Saturday, November 24, 2007,1:03 AM
Μια ...πονεμένη παρουσίαση
Καλησπέρα, έλειψα για λίγο αλλά ένας πόνος, αυτός ακριβώς ο ίδιος πόνος που ξεκίνησε όλη μου την περιπέτεια τον Μάρτιο που μας πέρασε αποφάσισε ότι έπρεπε κάπως να μου υπενθυμίσει ότι δεν είμαι ακόμα έτοιμος.

Ύπουλα την Κυριακή που μας πέρασε και σιγά-σιγά αυξανόμενος με έφτασε την Τρίτη πια στο νοσοκομείο, όπου και ξεκίνησε το παιχνίδι, ποια φλέβα έχει μείνει χωρίς τρύπα. Δεν ήταν και πολλές αλλά μην ανησυχείτε, τις βρήκαν όλες και ας υποστηρίζω θερμά τον αγώνα που δίνουν οι νοσοκόμες τους τελευταίους δυο μήνες στη Φιλανδία. Ευτυχώς με αφήσανε ελεύθερο προχτές αλλά όπως και κάθε άλλη φορά μου παίρνει λίγο χρόνο μέχρι να καταφέρω να σταθώ στα πόδια μου και να ξαναρχίσω να λειτουργώ. Γι' αυτό και συγνώμη που δεν απάντησα σε μερικά τηλέφωνα.

Μέσα σε όλα αυτά όμως είχα και μια υποχρέωση για σήμερα το απόγευμα που απλά δεν υπήρχε περίπτωση να αναβάλω. Όπως σας έχω πει και σε προηγούμενα επεισόδια κατά περιόδους δίνω ομιλίες για σειρά από θέματα, από την οικογενειακή βια μέχρι το θέμα που ασχολήθηκα και για μεγάλη περίοδο, την κλειτοριδοτομή. Φυσικά τα ανθρώπινα δικαιώματα και θέματα ρατσισμού είναι μέσα στο πακέτο.

Για αυτές τις ομιλίες δεν έχω πρόβλημα στο που γίνονται και είναι τόσο σοβαρό το θέμα ώστε θα πήγαινα ακόμα και στα διαλείμματα αγώνων χόκεϊ αν με καλούσαν και συνήθως είναι συγκεντρώσεις άσχετες. Ειδικά όταν πρόκειται για συνέδρια η συμπόσια που έχουν σαν θέμα την τέχνη ή τον λόγο στο τέλος λίγο ανθρωπιστικό μήνυμα κολλάει, τουλάχιστον έτσι σκέφτονται οι διοργανωτές και εγώ βέβαια το εκμεταλλεύομαι. Υπάρχει βέβαια ακόμα ένας λόγος, το Ευρωπαϊκό συμβούλιο μέσω της Φιλανδικής κυβέρνησης χρηματοδοτεί μέρος των εξόδων αυτών των συνεδρίων, συμποσίων ή όπως αλλιώς τα λένε όταν στο πρόγραμμα τους συμπεριλαμβάνεται ένα παρόμοιο θέμα, φαντάζομαι κάτι παρόμοιο ισχύει και στην Ελλάδα. Έτσι έχω βρεθεί να μιλάω σε συναντήσεις συνδικάτων μέχρι τα εκατόχρονα σουπερμάρκετ και από ομοσπονδίες λιμενεργατών μέχρι την λέσχη συγγραφέων.

Αυτό που δεν θα πρέπει να ξεχνάτε ποτέ είναι ότι το θέμα της κλειτοριδοτομής είναι ζωντανό, υπάρχει και ακμάζει σε σημείο πάνω από 85% μεταξύ κοριτσιών από δώδεκα μέχρι και δεκαέξι χρονών σε συγκεκριμένες εθνότητες στη καρδιά της πολιτισμένης μας Ευρώπης και ακόμα κι αν κερδίζουμε αυτό το 1% είναι πολύ σημαντικό και βέβαια κανένας γιατρός ή πόνος δεν υπάρχει περίπτωση να με σταματήσει.

Το σημερινό συνέδριο ήταν οργανωμένο από τον σύνδεσμο επαγγελματιών φωτογράφων που δουλεύουν σε εφημερίδες και περιοδικά, γινόταν σε συνεργασία με τη σχολή καλών τεχνών και παίρναν μέρος φοιτητές, φωτογράφοι και βέβαια κάποιοι επώνυμοι φωτορεπόρτερ με αποστολές όπως στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και την Αφρική. Εγώ όπως συνήθως είμαι ο τελευταίο ομιλητής, άντε να τελειώνουμε, Παρασκευή είναι να πάμε για μπίρες! Δύσκολο ακροατήριο.

Στις περισσότερες περιπτώσεις μου δίνουν 40 λεπτά, σήμερα ήμουν τυχερός μου είχαν προγραμματίσει μια ώρα και αυτό που κάνω σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να αρχίζω με μια εισήγηση που κρατάει γύρω στα 20 λεπτά και μετά να παροτρύνω τη συζήτηση. Τις περισσότερες φορές είμαι τυχερός και κάποιες έχει χρειαστεί να μας υποδείξουν ότι χρειάζονται την αίθουσα γιατί η συζήτηση έχει κρατήσει πάνω από δυο ώρες, το καλό να είσαι ο τελευταίος ομιλητής. Βέβαια μου έχει τύχει και η περίπτωση στο δεκάλεπτο να κάτσω κάτω γιατί όλοι κοιτούσαν τα ρολόγια τους, τώρα εδώ που τα λέμε ήταν αυτά τα καταραμένα εκατόχρονα του σουπερμάρκετ και το μόνο που δεν είχαν διάθεση ήταν να ακούσουν για την κλειτοριδοτομή.

