θα σας μεταχειριστούν και θα σας αντιμετωπίσουν καλύτερα από τους Αλβανούς ή τους Σομαλούς επειδή έτσι μάθατε στην Ελλάδα, κάνετε λάθος. Εδώ είσαστε και Αλβανοί και Σομαλοί.

Ο κάθε λαός έχει την εθνική του υπερηφάνεια και καλά κάνει και οι Φιλανδοί θεωρούν αξιόπιστα μόνο τα Φιλανδικά πτυχία γι’ αυτό μην περιμένετε να σας στρώσουν κόκκινο χαλί επειδή βγάλατε το Deere!!! Το ίδιο ισχύει και για την επαγγελματική προϋπηρεσία. Α, για να μην το ξεχάσω, η κομπίνα με τα επιδοτούμενα προγράμματα – μου διαφεύγει το όνομα που εξελληνισμένα χρησιμοποιείται συχνά για τους επιδοτούμενους του δημόσιου – και που χώθηκε όλη η Ελλάδα και φυσικά διακόρευσαν οι Έλληνες πολιτικοί δεν θεωρούνται προϋπηρεσία.

Ο πρώτος στόχος σου δεν είναι να βρεις τα βοηθήματα που δικαιούσαι και πως θα τα πάρεις γιατί τα αποτελέσματα αυτού του είδους μεταναστών το πληρώνουν αυτοί που πραγματικά έχουν ανάγκη αυτά τα βοηθήματα αυτή τη στιγμή. Και θα το εξηγήσω. Τα τελευταία χρόνια πολλοί μετανάστες όχι απλά εκμεταλλευτήκαν αυτά τα βοηθήματα αλλά βίασαν το σύστημα με αποτέλεσμα από τη μια πλευρά να αλλάξουν νόμοι που κάνουν πιο δύσκολο να τα πάρεις αλλά και παράλληλα αύξησαν την εχθρότητα και εντείνουν τα στερεότυπα των ντόπιων προς τους ξένους. Αλλά το χειρότερο είναι ότι υπάρχουν εκατοντάδες που πραγματικά τα έχουν ανάγκη και τα στερούνται αυτή τη στιγμή έτσι που άλλαξαν – και αλλάζουν συνέχεια - οι νόμοι. Πριν από μερικά χρόνια η ένδειξη πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν αρκετή για να σε βάλει στο σύστημα. Σήμερα αυτό ξεχάστε το. Τώρα για να μπεις στο σύστημα δεν διαφέρει από τη διαδικασία του Αλβανού, απλά οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν περισσότερο χρόνο να οργανωθούν γιατί απλά δεν χρειάζονται βίζα εισόδου στη χώρα. Αλλά αυτός ο χρόνος δεν είναι απεριόριστος είναι μόνο οι τρεις «τουριστικοί» μήνες. Ξεχάστε λοιπόν τα «μα είμαι Ευρωπαίος πολίτης!»

Αν περιμένετε να βρείτε τους Έλληνες που ζουν εδώ να σας περιμένουν με ανοιχτές αγκαλιές για να σας βοηθήσουν άμεσα …χαθήκατε. Η «οργανωμένη» κοινότητα είναι για τα πανηγύρια, literally όπως λένε και οι εγγλέζοι. Άντε να βγάλουμε πρόεδρο για να ζητιανεύει τα τριάντα ευρώ συνδρομή και να προσπαθεί να πάρει καμιά επιχορήγηση για να την επενδύσει στο να φέρει κάποιο τυχάρπαστο αστεράκι του Ελληνικού «Ελλάδα έχεις ταλέντο» για να προωθήσει τον Ελληνικό πολιτισμό – μας πρήξανε οι γελοίοι με τα SMS - !!! Στα ενδιάμεσα προσπαθούμε να κάνουμε και Ελληνικό σχολείο για να …βολέψουμε ημέτερη … «δασκάλα» προσπαθώντας σε άθλια Ελληνικά με επιστολή να πείσουν τα Ελληνικά υπουργεία εξωτερικών και παιδείας – έχω δει την επιστολή – τονίζοντας την ανάγκη του «δασκάλου» να έχει επίγνωση του εθνικού ρόλου παίξει. Ο φοίνικας έλειπε!!!

Αν θέλετε λοιπόν πληροφορίες για τα χαρτιά που χρειάζεστε, για τις διαδικασίες και τις απαραίτητες κινήσεις που πρέπει να κάνετε απλά κοιτάξτε τα site του υπουργείου εσωτερικών και εργασίας. Όσο για τους έλληνες επιχειρηματίες – δει πιατάδες – δεν είναι ανάγκη να έρθετε όλη την απόσταση για να δουλεύετε σαν σκλάβοι, κάντε το στην Ελλάδα. Τις περισσότερες φορές σας βλέπουν σαν φρέσκο κρέας, φτηνό εργατικό δυναμικό και ανυπεράσπιστο εργάτη/δούλο. Η συμβουλή μου είναι καλύτερα σε Φιλανδό που καθαρίζει χιόνι ή σε Τούρκο που φτιάχνει κεμπάπ. Φυσικά υπάρχουν και αξιόπιστοι Έλληνες επιχειρηματίες αλλά πόσους μπορούν να προσλάβουν, ακόμα και αυτοί που διατηρούν μεγάλες επιχειρήσεις. Από τη μια έχουν ανάγκη και ντόπιο εργατικό δυναμικό λόγο της γλώσσας, από την άλλη δεν θέλουν να δημιουργήσουν γκέτο. Αφήστε που κάποιοι έχουν δει και την κακή πλευρά του Έλληνα και έχουν κάνει αρχή τους δύσκολα να προσλαμβάνουν συμπατριώτες.

