Tuesday, August 29, 2006,12:38 PM
Η άλλη Φιλανδία – Episode ΙIΙ
Στο τελευταίο Episode II της φιλανδικής saga, σας μίλησα για ένα περιοδικό που δούλεψα και την “πολυπολιτισμική” αντίληψη του ιδιοκτήτη. Πριν ξεκινήσω το Episode III νομίζω ότι πρέπει να αναφερθώ σε κάτι σημαντικό για τη ζωή στο εξωτερικό.

Όσοι έχουν αποφασίσει να ζήσουν στο εξωτερικό πρέπει να ξέρουν ότι ένα από τα πρώτα πράγματα που αντιμετωπίζεις είναι το πρόβλημα με τους μύθους. Τους μύθους που κουβαλάς μαζί σου και για τη χώρα που προέρχεσαι αλλά και για τη χώρα που σε φιλοξενεί. Οι μύθοι που κουβαλάς για τη χώρα σου με το καιρό αυξάνουν και έτσι στο τέλος θυμάσαι ότι έρχεσαι από τη χώρα του πνεύματος ξεχνώντας ότι αυτό το πνεύμα πέθανε σε κάποια ουρά της εφορίας, θυμάσαι ότι είσαι συμπατριώτης του Ιπποκράτη αλλά ξεχνάς ότι ο Ιπποκράτης βρίσκεται σε κώμα σε κάποιο ράντζο στον Ευαγγελισμό και αυτή η ιστορία δεν έχει τέλος. Μερικές φορές ακούγοντας Έλληνες να μιλάνε για την Ελλάδα πιστεύεις ότι οι Έλληνες δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να λιάζονται στις κοραλλένιες παραλίες της Γλυφάδας (!) που σαφώς είναι πιο καθαρές από κάθε φιλανδική λίμνη και ότι μετά από ένα καταπληκτικό γεύμα που τέτοιο κανένας Γάλλος σεφ δεν έχει δει στον ύπνο του και το λένε ...μουσακά γλεντάς μέχρι το πρωί! Τώρα που βρίσκονται τα λεφτά αφού όλη μέρα διασκεδάζουν ... το όγδοο μυστήριο!!!

Αντίστοιχα οι μύθοι που έχεις για τη χώρα που έρχεσαι αρχίσουν να πέφτουν ο ένας μετά το άλλο. Ναι ο βασικός του ανειδίκευτου είναι 1,200 ευρώ το μήνα που τέτοιο μισθό παίρνουν στην Ελλάδα τα ‘στελέχη’ αλλά το ενοίκιο για 25τμ είναι 800 ευρώ και η pizza έχει 12 ευρώ. Δεν σε περιμένει κανένας στο αεροδρόμιο να σου δώσει διευθυντική δουλειά και το ‘ποιον ξέρεις’ βοηθάει πάντα περισσότερο από το ποιος είσαι. Βέβαια υπάρχουν και άλλοι μύθοι που διαλύονται γιατί και οι ψυχροί βόρειοι γνωρίζουν τι θα πει διασκέδαση και αν η διασκέδαση ορίζεται με τα σκυλάδικα μη στεναχωριέστε έχουν και αυτοί τα δικά τους σκυλάδικα που λειτουργούν μέχρι πρωίας. Ανακαλύπτεις ότι η εργατικότητα και το φιλότιμο δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των Ελλήνων, η αγάπη για την πατρίδα του μέχρι αυτοθυσίας, ο ηρωισμός η φιλία και έρωτας είναι συναισθήματα που τα ζουν στα ίδια άκρα τους όπως ακριβώς και οι Έλληνες.

Το πρόβλημα ξεκινάει όταν αυτοί οι δυο μύθοι συναντιούνται. Όταν η απομυθοποίηση της χώρας που σε φιλοξενεί συναντά την μυθοποίηση της χώρας που προήλθες. Τότε το μόνο που σου βγαίνει είναι ένα συνεχόμενο παράπονο, γκρίνια και μιζέρια. Ο τρόπος για να καταλάβεις και να ζήσεις στη χώρα που σε φιλοξενεί είναι να τη σεβαστείς και να μπεις στο τρόπο ζωής της. Δεν μπορεί ο άγγλος που ήρθε να ζήσει στην Ελλάδα να τρώει μόνο roast beef with Yorkshire putting και να παραπονιέται όλη μέρα γιατί δεν οργανώνεται κυνήγι αλέπους στην Βασιλίσσης Σοφίας. Αυτό είναι κάτι που το παλεύουμε όλοι μας σχεδόν καθημερινά και γι αυτό προσπαθούμε να μην κάνουμε συγκρίσεις με τίποτα. Από την άλλη όμως όταν συναντηθούμε ξένοι μεταξύ μας είναι φυσιολογικό το μόνο κοινό μας σημείο να είναι τα προβλήματα μας με τη χώρα που μας φιλοξενεί και σε αυτά να επικεντρωνόμαστε.