Συνήθως ξεκινάω την παρουσίαση μου αυτοσυστηνόμενος και αστειευόμενος ότι είμαι ο πιο κατάλληλος να μιλήσω για τους πρόσφυγες μιας και οι ρίζες μου απλώνονται σε τρεις ηπείρους και ο ίδιος έχω γίνει μετανάστης ...αγάπης, love refugee! Από τις αγαπημένες μου εκφράσεις μιας και το μεγαλύτερο μέρος των Ευρωπαίων και Αμερικανών μεταναστών σε αυτή τη χώρα ανήκουν σε αυτή ακριβώς την κατηγορία. Στη συνέχεια εξήγησα για τις ρίζες μου στην Κωνσταντινούπολη, την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και την Αθήνα, ρίζες που δεν χάνονται στο χρόνο αλλά είναι πρόσφατες και τους εξηγούσα πόσο άκμασε ο Ελληνισμός σε αυτές τις χώρες όταν ήταν ελεύθερος και ένιωθε ισότιμος και παράλληλα με αφετηρία την Αλεξάνδρεια είχα αρχίσει να μπαίνω στην Αφρικανική ήπειρο όταν ...κάτι μου συνέβηκε!

Μπροστά μου είχα ένα ακροατήριο από πάνω από 100 άτομα, σε μια μισοφωτισμένη αίθουσα μιας και πίσω μου στην οθόνη από την αρχή της παρουσίασης μου είχαν αρχίσει να προβάλλονται εικόνες και φωτογραφίες, όλοι Φιλανδοί αν και πρέπει να υπήρχαν και μερικοί άλλοι Ευρωπαίοι κυρίως που όλοι είχαν τα ίδια παγωμένα μάτια.

Την ίδια στιγμή εικόνες άρχισαν να περνάνε μέσα από το μυαλό μου, εικόνες από την Αφρική που είχα γνωρίσει, από τα παιδιά του Σουδάν και της Ροδεσίας (έτσι λεγόταν τότε η σημερινή Ζιμπάμπουε), καταυλισμοί προσφύγων, το Ζαίρ και την Ουγκάντα και πάντα την Νότια Αφρική που είδα πριν από τη πτώση του Απαρτχάιντ!

Και όλοι αυτοί με κοιτούσαν ταυτόχρονα. Ήπια μια γουλιά από την πορτοκαλάδα που είχα μπροστά μου (όσοι με ξέρετε, ξέρετε ότι δεν πίνω ποτέ νερό) και μην έχοντας αίσθηση της ώρας έμεινα να τους κοιτάζω. Και για πρώτη φορά ένιωσα ότι αυτή η δύσμοιρη ήπειρος είναι ...τόσο μακρυά!

Βαθιά ανάσα, ξέρετε δεν ήρθα εδώ για να σας ζητήσω λεφτά. Ούτε περιμένω κανένα από εσάς να γραφτεί εθελοντής σε κάποια ομάδα του ΟΗΕ και να φύγει αύριο για το Νταρφούρ. Εδώ ήρθα για να σας πω τι συμβαίνει στο Νταρφούρ, τι συμβαίνει στο Χαρτούμ και στο Μογκαντίσου. Δεν θέλω να σας 'στριμώξω' υποχρεώνοντας σας να δείτε εικόνες από πεινασμένα παιδάκια, κάτι που όταν το βλέπετε στην τηλεόραση απλά αλλάζετε κανάλι. Εδώ ήρθα για να σας πω ότι όλα αυτά τα πράγματα συμβαίνουν και το πρώτο βήμα για να βοηθήσουμε είναι να συνειδητοποιήσουμε αυτό ακριβώς, ότι αυτά συμβαίνουν σε συνανθρώπους μας και τις περισσότερες φόρες υπεύθυνοι είναι άλλοι συνάνθρωποι μας.

Μην ανησυχείτε δεν ήρθα να σας κατηγορήσω για την μπίρα που θα πίνετε σε μια ώρα και την πίτσα που θα φάτε, ήθελα μόνο να σας πω ότι στη μια ώρα που θα τρώτε αυτή τη πίτσα και θα πίνετε αυτή τη μπίρα, 180 παιδιά θα πεθάνουν κάπου στην Αφρική, 20 παιδιά κάτω των δεκαπέντε θα πάρουν ένα αυτόματο και μια καλή δόση ηρωίνης και θα σκοτώσουν άλλα 20 παιδιά. Αυτό που θέλω να σας πω είναι ότι αυτές οι άψυχες εικόνες που βλέπετε πίσω μου είναι παιδιά με όνομα που τα ξέρω και αυτή τη στιγμή δεν ξέρω αν είναι ακόμα ζωντανά, δεν ξέρω αν είναι καν θαμενα και δεν τα έχουν φάει τίποτα άγρια σκυλιά από αυτά που κυκλοφορούν στους δρόμους του Μογκαντίσου... σήμερα, τώρα, αυτή τη στιγμή.

