Friday, September 29, 2006,9:54 PM
Θέατρο στη Φιλανδία – Episode VI Πράξη 1η
Με το θέατρο έχω μια μόνιμη και αποκλειστική σχέση που δεν χάλασε με τίποτα όσα χρόνια κι αν περάσανε. Τίποτα δεν συγκρίνεται με την αμεσότητα του θεάτρου τουλάχιστον για μένα. Η τηλεόραση είχε χάσει μαζί μου από την αρχή και το σινεμά δεν τα πήγε πολύ καλύτερα, αν πρόκειται να διαλέξω ανάμεσα σε έξη μήνες σινεμά και μια θεατρική παράσταση θα διαλέξω θέατρο.

Το θέατρο μού το έμαθε μια άλλη μου μεγάλη αγάπη, το ραδιόφωνο! Δεν ξέρω καν αν υπάρχει ακόμη αλλά εγώ μεγάλωσα με το θέατρο της δευτέρας στην ΕΙΡΤ και το ξέρω ότι θα γελάσετε, κάποια περίοδο - μαύρη περίοδο, με το θεατρικό έργο κάθε παρασκευή με το όνομα ‘στα δίχτυα της άραχνης’ στην ΥΕΝΕΔ και είμαι σίγουρος ότι τουλάχιστον ο Φοίβος θα ξέρει γιατί μιλάω. Επειδή και τα δυο ξεκινάγανε στις εννέα το βράδυ χωνόμουνα κάτω από την κουβέρτα μου με ένα φακό και ...άκουγα!

Σε μια απίθανη ηλικία εγώ είχα παρακολουθήσει τουλάχιστον ακουστικά Τσέχωφ, Στρίνμπεργκ μέχρι και Σαίξπηρ.

Τότε έμαθα να αναγνωρίζω τη φωνή της Λαμπέτη, του Μυράτ και πάρα πολλών άλλων την ίδια στιγμή που άλλοι στην ηλικία μου μάθαιναν να ξεχωρίζουν τη φωνή του Πώλ από του Τζών. Μετά τη δικτατορία ήταν το άλσος Παγκράτιου. Πρέπει να ...άκουσα από παγκάκι όλες τις παραστάσεις του Φασουλή για όσους θυμούνται τις πρώτες μεταδικτατορικές μέρες.

Όπως έχω ξαναπεί στη Φιλανδία είχα έρθει αρκετές φορές και για μεγάλα διαστήματα πριν μετακομίσω και έτσι είχα αρχίσει να γνωρίζομαι και με το περιβάλλον και με τους ανθρώπους και σταδιακά να κάνω και φίλους. Ένας από αυτούς είναι ηθοποιός και τραγουδιστής με αρκετά καλή καριέρα και γνωστός στη Φιλανδία που αποφάσισε να με γνωρίσει στο φιλανδικό θέατρο και τον κόσμο του.

Εδώ θα πρέπει να κάνω όπως πάντα μια διακοπή για κάποιες εξηγήσεις. Πολύ αγαπημένη φίλη στην Ελλάδα είναι ηθοποιός και με γνωστό ηθοποιό μεγαλώσαμε μαζί όταν το Παγκράτι είχε ακόμη χωματόδρομους και παίζαμε παρέα βελάκια (οχι darts βιαστικοί, δεν υπήρχαν τότε τέτοια πράγματα) και οι δυο είναι ...αναγνώστες, οπότε αν θέλουν να πουν το όνομα τους μπορούν να το κάνουν μόνοι τους! Έτσι έχω κάποια γνώση από το τι συμβαίνει στο ‘χώρο’ και στην Ελλάδα. Και κάποια στιγμή ανακατεύτηκα από μακριά με ένα θεατρικό έργο στη Γερμανία άρα έχω κι από κει μια γεύση.

Όπως έχω ξαναπεί το πρωτο καιρό που ήρθα στη Φιλανδία έκανα απλά ..διακοπές και έτσι ο Φιλανδός φίλος μου, ο Jouko (διαβάζεται Γιόουκο) άρχισε να με τρέχει από παράσταση σε παράσταση, να μου συστήνει τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες, τους μουσικούς, τους χορευτές, να συμμετέχω σε εκδηλώσεις τους και πάρτι μέχρι που είδα μια μέρα και μια φωτογραφία μου σε ένα περιοδικό και είπα φρένο, ξευτιλιστήκαμε τελείως. Ήταν και είναι απόλαυση να βλέπεις θεατρικό έργο στα φιλανδικά, ειδικά θεατρικό που το ξέρεις καλά. Και έτσι ναι, απόλαυσα τους ‘γλάρους’ σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα και χειροκρότησα κιόλας στο τέλος όρθιος και ενθουσιασμένος.

Τον Jouko τον είδα σε δυο παραστάσεις που και τις απόλαυσα. Ειρωνικό αλλά δυο μήνες πριν τον δω στο musical, le Μiserables είχα δει ακριβώς την ίδια παράσταση στο Λονδίνο και τώρα το έβλεπα στα φιλανδικά ... αστείο αλλά αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο φοράω t-shirt από αυτή τη παράσταση με την ένδειξη ...actor στο μανίκι χάρη στον Jouko!!!

Η δεύτερη παράσταση ακόμη πιο απολαυστική. Φιλανδική κωμωδία που διακωμωδούσε την εποχή Kekonen και ο Jouko έπαιζε τον υπουργό εξωτερικών, μια προσωπικότητα πραγματικά κωμική που άφησε εποχή με αυτά που έλεγε και τον τρόπο που τα έλεγε, ο Γιάννης ξέρει για ποιον μιλάω. Ο Jouko καταπληκτικός, ακόμη και σήμερα όταν περπατάει στο δρόμο πολλοί του ζητάνε να κάνει τον υπουργό. Το συγκεκριμένο παλικάρι έχει μια τόσο έντονη body language που δεν είχε σημασία ότι δεν καταλάβαινα λέξη, ήμουν στο πάτωμα γελώντας σε όλη τη παράσταση που σημειωτέων την είδα τρεις φορές. Τώρα δεν μπορείτε να φανταστείτε τι είπα, οι Φιλανδοί δεν έχουν body language, απλά δεν υπάρχει! Ο Jouko είναι η απόλυτη εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα!

Δυο μήνες μετά από αυτή τη παράσταση ο Jouko ήρθε στο σπίτι μου να μου πει συνταρακτικά νέα. Αποφάσισε να πειραματιστεί σε ένα διαφορετικό ρόλο μιας και όλοι τον ξέραν είτε σαν τραγουδιστή από τα musicals, είχε παίξει σε όλα όσα είχαν παιχτεί στη Φιλανδία, ή σαν κωμικό. Αποφάσισε να παίξει κάτι δραματικό και ακόμη περισσότερο αποφάσισε να το σκηνοθετήσει κιόλας! Το έργο ήταν ‘το φιλί της γυναίκας αράχνης’ του Manuel Puig. Πιθανώς πολλοί να το θυμάστε από το κινηματογραφικό με τον William Hurt και το όσκαρ που του χάρισε. Το θεατρικό είναι για δυο ρόλους σε τρεις πράξεις. Πολύ ωραίο θεατρικό με πολλές έντονες στιγμές.

Ο Jouko όμως είχε προχωρήσει πολύ. Το ίδιο θεατρικό είχε παιχτεί και πριν από έξη χρόνια με απόλυτη αποτυχία και είχε κατέβει στην τρίτη παράσταση μιας και στη Φιλανδία όπως και σε άλλες χώρες που οι άντρες είναι νομάρχες και δεν φοράνε ...στριγκακι δεν είναι δυνατόν να παρακολουθήσουν τέτοιες παραστάσεις! Και το συγκεκριμένο έργο μιλάει για μια ομοφυλοφιλική σχέση που αναπτύσσεται μέσα στις φυλακές στη νότια Αμερική υπό καθεστώς δικτατορίας μεταξύ ενός δηλωμένου ομοφυλοφίλου του Molina και του Valentine, ενός κομουνιστή πολιτικού κρατουμένου. Άρα μηδέν χρηματοδότηση. Και ο Jouko ξεκινάει την επιχείρηση γυναίκα αράχνη φορτωμένος και την παραγωγή. Φαντάζομαι μόνο από εκτίμηση στο πρόσωπο του καταφέρνει να κλείσει για δυο μήνες την αίθουσα του δημοτικού θεάτρου και πιθανώς και από άγνοια των υπαλλήλων που του την παραχωρήσαν. Οι δοκιμές γίνονται στο σπίτι μου. Εκεί ανακαλύπτουμε κάτι ακόμη. Ο μόνος που έχει διαβάσει το ίδιο το βιβλίο, έχει δει θεατρική παράσταση και έχει και σε βίντεο την ταινία ...είμαι εγώ! Άσε που είμαι και ο μόνος που έχει και την αίσθηση τη σημαίνει δικτατορία.

Έτσι περνάμε μια βδομάδα όπου τα πρωινά μαθαίνουν οι δυο τους τούς ρόλους τους και τα βράδια μαθαίνουν σύγχρονη ελληνική ιστορία, μαθαίνουν τον Θεοδωράκη, ο Jouko ακόμα θυμάται και τραγουδάει στα ελληνικά τραγούδια του Θεοδωράκη, παρακολουθούμε την ταινία καθώς και τα πέτρινα χρόνια και ότι άλλο είχα που να αναφέρεται στη περίοδο. Οι δυο τους παθαίνουν λίγο σοκ γιατί φυσιολογικό είναι να μην μπορούν να πιστέψουν ότι αυτά συμβαίναν σε μια ευρωπαϊκή χώρα και ειδικά στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία μια εποχή που εγώ να έχω αναμνήσεις. Και οι δυο τους είναι μόλις στα τριάντα εκείνη την εποχή. Έτσι σιγά-σιγά ο ρόλος μου αναβαθμίζεται και αρχίζουν να συζητάνε μαζί μου πως πρέπει να κινούνται, να μιλάμε για τη μουσική και να συμφωνούν μαζί μου στη επιλογή της μουσικής, είχαμε ένα κομμάτι τανγκό και μια σειρά από ήχους στιλ Ξενάκη που δημιουργήσαμε από ξυλόφωνο και ένα πιάνο με ουρά που βρήκαμε στο θέατρο και που ανέλαβα εγώ με τη βοήθεια ενός ...δοξαριού που βρήκα σε μια αποθήκη του θεάτρου.

Οι τρεις μας είχαμε μπει τόσο μέσα σε αυτό που κάναμε που ήταν σαν να ζούσαμε σε κάποιο άλλο χωρόχρονο. Η αφίσα και το λογότυπο του θεατρικού ήταν πανεύκολα και βγήκαν με σχετική ταχύτητα. Το πόσο το ζούσαμε είναι πολύ δύσκολο να το μεταφέρω εδώ, για πάνω από είκοσι μέρες είχα την αίσθηση που με κάποιο παράξενο τρόπο κατάφερα να τους μεταφέρω ότι ζούσαμε σε μια δικτατορία που ο μπάτσος στο δρόμο μετατρεπόταν σε τρόμο. Σε μια περίεργη έκλαμψη ένα βράδυ μετά από συζήτηση για τη ζωή μέσα στις φυλακές με πολιτικούς κρατουμένους κουρεύω τον Seppo, τον συμπρωταγωνιστή στο θεατρικό. Με τη μηχανή που ξυρίζω τα γένια μου, έτσι ο Seppo από κείνη τη μέρα κυκλοφορεί μόνιμα με σκούφο και ευτυχώς που ήταν χειμώνας γιατί φαντάζεστε για τι κούρεμα μιλάμε, σημεία ακούρευτα και σε άλλα που να φαίνεται το δέρμα. Ο Seppo είναι πολύ αδύνατος και μετατρέπεται σε μια φιγούρα τελείως απελπισίας, κάτι από φιγούρα του Greco. Συνεχίζουμε με τον Jouko όπου αγοράζουμε ότι πιο φτηνό υπάρχει από βαφές μαλλιών και εγώ ...του βάφω τα μαλλιά! Κάτι που δεν το είχα ξανακάνει στη ζωή μου και ούτε που ήξερα πως γίνεται, οι δε οδηγίες στο μπουκάλι ήταν στα ...φιλανδικά! έτσι βγαίνει και ο Jouko με ένα κεφάλι για ..σκούφο! το χρώμα κάτι από ξανθό προς το καρότο!!!

Κρεβάτι κελιού, αυτά τα σιδερένια διπλά βρήκαμε στις ...φυλακές όπου εγώ και οι δυο σκουφωτοί πήγαμε να εξηγήσουμε τι κάνουμε. Πήραμε το πιο παλιό και σκουριασμένο με ένα τελείως αηδιαστικό πράσινο χρώμα. Θυμηθείτε ότι δεν είχαμε καθόλου λεφτά, κανένας δεν έβαλε λεφτά στην ιστορία και ήμασταν τυχεροί που το θέατρο δεν είχε ακόμη συνειδητοποιήσει τι κάναμε.

Τώρα έπρεπε να δώσουμε κάπως την αίσθηση του κελιού μέσα σε μια σκηνή που ήταν πραγματικά τεράστια και ναι μεν μια λύση ήταν ο φωτισμός αλλά δεν έφτανε. Έτσι αρχίσαμε επιχείρηση δοκάρια. Βγαίναμε βράδια μετά τις έντεκα και σε θερμοκρασίες -20 να βρούμε ‘ελεύθερα’ δοκάρια. Είχα εγώ την ιδέα να κάνουμε κάτι σαν ...κοτέτσι! άλλο γλέντι αυτές οι έξοδοι, είχαμε εξελιχτεί πραγματικά στην παρανομία. Μετά από μια βδομάδα εξόδους είχαμε βρει ότι χρειαζόμασταν και αυτό που έλειπε ήταν η σίτα κι εκεί αυτοσχεδιάσαμε σε υλικά, το πίσω μέρος του κελιού έγινε από αγκαθωτό συρματόπλεγμα (αυτό βρήκαμε γιατί τότε χτιζόταν η καινούργια επέκταση της βουλής που ήταν πολύ κοντά στο σπίτι μου) και βρήκαμε και ένα λεπτό πλέγμα που θύμιζε κοτέτσι σε άλλο υπό κατασκευή κτίριο για τις άλλες πλευρές. Τέλος η πόρτα της κρεβατοκάμαρας μου ..έγινε η πόρτα του κελιού!!! (τώρα καταλαβαίνετε την πολλαπλή μου σχέση με τη λέξη Ovi). Θερμός, ποτήρια από το σπίτι μου. Βρήκαμε καραβάνες, τις μεταλλικές, όταν εμείς πήγαμε φαντάροι δεν είχαμε δίσκους που ακούω τώρα, καραβάνες είχαμε, σε ένα παλαιοπωλείο άρα τις είχανε και στη Φιλανδία και για μερικές μέρες οι τρεις μας τρώγαμε σε καραβάνες και μάθανε να τις καθαρίζουν με το ψωμί! Σας το είπα ότι είχαμε φτάσει σε κάποια απίθανα σημεία, το ζούσαμε το έργο!