Για να επανέλθουμε λοιπόν στο περιοδικό που λέγαμε στο Episode II, σταδιακά εξελίχθηκε σε χώρο συγκέντρωσης παραπόνων ξένων και λόγω της γενικότερης αντίληψης του ιδιοκτήτης σε κυρίως δυτικών ξένων. Κάτι ακόμα που ‘βοήθησε’ ήταν η γενικότερη αριστερή θέση αυτών των ξένων που ο ιδιοκτήτης εκμεταλλεύτηκε και εκμεταλλεύεται πολύ. Άλλο να λέει ένας Ιρακινός ότι αυτό που έχετε δεν είναι δημοκρατία και άλλο να το λέει ένας γερμανός η ένας Αμερικάνος. βέβαια με το καιρό όλα αυτά τα παιδιά καταλάβαιναν ότι αφ’ ενός στη Φιλανδία δεν είναι όλα μαύρα και πολλά εξαρτώνται και από τους ίδιους, αφ’ εταίρου καταλάβανε ότι η σχέση τους με το περιοδικό και έτσι όπως προβαλλόντουσαν μετά την ανάλογη λογοκρισία από τον ιδιοκτήτη τα άρθρα τους μάλλον τους κόβανε τις οποίες πιθανότητες είχαν να βρούνε δουλειά σε όποιο άλλο ΜΜΕ. Μερικές φορές διαβάζοντας άρθρα που μπήκαν στο περιοδικό έμεινα έκπληκτος που δεν μπήκε κανένας μέσα και να αρχίσει να φωνάξει, άντε στο διάολο όλοι μαζί!

Την ίδια περίοδο όλο και περισσότερα ΜΜΕ αρχίσανε να προβάλουν το περιοδικό με τη λογική ότι κοιτάξτε πόσο καλύτεροι και δημοκρατικοί είμαστε από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, εμείς σας δίνουμε και λεφτά για να μας βρίζετε!!! Το περιοδικό είχε αρχίσει να χρηματοδοτείται από το κράτος και τις τοπικές αρχές με σοβαρά ποσά. Σε μια συζήτηση με τη γραμματέα έμαθα από ατύχημα ότι το περιοδικό πλήρωνε ένα υπερβολικό ενοίκιο για την περιοχή που βρίσκεται, στον ίδιο τον ιδιοκτήτη του περιοδικού ο οποίος από τότε που ξεκινήσανε οι χρηματοδοτήσεις είχε αγοράσει οχι μόνο το γραφείο αλλά και ολόκληρη τη πολυκατοικία που στεγαζόντουσαν τα γραφεία και βέβαια έμαθα ότι την ίδια στιγμή που η δουλειά για όλους ήταν εθελοντική ο ίδιος έπαιρνε ένα πακέτο σαν διευθύνων σύμβουλος ανάλογο μεγαλοστελέχους της ΝΟΚΙΑ.

Έτσι σαν ο μεγαλύτερος εκεί μέσα και ο μόνος με άλλα έσοδα αποφασίστηκε να είμαι αυτός που θα κάνει κάτι. Σε ένα βραδινό καβγά έμαθα ότι υπήρχαν τρεις λόγοι που δεν θα πλήρωνε. 1ο από αρχή δεν πληρώνει ποτέ αν μπορεί να το αποφύγει, 2ο εμείς θα έπρεπε να τον πληρώνουμε γιατί ποιος άλλος θα έδινε δουλειά σε μας τους ξένους στο χώρο μας εκτός από τα MacDonalds και αφού με κοίταξε προσεκτικά από πάνω μέχρι κάτω είπε, και 3ο και βασικότερο από τα γυαλιά και τις μπότες που φοράς δεν νομίζω ότι έχεις και ιδιαίτερη ανάγκη από λεφτά.

Μερικές φορές είναι σαν κάποιος να οργανώνει τη ζωή ώστε όλα να συμβαίνουν ταυτόχρονα. Την επομένη μέρα ήρθε από το τυπογραφείο το καινούργιο τεύχος και ήξερα ότι η πρέσβης της Κύπρου είχε δώσει συνέντευξη εξηγώντας τι θέσεις της κυπριακής κυβέρνησης για την ένταξη της στην ΕΕ (δεν είχε γίνει ακόμα) και για το θέμα της Κύπρου. Εκτός του ότι η συνέντευξη ήταν σε μια γωνιά ανακάλυψα ότι στο πρόγραμμα για το επόμενο τεύχος ερχόταν απάντηση του Τούρκου πρέσβη και την οποία ζήτησα να δω. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες αλλά με λίγα λόγια η Τουρκία εμφανιζόταν σαν ελευθερωτής που ακόμα και οι Ελληνοκύπριοι είχαν καλοδεχτεί, η κυπριακή κυβέρνηση κάτι σαν Ισραήλ αλλά και με στοιχεία Ν. Αφρικής την περίοδο του apartheid και η Ελλάδα σαν τον αντιπρόσωπο της επιθετικής ιμπεριαλιστικής χριστιανικής δύσης!!! Σαν κερασάκι σημείωμα του Ιρανού πρέσβη μιλούσε για την ανάγκη αναγνώρισης του τουρκοκυπριακού κράτους. Δεν ανήκω στους πατριώτες κλπ. και πιστεύω ότι αν το ήθελαν θα μπορούσαν να βρουν λύση για το κυπριακό για το συμφέρον και των δυο κοινοτήτων και αυτό το λέω με πόνο μιας και κάθε μου επίσκεψη στη πράσινη γραμμή συνοδεύτηκε με δάκρυα.