Ο Ιμπραήμ που βλέπετε σε αυτή τη φωτογραφία ήταν έντεκα χρονών, είχε βιαστεί επανειλημμένα για να γίνει ...άντρας και να πάρει το αυτόματο για να σκοτώνει τους κυβερνητικούς και αυτή είναι η Αϊσά, δεκαέξι χρονών ακολουθούσε τα κυβερνητικά στρατεύματα στις αποστολές τους κάνοντας την πόρνη για ένα πιάτο ρύζι. Η Αϊσά για να επιβιώσει από ότι μου είπε η ίδια είχε σκοτώσει ...πολλές φορές. Με μαχαίρι ακόμα και με τα ίδια της τα χέρια. Αυτή η Αϊσά είναι το κορίτσι της διπλανής σας πόρτας. Δεν το λέω για να δημιουργήσω κανένα δράμα, η Αϊσά έχει έρθει στη Φιλανδία και είναι ένα από τα κοριτσάκια από τη Σομαλία που βλέπετε στο μετρό να γυρνάει από το σχολείο. Η Αϊσά είναι εικοσιτεσσάρων χρονών σήμερα και υποκρίνεται ότι έχει πάθει αμνησία, ότι η ζωή της ξεκίνησε όταν πάτησε το πόδι της στη Φιλανδία.

Η φίλη μου η Σάϊντο, που μου λείπει πάρα πολύ, αυτή η πανέμορφη και αρχοντική κοπέλα πέρασε από την ίδια κόλαση.

Αλλά και η Αϊσά και η Σάϊντο ήταν τυχερές. Ο Ιμπραήμ και όλοι οι Ιμπραήμ αυτοί του κόσμου όμως που είναι; Νομίζετε ότι επειδή έφτασε στον καταυλισμό του Νταρφούρ σώθηκε; Μα κι εκεί είναι η ίδια κόλαση, βιασμοί, ναρκωτικά, οι κυβερνητικοί βασανιστές φύλακες και οι θύλακες επαναστατών που έχουν περάσει μέσα απλά συνεχίζουν το έργο που κάνουν και έξω.

Δεν θέλω να ζητήσω τα λεφτά σας, ούτε κάτι από τη ζωή σας, κι εγώ θα πάω για μια μπίρα μετά και αυτό το παντελόνι που φοράω αυτή τη στιγμή είναι καινούργιο. Ο Ιμπραήμ και η Αϊσά δεν αλλάξανε την καθημερινότητα μου, αλλάξανε τη ζωή μου. Δεν θέλω να κατηγορήσω τον Μπους ή την Χάλονεν απλά θέλω να σας πω ότι με την συμμετοχή σας αυτή τη στιγμή συμβάλετε και εάν όλοι νιώσουμε και συμβάλουμε με αυτό τον τρόπο τότε δεν θα υπάρχει Μπους και Μπλέρ! Κοιτάξτε την εικόνα αυτού του περήφανου άντρα που αγναντεύει τη ζούγκλα, κοιτάξτε πως κρατάει το ακόντιο, κοιτάξτε αυτή τη γυναίκα με πόση τρυφερότητα κρατάει το μωρό της, κοιτάξτε αυτά τα παιδικά πρόσωπα.

Θα με συχωρέσετε για την έκρηξη μου, αλλά νιώθω πολύ κουρασμένος και πολύ ταλαιπωρημένος αλλά πάνω από όλα κοιτάζοντας σας ήθελα πολύ να σας κάνω να καταλάβετε ότι το Σουδάν και η Σομαλία δεν είναι τόσο μακρυά όσο φαίνονται στο χάρτη, είναι μια σκέψη μακριά. Κάντε αυτή τη σκέψη και κάτι θα αλλάξει.

Και απλά επέστρεψα στη θέση μου. Χρειάστηκε να εξηγήσω τους λόγους της κούρασης μου για να με αφήσουν να φύγω μετά από δυο ώρες. Ίσως αυτή να ήταν η χειρότερη ομιλία που έχω κάνει ποτέ και δεν ξέρω αν είχε καν τη συνοχή που χρειαζόταν και δεν ήταν απλά μια έκρηξη συναισθημάτων, αλλά θέλω να πιστεύω ότι κάποιοι ίσως ένας από αυτούς καταλάβανε και σαν φωτογράφοι δεν θα τραβήξουν καλές φωτογραφίες αλλά αληθινές φωτογραφίες όπως μια ζωή προσπαθούσα να είναι οι δικές μου.

Καληνύχτα σας.

***************************

Η φωτογραφία είναι από το Rovaniemi πριν απο λίγες μέρες, μου την έφερε αγαπημένη ψυχή που πιστεύει οτι μόνο όταν μετακομίσω στη Λαπωνία θα γίνω καλά!!!

Labels: , ,

 
Saturday, November 17, 2007,1:21 PM
Η τάξη της ... Δάφνης

Χτες μας δώσανε στο σχολείο τις φωτογραφίες που βγάλανε την προηγούμενη βδομάδα για τα ...Χριστούγεννα!!!

Λίγο νωρίς βέβαια ...αλλά αυτή είναι η τάξη και οι τρεις νηπιαγωγοί. Ο δεύτερος στα αριστερά (ή δεξιά) της Δάφνης είναι ο ...Πατρικ!!! Άντε και να δούμε, σήμερα τον περιμένουμε για να δούνε μαζί την σταχτοπούτα!!!

Φαντάζομαι την Δάφνη την βρήκατε ...εύκολα!!! :)

 
Monday, November 12, 2007,9:29 PM
Η ημέρα του πατέρα.
Λοιπόν χτες οι σκανδιναβικές χώρες γιορτάσαν την ημέρα του πατέρα. Γιορτάστηκε και στο σπίτι μας μόνο που κράτησε ...τριήμερο, αλλά πριν ξεκινήσω να σας λέω για το πως γιορτάσαμε την γιορτή του πατέρα μια μικρή ...σημείωση!