Εδώ θα κάνω άλλη μια διακοπή. Όταν λέω το ζούσαμε το έργο και είναι πραγματικά άξιο παρατήρησης, τουλάχιστον ήταν για μένα και γέμισα άλλο ένα από τα γνωστά μου κίτρινα μπλοκ με σημειώσεις, το πόσο διαφορετικά το ζούσαμε. Ο Jouko είχε πραγματικά χωθεί στο ρόλο του Molina, του ευαίσθητου αλλά και συχνά σκληρού για λόγους επιβίωσης Molina. Πολλές φορές φτάνοντας τα όρια της πριμαντόνας μας έκανε έξαλλους εμένα και τον Seppo. Και ένα βράδυ έχοντας δει μόνος του την πραγματική ταινία ‘η γυναίκα αράχνη’ του 20 μας την διηγήθηκε όπως ακριβώς συμβαίνει και στο θεατρικό και πραγματικά μας μετέφερε σε ένα άλλο κόσμο. Ο Seppo διάβαζε μαζί μου Mao!!! Διαβάζαμε και προσπαθούσα να του εξηγήσω όσο μπορούσα (δεν χρειάζεται να μου βάλλεται καμιά ταμπέλα, σας παρακαλώ), άρχισε να θαυμάζει όλο και περισσότερο τον Che και να μην είναι απλά μια φιγούρα σε poster η t-shirt. Το κόκκινο βιβλιαράκι του Μάο έγινε μόνιμη παρέα του και βέβαια το διαβάζει και κατά τη διάρκεια του θεατρικού. Εκείνη τη περίοδο ο Seppo αδυνάτισε πάρα πολύ σε σημείο να μας ανησυχήσει και η γυναίκα του παραπονέθηκε ότι ήταν μόνιμα αφηρημένος, όταν γύρναγε στο σπίτι μιας και οι δυο τους από ένα σημείο και υστέρα κοιμόντουσαν στο καθιστικό του δικού μου σπιτιού. Εγώ πάλι χάθηκα σε αναμνήσεις και γράψιμο, κάθε μέρα έστηνα καινούργιους χαρακτήρες, είχα αρχίσει να ξεφεύγω πολύ από το φιλί της γυναίκας αράχνης αλλά και το ζούσα ταυτόχρονα μέσα από τα πρόσωπα φίλων πολλά χρόνια χαμένων.

Και ύστερα έμεινε μόνο μια βδομάδα μέχρι την πρεμιέρα. Όπως είπα τα πάντα τα κάναμε οι τρεις μας. Σε δυο σκηνές οι δυο πρωταγωνιστές τρώνε και έτσι σε μια ανάγκη να ξεφύγουμε λίγο εγώ αρχίζω να μαγειρεύω καθημερινά φαγητό να το βάζω στις καραβάνες χωρίς να τους λέω τι είναι και αυτοί να το ανακαλύπτουν την ώρα της δοκιμής. Τρελά γέλια. Από κινέζικο ρύζι μέχρι σουτζουκάκια. Ένα βράδυ έφτιαξα σούπα, εκεί τα τρελά γέλια, η μακαρονάδα με τάρανδο!!! Αυτή τη βδομάδα ανακαλύπτουμε και κάτι ακόμα. Δεν είναι μυστικό αλλά μας ήρθε λίγο σαν σοκ. Ανάλογα με τη διάθεση το έργο από δράμα γινόταν κωμωδία και πάλι δράμα. Έτσι αποφασίσαμε αφού έτσι κι αλλιώς πειραματιζόμαστε να περάσουμε αυτό το πράγμα στη σκηνή. Ανάλογα με τη διάθεση που είχαμε οι τρεις μας θα ήταν και η παράσταση. Ξέχασα να σας πω ότι εγώ εξελίχτηκα στον δεσμοφύλακα!!! Έφερνα το φαγητό σε δυο σκηνές και σε άλλες δυο συνόδευα τον Jouko στον διοικητή της φυλακής. Τον υπόλοιπο χρόνο καθόμουνα σε μια καρέκλα και ..διάβαζα! Άλλοτε εφημερίδα άλλοτε κόμικς ...

Για το φωτισμό το θέατρο μας διέθεσε ένα γερο, το γέρος το εννοώ που ήθελε κάποια ένσημα για να πάρει σύνταξη και το έργο του ήρθε κουτί. Τώρα αυτός ο άνθρωπος ήταν αλκοολικός και κάθε φορά ερχόταν σε κατάσταση μην το πλησιάζεις γιατί από τη μυρωδιά κινδύνευες να μεθύσεις. Γενικά απότομος με τους πάντες και οι περισσότεροι εκεί μέσα δεν τον πλησιάζανε, μόνιμα γκρινιάρης και βέβαια δεν μπορούσες να στηριχτείς επάνω του με τίποτα, τουλάχιστον αυτό λέγαν τα κουτσομπολιά. Για κάποιο περίεργο λόγο με συμπάθησε και όταν προσπάθησα να του εξηγήσω τι ήθελα μου είπε ...περίμενε! Α! Μίλαγε πολύ καλά αγγλικά, ήταν από τους Σουηδόφωνους Φιλανδούς. Σε πέντε λεπτά άρχισε να παίζει με τη μουσική που είχα ετοιμάσει και το φωτισμό! Μαγεία!!! Δεν κάνω πλάκα. Ο τύπος είχε διαβάσει το μυαλό μου. Ένα καταπληκτικό μοβ φως από τη πίσω πλευρά και ένα παγωμένο λευκό σε κάτι άλλες στιγμές έκανε την ατμόσφαιρα πραγματικό κελί. Μετά από δυο δοκιμές είχε αγγίξει αυτό τουλάχιστον εγώ που σκεφτόμουνα σαν τέλειο.

Εμείς οι τρεις βέβαια συνεχίζαμε και τις ...παράνομες δραστηριότητες μας. Είχαμε σκορπίσει σε κάθε φωτοτυπικό που είχε το θέατρο και τυπώναμε αφίσες και προσκλήσεις. Δέκα-δέκα τη φορά μη μας πάρουν και είδηση και μετά αλλάζαμε μεταξύ μας και αυτό σε έξη κτίρια στο μισό Ελσίνκι όπου βρισκόταν τα γραφεία του θεάτρου και της δημαρχίας. Μετά το βράδυ πηγαίναμε στα σημεία που μπορείς να βάλεις αφίσες και ...τις καρφιτσώναμε, είπαμε εδώ Φιλανδία δεν έχει βραδινή αφισοκόλληση με βούρτσα!!! Τα πρωινά κάναμε τους τρελούς και αλλάζαμε τις διαφημίσεις στο μετρό η στα τραμ!!! Η απόλυτη παρανομία!

Προσκλήσεις στείλαμε σε όλους τους κριτικούς και βέβαια σε όλους τους γνωστούς μας ελπίζοντας ότι κάτι θα γίνει. Η παράσταση θα παιζόταν Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή και Σάββατο. Η μέρα της πρεμιέρας είχε έρθει και οι τρεις μας ήμασταν πραγματικά ...χεσμένοι από το φόβο και να σκεφτείτε ότι οι δυο τους είχαν παίξει σε παραστάσεις όπως στο Εθνικό Θέατρο και στην Εθνική Όπερα! Ευτυχώς οι περισσότεροι που είχαν έρθει ήταν γνωστοί μας και σαν να έσπασε λίγο η αγωνία. Βέβαια εγώ μέχρι τελευταία στιγμή ..φωτοτυπούσα το πρόγραμμα και πάρα λίγο να αργήσω να ανεβώ στη σκηνή. Η μουσική άρχισε με το τανγκό και ο αρχικός σκούρος μοβ φωτισμός έγινε ένα παγωμένο σκούρο μπλε. Ο Seppo και ο Jouko στα κρεβάτια σκεπασμένοι και εγώ στη καρέκλα διαβάζω (λέμε τώρα) την Helsinki Sanomat της ίδιας μέρας που κατά λάθος η σελίδα που κοιτάει το κοινό είναι ανοιγμένη σε μια σελίδα που μιλάει για κάτι που είχε συγκλονίσει τη Φιλανδία την ίδια μέρα, το θάνατο ενός παιδιού. Μέσα στην αγωνία ο Jouko και ο Seppo δίνουν μια καταπληκτική πρεμιέρα τελείως δραματική που στην ώρα του τέλους όταν οι δυο πρωταγωνιστές αποχαιρετιούνται με ένα φιλί στο στόμα όλο το θέατρο κλαίει και μπορούμε να το ακούσουμε!

Μετά τη παράσταση μαθαίνουμε ότι ο γεράκος στο φωτισμό έχει μόνιμα ένα απαλό λευκό φως που δείχνει τον τίτλο της εφημερίδας!!! Ξέχασα να σας πω ότι στο τέλος της παράστασης υπάρχουν εικόνες από το πολυτεχνείο και οι ‘μουσική’ είναι πια το δοξάρι να σέρνεται πάνω στις χορδές του πιάνου. Στη παράσταση κατά περιόδους από ένα projector εμφανίζονται εικόνες που είναι ένα μείγμα νότιας Αμερικής με νότια ...Ευρώπη και λίγο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο με δόση από Παπαδόπουλο και πολυτεχνείο! Ξέχασα ακόμα να σας πω ότι το φαγητό της ήμερα ήταν ...παπουτσάκια!!!

Την επομένη ακριβώς ήμασταν σε κατάσταση υστερίας γελώντας με τους εαυτούς μας και εγώ αυτή τη φορά διαβάζω γνωστό φιλανδικό gay κόμικς. Τα γέλια ακούγονται μέχρι τα γραφεία στο διπλανό κτίριο και δυο υπάλληλοι έρχονται να δουν τι συμβαίνει αφού ξέραν ότι παίζουμε ...δράμα! το μενού ήταν σούπα μόνο που οι πρωταγωνιστές είχαν μόνο ...πηρούνια!

Δεν θα συνεχίσω με άλλες περιγραφές γιατί με δεσμεύει και ο blogger. Οι παραστάσεις μετά τη δεύτερη βδομάδα γίναν καθημερινές. Το θέατρο ήταν κάθε μέρα γεμάτο μέχρι που κάποιοι καθόντουσαν κάτω (ήμουν έτοιμος να γράψω χάμω αλλά ...) στη σκηνή. Εγώ πέρασα από φιλανδικές εφημερίδες σε αγγλικές μέχρι βιβλία και εκτυπώσεις με διαμαρτυρίες. Στη τελευταία παράσταση υπήρχε κόσμος που απλά άκουγε από τις ανοιχτές πια πόρτες στα σκαλοπάτια πριν μπεις στην αίθουσα. Μετά το πρωτο μήνα και αφού είχαμε βγάλει τα έξοδα και κάποια αστεία αμοιβή για τους τρεις μας το αφήσαμε ελεύθερο για τους πάντες. Όταν αποχαιρετίσαμε τον κόσμο στη τελευταία παράσταση κλαίγαμε και οι τέσσερις (φυσικά ο ηλεκτρολόγος ήταν μαζί μας) και όλοι όσοι ήταν μέσα, ήταν η πιο δραματική παράσταση και εγώ κρατούσα το βιβλίο που έχω από το πολυτεχνείο και το ξεφύλλιζα με τρόπο ώστε όλοι να βλέπουν τις εικόνες. Ποτέ δεν ένιωσα τόσο κόσμο να με αγκαλιάζει, ο Jouko ήταν η απόλυτη ντίβα και ο Seppo μίλαγε για το Μάο, ο Artu ο ηλεκτρολόγος δεν είχε πιει σταγόνα εκείνο το βράδυ. Σαν αποχαιρετισμό προσφέραμε στους πάντες chili που είχα φτιάξει και κρασί κόκκινο με το όνομα Molina από τη Χιλή!

*************************************************

Η εικόνα είναι από την αφίσα της πρεμιέρας, σε πρώτη φάση ο Jouko και πίσω του ο αυστηρός επαναστάτης ο Seppo. Κάπου έχω και φωτογραφίες αλλά μέσα στο χαμό με τις φωτογραφίες ....Ο Seppo είναι αυτή τη στιγμή στη Λαπωνία και παίζει σε τοπικό θέατρο δραματικούς κυρίως ρόλους, επικοινωνούμε πολύ συχνά και εκτός από τον Μάο, που το κόκκινο βιβλιαράκι του το έκανα δώρο, έχει διαβάσει ακόμη και Λένιν. Γράφει ένα παιδικό βιβλίο τελευταία και ελπίζει να ασχοληθεί μόνο με το παιδικό θέατρο. Τον Artu δεν τον ξαναείδα και για τον Jouko θα τα πούμε και στην επόμενη πράξη!

*************************************************

Καμιά εφημερίδα δεν έγραψε κριτική αλλά πολλοί θυμούνται αυτή τη παράσταση. Μετά τη τελευταία παράσταση πήγαμε στο εστιατόριο των ηθοποιών δίπλα σε κεντρικό θέατρο και ήταν συγκλονιστικό να βλέπεις όλους αυτούς να σηκώνονται και να χειροκροτούν, οι περισσότεροι είχαν δει την παράσταση.

*************************************************

Θα μπορούσα να γράψω για την κάθε μέρα και το τι συνέβη που ήταν τρομακτική εμπειρία για μένα αλλά για άλλη μια φορά ο blogger με κάνει να νιώθω ...κλειστοφοβικά!!!

*************************************************

Και η ψηφοφορία ...συνεχίζεται!!!

 
Wednesday, September 27, 2006,11:14 AM
Έκτακτη ανακοίνωση – Χρόνια πολλά Δημήτρη
Χρόνια πολλά Δημήτρη! Να μεγαλώσεις και να γίνει άρχοντας τρυφερός όπως είσαι και τώρα στο κατώφλι των 9!!!

**********************************

Ο νεαρός κύριος της εικόνας είναι από κάτι καινούργιο που ακόμα παλεύω... και δίπλα του είναι η μικρή του αδελφούλα γιατί και ο Δημήτρης έχει συντροφιά, την Δανάη!!!

Πολλά φιλιά σε όλους σας!!!

**********************************

Και μιας και κάναμε τη γύρα μας και στις τρεις ιστορίες περιμένω ...ψήφους (επίκαιρο!!!) Χρωματοχώρα, άρρωστος άρχοντας ή η παιδική παρέα;

Η πρώτη ψήφος ήταν για τον άρρωστο άρχοντα!

