Wednesday, May 31, 2006,3:03 PM
Από τον τέως Στεφανόπουλο στη Χάγη και τον Σαντάμ

Στην Ελλάδα όλα φαίνονται να κινούνται στην τροχιά των ελληνοτουρκικών και στο αν έκανε καλά ο τέως πρόεδρος ο Στεφανόπουλος να κάνει τις δηλώσεις που έκανε η οχι, λες και σε μια δημοκρατία το να είσαι τέως πρόεδρος σου απαγορεύει να έχεις άποψη.

Με αυτή τη τακτική που κρατάνε κυβέρνηση, βουλευτές και οι παράγοντες της ελληνικής πολιτικής ζωής και μέσων επικοινωνίας, το μόνο που καταφέρνουν είναι να δημιουργούν υποψίες ότι κάτι συμβαίνει, κάτι λείπει που το ξέρουν μόνο εκείνοι και γι' αυτό το λόγο μπορούν η δεν μπορούν να πράξουν.

Το ότι οι Αμερικάνοι παίζουν τα συνηθισμένα τους παιχνίδια στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο είναι αναμφίβολο, και δεν είναι οι μόνοι, οι Εγγλέζοι, οι Ρώσοι ακόμα και οι Ιταλοί με τους Γάλλους έχουν τα δικά τους συμφέροντα στο Αιγαίο. Από την πλευρά τους οι Τούρκοι εκμεταλλευόμενοι όλο αυτό το παιχνίδι κάνουν τα δικά τους και στο τέλος θα θεωρήσουν ακόμα και την Εύβοια γκρίζα ζώνη.

Υπάρχει ένα κλασικό στρατηγικό αξίωμα, χρησιμοποίησε σωστά και μετέτρεψε το κάθε σου μειονέκτημα σε πλεονέκτημα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η Τουρκία εκμεταλλεύεται την έλλειψη οποιαδήποτε νομικής σοβαρότητας των απαιτήσεων της στα νερά του Αιγαίου και τις βραχονησίδες μετατρέποντας τες σε στρατιωτικές επιδείξεις που εμπλέκουν την Ελλάδα σε επικίνδυνα παιχνίδια και σε μια σειρά από ανεξήγητους συμβιβασμούς. Αν λοιπόν οι διεκδικήσεις της Τουρκίας είναι πραγματικά νομικά ακάλυπτες, αν δεν υπάρχουν μυστικά που δεν επιτρέπουν σε τέως προέδρους να έχουν άποψη, τότε η προσφυγή στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης είναι η μόνη λύση.

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά, ακόμα και οι πιο απρόβλεπτες χώρες αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα όπως στην περίπτωση του Καναδά με την Δανίας που έχω αναφερθεί εκτεταμένα στο Ovi magazine, όπου δυο κατ΄ εξοχήν ειρηνικές χώρες αρχίσανε να κάνουν στρατιωτικές επιδείξεις η μια στην άλλη για χάρη μιας βραχονησίδας στον Βόρειο Πόλο. Απ’ ότι φαίνεται οι δυο χώρες ακολουθούν το μόνο πολιτισμένο και σε διεθνή επίπεδο νομικά αναγνωρισμένο δρόμο, την προσφυγή τους στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης.

Έτσι απ’ ότι φαίνεται και ο δρόμος για την Ελλάδα είναι μονόδρομος. Παρ’ επιπτόντως δυο θέματα που παρατήρησα τις τελευταίες μέρες στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και σε παρατηρήσεις ειδικών και μη. Το διεθνές δικαστήριο της Χάγης δεν είναι το ίδιο με αυτό που δίκασε τον Μιλόσεβιτς, απλά συνυπάρχει στην ίδια Ολλανδική πόλη. Και γιατί αυτή η ανάγκη των ελληνικών μέσων να παρουσιάζουν τον Μιλόσεβιτς σαν θύμα που βρέθηκε άδικα κατηγορούμενος σε ένα δικαστήριο που ντε και καλά πρέπει να ελέγχεται από τους Αμερικάνους.

Πρώτα απ’ όλα η αμερικανική κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει την εξουσία του δικαστηρίου πράγμα που δημιουργεί ένα οξύμωρο, πως είναι δυνατόν να μην αναγνωρίζεις ένα δικαστήριο που θεωρητικά ελέγχεις. Και η ενοχή του Μιλόσεβιτς όπως και η ενοχή του Σαντάμ στο Ιράκ συνδέονται εσφαλμένα κατά τη γνώμη μου με τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας και την εισβολή στο Ιράκ. Και ο Μιλόσεβιτς και ο Σαντάμ είναι και ήταν ένοχοι για γενοκτονίες και δεν θα έπρεπε ποτέ να συντασσόμαστε στη περίπτωση Μιλόσεβιτς με μια μειονότητα εθνικιστών Σέρβων με μόνη δικαιολογία την αδικία του βομβαρδισμού, τις κοινές θρησκευτικές ρίζες ή παρελθούσες σε έκταση αιώνων, συμμαχίες.

 
Tuesday, May 30, 2006,10:10 AM
Τουρκικά μέσω Νίκου Δήμου

Η καθημερινότητα μου το πρωί, έκτος από καφέ και τσιγάρο για να ανοίξουν τα μάτια μου περνάω στο κομπιούτερ και αφού ρίξω μια ματιά στο τι γίνεται με τα δικά μου sites και blogs περνάω στις πρωινές ειδήσεις, αθλητικά sites και καταλήγω στα blogs γνωστών και αγνώστων.