Τις τελευταίες μέρες με όλα όσα συμβαίνουν εδώ και επειδή ο υποφαινόμενος δεν μπόρεσε να κρατήσει το στόμα του κλειστό βρέθηκα σε μερικά ενδιαφέροντα πανελ, παράλληλα δεν έχω απαντήσει σε comments που έχετε κάνει σε προηγούμενα post. Έτσι θα το κάνω σε αυτό για να μην είμαστε παραπονεμένοι και θα προσπαθήσω να κρατήσω σειρά προτεραιότητας όπως γράφτηκαν και ...δεν απαντηθήκαν!

Το Σαββατοκύριακο αυτό παράλληλα με τους ...εσωτερικούς μας εορτασμούς είχαμε και συνέχεια φίλους που περάσανε ή για να μάθουν τι συμβαίνει ...από μέσα ή γιατί ήθελαν να μάθουν πως ένιωσα επισκεπτόμενος την Ελλάδα μετά από τόσα χρόνια. Ανατολίτικα γλυκά που είχα φέρει μαζί μου από την Αθήνα βοήθησαν ή καλύτερα μελώσαν τους πάντες στο να καταλάβουν πως πέρασα και όλοι στο τέλος είπαν ...μάλλον τώρα χρειάζεσαι διακοπές αλλά κανόνισε την επομένη φορά που θα πας στην Ελλάδα να μας πάρεις μαζί σου, σαν να λέμε ...air-ovi, connects greece and finland!

Αλλά για να επιστρέφουμε στη γιορτή του πατέρα, την Παρασκευή το πρωί πέρασα από τον παιδικό σταθμό την ώρα που κάνανε μια μικρή γιορτή και στην οποία έπρεπε να αποδείξω πόσο καλός είμαι φυσώντας ένα βελάκι μέσα από ένα σωλήνα σε ένα στόχο, (5 στα 10, εντάξει δεν ήμουν και ο καλύτερος!) στη συνέχεια ήπιαμε χυμό πορτοκαλί και φάγαμε μπισκότα με σοκολάτα σε ένα τραπεζάκι με δυο ακόμα πατεράδες και δυο πιτσιρίκια, η Δάφνη έφαγε και το μισό δικό μου και μετά αφού φίλησα την πριγκίπισσα μου ξεκίνησα την μέρα μου, που την Παρασκευή ήταν αρκετά δύσκολη με αποτέλεσμα να επιστρέψω αργά το βράδυ και να κοιμάται.

Σάββατο πρωί επτά και πέντε, ξυπνήσαμε με το συνηθισμένο ...μπαμπά κοιμάσαι; Και χοροπηδητό πάνω στη ...κοιλιά μου. Μόνο που αυτή τη φορά υπήρχε και ένα ...κόκκινο χαρτόνι που ανέμιζε πάνω από το κεφάλι μου επικίνδυνα και με εύρισκε ...όπου τύχαινε. Η Κάτρη προσπάθησε να εξηγήσει ότι η κάρτα είχε φτιαχτεί στο σχολείο και έπρεπε να μου τη δώσει την κυριακή αλλά καλά.... ποιός σταματάει την Δάφνη. Ήθελε να μου την δώσει και να την διαβάσω εδώ και τώρα. Άλλωστε τόσες ώρες κουράστηκε στο σχολείο να τη φτιάξει.

Λοιπόν στο σχολείο τους ζητήσανε να πουν κάτι για τον πάτερα τους και ύστερα φτιάξανε μια κάρτα με τις ανάλογες καρδούλες γύρω-γύρω, η Δάφνη είπε: Ο μπαμπάς μου είναι ψηλός και έχει γένια σαν τον άγιο Βασίλη και μουστάκι που με γαργαλάει. Ξέρει πολλές ιστορίες με ξωτικά και πριγκίπισσες γιατι εχει πάει στη χώρα τους και εγώ είμαι η πιο όμορφη πριγκίπισσα. Ο μπαμπάς μου ζωγραφίζει και έχει και ένα δωμάτιο που όλο γράφει και ζωγραφίζει αστεία ανθρωπάκια. Ο μπαμπάς μου πολλές φορές παίρνει τηλέφωνο και έρχεται ένα ταξί και τον παίρνει, πάνε στο αεροδρόμιο και μετά με το αεροπλάνο πάει στην Αφρική! (μάλλον εκεί μπερδέψαμε την Αθήνα με την Αφρική) και όταν γυρίζει κάθε μέρα στο σπίτι από τη δουλειά μου φέρνει πολλά δώρα και τώρα που μεγάλωσα μεγάλωσαν και τα δώρα! Σήμερα μου υποσχέθηκε ένα πόνυ!!!

Από ότι φαντάζεστε σαν λογικός πατέρας την ημέρα του πατέρα είχα ήδη αγοράσει ένα ...μικρό μου πόνυ για την πριγκίπισσα μου! Η υπόλοιπη μέρα κύλησε με πολλές επισκέψεις και φτάσαμε στην κυριακή...