 
Tuesday, September 26, 2006,4:51 PM
Κεφάλαιο 1ο - Πως έχασα μια μάχη - How I lost a battle
Αυτό είναι το πρωτο κεφάλαιο της ιστορίας. Για άλλη μια φορά το έγραψα ...στα αγγλικά και τώρα ελληνικά και γι’ αυτό ξεκινάω από το αγγλικό και αρχικό κείμενο και συνεχίζω με το ελληνικό κείμενο που είναι ...παράφραση και οχι μετάφραση!

Το ελληνικό κείμενο ακολουθεί του αγγλικού, για να μην μπερδευτώ κι εγώ άφησα τα comments ανοιχτά μόνο στο ελληνικό κείμενο, μην ψάχνομαι από το ένα στο άλλο!!!

I was dead!

My shield had been weaker than I had thought and now I was dead! The Black Knight had penetrated my shield all the way to my heart. I had fallen to the ground and the wet ground was slowly soaking its way through my armour, plus I could taste mud in my mouth. I tried to spit it out, as well as some of the small leaves, but I couldn’t!

I should stay still! After all, I was dead!

But the battle was not over. I could still hear the sounds of determined fighting; my eyes were closed, but a leader can sense how a battle is going, even if he is dead. A loud sound crashed on my left! Or was it on my right? I was never sure; I always confuse my left and right.

I opened my left…anyway…one of my eyes a little. Sir Ralph the Knight, my second-in-command, was on the ground beside me, with his sword still in his hand and his eyes shut. Dead! This was going to be a very bad day for my noble knights.

Where was Adam? He is one of my best fighters. He is a real master with weapons. I could hear his voice, screaming:

- Back off all of you evil knights of the night! Back off! Nobody touches me! Beggars!

Adam loves this word ‘beggars’ and it is the worst thing he can say when he wants to insult anybody. My good Adam, I was dead, but I was a proud dead knight. My brave men were still fighting.

- Don’t move! I will be closer to you in a minute! Are you dead or just wounded!

I would love to have been ‘just wounded’ but I knew very well that I was dead. Stupid shield, I knew it from the very moment I chose it that it would not protect me. When we are getting ready for a battle, nobody listens to my words – I’m only the leader. The only thing they want to do is show off their new swords and start fighting.

- Oh!

That came from the other side; I mean the other side to where Sir Ralph had fallen. I was still not certain if it was left or right. I turned my head and opened my eyes a tiny bit to see what was going on. James and Adam were arguing.

- James! You’re supposed to be dead! I got you with my sword.

- You can’t kill James the sheriff. I am the police and you can’t kill the police.

- Hey! We are knights and there are no police. I killed you!

- No you didn’t. I am invincible as a sheriff, just like in the cowboy films.

I stood up and decided to sort out the argument because I am the leader.

- James, you are dead. Sheriffs are not invincible and we don’t have sheriffs when we are playing knights.

- That’s not true!

- I am the leader and I make the rules.

- Then you should shut up because you are dead.

I picked up my sword from the muddy ground because I feared somebody would step on it and break it. James was confused by my sudden action and swung his sword at me as though we were starting a fight. Before I could defend myself, his sword hit my nose.

- Your nose is bleeding. Your nose is bleeding!

Adam grabbed James and everybody crowded around us.

- What are you doing, James?

- He started it!

- I didn’t start anything!

James was nearly crying and Ralph was thumping his chest showing us that his shield was no good. Anne was trying to touch my nose, she was the nurse after all, and Adam was arguing with James over what had happened. I was pressing my nose like the school nurse had shown me once after I had run into a wall in the schoolyard. I didn’t like everybody looking at my nose but we have to show our wounds after a big battle.

- Hey! I’ve got to go! We have lasagne and chips for dinner and I don’t want to be late!

He didn’t say anything else. He just threw down the piece of wood he had been holding as a sword all this time and left without saying another word. I don’t think that Ralph was ever late for dinner.

- It was your fault, Alex!

I was not going to give up so easily. I had lost a battle, I had been killed, Ralph had left and my nose was bleeding. I hadn’t done all that for nothing. I demanded an immediate rematch with James.

- I think I’d better go home, Alex. My dad told me to go out only for an hour and I’ve been here…I don’t know how long, plus I haven’t finished my homework.

- James! Come home! Dinner is ready!

That was James’ mother! James lives in the corner house and he has a huge front garden and his parents don’t mind all the kids playing there, which is why we always hold our battles there. James is a member of the knights, but we pretend that we have war between us when we practice. We do have real enemies but we have never met them on the battlefield yet.

- Sorry, Alex! I didn’t mean to hit you with my sword.

As James ran inside his house to eat, I looked around at my fellow knights. Perry and George were still fighting on the battlefield and they would continue fighting to the death. Adam was practicing his sword kills and Perry’s sister Anne and Timmy were stood watching him.

I smiled knowing that am the leader of the BLUE KNIGHTS!

-Κids, time to go home, dinner time!


, &
 
,4:38 PM
Κεφάλαιο 1ο - Πως έχασα μια μάχη
Ήμουν ...πεθαμένος!

Η πανοπλία που φορούσα εκείνη τη μέρα είχε αποδειχτεί πιο λεπτή από ότι είχα πιστέψει στην αρχή και τώρα ήμουνα ...νεκρός. Ο Μαύρος Ιππότης με το καινούργιο του καλογυαλισμένο κοντάρι είχε περάσει τη πανοπλία μου από άκρη σε άκρη και με είχε χτυπήσει στη καρδιά. Έπεσα αμέσως στο χώμα και ένιωσα τη λάσπη να περνάει μέσα από τις κάλτσες μου και έτσι που έπεσα μπήκε λάσπη και χαλίκια στο στόμα μου.

Προσπάθησα να φτύσω αλλά την ώρα που έπαιρνα φόρα για να φτύσω μακριά, ρούφηξα ένα φύλο.

Έπρεπε να μείνω ακίνητος!!! Έτσι κι αλλιώς ήμουνα νεκρός!

Η μάχη δεν είχε τελειώσει, με τα μάτια μου κλειστά σφιχτά μπορούσα να ακούσω τις κραυγές και το χτύπημα του σπαθιού, έτσι κάνουν οι νεκροί, αλλά ένας στρατηγός καταλαβαίνει πως πάει μια μάχη ακόμη και όταν είναι νεκρός. Ξαφνικά κάτι έπεσε δίπλα μου με πολύ θόρυβο στα αριστερά μου! Μπορεί να ήταν και δεξιά, ποτέ δεν είμαι σίγουρος τι είναι αριστερά και τι δεξιά.

Άνοιξα σιγά-σιγά το αριστερό μου ....ένα από τα μάτια μου λίγο. Ο Ιππότης Ralf, ο υπαρχηγός μου ήταν στο χώμα ακριβώς δίπλα μου με το ξίφος στα χέρια και τα μάτια κλειστά. Νεκρός! Αυτή γινόταν σε μια πολύ άσχημη μέρα για τους ευγενείς ιππότες μου.

Που είναι ο ; Ο καλύτερος από τους πολεμιστές μου. Ένας πραγματικός δάσκαλος με τα όπλα. Μπορούσα να ακούσω τη φωνή του.

-Πίσω όλοι σας Σκοτεινοί Ιππότες. Πίσω! Κανένας δεν με πλησιάζει, ζητιάνοι!

Ο Adam τρελαίνεται με τη λέξη ‘ζητιάνοι’ και είναι η χειρότερη βρισιά που μπορεί να χρησιμοποιήσει για κάποιον. Ο καλός μου Adam, ήμουν νεκρός αλλά ήμουν ένας περήφανος νεκρός ιππότης. Οι γενναίοι μου άντρες παλεύανε ακόμα.

-Μην κουνιέσαι, έρχομαι πιο κοντά σου! Είσαι νεκρός η απλά τραυματισμένος;

Θα ήθελα πολύ να είμαι ‘απλά τραυματισμένος’ αλλά το ήξερα πολύ καλά ότι ήμουν νεκρός. Άχρηστη πανοπλία, το ήξερα από τη πρώτη στιγμή που την φόρεσα ότι δεν θα μπορούσε να με προστατεύσει. Όταν ξεκινούσαμε τη μάχη κανένας, μα κανένας δεν με άκουσε που το έλεγα, αλλά έτσι γίνεται με τους αρχηγούς. Αυτοί μιλάνε και οι άλλοι το μόνο που θέλουν είναι να επιδείξουν τα καινούργια τους όπλα και να αρχίσουν το πόλεμο.

-Ωχ!

Αυτό ήρθε από την άλλη μου πλευρά, εννοώ οχι από εκείνη που είχε πέσει ο Ραλφ, και που ακόμη δεν ήμουν σίγουρος αν ήταν η δεξιά ή η αριστερή. Γύρισα το κεφάλι μου πολύ αργά και προσεκτικά και άνοιξα πολύ λίγο τα μάτια μου να δω τι συμβαίνει. Ο James και ο Adam μαλώνανε.

-James, υποτίθεται ότι είσαι νεκρός αφού σε κάρφωσα με το σπαθί μου.

-Δεν μπορείς να σκοτώσεις τον James τον σερίφη. Εγώ είμαι σερίφης και κανένας δεν σκοτώνει τον σερίφη.

-Μωρέ τι λες; Είμαστε ιππότες, δεν υπάρχουν σερίφηδες. Σε σκότωσα!

-οχι δεν με σκότωσες. Είμαι ο αόρατος σερίφης, όπως και σε εκείνη τη καουμπόικη ταινία.

Σηκώθηκα αποφασισμένος να δώσω ένα τέλος στο καβγά. Έτσι κάνουν οι αρχηγοί.

-James είσαι νεκρός. Οι σερίφηδες δεν είναι αόρατοι και δεν υπάρχουν καουμπόηδες όταν παίζουμε τους ιππότες.

-Ψέμα!

-Εγώ είμαι ο αρχηγός και εγώ αποφασίζω

-Τότε λοιπόν ξάπλωσε κάτω γιατί είσαι νεκρός αρχηγός και μη μιλάς.

Πήγα να σηκώσω το σπαθί μου από το χώμα γιατί μόλις πρόσεξα ότι έτσι που ήταν μέσα στη λάσπη κάποιος θα το πάταγε και θα το έσπαγε. Ο James μπερδεύτηκε και νομίζοντας ότι αναστήθηκα και ήμουνα έτοιμος να πολεμήσω άρχισε να κουνάει το σπαθί του και πριν προλάβω το σπαθί του χτύπησε τη ...μύτη μου!

-Η μύτη σου μάτωσε! Η μύτη σου μάτωσε!

Ο Adam έσπρωξε τον James και όλοι μαζευτήκανε γύρω μας.

-Τι κάνεις James;

-Aυτός ξεκίνησε!

-Eγώ δεν ξεκίνησα τίποτα!

Ο James ήταν έτοιμος να βάλλει τα κλάματα και ο Ralf χτύπαγε το στήθος του φωνάζοντας ότι και η δίκια του πανοπλία δεν ήταν καλή. Η Άννα προσπάθησε να αγγίξει τη μύτη μου, έτσι κι αλλιώς αυτή είναι η νοσοκόμα και ο Αδάμ με το James συνέχιζαν να μαλώνουν. Εγώ πίεζα τη μύτη μου όπως μου είχε δείξει η νοσοκόμα στο σχολείο μια μέρα που έπεσα πάνω σε ένα τοίχο. Δεν μ΄ αρέσει όλοι να κοιτάζουν τη μύτη μου αλλά τι να κάνουμε ένας πολεμιστής πρέπει να δείχνει τα τραύματα του μετά από μια μεγάλη μάχη.

-Ε! Πρέπει να φύγω! Σήμερα έχουμε λαζάνια και πατάτες και δεν θέλω να αργήσω.

Και πετώντας κάτω το ξύλο που ήταν το σπαθί του και χωρίς να πει άλλη κουβέντα έφυγε. Είμαι σίγουρος ότι ο Ralf δεν είχε ποτέ αργήσει για φαγητό.

-όλα είναι δικό σου λάθος Alex!

Δεν ήμουν έτοιμος να παραδοθώ έτσι εύκολα, είχα χάσει μια μάχη, ήμουνα νεκρός, ο Ralf είχε φύγει και η μύτη μου είχε ματώσει, δεν γίναν όλα αυτά για τίποτα. Ζήτησα από τον James επανάληψη της τελευτές φάσης πριν πεθάνω!

-Μπα, καλύτερα να πάω σπίτι Alex! Ο πατέρας μου είπε μόνο για λίγο και δεν έχω τελειώσει και το διάβασμα για αύριο.

-James, γρήγορα σπίτι, το φαγητό είναι έτοιμο.

Η μαμά του James! O James ζει σε ένα γωνιακό σπίτι και έχει ένα τεράστιο κήπο και πιο σημαντικό, δεν πειράζει τους γονείς του να μαζευόμαστε όλοι εκεί και γι αυτό κι όλες μας οι πολεμικές μας ασκήσεις γίνονται εκεί. Ο James είναι ένας από τους ιππότες αλλά συχνά για άσκηση κάνουμε και μάχες μεταξύ μας. Έχουμε και πραγματικούς εχθρούς αλλά δεν τους έχουμε συναντήσει ακόμα.

-Συγνώμη Alex δεν ήθελα να ματώσω τη μύτη σου.

Και καθώς ο James έτρεχε στο σπίτι του για φαγητό εγώ έριξα μια ματιά στους υπόλοιπους ιππότες. Ο Perry και ο George ακόμα πολεμούσαν μέχρι κάποιος από τους δυο να πεθάνει. O Adam έκανε ασκήσεις καράτε με το ξίφος του και η αδερφή του Perry, η Άννα με τον Timmy τον παρατηρούσαν με θαυμασμό.

Χαμογέλασα στη σκέψη ότι εγώ ήμουν ο αρχηγός των ΜΠΛΕ ΙΠΠΟΤΩΝ!

-Παιδιά ώρα για φαγητό, γρήγορα σπίτια σας!