Ο γνωστός Νίκος Δήμου σε γενικές γραμμές μου είναι συμπαθής, έχει μια συμπαθή και ήρεμη φυσιογνωμία και φαντάζομαι ρόλο παίζει και η συναδερφική αλληλεγγύη μιάς και οι δυο μας συνυπάρχουμε στον ίδιο επαγγελματικό χώρο, αρέσει δεν αρέσει αυτό με τον κ. Δήμου. Κατά περιόδους έχω διαβάσει μερικά από τα πονήματα του ειδικά αυτά που αναφέρονται στη διαφήμιση και αν και τα θεωρώ θετικά, οποιοδήποτε βιβλίο δίνει κάποιες βασικές οδηγίες και κατευθύνσεις σε αυτούς που θέλουν να μπουν στο χώρο της διαφήμισης είναι θετικό, σε κάποια από αυτά έχει το ύφος και το στιλ καθηγητού που προσλήφθηκε από συγκεκριμένο φροντιστήριο για να χρησιμοποιήσει συγκεκριμένα προγράμματα και να δώσει συγκεκριμένα μηνύματα. Αλλά όλα αυτά είναι μια άλλη ιστορία και νομίζω ότι έχω γράψει εκτεταμένα στο Ovi magazine.

Ο Νίκος Δήμου έχει και ένα blog που το ενημερώνει σχεδόν καθημερινά, η μάλλον είχε ένα blog τώρα έχει ο γάτος του ένα blog. http://doncat.blogspot.com/ και με ημερομηνία 29 Μαΐου έχει μια σειρά από σκέψεις σχετικά με τους Τούρκους και τις σχέσεις Ελλήνων και Τούρκων σε επίπεδο απλά ανθρώπινο. Χρησιμοποιώντας σειρά προσωπικών παραδειγμάτων ο Νίκος Δήμου προσπαθεί να αναλύσει αυτή την αντιπάθεια που έχουμε οι Έλληνες για τους Τούρκους και τελείως ‘διαφημιστικά’ χρησιμοποιεί το παράδειγμα των εβραίων και των γερμανών προσπαθώντας να συνδέσει συναισθηματικά τις ενοχές που νιώθουμε όλοι στην Ευρώπη με το τι συνέβη στη Γερμανία με το ολοκαύτωμα.

Πρώτον, νομίζω ότι η χρησιμοποίηση τις σχέσης εβραίων και γερμανών αδικεί πρώτα από όλα τον ίδιο. Στη συνέχεια η αναφορές του στις ανατολίτικες ρίζες των Νεοελλήνων είναι τουλάχιστον αφελείς. Η Ελλάδα δεν είναι η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που έζησε 400 χρόνια σκλαβιάς. Σε αυτά τα τετρακόσια χρόνια φυσικά υπήρξαν επηρεασμοί αλλά οχι αλλοιώσεις σε βαθμό να μιλάμε για κοινές ρίζες με τους Τούρκους. Άλλωστε οι συνήθεις αναφορές στην ανατολή είναι περισσότερο γεωγραφικές και έχουν να κάνουν με το Βυζάντιο και λιγότερο ανθρωπολογικές. Παρ’ επιπτόντως όταν μιλάμε για Βυζάντιο σε γενικές γραμμές δεν μιλάμε για Τούρκους μιας και οι Τούρκοι ήρθαν στη τελευταία περίοδο του Βυζαντίου από την ανατολή, αλλά για Άραβες, Πέρσες, Αβυσσινιους κλπ. Και εγώ νιώθω τόσο Άραβας όσο και κινέζος.

Όσο για το άλλο επιχείρημα ότι αντιπαθούμε αυτόν που μας μοιάζει το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι τουλάχιστον όσο αφορά εμένα, αντιπαθώ τους Τούρκους οχι γιατί μου μοιάζουν όσο για το ότι είναι υπεύθυνοι για το έχω αυτή ακριβώς την αντιπάθεια. Γιατί για πάνω από σαράντα χρόνια ζωής το μόνο που ακούω είναι για τις διεκδικήσεις και τις παραβιάσεις των Τούρκων. Γιατί όταν στα είκοσι μου στάθηκα μπροστά στο φράγμα στην Αμμόχωστο ένιωσα να ματώνω και γιατί όταν αγαπημένη φίλη από την Αμμόχωστο μου είπε για βιασμούς που είδε στα δέκα της χρόνια δακρύζω. Και μη μου πει κανείς ότι και οι Έλληνες δεν ήταν καλύτεροι γιατί δεν με ενδιαφέρει, όλοι οι εβραίοι δεν ήταν άγγελοι και θύματα αλλά αυτό δεν δικαιολογεί το ολοκαύτωμα.

Ο κύριος Δήμου συμπληρώνει ότι δεν με πειράζει να μου λένε ότι μοιάζω με Ιταλό αλλά όταν με παρομοιάζουν με Τούρκο τρελαίνομαι. Σε αυτό προσθέτω και όλους τους ειδικούς και μη, που προσπαθούν να αναλύσουν τα συναισθήματα μου καταφεύγοντας σε υπεραπλουστεύσεις και βγάζοντας ενοχές από εκεί που δεν υπάρχουν.

Όσο για τους Τούρκους ξανά, μην ακούσω ότι δεν φταίει ο απλός λαός γιατί οι ηγέτες αντιπροσωπεύουν το λαό και αν ο απλός ο Τούρκος δεν είναι ικανοποιημένος με την πολιτική των κυβερνήσεων του, έχει τη δύναμη να κάνει κάτι για αυτό.
 