Την κυριακή το πρωί, έξη και μισή αυτή τη φορά, ξαναδιαβάσαμε την κάρτα, φίλησα την κόρη μου και αυτή τη φορά πήρε και το μικρό πόνυ του μικρού πόνυ ...βρε τι τραβάμε οι πατεράδες, και ακολουθήσαν waffles με παγωτό σοκολάτα και ρόφημα σοκολάτα που φτιάξανε μάνα και κόρη. Εσείς περιμένατε τώρα ότι εγώ θα πιω καφέ αλλά ποιος τολμάει να πει όχι στην Δάφνη που ετοιμάζει το ρόφημα με τριάντα κουταλιές ζαχαρί!!! Και που ψάχναμε με την Κάτρη τρόπους να την απασχολήσουμε για να μπορέσουμε να χύσουμε στο νιπτήρα το πετιμέζι!!! Στη συνέχεια για την γιορτή του πατέρα ...ανταλλάξαμε δώρα, εγώ πήρα ένα ζευγάρι παντόφλες και η Δάφνη πήρε μια ...αγέλη από σκυλάκια! Καλά και η μαμά πήρε δώρο αλλά ...δεν θα σας τα λέω όλα!!!

Η μέρα μας πέρασε με παιδικό θέατρο και επίσκεψη στο ραδιοφωνικό σταθμό που είχα καλεσμένη μια από τις χειρότερες καλεσμένες που είχα τα τελευταία χρόνια, με pose English που απαντούσε μονολεκτικά στις ερωτήσεις μου και είχε ξεχάσει την λέξη χιούμορ την ημέρα που γεννήθηκε. Κάτι τέτοιες φορές μετράω τα δευτερόλεπτα να τελειώσει η εκπομπή και η μια ώρα μου φαίνεται πέντε. Κατά τα άλλα θεατρικός συγγραφέας η κοπέλα!!!

Η ημέρα μας συνεχίστηκε με περισσότερο παγωτό και εγώ ήμουν ο πρίγκιπας και η Δάφνη η πριγκίπισσα στο απογευματινό μας τσάι με ποτηράκια ...ξωτικών! και για να μην έχετε απορίες, ΦΥΣΙΚΑ με ξύπνησε σήμερα το πρωί ανεμίζοντας την κάρτα πάνω από το κεφάλι μου, ζητώντας παγωτό και ...δώρο και πρέπει να μας πήρε τουλάχιστον μισή ώρα για να της εξηγήσουμε ότι η γιορτή του πατέρα ...τέλειωσε για φέτος!!! Το μεσημέρι γύρισα με ένα ... βιβλίο για πριγκίπισσες!!!

***************************

Καλέ μου Yannis_h δεν ήταν εύκολο αυτή τη φορά, και ελπίζω να το καταλαβαίνεις, αλλά έχω σχέδιο απλά ελπίζω να με αντέξεις!!!

Όσο για τη Φιλανδία σου, δεν νομίζω ότι έχει αλλάξει, απλά έχουν προστεθεί και πολλά νέα στοιχεία. Αυτό που είχες βρει και αγαπήσει είναι πάντα εδώ και ξέρεις καλά ότι είναι το ίδιο με αυτό που κι εγώ έχω αγαπήσει σε αυτή τη χώρα. Όσο για τα εγκλήματα και αυτά συμβαίναν απλά τώρα με την ταχύτητα πληροφόρησης αυτό που συμβαίνει σε ένα χωριό της Φιλανδίας γίνεται άμεσα γνωστό σε κάθε γωνιά της γης. Η Φιλανδία δεν έχει πάψει να είναι μια ασφαλής χώρα απλά πρέπει να μάθει να αντιμετωπίζει κάτι που αντιμετωπίσαν οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες τη δεκαετία του 80 και που στην Ελλάδα έφτασε τη δεκαετία του 90. εντάξει δεν υπήρξε κάτι ανάλογο με σε ελληνικό σχολείο αλλά θυμήσου και τη έγινε στο σχολείο της Εύβοιας που βέβαια ακόμα και σήμερα δεν έχει βγει καμιά άκρη και τα συγκεκριμένα αλητάκια συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθερα.

Και ναι, η πληρότητα του μανιφέστου με τρόμαξε κι εμένα και γι αυτό πιστεύω ότι δεν είναι δυνατόν να ήταν μόνος του αλλά μάλλον υπάρχει κάποιος πυρήνας στη περιοχή.

***************************

Salome παραπονιάρα, είπα να σε αφήσω στον αγώνα σου και περιμένω να ξανά-ανοίξεις το blog σου. Εντάξει δεν τα λέμε τακτικά αλλά όταν τα λέμε ...

***************************

Aphrodite, γέλασα με την εικόνα της Δάφνης να τρώει ...ρεβυθοπουρέ, όσο για σάουνα, παγωμένη λίμνη και βόρειο σέλαρ ... μια απόφαση είναι και φυσικά στα κάρβουνα θα βάλουμε ...σολομό!!! γιατί αν δεν έχεις φάει σολομό η πέστροφα στα κάρβουνα δεν έχεις φάει τίποτα!!!

***************************

Trol μην νομίζεις, το internet μας έχει σώσει όλους. Ένα μικρό παράδειγμα, στους Δημοσιογράφους χωρίς Σύνορα το internet μεταμορφώθηκε σε απόλυτη σωτηρία ακόμα και το τμήμα του που μπήκε μέσα στο facebook.

***************************

Και μιλώντας για ... facebook, τρυφερέ Phivos ότι είδα την εικόνα μου ανάμεσα σε ...αεροπλάνα κρύβει υπονοούμενο; Καλά έχεις δίκιο, έτσι κι αλλιώς το Παρίσι ανήκει στις αγαπημένες μας πόλεις!!! Α! Στείλε mail με τηλέφωνα, τα εχω χάσει όλα!