Το ίδιο βράδυ σε προγραμματισμένη συνάντηση για να συζητήσουμε για το επόμενο τεύχος ανακοίνωσα ότι η δήλωση του Τούρκου πρέσβη ήταν τουλάχιστον απαράδεκτη και το καλύτερο που είχαμε να κάνουμε ήταν να ενημερώσουμε την πρέσβη της Κύπρου ώστε να ετοιμάσει απάντηση.

Τότε δέχτηκα μια από τις πιο παράλογες και χειρότερες φραστικές επιθέσεις που έχω δεχθεί στη ζωή μου. Μετά από ένα πρωτο ξέσπασμα ότι έχω πολλά βιβλία και δίσκους στο σπίτι μου και διαβάζω πολύ γι αυτό έχει πειραχτεί το μυαλό μου, ότι μοιάζω με το Χριστό και νομίζω ότι με αυτό το στιλ μπορώ να κερδίζω του πάντες (αυτό φαντάζομαι οφείλεται στα μακριά μαλλιά και τα γένια αν και τώρα που έχω ασπρίσει πιο πολύ για Αι Βασίλης πάω) και ότι ο Αλάχ θα με τιμωρήσει σύντομα (εγώ είχα πρόβλημα με την απεικόνιση πριν βγουν τα σκίτσα του Μωάμεθ) και συνέχισε ουρλιάζοντας ότι δεν θα τον σταματήσει κανένας από το να κάνει αυτό που θέλει γιατί αυτό είναι η δημοκρατία μας να κάνει ο καθένας ότι θέλει!!!

Φαντάζεστε ότι εκτός από εμένα όλοι είχαμε μείνει άφωνοι γιατί σε αυτή τη συνάντηση, ευτυχώς για μένα γιατί δεν θα το πίστευε κανένας, δεν ήμουν μόνος μου αλλά τέσσερα ακόμη άτομα. Ήταν η πρώτη φορά που σε οποιαδήποτε συζήτηση η διαφωνία είχα μέχρι τότε στη ζωή μου, η θρησκεία γινόταν θέμα Το show τελείωσε με εκείνον να ουρλιάζει ότι τύποι σαν κι εμένα πρέπει η Φιλανδία να τους διώχνει και ο Αλλάχ να μας σκοτώνει και με μένα να αποχωρώ βέβαια από το περιοδικό αφού συνεννοήθηκα με τη γραμματέα να αποσυρθούν όλα τα άρθρα και σκίτσα με το όνομα μου από παντού από το περιοδικό και το site του.

Φυσικό ήταν στη συνέχεια να γίνω το κέντρο όλων όσων είχαν περάσει από το περιοδικό και να μάθω πράγματα που με τρελάνανε τουλάχιστον. Από Ιρανές υπηρέτριες που δουλεύανε 24/7 και σχεδόν πουλιόντουσαν ή ‘νοικιαζόντουσαν’ μέχρι ποσοστά κάποιων που μπορούσε να τους βρει δουλειά σε εστιατόρια κλπ. Ο ίδιος προσπάθησε και προσπαθεί πολλές φορές και συνέχεια να μου κάνει ζημιά. Περιοδικά που δουλεύω έχουν δεχτεί τηλεφωνήματα ότι είμαι ρατσιστής και γράφω σε ελληνικά και αγγλικά έντυπα εναντίον της Φιλανδίας, ότι είμαι επικίνδυνος. Έχει απαιτήσει από το ραδιοφωνικό σταθμό να σταματήσει το πρόγραμμα μου με τη λογική ότι παίζω ...αμερικάνικη και εγγλέζικη ροκ μουσική και δεν μιλάω φιλανδικά κλπ!!! Και σειρά άλλων που φτάνουν μέχρι απειλές ή ‘εκπληξούλες’ από ομοθρήσκους και τέως συμπατριώτες του.

Το πιο τρομακτικό από όλα είναι ότι ποτέ μέχρι τώρα, όπου και να έζησα δεν αντιμετώπισα πρόβλημα θρησκευτικό, αυτό είναι ένα ακόμα πράγμα που άλλαξε μετά την επίθεση στη Νέα Υόρκη και όσο κι αν φαίνεται παρατραβηγμένο έβγαλε από πολλούς θρησκευτικά υπόλοιπα ή την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουν την θρησκεία.