Sunday, May 28, 2006,12:31 AM
Χρόνια πολλά Δάφνη

Σήμερα ή καλύτερα χτες 27 του μηνός, η Δάφνη μου έκλεισε τα δυο της χρόνια. Είναι απίστευτο, την παρατηρούσα να περπατάει και να τιτιβίζει τραμπαλίζοντας ανάμεσα σε τρεις γλώσσες και χωρίς να το θέλω ένιωθα δάκρυα στα μάτια.

Δεν μπορώ να το πιστέψω πόσα πράγματα αλλάξανε στη ζωή μου αυτά τα δύο χρόνια. Το ξέρω όλοι μου το είχαν πει πως θα συμβεί, η ζωή μου θα αλλάξει από τη στιγμή που θα γίνω πατέρας αλλά η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν με είχε προειδοποιήσει για το τι θα συνέβαινε ή καλύτερα δεν μου είχαν πει την πραγματικότητα για το τι θα συνέβαινε.

Όλοι με προειδοποιήσανε για τις πάνες, το βραδινό κλάμα και το ξύπνημα τα ξημερώματα, όλοι επιμένανε για το πως πρέπει να κοιμάται, να ξυπνάει, να μιλάει και να γελάει αλλά κανένας δεν μου είπε ότι η καθημερινότητα θα ήταν μια συνεχής αναμονή για να την σφίξω στην αγκαλιά μου. Κανένας δεν μου είπε ότι θα ελέγχω κάθε δέκα λεπτά αν αναπνέει την ώρα που κοιμάται, οχι γιατί ανησυχώ για το τι συμβαίνει όσο για το ότι δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς τη Δάφνη.

Το ξέρω ότι ακούγεται εγωιστικό αλλά είναι η αλήθεια. Δεν μπορώ να θυμηθώ καν πως ήταν η ζωή μου πριν από την Δάφνη. Ζω με τις μικρές προόδους της, τις μικρές ιστορίες, την κάθε καινούργια λεξούλα ακόμα και το κλάμα της ή όταν μου λέει ‘πίπι’ που στα φιλανδικά σε μωρουδίστικα φιλανδικά για να ‘μαι ακριβής σημαίνει ‘χτύπησα’

Χρόνια πολλά μωρό μου.


 
Friday, May 26, 2006,12:36 AM
Τουρκικές αυθαιρεσίες

Χτες την ώρα που έγραφα το κείμενο που τελικά πέρασα εδώ, νομίζω ότι τα δάχτυλα μου τρέμανε στο πληκτρολόγιο μόνο με την σκέψη του τι έγραφα και του τι είχα σκεφτεί τόσα χρόνια πριν. Διαβάζοντας πάλι τι είχα γράψει, ένιωσα την τρεμούλα στα λάθη που είχα κάνει και αποφάσισα να μην τα διορθώσω για να μου θυμίζουν το πως ένιωθα τη στιγμή που έγραψα ότι έγραψα.

Και αυτό μέχρι που διάβασα τη χθεσινή ‘Ελευθεροτυπία’ όπου ένας Τούρκος στρατιωτικός κάνει δηλώσεις για το συμβάν και τη γενικότερη κατάσταση στον εναέριο χώρο του Αιγαίου. Λοιπόν θαυμάστε: «Εμείς έχουμε καταρρίψει μερικά από τα αεροπλάνα τους κατά τη διάρκεια εναέριων ελιγμών που αποκαλούνται αερομαχίες. Φυσικά έχουν πέσει και δικά μας αεροπλάνα. Οι αερομαχίες είναι αναγκαίες για την αξιολόγηση της πολεμικής ικανότητας και των δύο πλευρών"!».

Βρε καραγκιόζη καραβανά πως τολμάς; Το καραγκιόζη καραβανά κολλάει και στις δυο πλευρές, μιας και η ιδιότητα δεν αντανακλά απαραίτητα την εθνικότητα. Βρε ρεμάλι που είσαι χωμένος στο γραφειάκι σου και για την δόξα και τις κλάρες σου παιδάκια σκοτώνονται και άλλα παιδάκια μένουν ορφανά, τι λες;

Όταν έγινε η ιστορία με το Σισμίκ, επί Παπανδρέου, όταν ο Αντρέας το έπαιξε μάγκας και μπράβο του, ήμουνα από τους τυχερούς που καλέσανε από τις εφεδρείες. Για δυο μέρες και νύχτες μας είχανε σε βραχάκια περιμένοντας να δούμε ΄το άσπρο των ματιών των Τούρκων.’ Είμαι σίγουρος ότι κάποιος Τούρκος την ίδια στιγμή έψαχνε το λευκό των δικών μου ματιών.

Και όταν γυρίσαμε μας υποδέχτηκε ανώτερος αξιωματικός που μας έλεγε τι συμβαίνει. Και αφού μας είπε ότι είχε κλείσει η αμερικανική βάση του ελληνικού και ο Παπούλιας ήταν στη Βουλγαρία και τέλος πάντων όλα ήταν έτοιμα με μας τα παλικάρια μπροστάρηδες υπερ βωμών και εστιών και πήραμε την πόλη πήραμε, συμπλήρωσε ψιθυριστά. Μακάρι ο θεός και η παναγιά να μην γίνει τίποτα, έχουμε όλοι μας παιδιά και οικογένειες.

Εκείνο το βράδυ σπάσαμε ένα σκυλάδικο. Το σπάσαμε το εννοώ. Τραπέζια πεταγόντουσαν στο δρόμο. Ήμασταν τόσο πολύ φορτωμένοι που έπρεπε να ξεσπάσουμε κάπου και ο στρατιωτικός ο επαγγελματίας που μας έστελνε εκεί που ήταν να πάμε είχε χωθεί στο γραφειάκι του και προσευχότανε. Βρε αει σιχτίρι!