***************************

Πωλινάκι στα είπα και στο προηγούμενο, θα σου απαντήσω με post σε αυτά που μου έστειλες!!! :)

***************************

Philos, μάλλον έπιασες τις λέξεις κλειδί, κοινωνική καταπίεση και εσωστρέφεια. Πολύ έντονη εσωστρέφεια.

***************************

Christiana και Ελένη, πραγματικά λυπήθηκα που δεν καταφέραμε να συναντηθούμε τώρα που βρέθηκα στην Αθήνα αλλά καταλαβαίνω και τους λόγους. Ελπίζω την επομένη φορά να τα καταφέρουμε γιατί πραγματικά θέλω πολύ να σας γνωρίσω από κοντά και βέβαια το ξέρετε ότι η Φιλανδία ...δεν είναι τόσο μακριά!!! Και μην το ξεχάσω, όπως έχω ξαναπεί έχω χάσει mails κλπ στείλτε mail!!!

***************************

Advocatus diaboli, ήδη κάτι που έγινε χτες στην Ολλανδία και στοίχησε τη ζωή ενός 24-χρονου δείχνει ότι το ‘κακό έχει σηκώσει κεφάλι.’

Αυτό που τουλάχιστον δίνει ελπίδες είναι οτι μετά από μια γενιά ουδέτερη η καινούργια γενιά φαίνεται πιο δραστήρια και συνειδητοποιημένη όσο κι αν υπάρχουν αυτά τα γεγονότα.

***************************

Victoria το τραγούδι ήταν της ...Amy Winehouse, ελπίζω να σου αρέσει!!!

***************************

Ρωξάνη, θα τα πούμε σύντομα, πολλά φιλιά!!!

***************************

Από χτες έχει αρχίσει να χιονίζει κανονικά και πιθανώς μέσα στις επόμενες μέρες να στρώσει για τα καλά. Στη Λαπωνία μετά τη ζημιά που πάθανε πέρσι έχουν πάρει ανάσες και περιμένουν πάλι τουρισμό και αθλητικά γεγονότα.

***************************

Η φωτογραφία δεν είναι καλή γιατί χρησιμοποίησα το τηλέφωνο μου αλλά είναι το απόγευμα της κυριακής μετά από την ...τρίτη τέταρτη ...πέμπτη δόση παγωτού!!! Ένας υπνάκος βοηθάει στη χώνεψη πριν περάσουμε στην επομένη!

Labels: ,

 
Friday, November 09, 2007,2:16 AM
Όταν πρήζονται τα χείλια

Πριν από λίγες ώρες όταν μπήκα στο σπίτι η Κάτρη έτρεξε αμέσως και με ρώτησε αν είμαι καλά, είπε ότι είμαι πολύ χλωμός και ότι τα ...χείλια μου είναι πρησμένα. Φυσικά η Κατρη έχει την μόνιμη ανησυχία ότι μου την στήσανε πάλι μιας και τα τελευταία χρόνια η λίστα των ...θαυμαστών μου έχει αυξηθεί θεαματικά αλλά τίποτα από αυτά δεν είχε συμβεί.

Στο χολ του σπιτιού όπως και στα περισσότερα φιλανδικά σπίτια έχουμε το χώρο για τα μπουφάν και τα παπούτσια και φυσικά έναν ολόσωμο καθρέφτη για να τα καλύπτει. Έτσι είδα ότι τα χείλια μου ήταν πραγματικά πρησμένα και αμέσως κατάλαβα γιατί ώρες τώρα είχα αυτή την έντονη αίσθηση αίματος στο στόμα μου αν και την είχα δικαιολογήσει τελείως διαφορετικά. Βλέπετε όταν νευριάζω δαγκώνω τα χείλια μου μια συνήθεια που παρατηρήσαμε ότι έχει πάρει και η Δάφνη.

Το μεσημέρι που μας πέρασε, χρησιμοποιώντας μια γνωριμία από την περίοδο που δούλευα για την τέως πρωθυπουργό, ένα ανώτερο αξιωματικό της αστυνομίας επισκέφτηκα το σχολείο στην Τούσουλα, που έγινε το κέντρο όσων δραματικών εξελίχτηκαν χτες το μεσημέρι. Παλιά συνήθεια να θέλω να δω πράγματα με τα μάτια μου που με έχει βάλει σε μπελάδες μερικές φορές.

Η διπλή πόρτα που οδηγεί στο μεγάλο χολ προς τις διάφορες αίθουσες και γραφεία ήταν σπασμένη με την μισή να είναι στο πάτωμα στραβωμένη σαν να ήταν κάποιος ξαπλωμένος και κυρτός από πόνο, αλλά αυτό είναι η φαντασία μου και τα παιχνίδια που μου παίζει μερικές φορές. Πέντε μέτρα μετά ένα εσωτερικό παράθυρο που κοιτάζει στη τραπεζαρία του συγκροτήματος. Το παράθυρο ραγισμένο σε πολλά σημεία με τρεις πεντακάθαρες και ολοστρόγγυλες τρύπες τις δυο πολύ κοντά τη μια στην άλλη και την τρίτη λίγο πιο χαμηλά. Αν δεν με είχε σταματήσει ο φίλος αστυνομικός θα είχα βάλει το δάχτυλο μου μέσα στη μια για να σιγουρευτώ ότι δεν ήταν η φαντασία μου. Κατά λάθος κλότσησα ένα παπούτσι, μποτάκι αθλητικό σαν αυτά που φοράνε οι μπόξερ, μικρό μέγεθος, κόκκινο χρώμα.