*************************************

Κάτι που είδα στην πράξη σε φίλους μου και το κάνω σε πράξη με τη Δάφνη είναι ότι είναι αδύνατο να περιορίσεις ένα παιδί στο τι θα παίξει κάνοντας ‘λογικές,’ ‘συναισθηματικές’ ακόμη και ‘ιδεολογικές’ επιλογές στo παιχνίδι του. Και βέβαια δεν μπορείς με τίποτα να επιβάλεις στο παιδί καταστάσεις και να περιμένεις το παιδί απλά να τις αποδεχτεί. Έτσι όλα παίζουν, και η Barbie παίζει και τα λαθεμένα πρότυπα παίζουν με τη Barbie ακόμα και τα πιστόλια. Κάτι που πίστευα σε όλη μου τη ζωή είναι ότι το πιο ζωντανό κομμάτι της ψυχής μας είναι η φαντασία και αρκεί να αφιερώσεις λίγο χρόνο στο παιδί και να του δείξεις ότι το να χτίσεις το σπίτι της Barbie με τα τουβλάκια είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το να έχεις μια βαρετή Barbie που απλά κάθεται στο σπιτάκι της. Πολύ πιο ενδιαφέρον δε είναι να ακολουθήσεις όλη τη διαδικασία του χτισίματος όπως το να το σχεδιάσεις πρώτα, να το χρωματίσεις με τα χρώματα που έχουν τα τουβλάκια, να κάνεις σίγουρο ότι στο σχέδιο έχεις βάλει ακριβώς τον ίδιο αριθμό από τουβλάκια που έχεις και μετά να αρχίσεις το χτίσιμο. Στο τέλος το παιχνίδι έχει γίνει δημιουργία και η Barbie έχει κάθε λόγο να είναι χαρούμενη. Παράλληλα τα παιδιά πολλές φορές μπορούν μέσα στο παιχνίδι τους να αντιμετωπίσουν πολύ καλύτερα συναισθηματικά φορτωμένες καταστάσεις από εμάς τους ενήλικους γιατί και πάλι δουλεύει η φαντασία τους.


, &
 
Monday, September 25, 2006,12:37 PM
Διάλειμμα πριν από τη ....τρίτη ιστορία!

Αυτό το καιρό το σκοτάδι έρχεται πιο γρήγορα όσο πιο βόρεια πας. Η φωτογραφία είναι περσινή και είναι τέλος Σεπτέμβρη στη Λαπωνία κοντά σε ένα χωριό που εγώ έχω λατρέψει, το Karesuando και που έχει γίνει θέμα σε πολλές φωτογραφίσεις μου.

Η τρίτη ιστορία και που είναι για ...λίγο μεγαλύτερα παιδιά ακολουθεί μέσα στις επόμενες μέρες ή ...ώρες!!! Αυτή την ιστορία την έγραψα πριν από μερικά χρόνια και ξεκίνησε σαν ...στοίχημα! Με κάποιους φίλους παίζαμε σκάκι μέσω mail όπου εκείνοι έκαναν μια κίνηση το πρωί και μέχρι το τέλος της ημέρας ή καλύτερα της εργασίας τους, έπρεπε να απαντήσω. Εγώ είχα τα μαύρα, οι υπόλοιποι τα λευκά και η παρτίδα κράτησε δυο μήνες παίζοντας κάθε εργάσιμη μέρα.

Από καθαρή σύμπτωση η παρτίδα τέλειωνε και ήδη συζητούσαμε πως θα την συνεχίσουμε όταν ήρθαν τα γενέθλια γιου ενός από αυτούς τους φίλους και για δώρο του έγραψα μια μικρή ιστορία που αφού έκανα και τα απαραίτητα σκίτσα την έκανα βιβλίο Τώρα επειδή όλοι μου οι φίλοι έχουν παιδιά ...με προκαλέσανε!!! Το σχολικό έτος τέλειωνε σε κάτι περισσότερο από μήνα, έπρεπε λοιπόν να γράψω μια ιστορία που θα την διαβάζανε τα ίδια τα παιδιά με τον ίδιο ήρωα που τελικά άρεσε σε όλους μιας και από ότι καταλαβαίνετε το PDF έγινε bestreader!!!

Υπήρχε όμως και catch! Έπρεπε να στέλνω ένα κεφάλαιο κάθε πρωί πριν ξεκινήσουν τη δουλειά τους, το κεφάλαιο έπρεπε να είναι μικρό και εύκολο-διάβαστο ώστε να το διαβάζουν οι γονείς την ώρα που πίναν τον πρωινό τους καφέ και τα παιδιά το βράδυ πριν πάνε για ύπνο μόνα τους. Έπρεπε οι χαρακτήρες να είναι τα παιδιά τους και να χρησιμοποιήσω ιστορίες που είτε είχα ζήσει μαζί τους ή τις είχα ακούσει και βέβαια όλες να είναι πραγματικές. Έπρεπε να κρατάω το ενδιαφέρον συνεχές και η ιστορία να τελειώσει ακριβώς την τελευταία ημέρα του σχολείου! Τέλος ο τίτλος της ιστορίας βγήκε με προτάσεις και ψηφοφορία!!!

************************************

Σήμερα το πρωί με πήρε τηλέφωνο ο ...Κωνσταντής, μόλις είχε επιστρέψει στην Ελλάδα και μου λέει, ‘είμαι πάρα πολύ στενοχωρημένος και πρέπει να μιλήσουμε επειγόντως, από κοντά!!!' Οπότε η πρώτη μου σκέψη ήταν ...ωχ κάποιος με κάρφωσε!!! Η εισαγωγή ήταν χειρότερη ... τι κάνει η Δάφνη; Με καλοπιάνει σκέφτηκα ...και με τη λέξη καλά είναι ...και πριν συνεχίσω μου λέει ότι πρέπει να γράψουμε μια ανακοίνωση που θα δηλώνουμε ότι δεν θα συμμετάσχει στις εκλογές αλλά θα είναι διαθέσιμος όποτε η Φιλανδία τον χρειαστεί να αναλάβει όποια θέση απαιτείται!!! ...Κάποιος στην Ελλάδα μου κάνει ζημιά!!!

************************************

Και μην ξεχνάμε, όσοι θέλετε να μου στείλετε κείμενα για το αφιέρωμα στα blogs του Ovi magazine, μέχρι την Πέμπτη!!!


, , , &
 
Friday, September 22, 2006,8:18 PM
Ένας Έλληνας πολύ Φιλανδός Episode V το τέλος
Και έτσι φτάσαμε δευτερόλεπτα πριν αρχίσει η εκπομπή να προβάλλεται στη φιλανδική τηλεόραση ζωντανά με τον Κωνσταντίνο ήρεμο να ψάχνει να βρει ποια είναι η σωστή κάμερα που πρέπει να κοιτάζει.

Όπως θα θυμάστε η εκπομπή μεταδίδεται από το κρατικό κανάλι άρα δεν υπάρχουν διαφημίσεις. Το σκηνικό είναι πολύ προσεγμένο μιας και το studio που γίνεται η εκπομπή είναι ένα ψηλοτάβανο νεοκλασικό, είναι σαν να κάθεσαι στο ανάλογο σαλόνι του σπιτιού με κλασικές πολυθρόνες. Για διακοπή ώστε να πάρουν ανάσα οι καλεσμένοι, κάθε δέκα περίπου λεπτά και αφού κάνει δυο κύκλους με τους καλεσμένους της η παρουσιάστρια από ένα κλειστό ψευδοπαράθυρο εμφανίζεται η σκιά ενός σαξοφωνίστα που παίζει ζωντανά για ένα με δυο περίπου λεπτά.

Η παρουσιάστρια πάντα πολύ ήρεμη και εντυπωσιακά για Φιλανδή πολύγλωσση, μιλάει με αρκετή άνεση Σουηδικά, Αγγλικά, Ρωσικά, Γερμανικά και Γαλλικά. Φανταστείτε τώρα ένα κλειστό ημικύκλιο με την παρουσιάστρια στα δεξιά με δίπλα της τον Κωνσταντίνο και από την άλλη τον ένα Τούρκο, ένα Σομαλό, τον άλλο Τούρκο τον κομουνιστή, τη Σομαλή που μιλούσε μόνο Αγγλικά, ένας Σύριος και ένας Αιγύπτιος. Υπήρχαν και άλλοι ξένοι υποψήφιοι αλλά αυτοί θέλησαν να συμμετάσχουν όπως εξήγησε στην εισαγωγή της η παρουσιάστρια. Ο Κωνσταντίνος την κοίταζε και εγώ είχα αρχίσει να ανησυχώ γιατί είχα αρχίσει να μαθαίνω αυτό το βλέμμα.

Πρώτη ερώτηση ποιο κόμμα εκπροσωπείτε και πόσο καιρό έχετε στη Φιλανδία. Εδώ πραγματικά μου έκανε εντύπωση και αν θυμηθώ ειδικά και κάτι δηλώσεις Ελλήνων μεγαλοπολιτικών περί ‘ξένων’, όλοι μαζί και δεν πλησιάζανε τα χρόνια που είχε ο Κωνσταντίνος στη Φιλανδία. Ο Κωνσταντίνος απαντάει κάτι πολύ χαμηλόφωνα και ίσα που ακούγεται έτσι η παρουσιάστρια νομίζοντας ότι έχει τρακ συνεχίζει με την επομένη ερώτηση χωρίς να σταματήσει να διευκρινίσει τι λέει ο Κωνσταντίνος. Η δεύτερη ερώτηση είναι για το πως βρεθήκανε στο κόμμα που βρεθήκανε και πάλι ο Κωνσταντίνος δεν ακούγεται. Ευτυχώς πέφτει το σαξόφωνο και μια βοηθός τρέχει να δει μήπως συμβαίνει κάτι με το μικρόφωνο του Κωνσταντίνου. Αφού το χτυπάει δυο τρεις φορές, σιγουρεύεται ότι δεν συμβαίνει τίποτα και η παράγωγος μου κάνει νόημα ότι μάλλον έχει τρακ οπότε εγώ παίρνω ανάσα. Καλό αυτό, θα φαίνεται και σεμνός!

Το σαξόφωνο τελειώνει και οι προβολείς ξανανοίγουν, η παρουσιάστρια κάνει την επομένη ερώτηση, τι θα σημαίνει για την κοινότητα τους η εκλογή τους.

Ο Αιγύπτιος που ήταν ακριβώς απέναντι από την παρουσιάστρια ξεκινάει μιλώντας για την καταπιεσμένη ξένη μειονότητα και για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, για θέματα ανεργίας και για τα επιδόματα. Ο Σύριος συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε ο Αιγύπτιος και συμπεριλαμβάνει και λίγο παλαιστινιακό μέσα στην ομιλία του, γιατί αυτά πια δεν ήταν απαντήσεις αλλά ολόκληρες ομιλίες. Η παρουσιάστρια για να ξεφύγει λίγο γυρνάει στη μοναδική γυναίκα της παρέας τη Σομαλή που δεν μιλάει φιλανδικά αλλά εκεί την πατάει γιατί και πρέπει να κάνει την ερώτηση στα αγγλικά και να μεταφράσει την απάντηση. Ευτυχώς ο κοπέλα ήταν σύντομη κάνοντας κι αυτή μια ιστόρηση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Σομαλική κοινότητα. Το σαξόφωνο μας σώνει κι εγώ παίρνω ανάσα, τα πρώτα είκοσι λεπτά είχαν φύγει, άλλα σαράντα και τελειώσαμε.

Το σαξόφωνο τελειώνει και έρχεται η σειρά του Τούρκου – του κουμουνιστή, που σε κάτι από κνιτικο ρυθμό του 70 αρχίζει να μιλάει για τα δικαιώματα του ξένου εργάτη που τον εκμεταλλεύεται η Φιλανδία. Ο Κωνσταντίνος έχει αρχίσει και κουνάει νευρικά το πόδι του και έρχεται η σειρά του άλλου Τούρκου. Αυτός αφού μιλάει λίγο για τη τουρκική κοινότητα που η αλήθεια είναι ότι είναι μια από τις μεγαλύτερες μειονότητες στη Φιλανδία, αναφέρει την ανάγκη καλύτερης διανομής των επιδομάτων και καταλήγει με τη σαφή δήλωση ότι θα βοηθήσει την Φιλανδία να καταλάβει τι αξία έχει η συμμετοχή της Τουρκίας στην Ε.Ε.

‘Τι λες ρε Τούρκε,’ αυτό ακούστηκε πεντακάθαρα και ήταν στα ελληνικά!!! Ξέχασα να σας πω ότι στη μέση υπήρχε ένα τραπεζάκι με ποτήρια νερό, ένα μικρό βάζο και σαν διακοσμητικό ένα παλιό ραδιοφωνικό μικρόφωνο. Ο Κωνσταντίνος λοιπόν άρπαξε το μικρόφωνο και στάθηκε όρθιος στη μέση του ημικυκλίου αδιαφορώντας για τα καλώδια που τραβήχτηκαν και τους καμεραμάν που ψάχνανε τι να κάνουν. Και συνεχίζει ο Κωνσταντίνος και η κοπέλα δίπλα μου που μου μετάφραζε σε κατάσταση υστερίας. ‘Εγώ είμαι Φιλανδός και οχι σαν αυτούς εδώ, και επειδή είμαι Φιλανδός και οι Φιλανδοί με ψηφίζουν το πρωτο πράγμα που θα κάνω μόλις εκλεγώ είναι να στείλω όλους αυτούς πίσω στη πατρίδα τους για να τη βοηθάνε από κοντά!’ και συμπλήρωσε στα ελληνικά, ‘βρε αει στο διάολο κωλοξενοι’ τώρα συνέβησαν πολλά πράγματα ταυτόχρονα, πρώτον οι Φιλανδοί που δεν είναι μαθημένοι σε κάτι τέτοια είχαν πάθει πλάκα και απλά ...παρακολουθούσαν τον Κωνσταντίνο να αφήνει το μικρόφωνο στη θέση του, η παρουσιάστρια έψαχνε να βρει το ποτήρι της, η Σομαλη ρώταγε τι συμβαίνει στα αγγλικά, ο ένας Τούρκος άναψε τσιγάρο και γέλαγε και ο άλλος κινήθηκε προς τον Κωνσταντή. Ο Σομαλος σηκώθηκε μιας και ήταν πιο κοντά να μπει ανάμεσα στον κωνσταντη και τον Τούρκο, ο Αιγύπτιος κινιόταν απειλητικά κι αυτός και ο Σύριος κάτι ούρλιαζε στη γλώσσα του. Την άμεση συνέχεια την έχασα γιατί και τα δυο τηλέφωνα που είχα μαζί μου άρχισαν να χτυπάνε, όταν ξαναγύρισα το βλέμμα μου ο Τούρκος έφευγε από το studio, ο Σομαλός κράταγε το κεφάλι του και γενικά γινόταν ο χαμός μέσα εκεί με τον σαξοφωνίστα να παίζει κάτι ...

Αργότερα έμαθα ότι το πρόγραμμα φυσικά διακόπηκε και αντικαταστάθηκε με κλασική μουσική. Ο Κωνσταντίνος μου δήλωσε ότι η όλη ιστορία του είχε ανοίξει την όρεξη και καλά θα κάναμε να φύγουμε γρήγορα μπας και βρούμε τίποτα ανοιχτό!!! Η παρουσιάστρια παρ΄ όλο ότι το Ελσίνκι είναι μικρό και έχουμε συναντηθεί δεν μου ξαναμίλησε ποτέ, η παραγωγός μετά από ένα μεθύσι και αφού μου είπε ότι είχε μάθει σε βρισιές σε όλες τις πιθανές γλώσσες συμπεριλαμβανομένων και των ελληνικών μου μίλησε! Ο Σομαλός είχε πονοκεφάλους για μέρες, κάποιος από τους δυο τον είχε χτυπήσει καθώς έμπαινε στη μέση.