Όλη αυτή η ιστορία έγινε για μένα η αρχή για μια καινούργια ανάγκη, να αρχίσω να ψάχνω τι γίνεται με τους ανάλογους ‘νονούς’ ανάμεσα στους ξένους και τελικά πόσο μακριά φτάνει αυτή η ιστορία. Αυτό που αντίκρισα και ακόμα αντικρίζω υπάρχουν στιγμές που με σοκάρει και δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Γνώρισα Τούρκους που δουλεύανε κυριολεκτικά 24/7, κοιμόντουσαν στο πάτωμα σε βρόμικες κουζίνες και βλέπαν τον εξωτερικό κόσμο πολύ σπάνια χωρίς καν να έχουν την αίσθηση ότι ζούσαν στη Φιλανδία. Και δεν είναι μόνο Τούρκοι, είναι Πακιστανοί, Ιρανοί, Ιρακινοί, πολλοί Κούρδοι, Κινέζοι, Σομαλοί. Και οι ‘νονοί’ υπάρχουν σε όλες τις εθνότητες. Οι πιο ‘διακριθέντες’ είναι ο γνωστός Ιρανός που έχει ‘ειδικευτεί’ σε συγκεκριμένο χώρο και γι΄ αυτό και τον γνώρισα, υπάρχει ένας Σύριος, δυο Τούρκοι, ένας Ρώσος, ένας Λιθουανός και υπάρχουν κι άλλοι, τους ανακαλύπτω σιγά σιγά και ευτυχώς εκτός από το Ovi υπάρχουν και άλλα περιοδικά που βγάζουν αυτά τα άρθρα μου όπως το Ydin και άλλα.

Τώρα πως αντιδράνε οι Φιλανδοί σε όλα αυτά, επειδή πολλά έχουν πάρει διάσταση και έχουν δημοσιοποιηθεί. Στάση αναμονής. Απλά παρακολουθούν σιωπηλοί. Αλλά παρακολουθούν.

Πρώτα στη δική μου σύγκρουση με τον ιδιοκτήτη του περιοδικού. Δεν πήραν ποτέ θέση δείχνοντας στην αρχή ότι για το καλό μας ας το λύσουμε μόνοι μας. Όταν όμως ο κύριος άρχισε τα τηλεφωνήματα και τις απειλές άρχισε να παίρνει και αντίστοιχα γράμματα ή mails τα οποία πάντα μου κοινοποιούσαν. Σε αυτά τα γράμματα τον ενημέρωναν ότι οι καταγγελίες του ήταν πολύ σοβαρές και ήταν διατεθειμένοι να τα ερευνήσουν αν είχε αποδείξεις, παράλληλα τον ενημερώνανε ότι οι χαρακτηρισμοί του για μένα αγγίζανε τα όρια του ρατσισμού και μάλλον θα έπρεπε να είναι προσεκτικός γιατί θα μπορούσα να του κάνω μήνυση και σε αυτή τη περίπτωση θα έπρεπε να πουν την ..αλήθεια!!! Καταπληκτικοί Φιλανδοί!!! Στο στόχο με το γάντι!!! Από τη πλευρά μου από την αρχή ακολούθησα την πολιτική να απαντώ με ανακοινώσεις μόνο όταν το πράγμα γίνεται σοβαρό και απλά να κάνω damage control. Την ίδια περίοδο και ακόμα και τώρα παίρνω mails ή τηλεφωνήματα από ανθρώπους που μόνο κατ’ όνομα ξέρω για να με ρωτήσουν ...τι κάνω και αν είμαι καλά με τη ζωή μου στη Φιλανδία! Αυτοί είναι οι Φιλανδοί, με αυτό το τρόπο μου δείχνουν ότι καταλαβαίνουν και ότι δεν είμαι μόνος μου. Πριν από μερικούς μήνες γνωστός Φιλανδός δημοσιογράφος και τηλεοπτικός αστέρας μου είπε χωρίς να προκαλέσω την παρατήρηση, ‘τον περιμένουμε, όλοι κάνουν λάθη, κάποια στιγμή θα κάνει και αυτός το μεγάλο λάθος και τότε ότι και να φωνάξει κανένας δεν θα το ακούσει’ Αυτοί είναι οι Φιλανδοί και το αίσθημα δικαιοσύνης που έχουν. Σου δίνουν όλες τις ευκαιρίες και ...περιμένουν να κάνεις το λάθος. Η δική μου ζωή έγινε πιο εύκολη και είδα άρθρα μου να αναδημοσιεύονται από έντυπα που το θεωρούσα τουλάχιστον αδύνατο μέχρι τότε.