Εσείς τα κάνατε όλα, και οι Τούρκοι οι καραβανάδες και οι Έλληνες καραβανάδες και αφού μας στέλνεται να σκοτωθούμε κρύβεστε κάτω από τα γραφειάκια σας και το ρίχνεται στις προσευχές. Γι΄ αυτό σας λέω καραγκιόζηδες όλους σας. Βρε κανείς Θεός και κανείς Αλάχ δεν πρέπει να σας γλυτώσει. Άκου οι αερομαχίες είναι αναγκαίες για την πολεμική αξιολόγηση και των δυο πλευρών. Βρε καραγκιόζη, εσύ θα το πεις αυτό στα παιδάκια που όταν θα μεγαλώσουν και θα ρωτήσουν τι έγινε με τον πάτερα τους;

Τι θα τους πείτε ρε καθάρματα; Ο πατέρας σας ήταν ήρωας και πέθανε για να αξιολογήσουμε την ετοιμότητα των δυο πλευρών; Βρε, ουστ καραγκιόζηδες.

 
Thursday, May 25, 2006,12:25 AM
Σαν χάρτινες σαΐτες

Τι ακριβώς συνέβηκε χτες παραμένει μυστήριο με την έννοια ότι, ότι και να έγινε θα το πάρει ο πιλότος μαζί του στον τάφο του και είναι κρίμα τα ανήλικα παιδάκια που άφησε πίσω του.

Το πρόβλημα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι πολύ μεγαλύτερο από ότι φαντάζονται φίλοι και εχθροί και δύσκολο να το εξηγήσεις. Πως μπορώ να εξηγήσω πόσες φορές εγώ ο ίδιος ευχήθηκα να ξεκινήσει κάποιος πόλεμος μπας και στο τέλος ησυχάσουμε όλοι αντί να περιμένουμε για ολόκληρες γενιές πότε θα γίνει.

Την πρώτη φορά που το σκέφτηκα τρόμαξα και εγώ ο ίδιος άλλα στη συνέχεια άρχισα να νιώθω όλο και πιο άνετα με την σκέψη κι ας ήξερα ότι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα ήταν χιλιάδες οι νεκροί και πολύ πιθανόν και μένα. Αλλά σιγά σιγά σαν η σκέψη να πήρε δική της ζωή και να ωρίμασε μέσα μου. Και την είπα και δυνατά και πολλές φορές.

Και τώρα που ζω στη Φιλανδία υπάρχουν φορές που συναντάω Τούρκους και νιώθω μια παγωμάρα που δεν οφείλεται μόνο στο κλίμα. Άσε που κάθε φορά που πίεσα τον εαυτό μου να κάτσει ήρεμα και να συζητήσει με Τούρκο στο τέλος αρχίσαμε να μιλάμε για την Κύπρο η το αιγαίο με αποτέλεσμα να τρομάξουν οι άλλοι γύρω μας φοβούμενοι ότι από στιγμή σε στιγμή θα ξεκινήσουμε κανένα πόλεμο.

Είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι ο μόνος, δεν είμαι η εξαίρεση αυτής της κατάστασης και από τις δυο πλευρές. Για να σταματήσουν λοιπόν αυτές οι κοκορομαχίες χρειάζονται ριζοσπαστικές λύσεις που κανένας δεν φαίνεται ότι είναι έτοιμος να πάρει. Γιατί όταν οι κοκορομαχίες μεταφέρονται πάνω σε πολεμικά αεροπλάνα οπλισμένα με ένα σωρό όπλα και εκρηκτικά η ιστορία παίρνει άλλες διαστάσεις και πιθανώς κάποιος από κάποια πλευρά να φωνάξει λίγο πιο δυνατά αν είναι να γίνει πόλεμος ας γίνει τώρα να τελειώνουμε.

 
Monday, May 22, 2006,6:05 PM
Οι Λόρδοι (Lordi) ξανά
Το ξέρω ότι συνεχίζω να γράφω για τους Lordi τις τελευταίες μέρες αλλά έχω δύο τουλάχιστον ελαφρυντικά. Πρώτον ζω στη Φιλανδία, και υπονοούμενα όπως κανείς δεν είναι τέλειος τα θεωρώ απαράδεκτα, και δεύτερον τα όσα γράφουν και λένε τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.

Λοιπόν αφού ακόμα κανένας δεν έχει συνέρθει από την ήττα της Βίσση που ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιος της εγγυήθηκε την πρωτιά, όλοι ψάχνουν να βρουν ποιος και γιατί ψήφισε τα ΄τέρατα΄ όπως τους αποκαλούν. Κατ’ αρχήν τα παιδιά μόνο τέρατα δεν είναι και αν τους συγκρίνω με διάφορους ‘μουσικούς’ που είχα την τιμή να γνωρίσω στην Ελλάδα στο παρελθόν και δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν την κιθάρα από το μπάσο και καταλήγαν στο μπάσο μόνο και μόνο γιατί έχει λιγότερες χορδές, αυτά τα τέρατα ξέρουν από μουσική.

Κάτι ακόμα, ξέρουν από παρουσίαση, σινεμά, ποίηση. Γενικά ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει show business και ας μη γελιόμαστε, από τη στιγμή που εξωτερικεύεις τις καλλιτεχνικές σου ανησυχίες σε ενδιαφέρει και η φήμη και το χρήμα. Και αυτά τα ΄τέρατα’ ξέρουν πως να τα κατακτήσουν και τα δύο.