Ο Κωνσταντίνος μετά από εκείνο το βράδυ ήταν σίγουρος ότι θα εκλεγεί, εγώ κόντευα να τρελαθώ από τα τηλεφωνήματα. Δεν υπήρχε καμιά, απολύτως καμιά έστω και τοπική εφημερίδα στη Φιλανδία που δεν ήθελε να του πάρει συνέντευξη. Ακόμη και δυο εφημερίδες από τη Σουηδία! Η κόρη του, του έφτιαχνε άλμπουμ με τα αποκόμματα. Η πιο καλή του δήλωση ήταν για τα εστιατόρια, θα απαιτούσε όταν γινόταν υπουργός εμπορίου (μέχρι εκεί είχαμε φτάσει) να μηδενίσει τους φόρους για τους εστιάτορες μιας και εκτελούν λειτούργημα, ταΐζουν το πεινασμένο κοσμάκη!!!

Εγώ συμβιβάστηκα και απλά πότε-πότε όταν με ρωτούσε του έλεγα τι να πει αλλά και πάλι χωρίς να τρέχω όπως έτρεξα το πρωτο καιρό, άλλωστε οι εκλογές πλησιάζανε και οι υπόλοιποι υποψήφιοι μου χρειαζόντουσαν βοήθεια μιας και στη περιφέρεια μου είχε πέσει ιδιαίτερη πίεση για την τρίτη ψήφο. Στο μεταξύ είχα γνωρίσει και την υπόλοιπη οικογένεια και κάποια στιγμή η κόρη μου είπε ότι μιας και μόνο εμένα ακούει (τώρα αυτό το συμπέρασμα πως το βγάλανε και συνεχίζουν να το λένε ακόμη και τώρα, δεν μπορώ να το καταλάβω), να τον πείσω να είναι αυτή η φορά η τελευταία που κατεβαίνει υποψήφιος. Ο Κωνσταντής ήταν υποψήφιος σε όλες τις φιλανδικές εκλογές, δημοτικές, βουλευτικές ακόμα και για πρόεδρος του σχολικού συμβουλίου, σε όλα τα πιθανά συνδικάτα και ενώσεις.

Έτσι αποφάσισα να τον στριμώξω και να μάθω τι συνέβαινε. Ήδη είχα μάθει τι είχε συμβεί με τα προσπέκτους και τις αφίσες που είχε τυπώσει. Τα κείμενα τα είχε γράψει ο ίδιος σε ένα ταξίδι του στο νησί, γιατί στο νησί ο τυπογράφος είναι κουμπάρος (για να είμαστε και επίκαιροι) και ήθελε να του τα τυπώσει αυτός. Και σαν να μην έφτανε αυτό ανακοίνωσε σε άλλους συνυποψήφιους ότι είχε πετύχει ...καλές τιμές και έτσι το μισό κόμμα είχε τυπώσει τις μπροσούρες στο ...νησί!!! τώρα κάθε υποψήφιος έπρεπε για την υποψηφιότητα του να πληρώσει περίπου 1,000 φιλανδέζικα μάρκα και αν θυμάμαι καλά πρέπει να ήταν σχεδόν 350,000 δραχμές. Ο Κωνσταντίνος ήταν τελευταίος από τους υποψήφιους που πλήρωσε γιατί ...έπρεπε να πληρώσουν οι υποψήφιοι τα εκτυπωτικά!!! Γενικά ο Κωνσταντής δεν πλήρωσε τίποτα για εκτυπωτικά και υποψηφιότητα από την τσέπη του.

Η δύναμη του έγκειται κυρίως στο ότι είναι ο παλαιότερος Έλληνας εστιάτορας στη Φιλανδία που ακόμα υπάρχει και με τον μοναδικό του στιλ έχει γίνει γνωστός. Υπήρχε άλλος ένας Έλληνας εστιάτορας ακόμη πιο τρελός που θα σας πω σε άλλο επεισόδιο. Από τα μαγαζιά του έχουν περάσει οι πάντες ακόμα και η σημερινή πρόεδρος ήταν πελάτης και τον θυμάται. Στη δε περιοχή που έχει το μαγαζί του απλά τον ξέρουν όλοι. Στο εμπορικό κέντρο δε, τα έχει τόσο καλά με τη διεύθυνση ώστε τη περίοδο των εκλογών το κόμμα να έχει μόνιμα τον κεντρικό διάδρομο ενώ τα υπόλοιπα να βολεύονται στους περιφερειακούς διάδρομους.

Σε τρεις μέρες και αφού εγώ έχω ηθελημένα πνιγεί όσο πιο μακριά του μπορούσα με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει ότι είναι επείγον να συναντηθούμε για ...φαγητό! Εδώ χρειάζεται να πω μια λεπτομέρεια, αν και ο Κωνσταντίνος έχει δικό του εστιατόριο τρώει σε όλα τα απαράδεκτα καπηλειά του Ελσίνκι. Η λογική είναι για να τα δοκιμάζει μήπως και κάνουν καμιά περίεργη συνταγή η πραγματικότητα είναι ότι σε μερικά από αυτά μπαίνεις και κάνεις την προσευχή σου να βγεις ζωντανός. Όλα σερβίρουν κοτόπουλο, κρέας ή ψάρι με πατάτες, σε πουρέ ή βραστές. Οι έχοντες κάνει Φιλανδία ξέρουν πια μέρη εννοώ και τι σερβίρουν, και όλο αυτό με σάλτσα, αλλά τόσο πολύ και τόσο πηχτή που δεν έχει σημασία τι τρως όλα το ίδια γεύση έχουν.

Σε ένα τέτοιο βρεθήκαμε και κάτσαμε σε μια γωνία για ...να μην μας ακούσει κανένας. Στη Φιλανδία όπως και σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει και ένα κόμμα, ας το πούμε με βαθιά αναπνοή και ήρεμα ... ξενοφοβικο. Η Φιλανδία έχει το κόμμα των αληθινών ή γνήσιων Φιλανδών. Το κόμμα αυτό έχει και βουλευτές στη φιλανδική βουλή έναν ανόητο τύπο τέως παλαιστή στο αμερικάνικο τηλεοπτικό παιχνίδι (δεν ξέρω πως αλλιώς να το χαρακτηρίσω) οι μονομάχοι και έναν δικηγοράκο που δεν ξέρει τι λέει. Φυσικά αυτό ήταν το μοναδικό κόμμα που κατέβαινε στις εκλογές χωρίς ξένο ...τουλάχιστον μέχρι εκείνη τη στιγμή!!! Είχαν κάνει πρόταση στον Κωνσταντίνο να αλλάξει κόμμα!!!

Πριν προλάβω να εκραγώ ο Κωνσταντίνος μου εξήγησε πια ήταν τα πρότυπα του. Κατ΄ αρχήν είναι καλός χριστιανός, τόσο καλός ώστε το σλόγκαν του είναι, πατρίδα θρησκεία οικογένεια. Μου ανέπτυξε τη θεωρεία, η πιο ευτυχισμένη περίοδος στην Ελλάδα, όλοι είχανε δουλειά, καθόλου απεργίες, το χρήμα έρεε. Μετά μου είπε ότι γι αυτόν ο μεγαλύτερος ηγέτης και πρωθυπουργός που είχε ποτέ η Ελλάδα είναι ο Σημίτης!!! Όσοι έχετε αδύναμη καρδιά καλύτερα να αποφύγετε την συνέχεια. Η Ελλάδα θα σωνότανε αν γινόταν κυβέρνηση συνασπισμού με τον Σημίτη πρωθυπουργό, τον Καραμανλή υπουργό εξωτερικών και τον Χρυστοδουλο αντιβασιλέα!!! Και αυτά μέχρι να έρθει ο Κωστάκης. Σημειωτέον και μου το είπε εκείνη τη μέρα, στον Κωστάκη στέλνει κάρτες σε όλες τις γιορτές και των παιδιών και μια φορά του απάντησε κι όλας!!! Οι κουμουνιστές είναι καλοί άνθρωποι βρε παιδί μου αλλά γιατί ασχολούνται με την πολιτική, αφού αγαπάνε τόσο πολύ τους άλλους ανθρώπους να γίνουν δάσκαλοι! Οι σοσιαλιστές είναι κρυφοκουμουνιστες και να πάνε στη Σιβηρία όλοι τους!!!

Σε εκείνη τη συζήτηση έκανα το λάθος να του πω ότι αν ο Κωστάκης επέστρεφε έστω και σαν ιδιώτης στην Ελλάδα μόνιμα εγώ θα παρέδιδα το ελληνικό μου διαβατήριο. Από τότε και ειδικά μετά τον ερχομό του Καραμανλή με ρωτάει όποτε με βρίσκει πότέ θα παραδώσω το διαβατήριο μου.

Στις εκλογές ο Κωνσταντής πήρε 267 ψήφους αλλά φανταστείτε ότι εδώ Φιλανδία, με 540 εκλεγόταν. Συμμετείχε σε μια ακόμα αναμέτρηση για τις δημοτικές και υστέρα κατάφερα να τον πείσω να σταματήσει. Για να τον καταφέρω χρησιμοποίησα το παράδειγμα του Μάνου. Έτσι φτιάξαμε ένα κόμμα φάντασμα όπου ο ίδιος είναι πρόεδρος και το μοναδικό μέλος και βγάζει κατά περιόδους ανακοινώσεις που τις στέλνει και στις τοπικές εφημερίδες του ...νησιού του! Του έφτιαξα μέχρι και εφημερίδα που την φωτοτύπησα καμιά εκατοστή φορές και την δίνει στους γνωστούς του.

Η οικογένεια του όποτε έχει πρόβλημα τρέχει σε μένα να τους βοηθήσω και τώρα πια συμμετέχω και στα σοβαρά οικογενειακά συμβούλια. Δυστυχώς για τον Κωνσταντή ο γιος του έχει εξελιχτεί σε ένα τεμπέλη χαραμοφάη που ζει από τα λεφτά του μπαμπά και ο Κωνσταντής κάθε φορά βλαστημάει που είμαι παντρεμένος. Αλλά μου λέει κι ολας, Φιλανδέζα είναι πόσο θα αντέξεις, θα χωρίσεις και θα πάρεις την κόρη μου να ανασάνουν και οι επιχειρήσεις μου.

Εκτός από τα εστιατόρια του που έχουν γίνει πια τρία μιας και κάποια στιγμή όλη η οικογένεια μου ζήτησε να τους κάνω κάποια πρόταση για επέκταση και αυτό που είπα και το άκουσαν και το εφάρμοσαν, έχει μια καφετέρια και μια επιχείρηση εξοπλισμών. Δεν κάνω τον έξυπνο ότι εγώ τον έφτιαξα, αν δεν ήταν ήδη αυτό που ήταν δεν θα μπορούσε να κάνει το επόμενο βήμα που εγώ απλά του υπέδειξα. Φαντάζομαι ήταν και λίγο θέμα τύχης και από ότι φαίνεται μετά από 30 χρόνια στη Φιλανδία αυτός ο άνθρωπος έχει μπόλικη.

Στα χρόνια που τον γνωρίζω μου έχει κάνει πολλά χουνέρια, κάποια στιγμή του είπα για μια δουλειά που προσπαθούσα να χτυπήσω σε μεγάλο περιοδικό, μετά από δυο μέρες με κάλεσαν για συνέντευξη και αφού μου εξήγησαν πολύ ευγενικά ότι δεν υπήρχε περίπτωση να πάρω τη θέση του αρχισυντάκτη μιας και ψάχνανε Φιλανδό, ήθελαν να με γνωρίσουν επειδή πήραν ένα γράμμα που τους κίνησε την περιέργεια. Και μου δείξανε το γράμμα του Κωνσταντή!!! Τι να σας λέω τώρα, αυτοί γελάγανε κι εγώ έκλαιγα!!! Το γράμμα έλεγε ότι αν δεν με προσλαμβάνανε θα έφερνε όλους τους γνωστούς του βουλευτές από την Ελλάδα για να τιμωρήσουν τη Φιλανδία στην ΕΕ. Κάποια στιγμή βρεθήκαμε ταυτόχρονα στο κόμμα και με συνέστησε σε όλους και στον γραμματέα λέγοντας τους ...είδατε πόσο σας βοήθησε ο Έλληνας που σας έφερα; Σημαντικό για να το ξεκαθαρίσω, ο Κωνσταντής δεν ανήκει σε καθαρά δεξιό κόμμα!!!

Οι τρεις από τους έξη υποψηφίους μου εκλέχτηκαν και οι άλλοι τρεις πήραν πολύ καλό αριθμό ψήφων ώστε εκτός από την αμοιβή μου να πάρω και δώρο από όλους τους. Με τον Κωνσταντή δεν είχα κάνει καμιά συμφωνία αλλά με είχε παρασύρει το τσουνάμι. Τρεις μέρες μετά τις εκλογές έρχεται στο σπίτι μου και μου δίνει ένα φάκελο και μια κούτα τσιγάρα και μου λέει, ξέρεις τι αξία έχουν αυτά τα χρήματα στην Ελλάδα; Ένα μήνα περνάς άνετα!!! Είχε μέσα 200 μάρκα, κάτι σαν 70,000 δραχμές. Τα τσιγάρα θα ρωτήσετε ... λοιπόν ακόμα και σήμερα όταν πηγαίνει στο νησί παίρνει για δώρο στους φίλους του Marlboros.

Πίνουμε καφέ μια δυο φορές τον μήνα αλλά με παίρνει τηλέφωνο πέντε έξη φορές την ήμερα για να ...μάθει τα νέα από πρωτο χέρι. Ότι και να του πω μου λέει πάντα, καλά αυτό το ήξερα, τώρα το έμαθες εσύ; Το κόμμα εξαργύρωσε την βοήθεια τόσων χρόνων δίνοντας του μια θέση ..σκάνδαλο ευρωπαϊκού επίπεδου. Επειδή φυσικά δεν ήθελα να τον εκθέσω γιατί μόνο από μέσα μπορούσα να πάρω τις πληροφορίες που έχω, περίμενα να φύγει και να αναλάβω τον επόμενο που πήρε τη θέση του. Τα αποτελέσματα της έρευνας που κάναμε με τον Asa θα μπορέσετε να τα διαβάσετε σε λίγο καιρό στο Ovi magazine.