Όσον αφορά τους ξένους, μετά από μερικά άρθρα και ανώνυμες καταγγελίες το τελευταίο χρόνο ειδικά, άρχισαν να γίνονται και επώνυμες καταγγελίες. Οι δυο Τούρκοι που ανέφερα προηγουμένως καταγγείλανε τον Τούρκο ιδιοκτήτη των εστιατορίων που τους είχε φέρει από την Τουρκία. Τους πλήρωσε ένα ασύλληπτο ποσό για τα πέντε χρόνια δουλείας, ακολουθώντας το νόμο κατά γράμμα, ο ίδιος δέχτηκε ένα υπέρογκο πρόστιμο από τα αντίστοιχα ΙΚΑ, εφορίες κλπ. Και αδυνατώντας να πληρώσει κάνει διακοπές στις φυλακές παρέα με τη γυναίκα του που θεωρήθηκε συνεργάτης. Η φιλανδική κυβέρνηση ρευστοποίησε την περιούσια του και άρχισε να κρατάει λεφτά αφού πληρωθήκαν οι δυο Τούρκοι υπάλληλοι μιας και για τους Φιλανδούς αυτό προηγείτο. Σαν από ντόμινο και αρχίζοντας από πληροφορίες που δώσανε οι δυο Τούρκοι υπάλληλοι βρέθηκαν και άλλοι συμπατριώτες τους με παρόμοια προβλήματα. Σαφώς η μεγάλη αποζημίωση που επέβαλε το Φιλανδικό κράτος έγινε κίνητρο.

Για να γίνει κάτι, η αστυνομία και η εισαγγελία χρειάζονται καταγγελίες και αποδείξεις. Για να γίνει αυτό πρέπει οι μετανάστες να καταλάβουν ότι υπάρχουν νόμοι που τους προστατεύουν. Ο αριθμός των ξένων μέσα σε πέντε χρόνια από 25,000 έγινε 145,000 και βέβαια οι Φιλανδοί χρειάζονται και χρόνο για να συλλάβουν ότι μπορεί να υπάρχουν ξένοι που θέλουν να ζήσουν στη χώρα τους και το ότι αυτός ο αριθμός μεγαλώνει συνέχεια με λογαριθμική ταχύτητα!

Χρησιμοποίησα το προσωπικό παράδειγμα γιατί έγινε για μένα κίνητρο να ξεκινήσω όλη αυτή την έρευνα, να γνωριστώ με κοινότητες ξένων στη Φιλανδία και ταυτόχρονα γιατί ένιωσα προσωπικά τι σημαίνει όλο αυτό το σκλαβοπάζαρο και πόσο μπορεί να επεκταθεί κάτω από τα μάτια ενός κράτους που θεωρείται κράτος δικαίου. Παράλληλα είδα την αλλαγή που έφερε η επίθεση στη Νέα Υόρκη και δεν ξέρω πόσο έχει αλλάξει την Ελλάδα εκτός από τις προσπάθειες του κράτους να παρακολουθεί τους πάντες και τα πάντα.

Την τελευταία μου περίοδο στο περιοδικό γνωρίστηκα με μια καταπληκτική κοινότητα στη Φιλανδία, την κοινότητα των Σομαλών. Είχα σκοπό να μιλήσω γι’ αυτή εδώ αλλά είδα πάλι ότι έγινε μεγάλο και αυτό το post οπότε στο ...επόμενο!!!

**************************************

Η φωτογραφία είναι χθεσινή λεπτομέρεια από το άγαλμα του τσάρου Αλεξάνδρου μπροστά στον καθεδρικό ναό! Ο καιρός ..είπαμε, φθινόπωρο!

, , , &
 
Sunday, August 27, 2006,7:34 AM
Διάλειμμα πριν το Episode III

Ο καιρός αλλάζει με ταχύτητα και το φθινόπωρο έχει αρχίσει ήδη να φαίνεται. Η διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ αέρα και θάλασσας γίνεται ορατή. Η ώρα είναι 4.35 και έχει χαράξει από τις 4.00!

Σταμάτησα να ακούω ελληνικό ραδιόφωνο και ειδήσεις κι έτσι μετά από μέρες ηρέμισα!!! Πριν το κλείσω έπαιζε ένα τραγούδι του Ξαρχάκου που μου αρέσει πολύ, ‘Να ’χα τη δύναμη’ νομίζω ότι είναι ο τίτλος. Το πρωτο που άκουσα από το φιλανδικό Nova ήταν το “Sweet Valentine” και νιώθω ότι επιτέλους ανατέλλει ακόμα ο ήλιος και τον απολαμβάνω όσο μπορώ. Ο Οκτώβρης πλησιάζει και μαζεύω αχτίδες για τη πεντάμηνη νύχτα που έρχεται!

Καλή μέρα σε όλους σας!!!