Κατά τα άλλα όλα αυτά που λέχθηκαν περί ‘η εξωτερική παρουσίαση δεν πρέπει να επηρεάζει την κρίση’ τα θεωρώ ακόμα ένα κομμάτι της γενικότερης προσπάθειας των Lordi να προωθηθούν μιας και τα ίδια είχε πει 30 χρόνια πριν ο Sid Vicious και τότε ήταν πραγματική επανάσταση, τώρα είναι απλά Pop επανάληψη. Όσο για τη μουσική πλευρά, παιδιά ψυχραιμία, ακόμα και οι U2 ακούγονται πιο Heavy από αυτό το συγκρότημα για να μην αναφέρω ελληνικά συγκροτήματα όπως η Λευκή Συμφωνία.

Τέλος όσον αφορά όλες τις αναλύσεις που άκουσα από ειδικούς ψυχολόγους και αστρολόγους, νιώθω ότι ξεχνάνε κάτι. Δεν είναι οι ίδιοι που κάθε Σαββατοκύριακο νοικιάζουν DVD με αντίστοιχα τέρατα για να κρατήσουν τα παιδιά τους ήσυχα μιας και οι περισσότεροι βαριούνται να τα βγάλουν μια βόλτα και τα χώνουν μπροστά από την οθόνη της τηλεόρασης;

Μήπως το τερατάκι που συντροφεύει τον Harry Potter δεν είναι πιο τρομακτικό; Η τι έχετε να πείτε για τον άρχοντα των Δαχτυλιδιών; Και αυτά είναι τα πιο ήπια παραδείγματα, γιατί κάτι transformers ή άλλα παιχνίδια που όλων τα παιδιά παίζουν και εικόνες τους θα βρείτε σε έντυπα από τα supermarkets, αυτά τα τέρατα είναι τόσο τρομαχτικά που τρομάζουν ακόμα και μένα.

Τελευταίο, καταλαβαίνει κανένας τους στοίχους των τραγουδιών; Δηλαδή η πολιτιστική κληρονομιά της Ευρώπης κινδυνεύει από τους μασκαρεμένους Lordi και δεν κινδυνεύει από την κάθε δήθεν τραγουδίστρια και τον κάθε ‘καρβέλια’ στιχουργό που κατακρεουργεί την αγγλική γλώσσα; Η γλώσσα της κάθε χώρας, ακόμα και η αγγλική που τόσο εύκολα σνομπάρουμε εμείς οι Έλληνες, είναι δείγμα πολιτισμού της κοινωνίας. Άλλωστε ο T. S. Eliot και ο Shakespeare στα αγγλικά γράψανε, αυτό φτάνει για να εκτιμήσουμε τη γλώσσα. Τώρα αν ξανακοιτάξετε τους στοίχους, η καλύτερα όπως έλεγε και ο Χάρυ Κλύν τους στοίχοι, θα πάθετε κάτι ...πολιτισμικό. το δε 'αξάντ' της κυρίας Βίσση ήταν το κάτι άλλο. Greeklish rules! Οπότε χίλιες φορές καλύτερα τα τέρατα, τουλάχιστον είχαν καλύτερη προφορά.

Αυτά όσον αφορά τέρατα και άλλα ελληνικά τερατώδη!

 
Sunday, May 21, 2006,6:54 PM
Eurovision 2
Το θαύμα έγινε και ας μην πιστεύω στα θαύματα, οι Lordi κερδίσανε και όλοι ξεχάσανε τον κουνιστό Δία.

Εντάξει, τώρα που ζω στη Φιλανδία κατάλαβα την αξία αυτού του διαγωνισμού και ειδικά μετά από μια συζήτηση έκπληξη που είχα στο ραδιοφωνικό σταθμό που κάνω το εβδομαδιαίο πρόγραμμα μου. Γενικά ο τύπος το μόνο που δεν θυμίζει είναι fan της Eurovision. Ο άνθρωπος έχει ένα καθαρό Rock πρόγραμμα κάθε Κυριακή στις 19.00, παίζει Hendrix, Stones, Nazareth γενικά Rock του 70 και κάπου τα έχουμε βρει μιας κι το δικό μου πρόγραμμα έχει κατά 50% το ίδιο στιλ μουσικής.

Λοιπόν ο τύπος ήταν ενθουσιασμένος γιατί για πρώτη φορά η Φιλανδία οχι απλά έβγαινε από την μόνιμα μια από τις τελευταίες 10 θέσεις του διαγωνισμού αλλά και με ένα ‘γνήσιο’ rock κομμάτι αποδείκνυε ότι rock δεν είναι μόνο η Αγγλία. Τέλος και αυτό το τόνισε ιδιαίτερα, είναι μια λαμπρή ευκαιρία για να προβληθεί τουριστικά η Φιλανδία.

Καλά να πάθω που ξεκίνησα μια τέτοια συζήτηση, γιατί κάθε φορά ξεχνάω ότι η Φιλανδία είναι μια χώρα με λιγότερα από 100 χρόνια ιστορία, διψασμένη να φανεί μιας και μέχρι την εποχή της ΝΟΚΙΑ ήταν του κλότσου και του μπάτσου από όλους και κυρίως από τους γείτονες Ρώσους. Τα τελευταία χρόνια η μόνη τους ελπίδα είναι οι αγώνες αυτοκινήτου με τον Kimi Raikonen άντε και κανένας ποδοσφαιριστής αλλά πόσοι παρακολουθούν F1 και πόσοι ποδόσφαιρο, Χάνανε πάνω από το μισό πληθυσμό.