Κόκκινο χρώμα, τότε αισθάνθηκα για πρώτη φορά το αίμα στο στόμα μου αλλά και πάλι δεν ήταν η φαντασία μου, στα αριστερά μου στον ίδιο στενό διάδρομο η πρώτη κόκκινη κηλίδα. Όχι δεν ήταν κόκκινη κηλίδα ήταν μια μικρή φιλανδική λίμνη με τα βαθιά να έχουν πιο σκούρο χρώμα σχεδόν μαύρο και τα ρηχά πιο ανοιχτό χρώμα σχεδόν πορφυρό. Στο τοίχο υπάρχουν αίματα και τρύπες από ...σφαίρες. 200 σφαίρες είχε μαζί του αλλά κανένας δεν είναι σίγουρος ακόμα πόσες χρησιμοποιείσαι.

Τι έχω κάνει λάθος; Όταν έγινε το γεγονός με τον νεαρό που ανατίναξε τον εαυτό του μέσα στο εμπορικό κέντρο πριν από τρία χρόνια και πάρα λίγο να σκοτώσει άλλους πενήντα τουλάχιστον που γλιτώσανε από καθαρή τύχη είχα φωνάξει, είχα φωνάξει με κάθε τρόπο ότι δεν φταίει ο καιρός, ούτε το σκοτάδι αλλά ότι έπρεπε να ψάξουμε λίγο περισσότερο. Τι κάναμε; Τίποτα!

Σήμερα όλη μέρα όλοι μας διαβάζουμε μηνύματα στα φιλανδικά forum, μηνύματα που ...συγχαίρουν έναν δεκαοκτάχρονο που ...άνοιξε το δρόμο για την καινούργια τάξη. Σε ένα χώρο μόλις εκατό μέτρα από το σχολείο κάποιοι έχουν ανάψει κεριά και έχουν αφήσει ανάλογα σημειώματα για τον ...μάρτυρα.

Κάποιος έχει γράψει, θα έρθει δεύτερος και τρίτος και τέταρτος και κάποια στιγμή θα καταλάβουν. Ποιοι θα καταλάβουν; Τι δεν μπορούμε να δούμε; Τι είναι αυτό που χάσαμε, παραλείψαμε, δεν είδαμε; Μια ώρα αργότερα κατά την έξοδο μας γνώρισα την παιδοψυχολόγο που είχε στείλει το υπουργείο για να βοηθήσει, στην υπόδειξη μου ότι ένας δεκαοκτάχρονος μπορεί να έχει δίπλωμα οδήγησης, δίπλωμα οπλοφορίας και δικαίωμα να εκλέγει και να εκλέγεται μου απάντησε ότι ναι μεν η Φιλανδία είναι τρίτη σε ποσοστά οπλοφορίας σε όλο το κόσμο αλλά αυτό είναι κομμάτι του φιλανδικού ψυχισμού και της σχέσης που έχει ο Φιλανδός με το δάσος και τη φύση κάτι που φυσικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ...δεν είμαι Φιλανδός!!! Μου είπε ακριβώς αυτά που έγραφε και ο δεκαοκτάχρονος στο μανιφέστο του και η αίσθηση του αίματος έγινε πια πολύ δυνατή στο στόμα μου.

Αυτή τη στιγμή κάθομαι μπροστά στο κομπιούτερ μου με ένα γεμάτο ποτήρι koskenkorva και προσπαθώ να καταλάβω που έχω κάνει λάθος. Κάθε μέρα γράφω κατά μέσο όρο τρία άρθρα, μερικές φορές παίρνω επιστολές για άρθρα μου από χώρες που ούτε μπορούσα να φανταστώ ότι διαβάζουν κάτι δικό μου και έχω δει γραπτά μου σε γλώσσες που δεν έχω καμιά πιθανότητα να διαβάσω. Σε δυο μήνες ετοιμαζόμαστε να εκδώσουμε το Ovi junior, ένα περιοδικό μόνο για παιδιά αλλά για ποια παιδιά, παιδιά που οπλοφορούν; Παιδιά που μπορούν να γράψουν μανιφέστα μίσους; Για παιδιά που ζουν μόνο στη φαντασία μας και δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα; Τι κάνω λάθος; Μήπως δεν φωνάζω αρκετά δυνατά;

Μάλλον χρειάζομαι άλλο ένα ποτήρι και ένα τσιγάρο αυτή τη στιγμή ...αυτή θα είναι μια πολύ δύσκολη βραδιά!

Labels: ,

 
Monday, November 05, 2007,10:46 PM
Επιστροφή

Εδώ είμαι!!! Δηλαδή με το εδώ εννοώ Φιλανδία, εννοώ -4 και χιόνι και μην αρχίσετε να γελάτε όσοι με συναντήσατε στην ηλιόλουστη Αθήνα με κοντομάνικο!!! Καθυστέρησα λιγάκι να γράψω γιατί όπως σας έχω πει συχνά με τους φίλους μου μοιράζομαι τα πάντα, έτσι και αυτοί μοιραστήκανε μαζί μου τους ...ιούς τους και έμεινα στο κρεβάτι μερικές μέρες με πυρετό.

Πυρετός τώρα στο δικό μας σπίτι σημαίνει ότι μπαίνω σε καραντίνα με την πόρτα κλειστή για να μην κολλήσει η Δάφνη που κάθε τόσο έρχεται στη πόρτα και φωνάζει ...να μπω; Ο μπαμπάς όμως είναι ξαπλωμένος και στο κομοδίνο δίπλα του έχει ...27 βιβλία!!! 27 γιατί αν δεν με έπιανε η καρδιά μου μέσα σε κεντρικό βιβλιοπωλείο της Αθήνας θα ήταν κατά πάσα πιθανότητα 270 αλλά όπως είπα και στο νεαρό στα εισιτήρια δέκα χρόνια δικαιολογούν μερικά κιλά παρά πάνω!!!