, , ,
 
Thursday, August 24, 2006,2:26 AM
Περιβαλλοντολογική* συνείδηση
Η φωτογραφία που βλέπετε εδώ, είναι εκατό μέτρα από το σπίτι μου που βρίσκεται στη δεύτερη ζώνη, σαν να λέμε στο Νέο Παγκράτι, της πρωτεύουσας της Φιλανδίας το Ελσίνκι και το δάσος που βλέπετε είναι αληθινό δάσος και οχι πάρκο!!! Σε αυτό το δάσος μεγαλώνει η κόρη μου και αυτό το δάσος θα δουν τα παιδιά της. Τα δικά σας τα παιδιά σε πια φωτογραφία θα δουν δάσος;

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ με συγκρουόμενα συναισθήματα αυτά που μπορώ να παρακολουθήσω, ελληνικές εφημερίδες, ραδιόφωνο και blogs για το ότι συμβαίνει στην Ελλάδα με τις φωτιές και με κόπο συγκρατώ τον εαυτό μου. Παρακολουθώ σιωπηλά χωρίς να γραφώ comments παρ΄ όλο ότι θα ήθελα να το κάνω σε πολλά blogs. Αυτό γιατί δεν θα ήθελα να γίνω αφορμή να ξεφύγει η συζήτηση ή να συγκρουστώ με bloggers που βρήκαν την ευκαιρία να κατηγορήσουν κάποιους ονομαστικά, κρύβοντας πολλές φορές προσωπικές τους κακίες ή καταπιεσμένα συμφέροντα και άλλους που το βρήκαν σαν καλή ευκαιρία να επιρρίψουν ευθύνες με καθαρά μικροκομματικά και με παρωπίδες κίνητρα.

Τέλος δεν ήθελα να πω τίποτα γιατί δεν θα ήθελα να ακουστώ σαν τον εξυπνάκια που ζει στη χώρα με το 80% του εδάφους της γεμάτη δάση, που οι άνθρωποι της τα αγαπούν και τα φροντίζουν. Γιατί η ευθύνη είναι όλων και έτσι είναι και στην Ελλάδα, η ευθύνη είναι όλων μας. ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΛΟΓΙΚΑ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

Και ναι δεν θέλω να βγάλω τον εαυτό μου απ’ έξω γιατί τότε δεν θα είχε σημασία τα όσα λέω για την αγάπη μου σε αυτή τη χώρα που με τιμή αποκαλώ πατρίδα μου.

Για να ξεκινήσω από τα ΜΜΕ, έχω βομβαρδιστεί από ‘αποκλειστικότητες’ με ξεψυχισμένες φωνές και ‘ανταποκριτές’ που ρωτάνε: καήκατε; Πως καήκατε και που ήσασταν εκείνη τη στιγμή; Έχω δει καταπληκτικά τραβηγμένες φωτογραφίες που τραβάνε το μάτι, δραματοποιημένες που γεμίζουν όλη μου την οθόνη και όλα αυτά για να πουλάνε περισσότερο και για να έχουν μεγαλύτερη ακροαματικότητα. Κι όταν περάσει όλη η μπόρα και αφού έχουν τσεπώσει το παραδάκι μας από τις πωλήσεις τους και τις διαφημίσεις θα χτίσουν και σπιτάκια στα ‘αναδάσιμα’ γιατί οι ίδιοι ακριβώς είναι και οι μεγαλοεργολάβοι. Οι ίδιοι, οι γυναίκες τους, τα ανίψια τους τις σημασία έχει!!!

Στη Πεντέλη δεν ζούνε μόνο εκατομμυριούχοι, όπως και στα Μελίσσια, όπως και στον Καρέα, στην Αγία Μαρίνα και μπορώ να συνεχίσω μέχρι να γεμίσει αυτό blog. Αυτά τα μέρη ήταν δάση και όταν τα κάψανε και τα καταπατήσανε πήγαν και χτίσαν όλοι!!! Τώρα με άδεια χωρίς άδεια τι σημασία έχει. Και αφού καταπατήσανε και χτίσανε και το αδήλωτο τους, απαιτήσανε με καταλήψεις από τις κυβερνήσεις να τα κάνουν νόμιμα. Η τα ξεχάσαμε αυτά; Μήπως ο Ποδονύφτης ήταν μυστικό; Όχι! Όλοι το ξέραν αλλά χτίσανε και φτιάξανε και Mall πολυτελείας και όλοι πήγανε στα εγκαίνια πατώντας ο ένας τον άλλο. Όταν όμως πλημμύρισε ο Ποδονύφτης δεν είπε κανείς καλά γιατί τον τσιμεντάραμε; Όχι, ζητάγανε ευθύνες από κυβερνήσεις που δεν τους είχαν προφυλάξει όταν χτίζανε τα αυθαίρετα τους!!!