Ενώ η Eurovision έχει το κάτι άλλο, το κάτι το πανευρωπαϊκό που αρέσει και στις γυναίκες. Έχει γκλαμουριά, κι έτσι από χτες όλη η Φιλανδία γιορτάζει και εγώ βρήκα την ησυχία μου.

Μην το ξεχάσω, κάθε χρόνο οι Φιλανδοί φτάνουν στον ημιτελικό του παγκοσμίου κυπέλλου χόκεϊ και κάθε χρόνο χάνουν ή από την Τσεχία ή από την Σουηδία. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα οι Φιλανδοί κλαίνε και καταριούνται συνήθως τους Σουηδούς παίζοντας στο μικρό τελικό. Φέτος χάσανε από την Τσεχία και ούτε ένας Φιλανδός έκλαψε, βασικά κανένας Φιλανδός δεν ήταν ξύπνιος να παρακολουθήσει τον μικρό τελικό, κοιμόντουσαν όλοι μετά το χτεσινό μεθύσι της λαμπρής πρωτιάς στη Eurovision.

Και μια συμβουλή για την Κύπρο, αδέρφια μην μας ξαναδώσετε το 12αρι, βαρέθηκα να διαβάζω γιαυτό συνέχεια, ακόμα και το BBC το έγραψε. Μην μας πνίγεται με την αγάπη σας. Και μια συμβουλή για την Ελλάδα. Τώρα που γίνανε της μόδας στη Eurovision τα τέρατα του χρόνου να βάλετε τον Καρβέλα, χωρίς make up!!!

 
Friday, May 19, 2006,12:38 AM
Eurovision

Τι λέγαμε την άλλη φορά; Όταν σου λείπει η Ελλάδα ...παρακολούθησε Eurovision!!! Καλά, πάνω που ετοιμαζόμουνα να δουλέψω όλους τους Φιλανδούς αύριο που μου έχουν στηθεί περιμένοντας τους Lordi, μου προέκυψε ένας Δίας ...λίγο κουνιστός να τραγουδάει ...Volare!!!

Τίποτα κακό με την συμπαθή τάξη των gay, όπως λένε και οι ..ειδικοί αλλά αδερφάκι μου αυτός ο Δίας …κάπως μου κάθισε και ήρθε μετά και ο Ερμής για να συμπληρώσει!!! Το τι δούλεμα έχω να φάω, έτσι σκέφτομαι να εξαφανιστώ μέχρι την Τετάρτη. Με τις φουστίτσες και το μπαλέτο... τέτοια καζούρα έχω να φάω από τότε που χάσαμε 6-1 από την εθνική Φιλανδίας, πριν το Euro Ολη η εξέδρα φώναζε ‘Αλβανία’ κι εγώ ήμουνα μόνος μου, με τη φανέλα της εθνικής σε μια εξέδρα γεμάτη Φιλανδούς. Ακόμα πληρώνω τις μπίρες που έχασα εκείνη τη μέρα σε στοιχήματα!

Και γυρνώντας στη Eurovision, μας δείχνουν κάτι τουριστικές σκηνές ανάμεσα στα τραγούδια, ε λοιπόν στην αρχή νόμιζα ότι ήταν εικόνες από τις χώρες που θα τραγουδούσαν άλλα δεν ...είναι από την Ελλάδα, μόνο που δεν φαίνεται πουθενά αυτό κι αν το κάνανε για να το παίξουν και καλά τουριστική προβολή χάσανε, γιατί τώρα ο Φιλανδός νομίζει ότι θα δει όλες αυτές τις παραλίες, τα εκκλησάκια, τα αρχαία και δεν ξέρω τι άλλο στην Αρμενία, στη Αλβανία και πιθανότατα για κάποιους άλλους στην Φιλανδία, την Ελλάδα πάντως δύσκολα θα την φανταστούνε.

Τα τραγούδια ήταν μια ...υπενθύμιση του γιατί ποτέ στο παρελθόν, τουλάχιστον από τότε που άρχισα να μιλάω και να περπατάω, δεν ξαναπαρακολούθησα το διαγωνισμό Eurovision. Το ένα χειρότερο από το άλλο. Κατ’αρχη όλες οι τραγουδίστριες δεν είχαν ...φωνή. είχαν καυτά μίνι σορτς! Και κάτι ακόμα, πολλές πλαστικές εγχειρίσεις. Ήταν σαν το comeback όλων των απομιμήσεων της Cher! Καλά αυτό αγγίζει τα όρια του τρομακτικού. Και κάποιοι λέγαν για την ηλικία της Βίσση, εδώ είναι τα ζόμπι τραγουδάνε ακόμα με σορτσάκια!

Υπήρχαν και άντρες τραγουδιστές!!! Καλά τώρα αν πω τίποτα θα παρεξηγηθώ χοντρά! Πιστέψτε το, άλλα οι Lordi είναι οι καλύτεροι με διαφορά!!! Και περάσανε και στον επόμενο γύρο, πράγμα που σημαίνει, όλη η Φιλανδία θα είναι κολλημένη στη τηλεόραση το Σάββατο. Το μόνο τερατώδες ήταν το make-up τους, κατά τα άλλα και το τραγούδι ακουγόταν και η παρουσία τους ήταν καλή.

Γαμώτο όσο σκέφτομαι ότι αυτά είναι μόνο τα ημιτελικά και τα τελικά έπονται το Σάββατο... την έχω βάψει, πρέπει να εξαφανιστώ σε κανένα χωριό της Λαπωνίας!

Λοιπόν από σήμερα κρύβομαι και προσεύχομαι να τους τελειώσαν οι ‘θεοί’ γιατί την έβαψα αν το ίδιο show είναι και το Σάββατο!