Σε ένα χρόνο βγαίνει στη σύνταξη και σκέφτεται σοβαρά να επαναπατριστεί αν και ...δεν τον βλέπω να αντέχει μακριά από την Φιλανδία για πολύ. Έχω πάρα πολλές ιστορίες με τον Κωνσταντίνο ούτε καν τα πάντα με τις εκλογές δεν ανέφερα, πιθανώς σε κάποιο άλλο Post στο μέλλον να ξαναμιλήσω γι αυτόν.

Και για να απαντήσω γιατί με ακούει, φαντάζομαι είμαι από τους λίγους που προσπαθούν να τον καταλάβουν (ούτε καν η ίδια του η οικογένεια) και όταν χρειάζεται λύση προσπαθώ να του βρω μια στα μέτρα του χωρίς να μειώσω το εγώ του, πάνω από όλα τον ακούω και αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται.

Στα χρόνια που το ξέρω δεν έχει αλλάξει καθόλου, κοντός στο ανάστημα αλλά με πολύυυυ μακριά χέρια, δεν υπάρχει σερβιτόρα που να μην το έχει παρατηρήσει. Τελευταία έχει αλλάξει αδυναμίες και κάνει συχνές επισκέψεις στη γειτονική Εσθονία, κάποια στιγμή μου εξήγησε ότι στα πάντα υπάρχει εξήγηση, τα ενοίκια εκεί είναι πολύ πιο ...φθηνά!!!

**********************************

Και για να δείτε τι σου κάνει η Φιλανδία όταν μείνεις αρκετό καιρό εδώ για κάντε μια βόλτα από του Yiannis_h, στη Πολωνία πήγε και ...φιλανδικά μανιτάρια έφερε!!!

**********************************

Η φωτογραφία είναι από το κέντρο του Ελσίνκι, ηρωικοί εργάτες αφιερωμένο εξαιρετικά στον ...’Κωνσταντή’


, , , &
 
Wednesday, September 20, 2006,10:48 PM
Ένας Έλληνο-Φιλανδός Episode V και κάτι
Πριν συνεχίσω την ιστορία με την γνωριμία μου με τον ελληνοφιλανδό πολιτικό πρέπει να σας πω και κάποια πράγματα για τον ίδιο για να νιώσετε περισσότερο την ιστορία.

Ο Κωνσταντής ήρθε στη Φιλανδία το 70 με Φιλανδέζα γυναίκα και παιδί στην αγκαλιά. Τα πρώτα χρόνια ζούσε τα καλοκαίρια στην Ελλάδα με ένα μαγαζάκι με τουριστικά που είχε στο νησί και το χειμώνα στη Φιλανδία κάνοντας ...εμπόριο! όπως είπα και στα comments του προηγουμένου post λέγοντας εμπόριο εννοούμε γούνες και η αγορά γνώριζε άνθηση την εποχή οπότε και ο Κωνσταντής άρχισε από το να πουλήσουμε και καμιά γούνα να γίνεται πραγματικός έμπορας με σοβαρά έσοδα, το μαγαζάκι στην Ελλάδα όμως σταθερό και η γυναίκα να μένει με τα παιδιά από άνοιξη μέχρι φθινόπωρο. Τα παιδιά τώρα είχαν γίνει δυο και η γυναίκα είχε και καλή δουλειά άρα έπρεπε να μένει στη Φιλανδία και να επισκέπτεται οικογενειακώς τον μπαμπά στον Ιούνιο μόνο.

Κάποια άνοιξη λοιπόν η Φιλανδέζα αποφάσισε να κάνει έκπληξη στον Κωνσταντή και πήγε στο νησί ...απρόσκλητη όπου βρήκε τον Κωνσταντη να σκορπάει ...απλόχερα αυτό που της είχε δώσει τόσο ρομαντικά όταν πρωτογνωρίστηκαν και ...τέλος το μαγαζάκι, πουλήθηκε άμεσα και ο Κωνσταντής από τον Ιούλιο απέκτησε ravintola (εστιατόριο) στο Ελσίνκι με τοπικό νησιώτικο μενού.

Επιστρέφοντας στην ιστορία μας λοιπόν, αποφάσισα να κάνω διάλειμμα με τον Κωνσταντή μέχρι να συναντήσω το γραμματέα του κόμματος ψάχνοντας απελπισμένα τρόπο να ξεφύγω. Οι άλλοι υποψήφιοι μου πήγαιναν πραγματικά πολύ καλά και για πρώτη φορά μετά από πολλές αναμετρήσεις το κόμμα είχε ελπίδες και για τρίτη έδρα σε μια περιοχή που με προσπάθεια έβγαζε δυο βουλευτές. Αυτό που με βοηθούσε ήταν ότι οι κυρίως αντίπαλοι ήταν πιο μακριά και αντιπαθείς για μένα από το κόμμα που βοηθούσα. Και η ώρα για μεσημεριανό με το γραμματέα έφτασε και ο γραμματέας ήρθε με δυο από τους υποψηφίους μου, αυτούς που ήταν σίγουροι για τη βουλή! Ποιος Τουτάτης και ποιος Δίας, εκεί μέσα στο εστιατόριο έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι μου και παραδόθηκα στη μοίρα μου ξεχνώντας όλες τις δικαιολογίες που είχα σκεφτεί. Αυτοί ήταν οργανωμένοι κι εγώ χαμένος από χέρι. Τώρα ένα πράγμα μου έμενε, να βρω γιατί τον θέλανε τόσο πολύ και να κάνω τη δουλειά μου όσο μπορούσα καλύτερα με την ελπίδα να μου φτιάξει μια κάποια φήμη και να με βοηθήσει να βρω δουλειές.

Το Σαββατοκύριακο, οι Φιλανδοί εξαφανισμένοι και εγώ αποφάσισα να το περάσω με τον Κωνσταντη μπας και βάλουμε κάποια γραμμή. Λοιπόν η μόνη γραμμή που μπήκε πιο ψηλά ήταν αυτή της πίεσης μου και της ζυγαριάς μου. Πρώτον μπήκα σε ένα γαστρονομικό μαραθώνιο που κάλυψε από ελληνική κουζίνα μέχρι ελληνοφιλανδική κουζίνα, από γεμιστό κοτόπουλο με φέτα μέχρι πουρέ πατάτας με κομματάκια από μοσχαράκι, κομματάκια το διευκρινίζω! Χτυπήσαμε αλύπητα όλα τα γλυκά που βρίσκαμε στις διαδρομές μας και εκεί κολλάει το δεύτερο. Ο Κωνσταντής θεωρώντας ότι εγώ είμαι άβγαλτος αθηναίος και με τη ρήση ‘τι ξέρετε εσείς οι Αθηναίοι από ζωή’ με γύρισε σε όλο το Ελσίνκι. Τώρα εσείς που νομίσατε ότι μου έδειξε τον καθεδρικό ναό και το προεδρικό μέγαρο χάσατε.

Σε μερικές ώρες γνώρισα όλα τα μπουρδέλα και τα στριπτιτζάδικα του Ελσίνκι, έμαθα σε ποιο είναι μόνο ρωσιδες, σε ποιο μόνο ουκρανες και Εσθονές και οδηγίες για αυτό που είναι ‘ευρωπαίες’ δηλαδή Δανέζες και σουηδέζες. Οι οδηγίες έγκειτο στο να αποφεύγω τις Δανέζες και πως να τις ξεχωρίζω. Μετά έμαθα ότι η Τάνυα δεν είναι ακριβώς Τάνυα αλλά κάτι από Μπορίς και τα φιλανδικά καλλιτεχνικά ονόματα διαφόρων ...καλλιτεχνών! το ίδιο βράδυ η γυναίκα μου ανησύχησε ότι το δεύτερο έμφραγμα ερχόταν και ότι τελικά ο φιλανδικός αέρας αποδεικνυόταν επικίνδυνος για μένα. Κι έτσι αποφάσισα να ακολουθήσω το σχέδιο ωμέγα.

Το σχέδιο ωμέγα ή σχέδιο απελπισίας έλεγε ότι δικτατορικά θα αποφάσιζα τι θα έκανε και τι θα έλεγε και κάπως θα του το επέβαλα. Στη Φιλανδία οι υποψήφιοι ακολουθούν πρόγραμμα ομιλιών, συγκεντρώσεων και παρουσιάσεων στα ΜΜΕ ώστε να αποφεύγονται οι εσωτερικές συγκρούσεις και μέχρι ενός σημείου το σύστημα δουλεύει. Έτσι μπόρεσα να αλλάξω το πρόγραμμα του κερδίζοντας λίγο χρόνο για να γράψω από ομιλίες μέχρι να φτιάξω την εμφάνιση. Άλλο πράγμα που αποφάσισα είναι μαζί του να χρησιμοποιήσω κάποιες ελληνικές μεθόδους που θυμόμουνα από το παρελθόν. Έτσι λοιπόν με τη βοήθεια της Φιλανδής φίλης γράψαμε μικρά κείμενα, περισσότερο γεμάτα σλόγκαν και λιγότερο ομιλίες, με μεγάλα γράμματα για να είμαστε σίγουροι ότι θα τα διαβάζει βάζοντας δίπλα και τα ελληνικά για να εξασφαλίσουμε τι λέει ώστε ακόμα κι όταν μπερδεύεται να βλέπει το γνώριμο ελληνικό κείμενο και να μην χάνεται. Παράλληλα νοικιάσαμε ένα van και βάλαμε τη φάτσα του, το σλόγκαν και το σήμα του κόμματος και είπαμε στον οδηγό να κάνει βόλτες στο Ελσίνκι για δυο τρεις ώρες το πρωί, το μεσημέρι και κατά τις πέντε το απόγευμα.

Στη Φιλανδία τα κόμματα στήνουν τέντες με το υλικό τους και κάποια κομματικά στελέχη που ενημερώνουν τον κόσμο και σερβίρουν καφέ και το μεσημέρι μια σούπα που οι Φιλανδοί λατρεύουν, μπιζελόσουπα η καλύτερα σούπα από αρακά. Επειδή είναι αεικίνητος και γενικά φιλικός με τους ανθρώπους αποφάσισα να τον τρέχω σε όλα αυτά τα σημεία γύρω στο Ελσίνκι αποφεύγοντας τις ομιλίες και δίνοντας του την ευκαιρία να γνωρίσει περισσότερο κόσμο και να νιώσει το κέντρο του ενδιαφέροντος. Και βέβαια ελληνικοτατα έκλεινα και ένα καφέ κοντά όπου μπορούσε να πάρει μερικούς για καφέ και να τους μιλήσει από κοντά και πιο χαλαρά. Γνωρίζοντας δε το πρόγραμμα των άλλων υποψηφίων απέφευγα τις συναντήσεις αφήνοντας τον για καμιά ώρα να μονοπωλεί τη τέντα. Με την αφίσα είχα μερικά προβλήματα αλλά στο τέλος συμβιβάστηκε με μια δίμετρη που η εικόνα του είχε ο ίδιος το ύψος με το δικό μου. Το προβάραμε γι’ αυτό το ξέρω!

Κουρεύτηκε λίγο μοντέρνα οχι σε στιλ ελληνικός στρατός περίοδος 67-74, πήραμε μερικά πουκάμισα, οχι άσπρα και του έδωσα μερικές από τις δικές μου γραβάτες μιας και μόνο αυτές του άρεσαν σε αντάλλαγμα τη μια τη δικιά του που και την έκαψα!!! Με το κουστούμι ...ακόμη αντιμετωπίζω πρόβλημα!!!

Για κάποιο άγνωστο για μένα λόγο αφέθηκε και έκανε ότι του έλεγα, οχι μόνο αυτό αλλά άρχισε και να το διασκεδάζει, να νιώθει λίγο αντιπρόσωπος του κόμματος και εγώ να χαλαρώνω. Λάθος!!! Γιατί από ένα σημείο και ύστερα με τη κοπέλα θεωρήσαμε ότι είχε μάθει το ποίημα και σταματήσαμε να σιγουρεύουμε ότι το έλεγε. Α! Για να μην το ξεχάσω, για μένα έλεγε ότι είμαι ο σωματοφύλακας του και η κοπέλα η γραμματέας του και επειδή βέβαια λόγω μεγέθους ξεχώριζα, σπάνια μιλούσα και απλά παρατηρούσα ο κόσμος άρχισε να με βλέπει λίγο ...περίεργα με αποτέλεσμα να γίνουν μια δυο παρεξηγήσεις που θα χρειαστώ άλλο Post για να τις περιγράψω.

Τώρα δεν ξέρω τι με έπιασε μια μέρα και λέω στη κοπέλα να ακούσει τι λέει να δούμε πως πάει. Η κοπέλα μετά από πέντε λεπτά τον βούτηξε παραμάσχαλα και πήγαμε για ...καφέ όσο πιο μακριά μπορούσαμε. Ενώ ο Κωνσταντής θαύμαζε τη σερβιτόρα η κοπέλα μου είπε μερικά αποσπάσματα, ‘ξέρετε ποιος είμαι εγώ; εγώ είμαι ο γιος του Περικλή του μεγάλου από την πλευρά της γιαγιάς του πατέρα μου και θα σας φέρω τη δημοκρατία,’ ‘εμάς στην Ελλάδα οι γονείς μας μας δίναν και ένα χαστούκι την ημέρα για να μαθαίνουμε, εδώ τα παιδιά έχουν γίνει κουμουνιστές, άκου να καταγγείλει το παιδί τον πατέρα γιατί το έδειρε,’ ‘οι σοσιαλιστές είναι κρυφοκουμουνιστες και αν πάρουν την εξουσία σχεδιάζουν να μας παραδώσουν στη Ρωσία’ και το πιο καλό για το τέλος. Αρχηγός του κόμματος και υποψήφιος πρωθυπουργός γυναίκα οπότε ‘ψηφίστε την γιατί κάθε σπίτι χρειάζεται και μια γυναίκα νοικοκυρά και ψηφίστε και μένα γιατί κάθε σπίτι χρειάζεται και έναν αληθινό άντρα για να ελέγχει τα πράγματα.’

Με την πίεση να καλπάζει στα τρακόσια και εκτός εαυτού πια του λέω αν είναι τρελός και αν ξέρει τι λέει και με πολύ φυσικό ύφος γυρνάει και μου λέει ‘δεν πιστεύω να κάνεις τίποτα μαζί της, γιατί έχει πολύ μικρά βυζιά’ Η κοπέλα μου είπε σκασμένη στα γέλια ότι την ώρα που τον έφερνε στο αυτοκίνητο και χωρίς να καταλάβει πως της είχε ...ξεκουμπώσει το σουτιέν!!! Και να σκεφθείτε ότι ήταν χειμώνας και ήμασταν ντυμένοι σαν αρκούδες!!!