Αλλά γιατί κολλήσαμε τώρα στα δάση; Όταν πετάμε το τσιγάρο κάτω όπου να ναι και το λαδωμένο χαρτί από την τυρόπιτα είναι διαφορετικά; Αυτή τη τσίχλα που μασάμε σαν αγελάδες και την αμολάμε όπου βρει; Με το δάσος ευαισθητοποιηθήκαμε τώρα; Για κάνετε μια βόλτα αύριο στη πόλη που ζείτε και πείτε μου τι βλέπετε; Μήπως δεν υπάρχουν σκουπιδοτενεκέδες; Μήπως δεν υπάρχουν κάδοι; Εδώ και τα σκουπίδια τα πετάμε από το μπαλκόνι και σκάει η πλαστική σακούλα και τα πάντα στο πεζοδρόμιο! Ορίστε, δημοτικές εκλογές έρχονται!!! Να η ευκαιρία! Το πρόβλημα μας είναι ποιος θα φτιάξει την Ομόνοια η αν παντού υπάρχουν κάδοι απορριμμάτων και σημεία για να σβήσουμε τα τσιγάρα. Είπε κανένας υποψήφιος κάτι τέτοιο; Οοοοχι!!! Αλλά μιας και φτάσαμε στους πολιτικούς μας, γιατί έχουμε την απαίτηση να είναι διαφορετικοί από εμάς. Ο Κωστάκης τα πίνει σε ταβέρνα κατηγορώντας πάλι τους νταβατζήδες, και καλά κάνει, γιατί αύριο αυτό θα είναι κεντρικό θέμα στις εφημερίδες που καλοπουλήσανε με τις φωτογραφίες και ετοιμάζονται τώρα να τσιμεντώσουν τα δάση όσο και ελεύθερες τυπού κι αν είναι!!! Γιατί τα νέα βρίσκονται ..στην καρδιά της επικαιρότητας!!!

Οι πολιτικοί είναι αυτοί ακριβώς που εμείς ψηφίσαμε, που τρέξαμε στα μπαλκόνια τους, που μας το παίξαν αφ’ υψηλού στην εκλογική περίοδο με το ύφος του καλού μπαμπά με το ηλίθιο παιδί που ξέρει τι είναι για το καλό του και είμαστε οι ίδιοι που περιμένουμε να ξοφλήσουν το γραμμάτιο από μια κ@λοψήφο! Γιατί εσείς θα μοιραζόσασταν την αρπαχτή του βουλευτικού αξιώματος; Ποιος πολιτικός δεν έχει βολέψει την οικογένεια μέχρι πέμπτης γενιάς; Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες υιοθετούσαν τους διαδόχους τους από αυτούς που θεωρούσαν πιο άξιους για το ρόλο. Στην Ελλάδα η εξουσία είναι απλά κληρονομική. Ο θείος Αύγουστος έκανε μπετό την Ελλάδα και ο ανιψιός Τιβέριος απλά ολοκληρώνει γιατί είχαν μείνει και κάποιες γωνίτσες που είχαν ξεφύγει. Γιατί βγάζουμε την ουρά μας απ’ έξω; Που το βρήκαν το 80% τα δυο κόμματα αν όλοι μας θεωρούμε ότι είναι καραγκιόζηδες. Κάποιος ρε παιδί μου τους ψήφισε κι αν δεν είμαι εγώ κι εσύ, ποιος είναι; Δεν είναι ο αδερφός μου, ο διπλανός μου, ο συνάδερφος μου; Στη Φιλανδία που σας ενδιαφέρει τρομοκρατήθηκαν όταν οι ψηφοφόροι κοντεύαν να πέσουν κάτω από το 40%. Ξέρετε γιατί; Γιατί όπως και στο ελληνικό σύνταγμα θα έπρεπε να επαναληφθούν οι εκλογές και τότε αρχίζουν να ακούν καλύτερα και να κατεβαίνουν από το θρόνο που εμείς οι ίδιοι τους βάλαμε!!!

Και μετά ήρθαν και οι δασολόγοι για να δέσει!!! Το φιλανδικό μοντέλο πρόληψης!!! Πια πρόληψη; Πρόληψη τέλος και δεν το καταλάβατε γιατί όπως κάνετε και με το Λίβανο μου κολλάτε μια άποψη καθισμένοι στο Εν Κατοικείν καναπεδάκι σας παρακολουθώντας την 40αρα flat-screen Sony και τρώγοντας πακοτίνια και με αυτή την άποψη τους αθωώσατε όλους!!! Το λάθος ήταν το μοντέλο και τίποτα άλλο. Αφού καταφέρατε και μας πείσατε με την παιδεία γιατί να μην το κάνετε και με τα περιβάλλον!!!

Εκεί ήταν που πικράθηκα διαβάζοντας μερικά blog!!! Αφού δεν φταίμε εμείς, δεν φταίει αυτός που ψηφίσαμε, βαράμε και τον γείτονα για να ξεσπάσουμε!!! Είχα την απαίτηση επειδή είμαι τυχερός να έχω ‘γνωρίσει’ κάποιους από εσάς και θέλω να πιστεύω ότι συμμερίζεστε αυτά που λέω και σας θεώρησα παράδειγμα για το πως είναι η blogοσφαιρα, να υπάρχει περισσότερη ευαισθησία από όλους τους bloggers στο να αναλάβουμε οι ίδιοι τις ευθύνες μας αντί να τις πασάρουμε όπως και με το κάθε τι άλλο στη ζωή μας. Αλλά αυτό το 80% που κανένας δεν ξέρει που βρίσκεται αντιπροσωπεύεται και στη blogοσφαιρα!!!