Έχω να σας γράψω πάρα πολλά πράγματα για το πως πέρασα στην Αθήνα που με ενοχές παραδέχομαι ότι ήταν κα-τα-πλη-κτι-κά!!! Ο σκοπός μου μιας και αυτό το καιρό δεν δουλεύω είναι να κάνω μερικά αφιερώματα αλλά έτσι για να πάρετε μια γεύση σας λέω ότι ήταν ένας γαστρονομικός μαραθώνιος που βγήκα νικητής!!! Το πιο καταπληκτικό κοντοσούβλι που έφαγα και πιθανότερα το πιο καταπληκτικό κοντοσούβλι που έχω φάει στη ζωή μου ήταν σπιτικό και τρικαλινό και δεν κάνω καθόλου πλάκα. Πολύ στενός μου φίλος αποφάσισε να μας κάνει το τραπέζι με ...ικαριώτικους μεζέδες (μεγάλη ιστορία με επέτειο σε ένα μήνα αλλά που να σας τη λέω τώρα) έκανε μοναδικό ντιπ με πιπεριά και όπως ήδη είπα το πιο καταπληκτικό κοντοσούβλι.

Στην Αθήνα ανανέωσα τη φιλία μου με ένα ζευγάρι που γνώρισα την προηγουμένη φορά, είναι ένα ζευγάρι ...light, πως λέμε μια cola light, ένα post ολόκληρο χρειάζομαι γι αυτούς, γνώρισα μια καταπληκτική τύπισσα που κυκλοφορεί με το όνομα ...Πίτα, όπως λέμε τυρόπιτα, σπανακόπιτα, πίτα σουβλάκι με φανταστική προφορά στα γαλλικά και τέλος στη παρέα προστέθηκε μια κοπέλα που ...κοιμάται όπου βρει. Δίπλα σε πιάτο με κοτόσουπα, στον καναπέ, στην καρέκλα την ώρα που τρώγαμε. Σε αυτήν δεν έχω σκοπό να κάνω post αλλά σειρά από ...cartoons!!!

Ανακάλυψα τους ...emo!!! έκανα και μια φιλότιμη προσπάθεια να τους ...μοιάσω τουλάχιστον εμφανισιακά αφού κι εγώ μια ζωή μαύρα φοράω, έκανα και την ανάλογη κόμμωση αλλά το βαφτιστήρι μου ...αρνήθηκε να με εμφανίσει!

Τέλος συνάντησα κάποια avatar που πήραν μορφή και τη ζεστασιά τους την κρατάω μόνιμα μαζί μου. Η Πωλίνα μας είναι πια μέλος της οικογένειας μας, περιμένει από εμένα ένα mail αλλά έχω σκοπό να της απαντήσω με ένα post γιατί το ταλέντο δεν πρέπει να κρύβεται. Με την Advocatus Diaboli εκτός από την ημέρα γέννησης τώρα πια ξέρουμε ότι μας συνδέουν πάρα πολλά άλλα πράγματα και ξέρουμε ότι στην Αθήνα άρχισε μια φιλία που θα κρατήσει πολλά χρόνια. Ο αγαπητός μου υπουργός ο zouris έχει κλέψει από μένα μια υπόσχεση, την επομένη φορά που θα βρεθούμε να περάσουμε ώρες λέγοντας ιστορίες από το ένδοξο παρελθόν μας. Η Victoria και ο Μιχάλης τι να πω, παιδιά νιώθω ότι δεν σας χόρτασα και είναι πολλές οι ιστορίες που έχετε να μου πείτε για το τραμ ...Αθήνα Γιάννενα!!! Και άφησα τελευταία την Aphrodite που όπως τα γραπτά της αεικίνητη, πληθωρική, ακαταμάχητη και τρυφερή που φυσικά την περιμένω μαζί με τις πριγκίπισσες της στη Φιλανδία.

Με πολλούς άλλους δεν είχα την ευκαιρία να τους δω από κοντά αλλά να μιλήσω μαζί τους από το τηλέφωνο και που ξέρετε ...το Ελσίνκι δεν είναι τόσο μακριά πια όσο φαίνεται στο χάρτη ειδικά τώρα που αποκτήσαμε και απ’ ευθείας γραμμή Ελσίνκι Αθήνα.

Το άφησα για το τέλος αλλά για μια αγαπημένη ψυχή στη Θεσσαλονίκη, μια άλλη στη Κρήτη και μια στη Μυτιλήνη ...παιδιά αδύνατο. Το ξέρω ότι είναι μόνο ...35 λεπτά αλλά για να τα καταφέρω θα έπρεπε να μείνω περισσότερο από τις 7 ημέρες που είχα την δυνατότητα. Κι όχι τίποτα άλλο αλλά και έπρεπε να έχω και ...mustamakkara μαζί μου αλλά αυτό θα το καταλάβει μόνο ο παρά λίγο παραλήπτης!!!

Στέλιο και Μπέσυ, ευχαριστώ για τη φιλοξενία και την σημαντική για μας αγάπη σας. Γιάννη εμείς θα τα πούμε στο Ελσίνκι σε λίγες ...μέρες!!!

Σήμερα δεν έχει φωτογραφία αλλά ...έρχονται!!!