Α! Κάτι τελευταίο, σε πολλά τραγούδια και στο μπαλέτο που έβαλαν στη διακοπή με τους ελληνικούς χορούς ήταν και διάφοροι μασκαρεμένοι σατανάδες, ας ελπίσουμε ότι μετά τον DaVinci η εκκλησία να μην πιάσει την Eurovision γιατί Χρυστόδουλε δεν θα το αντέξω με τίποτα!

 
Wednesday, May 17, 2006,9:42 PM
Ραδιοφωνικά

Κάθε φορά που μου λείπει η Ελλάδα το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να ακούσω για λίγο τον Άλφα, τον ραδιοφωνικό σταθμό για να θυμηθώ όλους τους λόγους που με κάνουν να μην θέλω να γυρίσω πίσω. Άλλα το σημερινό ήταν από τα χειρότερα.

Συνδέθηκα με το ίντερνετ γύρω στις 8.30 το πρωί και έπεσα πάνω στους αντίθετους με τον ένα αντίθετο να λείπει και τον άλλο να δίνει ρεσιτάλ ηλιθιότητας. Στην δεκαετία του 80 είχα την τιμή να συνεργαστώ με την Αυγή και να γνωρίσω μορφές όπως ο Γιάνναρος, ο Πάικος και πάνω από όλα ο πολύ αγαπημένος μου Χρυσοστομίδης ακα ο Αντίνωρ. Υπήρχαν και οι νεότεροι, όπως ο Σπυρόπουλος και άλλοι που αυτή τη στιγμή δεν θυμάμαι.

Εγώ έκανα γελοιογραφίες αλλά περνούσα ώρες αμέτρητες μέσα στα κιτρινισμένα και γεμάτα καπνό γραφεία της ‘Αυγής’ ακούγοντας όλους αυτούς να συζητάνε ή να κάνουν πλάκα. Λοιπόν τι έγινε μετά; Η κληρονομιά που άφησε πίσω του ο Χρυσοστομίδης είναι ανθρωπάκια όπως αυτό το ανέκδοτο ‘Σταυρόπουλος’ νομίζω ότι είναι το όνομα του;

Ο άνθρωπος δίνει πρόσωπο και φωνή στο φασισμό. Πιο ντεμέκ χαρακτήρα δεν έχω ξανακούσει, αυτός ανταγωνίζεται και μάλλον κερδίζει και τον Τριανταφυλλόπουλο. Και αφού έβριζε τους πάντες μετά τους έπαιρνε τηλέφωνο και τους έριχνε ένα γλείψιμο που τα σάλια τρέχαν μέσα από το ίντερνετ.

Λοιπόν κ. Σταυρόπουλε, σας ευχαριστώ πολύ γιατί μου θυμίσατε ότι κάτι τύποι σαν κε σας κρατάνε τις εξουσίες στην Ελλάδα, ότι αριθμό κι αν έχουν αυτές οι εξουσίες και γιατί έχω τόσα χρόνια να έρθω και ποιος ξέρει πόσα χρόνια ακόμα θα κάνω! Μακριά μου ντεμέκ εκδιδόμενα ανέκδοτα

 
Tuesday, May 16, 2006,9:37 PM
Μειονοτικά
Διάβαζα τις εφημερίδες στο Νετ και δεν μπορούσα να συγκρατηθώ. Διάβαζα τα περί μουσουλμάνας υποψηφίου στις δημοτικές εκλογές και τις αντιδράσεις όλων των εθνοπατέρων και μεγαλοδημοσιογράφων. Στη χώρα που ανακάλυψε τη δημοκρατία και τον διάλογο αυτά ήταν τουλάχιστον ντροπή. Δεν βρήκαν τίποτα καλύτερο για να την αντιμετωπίσουν παρά μόνο το ότι είναι μουσουλμάνα άρα Τουρκάλα;

Να σας πω μερικές ιστορίες από τη Φιλανδία. Η Φιλανδία είχε μέχρι το 1998 λίγο πολύ 20.000 ξένους. Σήμερα μετά από 8 χρόνια έχει 140.000. αυτή η αλλαγή ήταν σοκ για την φιλανδική κοινωνία η οποία είναι και ξενόφοβη. Λογικό αφού είδε τους ξένους μέσα σε λίγα χρόνια να δεκαπλασιάζονται. Παρ’ όλα αυτά στις τελευταίες δημοτικές εκλογές όλα τα κόμματα είχαν αν θυμάμαι καλά 18 υποψηφίους από αυτούς τους ξένους. Σομαλούς, Αιγύπτιους, Τούρκους, Ιρανούς ακόμα και έναν Αφγανό. Δεν νομίζω να τους ρώτησε κανένας για το θρήσκευμα τους. Α! Και 4 Έλληνες από τους οποίους μόνο ένας είχε φιλανδική υπηκοότητα!!! Και μετά από πέντε χρόνια εδώ ξέρω καλά πόσο «προχωρημένη» είναι η φιλανδική κοινωνία. Πόσοι εκλέχτηκαν; 8! Κρίμα κανένας Έλληνας μεταξύ τους αλλά αυτό οφείλεται σε άλλους λόγους που θα αναφέρω κάποια άλλη φορά.