Και η μέρα μου δεν είχε τελειώσει, επιστρέφοντας στο σπίτι βρήκα μια σειρά από μηνύματα από όλους τους υποψήφιους μου και που τηλεφωνώντας μου λέγαν ακριβώς το ίδιο πράγμα, ότι είχα κάνει κάτι ...ανήθικο δίνοντας τις καλές μου ιδέες στον συμπατριώτη μου. Κυρίες και κύριοι είχα κάνει επανάσταση στη φιλανδική πολιτική ζωή. Κάθε γωνία και κάθε δρόμος στο Ελσίνκι είχε γεμίσει με van σε διάφορα χρώματα με φωτογραφίες των υποψηφίων και τα γραφεία ενοικίασης αυτών των van ήθελαν να με κάνουν εθνικό τους ήρωα!!! Εκείνο το βράδυ για πρώτη φορά είπα στη γυναίκα μου ότι μάλλον ήρθε η ώρα να την κάνουμε για Αγγλία που την ξέρω και καλά και την καταλαβαίνω. Και εκείνη δεν απάντησε ...το σκεφτόταν!

Πενήντα μέρες ακριβώς πριν από τη μέρα των εκλογών μια εκπομπή του δευτέρου κρατικού καναλιού αποφασίζει να κάνει ένα αφιέρωμα στους ΄ξένους΄ υποψηφίους και μιας και ήξερα την παραγωγό αποφασίσαμε να πάει. Δυο μέρες τον δασκαλεύαμε και ήμασταν πια σίγουροι ότι το ποίημα το είχε μάθει, έκανα και ένα ραντεβού με την φίλη παραγωγό και κανονίσαμε να τον βάλουμε τελευταίο στο πανελ ώστε να έχει την ευκαιρία να ακούσει τι λένε οι υπόλοιποι και να χαλαρώσει.

Του εξηγήσαμε ότι δεν έχουμε κανένα λόγο με τα σκηνικά και ότι δεν υπήρχε πιθανότητα να εμφανιστεί με ελληνική και φιλανδική σημαία στα χέρια και εκεί έχοντας πια παραδώσει από επιχειρήματα έκανα σοβαρό λάθος, του είπα ότι αυτές ήταν φιλανδικές εκλογές για το φιλανδικό εθνικό κοινοβούλιο και δεν μπορούσε να εμφανιστεί με ελληνική σημαία και μπαρλο για υπόκρουση γιατί Φιλανδοί ψηφίζανε!!! Αμ δεν έλεγα να μάθω με τίποτα!

Φτάσαμε στο studio μια ώρα νωρίτερα για να εξοικειωθεί, τον περάσαμε από το make up και αφού πια είχε κάνει το μεγάλο βήμα να βάλει make up βάψαμε και τα μαλλιά ...μαύρα που του έγινε από τότε και συνήθεια!!! Τον έβαλα να καθίσει στην καρέκλα που θα καθόταν και του εξήγησα που θα καθόταν ο καθένας, η παρουσιάστρια θα καθόταν δίπλα του κι αυτή στο κόλπο. Του έδωσα να φορέσει και τα γυαλιά μου μιας και τα δικά του ήταν κάτι μεταξύ Ωνάση και Νανά Μουσχούρη και επανήλθαμε στο σαλόνι να πιούμε καφέ.

Σε λίγο καταφθάνει ένας υποψήφιος με καταγωγή τη Σομαλία και ένας με καταγωγή την Τουρκία!!! Τον Σομαλό τον ήξερα ήδη και έτσι αρχίσαμε να κουβεντιάζουμε με τον Κωνσταντη να παρακολουθεί τον ...Τούρκο που και τον ήξερε και που είχε και εστιατόριο. Όταν κατέφθασε και δεύτερος με καταγωγή την Τουρκία και από διαφορετικό κόμμα ένιωσα τα μάτια του να ...σιγοκλεινουν αλλά δεν είπε τίποτα. Εγώ από την πλευρά μου πήρα την πρωτοβουλία να τους συστήσω όλους μεταξύ τους μιας και με τον ερχομό δυο ακόμα ήμουν αυτός που ήξερε τους περισσότερους. Και έτσι φτάσαμε σε μια κοπέλα από τη Σομαλία η οποία συστήθηκε στα ...αγγλικά λέγοντας ότι δεν μιλάει ακόμα φιλανδικά!!! Το πιο τρομακτικό, δεν μίλαγε ούτε σουηδικά παρ’ όλο ότι κατέβαινε σαν υποψήφιος του Σουηδόφωνου κόμματος!!! Οι Τούρκοι δεν ανταλλάξανε καν χειραψία μεταξύ τους το μόνο που ανταλλάξανε ήταν βλέμματα που βγάζαν κεραυνούς, και ο Κωνσταντής δείχνοντας ευγενικότατα τον νεοφερμένο με τεντωμένο το δάχτυλο μου λέει στα ελληνικά, ‘αυτός είναι κουμουνιστής!!!’ Οπότε και αυτός δεν δέχτηκε το τεντωμένο χέρι του νεοφερμένου Τούρκου αλλά μπροστά στο κοινό εχθρό με τον άλλον Τούρκο μόνο που δεν αγκαλιαστήκανε!!! Εγώ μουρμούριζα, ψυχραιμία αγόρι μου, μην αρχίσεις και σκέφτεσαι την Αγγλία, ψυχραιμία και κάνει πολύ κρύο έξω!!!

Η παρουσιάστρια με την παραγωγό ήρθαν και είπαν δυο κουβέντες με τον κάθε υποψήφιο και πήγαν για τις τελευταίες προετοιμασίες ο Κωνσταντής ήπιε το δεύτερο καφέ του βάζοντας και βγάζοντας τα γυαλιά αλλά σε γενικές γραμμές ψύχραιμος και ήρθε και η κοπέλα που με βοηθούσε πάντα για να μου μεταφράζει τι λένε μιας και η εκπομπή ήταν ...live!!! στο σαλονάκι απόλυτη ησυχία, το μόνο που ακουγόταν ήταν τα δικά μου ...δόντια να χτυπάνε γιατί είχα αρχίσει να πανικοβάλλομαι μιας και συνειδητοποιούσα που ήμουνα και τι έκανα!

Και έτσι με την προτροπή μιας βοηθού περάσαμε στο κυρίως studio για να δοκιμάσουν τα μικρόφωνα και τους προβολείς, η εκπομπή άρχιζε σε δυο λεπτά, εγώ τη μια στιγμή ίδρωνα και την άλλη έτρεμα και ...εδώ θα το κόψω για τρίτο επεισόδιο. Λυπάμαι αλλά χρειάζομαι πολύ χώρο για να περιγράψω τι συνέβη σε μια εκπομπή που ήταν προγραμματισμένη για μια ώρα και κατέληξε μετά από 40 λεπτά να δείχνει την συμφωνική ορχήστρα του κρατικού ραδιοφώνου να αποδίδει Chopin!

************************************

Η φωτογραφία είναι από το καθεδρικό ναό στο κέντρο στις τέσσερις το απόγευμα, είπαμε φθινόπωρο και σιγά-σιγά όλο και σκοτεινιάζει!!!

************************************

Σήμερα το πρωί με πήρε τηλέφωνο από το νησί για να μου πει ότι όλο το βράδυ το σκεφτόταν και ήθελε να με ρωτήσει αν κάνει καλά να απέχει και από αυτές τις εκλογές που θα γίνουν σε λίγους μήνες. Τον διαβεβαίωσα ότι και ο Καραμανλής (ο θείος, ο εθνάρχης) το ίδιο έκανε και μετά τον ξανακάνανε πρόεδρο και ηρέμισε!

************************************

Στο ένθετο μηνιαίο Ovi magazine που θα κυκλοφορήσει στις αρχές Οκτωβρίου κάνουμε ένα αφιέρωμα στα blogs μιας και είναι έντονη και σχετικά καινούργια εμπειρία για μένα. Όσοι θέλετε να συμμετάσχετε είστε ευπρόσδεκτοι. Μπορείτε να στείλτε μου τα κείμενα σας μέχρι τις 28 Σεπτεμβρίου στο mail που είναι στο profile και μπορούν να είναι στα αγγλικά η στα ελληνικά. Θυμηθείτε ότι το κοινό είναι διεθνές οπότε όσοι μπορείτε να γράψετε στα αγγλικά θα ήταν καλό χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα ελληνικά άρθρα δεν θα συμπεριληφθούν στο PDF που θα φτιάξουμε.




, , , &
 
Tuesday, September 19, 2006,12:11 AM
Ένας Έλληνας Φιλανδός Episode V
Λόγω πικρής πείρας από το αγγλικό μου παρελθόν έχω αποκτήσει κεραίες που πιάνουν Έλληνες στο εξωτερικό και μόλις τους ‘πιάνω’ απλά αλλάζω γωνία... αυτό φαντάζομαι το καταλαβαίνουν καλά όσοι έχουν ζήσει στο εξωτερικό και δεν έχει να κάνει μόνο με τους Έλληνες. Ο εγγλέζος συνεργάτης μου, ο Asa αποφεύγει μόνιμα τους εγγλέζους και κάθε φορά που βλέπει μπουλούκια εγγλέζων να αποβιβάζονται στο λιμάνι του Ελσίνκι από τα κρουαζιερόπλοια απλά ...εξαφανίζεται από το κέντρο.

Δυστυχώς αυτοί οι συμπατριώτες μας αν και μειονότητες φαίνονται πιο πολύ από κάθε άλλον δημιουργώντας στερεότυπα συνήθως αρνητικά και χρησιμοποιούν σαν σημαία τους τον τόπο καταγωγής τους. Στη Φιλανδία η ελληνική κοινότητα αν και ήκμασε την περίοδο του 80 έχει πια συρρικνωθεί τρομακτικά. Την περίοδο του 80 υπήρχαν γύρω στους 3,000 Έλληνες στη Φιλανδία με ελληνικό σχολείο στο Ελσίνκι και αυτή τη στιγμή είναι λιγότεροι από 600 με έναν Φιλανδό (!) να κάνει μαθήματα ελληνικών σε όσους χρειάζονται. Σε επόμενο post θα μιλήσω περισσότερο για την ελληνική κοινότητα, για τη μιζέρια της, για τα προεδριλίκια της που έχουν φτάσει μέχρι τα φιλανδικά ποινικά δικαστήρια και για τα καφενεία της!!! Εδώ θα σας μιλήσω για τον πρωτο Έλληνα που γνώρισα και που τον συμπεριλαμβάνω σαν ‘πρέπει’ σε όλους τους επισκέπτες μου στην περιήγηση τους στο Ελσίνκι. Για ευνόητους λόγους αλλάζω το όνομα του και άλλα στοιχεία αν και είμαι σίγουρος ότι κάποιοι θα τον αναγνωρίσετε, κάποιο άλλοι τον έχετε ήδη γνωρίσει και οι περισσότεροι θα δείτε γνωστές σας και επίκαιρες φιγούρες.

Τα πρώτα χρόνια που ήρθα στη Φιλανδία δεν είχα γνωρίσει κανέναν Έλληνα, δεν είχα πάει σε ελληνικό εστιατόριο και κανένας γνωστός μου δεν ήξερε κανέναν Έλληνα, οπότε εκτός από τους φίλους μου που μιλάγαμε τακτικά στο τηλέφωνο δεν είχα καμιά απολύτως άλλη επικοινωνία με Ελλάδα ή ότι ελληνικό, άλλωστε το καταλαβαίνετε ότι προτεραιότητα μου ήταν να προσαρμοστώ στη χώρα που είχα έρθει. Εκείνο το καιρό δούλευα για ένα από τα φιλανδικά κόμματα εξουσίας γράφοντας άρθρα για τις εφημερίδες τους, το αγγλόφωνο site τους και κάνοντας σκίτσα. Πλησιάζοντας οι βουλευτικές εκλογές είχα πια γνωριστεί μέσα στο κόμμα και ο γραμματέας του κόμματος με ‘έσπρωξε’ σε κάποιους υποψήφιους που και στη συνέχεια ανέλαβα. Για να ξεκαθαρίσω κάτι ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, δουλειά ήταν και δεν έχει σχέση με τις προσωπικές μου επιλογές και όταν βρίσκεσαι σε μια ξένη χώρα που δεν μιλάς τη γλώσσα κάνεις ότι πλησιάζει περισσότερο στις ικανότητες σου και λες και ...ευχαριστώ!!!

Η χώρος που δούλευα ήταν η Uusima σαν να λέμε Αττική, και δούλευα φυσικά με υποψηφίους που μιλούσαν αγγλικά, (τότε γνώρισα και τον Vanhanen που είναι υποψήφιος στην ίδια περιοχή) και μετά από ένα μήνα είχα φτάσει να έχω έξη υποψήφιους. Ψυλλιασμένος δε από την ελληνική πραγματικότητα φρόντισα να με πληρώσουν πριν από τα αποτελέσματα μην την πάθω και τους ψάχνω (ακόμα δεν ήξερα τους Φιλανδούς, αλλά τους πολιτικούς τους ήξερα και από άλλες χώρες).

Η δουλειά μου συμπεριελάμβανε από την παρουσία τους μέχρι τους λόγους τους και τις ανακοινώσεις στο τύπο και βέβαια ατελείωτες ώρες baby-sitting, όσοι έχουν κάνει παρόμοια δουλειά καταλαβαίνουν, οι πολίτικοι είναι σαν μικρά παιδιά με ακραία κυκλοθυμικά ξεσπάσματα όταν πλησιάζουν οι εκλογές.

Ώσπου μια μέρα με παίρνει τηλέφωνο ο γραμματέας του κόμματος και μου λέει ότι είναι ανάγκη να με δει αμέσως. Το να είσαι ξένος σημαίνει ότι είσαι μόνιμα σε συναγερμό και ειδικά όταν μπλέκεις με την πολιτική, οπότε σε μισή ώρα ήμουν στα γραφεία του κόμματος και χωρίς ραντεβού βρέθηκα στο γραφείο του γραμματέα με τον υπεύθυνο για την εκλογική εκστρατεία (κάτι σαν Κουλούρης ακόμα και στην εμφάνιση). Αφού περνάμε τη γνωστή διαδικασία πως είσαι, κρυώνεις, πως αντέχεις με το χιόνι, μπήκαμε στο ζουμί. Αυτό που κατάλαβα ήταν ότι χρειαζόντουσαν επειγόντως τη βοήθεια μου με Έλληνα υποψήφιο αλλά τα υπόλοιπα άγγιζαν τα όρια του σουρεαλισμού γιατί μέσα από μεγάλες σιωπές και μορφασμούς μου λέγαν ότι έχει πολλά λεφτά, βοηθάει πολύ το κόμμα, δεν μπορούν να τον ελέγξουν, αυτοσχεδιάζει, δεν τον καταλαβαίνουν, ελέγχει μεγάλη περιοχή στο Ελσίνκι κλπ. Μετά από μια ώρα με εμένα πιο μπερδεμένο από ότι ήμουν όταν είχα μπει στο γραφείο, με νικημένη κάθε αντίρρηση να αναλάβω Έλληνα για λόγους ...ηθικής (ότι δικαιολογία μπορούσα να κατεβάσω την κατέβασα, αλλά...) και τρελαμένο για τσιγάρο μετά από μια ώρα καφέδες, βγήκα έξω έχοντας όλα τα τηλέφωνα του υποψηφίου.