***********************************************

Επειδή τράβηξε πολύ …αυτό είναι το πρώτο μέρος θα επανέλθω σύντομα για το δεύτερο και με ποιο συγκεκριμένα πράγματα για τη Φιλανδία μιας και όπως ήδη ανέφερα τα τελευταία χρόνια και ειδικά τα τελευταία δύο έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Με της εκλογές σε ένα μήνα και τους Φιλανδούς φασίστες πιθανώς τρίτο κόμμα θα έχουμε ακόμα περισσότερε αλλαγές στο άμεσο μέλλον.

***********************************************
Στη φωτογραφία, η καινούργια μου γειτονιά στο κέντρο του Ελσίνκι πριν από δύο βδομάδες

***********************************************
Και κάτι για τους φίλους μου. Παλεύω!

Labels: , ,

 
Tuesday, March 08, 2011,1:34 AM
Έτσι λένε…
Λένε ότι ο θεός για να πλάσει τη γυναίκα πήρε κομμάτι από τα πλευρά του άντρα. Στη δικιά μου περίπτωση όταν γεννήθηκε η Δάφνη πήρε μαζί της εκείνο το πλευρό που προστατεύει τη καρδιά μου και κάθε φορά που φεύγει από κοντά μου η καρδιά μου μένει αφύλαχτη. Χτυπά με αγωνία και θέλει να σταματήσει.

Πριν από λίγο την άφησα στη μητέρα της και πήρα το δρόμο για το λιμάνι, τα πάντα παγωμένα και στο βάθος ένα φωτάκι που στα μάτια μου τρεμοσβήνει στο κάστρο της Σουομελίνας. Όταν παγώνει η θάλασσα στη Φιλανδία παγώνουν και τα κύματα και με τα κύματα παγώνει και η φωνή κι εμένα έχει παγώσει η κραυγή μου. Αλλά πηγαίνω πεισματικά κάθε βράδυ εκεί στο λιμάνι και περιμένω πότε θα ξεπαγώσει η φωνή μου, πότε θα μιλήσουν τα κύματα.

Κάποια στιγμή τα πάντα στη ζωή τελειώνουν, έτσι λένε. Όταν τελειώνουν καλά θυμάσαι την περιπέτεια, το ταξίδι, την Ιθάκη. Όταν τελειώνουν άσχημα μένουν τα ‘γιατί’ να σε τυρανάνε σαν αμαρτίες που δεν έκανες αλλά τις σκέφτηκες. Πάθη που κράτησες μυστικά αλλά σε τρομάξαν. Θέλω αμολόγητα και όλα αυτά που μια ζωή φοβόσουν ότι θα συμβούν σε σένα χωρίς εσένα και τελικά συνέβησαν.

Λένε ότι ο καιρός βοηθάει, προσαρμόζεσαι, ηρεμείς. Η καθημερινότητα βοηθάει, έτσι λένε. Το λένε και τα χαρτιά, σε μαύρο και άσπρο με σφραγίδες και υπογραφές. Οι σφραγίδες έχουν μελάνι μπλε. Σαν τη σημαία. Ας λένε. Και λένε. Τι άλλο θέλεις; Κάθε Τετάρτη και κάθε δεύτερο σαββατοκύριακο. Τι άλλο θέλεις; Έτσι λένε.

Μπαμπά κοίτα, 3+5=8, είπε. Ήθελα να το δεις πρώτα εσύ, πριν τη μαμά. Έτσι είπε. Και έκανε και ένα χαμόγελο, διπλή τελεία τα μάτια και κλείσιμο παρένθεσης, το χαμόγελο. Έτσι έγραψε στο χαρτί με τη κόκκινη μπογιά. Κλείσιμο παρένθεσης το χαμόγελο. Η ζωή μας έχει γίνει μικρά μυστικά που μοιραζόμαστε κάθε Τετάρτη και κάθε δεύτερο σαββατοκύριακο. Δεκάδες μικρά μυστικά. Εγώ σε πήρα πρώτος αγκαλιά, δεν της το είπα. Εγώ έκοψα το αντεράκι και το έδεσα στη ψυχή μου, δεν της το είπα. Εγώ σου έκανα το πρώτο σου μπάνιο, δε της το είπα. Εγώ ξενύχταγα όταν είχες πυρετό. Δεν της το είπα. Αλλά το ξέρει. Τουλάχιστον έτσι λέω τα βράδια που κοιτάω τα παγωμένα κύματα στο λιμάνι.

Τη Δευτέρα το πρωί ραντεβού στο υπουργείο εξωτερικών, καφέ στη κρατική τηλεόραση το μεσημέρι, συζήτηση για τις εκλογές, το απόγευμα σοσιαλιστής υποψήφιος και νωρίς το βράδυ κεντρώος υπουργός. Το βράδυ στο λιμάνι. Την Τρίτη ραντεβού με το περιοδικό για το επόμενο τεύχος, από το απόγευμα μέχρι το βράδυ άρθρα και σκέψεις. Το βράδυ στο λιμάνι. Την Τετάρτη επιτέλους τα δευτερόλεπτα έχουν λιγοστέψει και πηγαίνω κάθε φορά και πιο νωρίς για να την πάρω από το σχολείο. Με έχουν μάθει, όταν φτάνω δεν κοιτάνε πια, ξέρουν ότι είμαι εγώ. Έτσι λένε…