Τώρα όσο αφορά τις μειονότητες; Στη Φιλανδία υπάρχει μια αναγνωρισμένη μειονότητα, των Σουηδοφώνων και σας βεβαιώνω ότι για το μέσο Φιλανδό η Σουηδία είναι κάτι αντίστοιχο με την Τουρκία. Η Φιλανδία ήταν υπό Σουηδική και Ρωσική κατοχή μέχρι το 1917. λοιπόν υπάρχουν κάποιοι Φιλανδοί, σχεδόν το 10% του πληθυσμού που κωλυμένοι με τους κατέχοντες Σουηδοί μιλάνε μόνο σουηδικά και ελάχιστα φιλανδικά, έχουν δικά τους σχολεία και όπως οι μουσουλμάνοι στην Ελλάδα μπαίνουν στα πανεπιστήμια με λιγότερους βαθμούς. Έχουν και δικό τους κόμμα, που οχι μόνο πάει καλά και το ψηφίζουν και οι άλλοι Φιλανδοί αλλά είναι και μέλος της κυβέρνησης συνασπισμού. οχι ότι και αυτοί δεν έχουν προβλήματα, πριν από μερικούς μήνες συνάντησα την αρχηγό του κόμματος σε μια συνέντευξη και μου είπε ότι κάποια μέρα ένας βουλευτής αντίπαλου κόμματος της είπε αν έχει παράπονα να πάει και να ζήσει στη Σουηδία αλλά αυτόν τον βουλευτή το κράξαν τα κόμματα, οι εφημερίδες και πολύ απλά δεν ξαναβγήκε στη βουλή με εντολή του αρχηγού του κόμματος του.

Αυτά για να μαθαίνουμε στην Ελλάδα που ανακάλυψε την δημοκρατία πως λειτουργεί αυτή η ρημάδα δημοκρατία.

 
,8:54 PM
Άνοιξη
Εδώ και μερικές ημέρες έχει αρχίσει και καλοκαιριάζει και στη Σκανδιναβία, επιτέλους βλέπουμε ήλιο μετά από έναν ατελείωτο και σκοτεινό χειμώνα. Όταν πρωτοήρθα στη Φιλανδία οι ξένοι που γνώρισα μου μιλήσανε αμέσως για τον «δύσκολο χειμώνα». Τα πρώτα χρόνια ζεις μέσα στη μαγεία του καινούργιου, προσπαθείς να προσαρμοστείς να κάνεις φίλους να δημιουργήσεις μιας μορφής κοινωνίας που θα μπορείς να κινείσαι και να υπάρχεις.

Μετά είναι και η αναζήτηση δουλειάς που δεν είναι εύκολη σε μια χώρα που δεν είναι συνηθισμένη στους ξένους. Κόρη Έλληνα που γεννήθηκε στη Φιλανδία και έχει πάει στην Ελλάδα μόνο για διακοπές, όταν έψαχνε για δουλειά η πρώτη ερώτηση που αντιμετώπιζε ήταν: «μιλάτε φιλανδικά;» και αυτό γιατί λόγω πατρός το επώνυμο της είναι ελληνικό. Εγώ που δεν μιλάω και φιλανδικά ... είμαι κάποια μέτρα παρακάτω!!!

Και αφού απελπιστείς ότι για πάντα ότι και να κάνεις θα είσαι ξένος με όλα τα θετικά και αρνητικά του χαρακτηρισμού σου έρχεται και ένας χειμώνας, λίγο πιο σκοτεινός από τους προηγουμένους και σου δίνει να καταλάβεις.

οχι ότι δεν το ήξερα από την αρχή, άλλωστε είχα περάσει και κάποιες διακοπές στη Φιλανδία πριν μετακομίσω και κάποιες από αυτές ήταν χειμώνα, αλλά τότε ήταν σαν να ερχόμουνα σε μια χώρα που ήταν σαν ένα τεράστιο χριστουγεννιάτικο δέντρο με όλο το χιόνι και τη μαγεία του βορείου σέλαρ.

Το χειμώνα που πέρασε ένιωσα όλο αυτό το σκοτάδι να με πλακώνει. Υπήρχαν κάποιες στιγμές που δεν ήθελα καν να βγω από το κρεβάτι όλη μέρα, παρά έμενα κάτω από τα σκεπάσματα βλέποντας τη μια ταινία μετά την άλλη.

Αλλά ευτυχώς, τις τελευταίες μέρες φάνηκε ήλιος και η θερμοκρασία ανέβηκε πάνω από τους 10 βαθμούς, τα κατάφερα να βγω έξω και να περπατήσω στους δρόμους του Ελσίνκι χωρίς να φοβάμαι ότι από λεπτό σε λεπτό θα γλιστρήσω.

 
Sunday, May 14, 2006,12:45 AM
Σαν πρόλογος

Είναι αρκετά χρόνια που ζω εκτός Ελλάδος και πάνω από πέντε χρόνια που έχω να επισκεφτώ τα «πάτρια εδάφη.» Τα τελευταία χρόνια ζω στη Σκανδιναβία και κάθε χρόνο που περνάει ανακαλύπτω όλο και πιο πολύ πόσες διαφορετικές Ελλάδες υπάρχουν και είναι παράξενο ότι όπως όλοι όσοι φεύγουν από την Ελλάδα έχω κι εγώ αυτό το παράξενο συναίσθημα που έκφρασε ο Σεφέρης «όπου και να πάω η Ελλάδα με πληγώνει».

Υπάρχει αυτή η πανέμορφη Ελλάδα του Σεφέρη, του Καβάφη και του Ελύτη, υπάρχει η Ελλάδα του Ψαθά και του Τσιφώρου αλλά υπάρχει και η Ελλάδα της Βίσση και του Μαζωνάκη, του Ολυμπιακού και όλων αυτών των ντεμέκ που πλουτίζουν την ελληνική κοινωνία και σκέφτομαι. Άλλα πέντε χρόνια εδώ για να μάθεις. Και ούτε το καλοκαίρι για μια βδομάδα στην Ελλάδα.