Δυο ώρες λοιπόν μετά το ραντεβού και έχοντας καπνίσει σχεδόν μισό πακέτο έκανα το τηλεφώνημα, όπου εμφανίζεται στο κινητό φωνή με τη συνοδεία σκυλάδικου από το χειρότερο είδος και διάφορα πιάτα που σπάνε και μου λέει στα ελληνικά ‘Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος’ (είπαμε χρησιμοποιώ άλλα ονόματα!!!) και πριν προλάβω να αρθρώσω λέξη συμπληρώνει ‘πρόεδρος του συλλόγου Κερκυραίων (είπαμε Derek, άλλα ονόματα!!!) Φιλανδίας και υποψήφιος βουλευτής Ελσίνκι!’ και πάνω που του έλεγα το όνομα μου και ότι το τηλέφωνο του μου το είχε δώσει το κόμμα και ότι έπρεπε να συναντηθούμε με ρωτάει, ‘το στιφάδο το τρως;’ Ούτε πάλι με άφησε να του απαντήσω, μου έδωσε μια διεύθυνση μου είπε ότι είχα δυο ώρες να προλάβω πριν τελειώσει το στιφάδο και μου το έκλεισε!!! Κόκαλο εγώ!

Σε τρεις ώρες βρέθηκα στο πιο μεγάλο και πιο άσχημο εμπορικό κέντρο που έχω βρεθεί στη ζωή μου και αν και είχα ακούσει γι αυτό δεν το είχα επισκεφθεί ποτέ μου. Ένα τέρας χτισμένο προσθετικά σε διαφορετικές περιόδους που υποτίθεται ότι είναι το μεγαλύτερο στη Σκανδιναβία. Βρέθηκα λοιπόν καθισμένος, καλύτερα στριμωγμένος ανάμεσα σε Φιλανδούς με ενα πράγμα μπροστά μου κάτι σαν σούπα με ψιλοκομμένα κρεμμύδια, πατάτες και καρότα βραστά και κάπου κάπου κομματάκια κρέας που προσπαθούσε να με πείσει ότι ήταν στιφάδο και που το είχε φυλάξει ειδικά για μένα. Υπήρχε βέβαια η γεύση που παίρνει το στιφάδο από κάποιο μπαχαρικό που αυτή τη στιγμή δεν θυμάμαι, αλλά κατά τα άλλα ...περισσότερο με τις νερόβραστες σούπες που τρώγαμε στο στρατό πάρα στιφάδο θύμιζε. Απέναντι μου ο Κωνσταντίνος, μικροκαμωμένος και μελαχρινός με παρακολουθούσε με χαμογελαστά μάτια. ‘φάε, φάε, είναι γνήσια κερκυραίικη συνταγή από τη συγχωρεμένη τη μάνα μου! Αχ εσείς οι Αθηναίοι, τίποτα δεν ξέρετε, ούτε να τρώτε ενα καλό φαγητό!!!’

Τώρα εδώ πρέπει να κάνω δυο σημειώσεις, πρώτον ότι εγώ δεν είμαι κανένα μικρόσωμο παιδάκι, είμαι 185 και με τη βοήθεια του σολομού και των ταράνδων έχω φτάσει τα 100 κιλά, ο Κωνσταντίνος από την πλευρά του είναι άντε 150 ύψος αλλά 100 κιλά όπως κι εγώ! Εγώ έχω μακριά μαλλιά, ο Κωνσταντίνος τα κάνει χωρίστρα από τη πίσω πλευρά! Ο κοντός και ο ψηλός, ο Abbot κι ο Costello και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε παρέα και όλα μαζί ταυτόχρονα. Και δεύτερο ότι εγώ είμαι φανατικός οπαδός του casual ντυσίματος, ο Κωνσταντίνος τώρα είναι της αρχής, στην Ελλάδα ένας υποψήφιος βουλευτής φοράει κουστούμι και γραβάτα! Το ίδιο κουστούμι και την ίδια γραβάτα κάθε μέρα και παντού!!! Με διάφορα παράσημα, από ντομάτα για σουτζουκάκια μέχρι τζατζίκι! Το πουκάμισο αλλάζει κάθε δυο μέρες ...ευτυχώς!

Το πρωτο μας ραντεβού καλύφθηκε από πολύ σημαντικά πράγματα, ότι είναι ο καλύτερος μάγειρας στον κόσμο, ότι μιλάει έξη γλώσσες, έχει ζήσει σε τρεις χώρες, ότι όλες οι Φιλανδές είναι πουτάνες ενώ οι Σουηδές είναι πολύ καθαρές, ότι χρόνια τώρα ελληνικό κόμμα τον παρακαλάει να κατέβει στην Ελλάδα αλλά αυτός αρνείται, ότι όλοι οι Έλληνες τον ζηλεύουν και απαριθμώντας μου όλους τους συλλόγους που είναι πρόεδρος μου είπε ότι πρέπει να φύγει ...αφήνοντας με ξαφνικά με ενα νεροζούμι που υποκρινόταν ότι είναι ελληνικός καφές, και να σκεφτείτε ότι εγώ ελληνικό καφέ δεν έπινα ούτε στην Ελλάδα. Για πάνω από δυο ώρες δεν είχα καταφέρει να αρθρώσω λέξη!

Το ίδιο βράδυ αποφάσισα να πάρω το επάνω χέρι και γνωρίζοντας το πρόγραμμα του κόμματος του είπα στο τηλέφωνο ότι θα πήγαινα την επομένη να παρακολουθήσω ομιλία του στο ίδιο εμπορικό κέντρο. Προσπάθησα να τα πω μαζεμένα για να μη με διακόψει. Πάνω που ένιωσα ότι τα είχα καταφέρει και μετά από μια σιωπή μου απάντησε, ‘καλά, αλλά έχεις φάει ποτέ ...’ και μου είπε κάτι τοπικό που δεν το είχα ξανακούσει οπότε και απάντησα πως οχι! Εκεί ήταν που με νίκησε για άλλη μια φορά σε μερικές ώρες γιατί βάλθηκε να μου λέει πόσο σημαντικός είναι ο τρόπος που μαγειρεύεις το τυρί και έτσι μετά από ενα τέταρτο μαγειρικές συμβουλές δώσαμε ραντεβού για την επομένη με εμένα σίγουρο ότι δεν με είχε ακούσει λέξη από όσα είχα πει και αρχίζοντας να καταλαβαίνω την απελπισία του γραμματέα του κόμματος.

Την επομένη λοιπόν με Φιλανδή φίλη για να μου μεταφράζει τι λέει ο υποψήφιος μου και να πάρω μια εικόνα από τους συμμετέχοντες βρεθήκαμε στο εμπορικό κέντρο μισή ώρα πριν την ομιλία. Αυτό το έκανα με όλους τους υποψήφιους μου γιατί ήθελα πρώτα κα καταλάβω τον κόσμο που συγκεντρώνεται και να ακούσω τις διαθέσεις τους και μη γνωρίζοντας τη γλώσσα αναπτύσσεις από ανάγκη σειρά από άλλες αισθήσεις που και στη συνέχεια της επαγγελματικής μου δραστηριότητας στα κόμματα αποδείχτηκαν πολύ χρήσιμες. Για να πω την αλήθεια εντυπωσιάστηκα, πλησιάζοντας το μέρος που θα γινόταν η ομιλία, ήταν πιο κεντρικό σημείο του εμπορικού κέντρου. Φτάνοντας ...απελπίστηκα, ήταν το πρωτο shock από τα πολλά που ακολουθήσαν.

Μια σχετικά μεγάλη υπερυψωμένη εξέδρα ντυμένη με αστραφτερά υλικά που κάνανε το χρώματα να σε τυφλώνουν και προβολείς που κοιτάζανε το κέντρο της ...πίστας, και από πίσω υπήρχε μια αφίσα ύψους τεσσάρων μέτρων με τον ...υποψήφιο σε διαστάσεις κολοσσού! Ο κόσμος γενικά χαμογελαστός και θα έπρεπε να με είχε προετοιμάσει γιατί είχαν μαζευτεί αρκετοί, μιλώντας κυρίως για ...τα ψώνια τους αλλά και δείχνοντας αγωνία για το πότε θα εμφανιστεί ο star. Ακριβώς απέναντι από τη πίστα (δεν μπορώ να την χαρακτηρίσω διαφορετικά και φαντάζομαι ότι θα ταίριαζε απόλυτα στον Φλωρινιώτη όταν ήταν superstar), υπήρχε τραπεζάκι με έντυπα σε διάφορα χρώματα, κάτι σαν τουριστικό γραφείο. Το καλύτερο, υπήρχε και μια πινακιδούλα που θύμιζε το εστιατόριο του υποψηφίου και που είναι στο ίδιο εμπορικό κέντρο συνοδευόμενο με το μενού της ημέρας. Μάζεψα μερικές και τις έδωσα στην κοπέλα για να τις διαβάσει και να μου πει τι γίνεται. Την ίδια στιγμή εμφανίστηκε και ο star της βραδιάς.

Λυπάμαι αλλά αδυνατώ να το περιγράψω, φανταστείτε μεγάλο εμπορικό κέντρο στο πιο κεντρικό του σημείο, εξέδρα υπερυψωμένη και λουσμένη στο φως με τα χρώματα να θυμίζουν ντισκοτέκ του 70, ενα ανθρωπάκι στρογγυλό στη μέση να κινείται από την μια γωνία στην άλλη χωρίς σταματημό σχεδόν καλπάζοντας με το μικρόφωνο άλλοτε κωλυμένο στα χείλια και άλλοτε μισό μέτρο μακριά να ακούγεται λες και μιλάει μέσα από τούνελ, και από πάνω του μια αφίσα του ίδιου στα τρία μέτρα ύψος!!! Ακόμα και η φίλη που είχε έρθει μαζί μου γέλαγε, εγώ είχα χάσει την αίσθηση του που βρισκόμουνα και άρχισα να ψάχνω απελπισμένα ενα pub!

Η κοπέλα δοκίμασε να μεταφράσει αυτά που έλεγε αλλά σύντομα ...τα παράτησε και μέσα από υστερικά γέλια προσπάθησε να μου εξηγήσει ότι ...δεν καταλάβαινε λέξη! Εκείνη δεν καταλάβαινε αλλά εγώ είχα αρχίσει να καταλαβαίνω. Η πρόταση που ακολουθεί είναι απόλυτα αυθεντική, ‘σοσιαλιστα, κομουνιστα μπλα μπλα, μινα (εγώ) σουομι (Φιλανδός) κουκ (γιατί τα αγγλικά να μας ξεφύγουν) χουβα (καλά) πολιτικεν (αυτό άγνωστης πατρότητας.)’ το πλήθος ζητωκραύγαζε κι εγώ είχα αρχίσει να κλαίω πια.

Ο Κωνσταντίνος κατέβηκε από τη πίστα και σαν άλλος Clinton άρχισε να φιλάει παιδάκια, να χαιρετάει γέρους να καλεί τους πάντες στο εστιατόριο του, και τέλος να χουφτώνει ...ότι μπορούσε!!! Εγώ ράκος! Κόντευα να προσεύχομαι, κάτι που δεν το έχω κάνει πάνω από σαράντα χρόνια. Η κοπέλα μου είπε ότι και τα έντυπα ...δεν βγάζουν κανένα νόημα απολύτως και αν είχα σκοπό να τον αναλάβω καλύτερα να τα ξαναγράψουμε γιατί ναι μεν χρησιμοποιούσαν φιλανδικά γράμματα και αρκετές λέξεις αλλά φιλανδικά σίγουρα δεν ήταν.

Ο Κωνσταντίνος μας πλησίασε χαμογελαστός, αυτοσυστήθηκε στη κοπέλα ...χουφτώνοντας ότι μπορούσε να φτάσει και με πολύ σοβαρό ύφος μου είπε ότι θα πρέπει να συνειδητοποιήσω ότι ποτέ, μα ποτέ δεν διαβάζει τους λόγους του γιατί αυτός είναι Έλληνας και γεννημένος ρήτορας και οχι μαλάκας Φιλανδός να χρειάζεται να τους γράψω εγώ τι θα πουν, που αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο φανταστικοί είμαστε εμείς οι Έλληνες αφού ακόμα και οι Φιλανδοί πολιτικοί χρειάζονται έναν Έλληνα να τους γράψει τους λόγους τους και αυτοί να τους μάθουνε παπαγαλία!

Το ίδιο βράδυ και μετά από αρκετά χρόνια χρειάσθηκε να πιω αρκετά για να συνέλθω από αυτό που με είχε βρει. Όταν προσπάθησα να βρω το γραμματέα του κόμματος μου είπαν ότι το πρόγραμμα του ήταν γεμάτο και τότε άρχισα να φοβάμαι, όταν τον πέτυχα στο προσωπικό του τηλέφωνο και μου είπε να φάμε παρέα μεσημεριανό μετά από δυο μέρες κατάλαβα ότι είχα μπλέξει για τα καλά!

Τώρα αν εσείς νομίζετε ότι κάνω πλάκα και τα είχα δει όλα δεν ξέρετε γιατί μιλάω και γι αυτό τον συγκαταλέγω στα ‘πρέπει’ της φιλανδικής μου περιήγησης. Αν νομίζετε πάλι ότι τέλειωσα, μάλλον εσείς δεν έχετε δει τίποτα γιατί θα το κόψω εδώ, μιας και από ότι φαίνεται τα post που γραφώ είναι ολόκληρο βιβλίο και στο τέλος θα με σταματήσει ο blogger!!!

***************************************

Η φωτογραφία είναι ....από την εξωτερική όψη του Φιλανδικού Κοινοβουλίου, στα Φιλανδικά Eduskunta

**************************************

Ο τρόπος που γίνονται οι εκλογές και η εκλογική καμπάνια στην Φιλανδία δεν έχει ...καμιά απολύτως σχέση με αυτό που γίνεται στην Ελλάδα, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι και εδώ δεν υπάρχουν κάποιοι που υπόσχονται και ...γεφύρια και ποτάμια!!! Αλλά αυτά όταν πλησιάζουν οι εκλογές στη Φιλανδία.

***************************************

Ergo αν τον βρεις (σε τρέμω βρε παιδάκι μου) σε παρακαλώ μην το δημοσιοποιήσεις...



, , , &