Αν θέλετε μοντέλο, η Ergotelinen θα σας βρει αρκετά links με όσα είπανε οι δικοί μας αρχαίοι πρόγονοι για τη προστασία του περιβάλοντος, μια βιβλιοθήκη περπάτημα, δεν χρειάζεται να έρθετε μέχρι εδώ!!!

Λοιπόν η ευθύνη είναι συλλογική και μόνο συλλογική μπορεί να είναι και η λύση! Όσο για τα δάση ...λυπάμαι, τουλάχιστον ας κοιτάξουμε να σώσουμε τίποτα άλλο!!!

********************************

Στη φωτογραφία ο Verti σε ένα άλλο δάσος. Η αρμονία της φύσης!!!

********************************

* Χάρη στην επέμβαση του Jason.



, , , &
 
Saturday, August 19, 2006,3:30 PM
Η άλλη Φιλανδία – Episode ΙI
Το 'διάλειμμα' τελείωσε και συνεχίζουμε εκεί που σταματήσαμε. Σκοπός μου είναι να απαντάω σε όλες τις ερωτήσεις, μόνο δείξτε λίγη ψυχραιμία να προλαβαίνω και τις υπόλοιπες δουλειές μου. Οι λοιποί Σουομεζοι σαφώς συμμετέχουν!!!

Έχοντας λοιπόν την καλή της φήμη προς τα έξω η Φιλανδία, την βιομηχανική ανάπτυξη και την απελευθέρωση οριστικά από την Ρωσική κηδεμονία αλλά και την εσωστρέφεια της που φτάνει στα όρια του στρουθοκαμηλισμού, την ανάγκη δημιουργίας εθνικής ταυτότητας και προσαρμογής στα νέα δεδομένα παγκοσμίως στις αποσκευές της η σύγχονη Φιλανδία μπήκε στον 21ο αιώνα και εμείς στο Episode II.

Στην αρχή της τελευταίας δεκαετίας του 20ου αιώνα η Φιλανδία είχε λίγο πάνω από 25,000 ξένους, μονίμους κατοίκους, από αυτούς περίπου 2,000 είχαν ζητήσει πολιτικό άσυλο και το είχαν πάρει άμεσα και ήταν κυρίως Λατινοαμερικάνοι με κύριο στόχο τους την Σουηδία αλλά που ξέμειναν εδώ. Μια πραγματικά πανέμορφη και πολύχρωμη κοινότητα που υπάρχει ζωντανή, φασαριόζικη και σήμερα.

Σήμερα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά, οι ξένοι μόνιμοι κάτοικοι στη Φιλανδία έχουν ξεπεράσει τις 120,000 και σε αυτούς αν προσθέσετε αυτούς που ζητάνε άσυλο καθημερινά ή αυτούς που έχουν ζητήσει άσυλο και βρίσκονται σε μια ενδιάμεση κατάσταση, αυτούς που έρχονται εδώ απλά για να γνωρίσουν την χώρα και επειδή είναι από κράτη μέλη της ΕΕ δεν βιάζονται να καταγράψουν την παρουσία τους, τους εποχιακούς εργάτες από Ρωσία, Ουκρανία, Λάτβια, Λευκορωσία για να αναφέρουμε μόνο τους εξωκοινοτικούς, βάλτε τώρα τους φοιτητές που έρχονται για σύντομα εξάμηνα σεμινάρια και τα στελέχη συγκεκριμένων μεγαλοεταιριών που έχουν μόνιμη κατοικία κάπου αλλού αλλά η εταιρία τους φιλοξενεί σε σπίτια της εδώ και μένουν πολλές φορές για πάνω από ένα χρόνο και σ’ αυτό δεν μιλάω μόνο για τα στελέχη της ΝΟΚΙΑ. Σε αυτά προσθέσετε και τους παράνομους μετανάστες, ναι υπάρχουν και αυτοί που μπαίνουν από Λαπωνία και είναι ότι μπορείτε να φανταστείτε από Ρώσους μέχρι Κινέζους που πιστεύουν πρώτα η Φιλανδία, μετά η Σουηδία και που ξέρεις ...η Γερμανία κοντά είναι, και αυτό έχει γίνει εντονότερο από τότε που η Φιλανδία έγινε μέλος της ΕΕ. Σύνολο πάνω από 140,000 ψυχές. Έτσι από σχεδόν 25,000 ξένους φτάσαμε σε πάνω από 140,000, με το μεγαλύτερο μέρος τους να έχει έρθει τα τελευταία πέντε χρόνια.

Γιά προσθέστε και τους Εσθονούς, που λόγω ιδιαίτερων συμφωνιών και σχέσης των δυο κρατών την τελευταία δεκαετία έχουν σχεδόν το ελευθέρας και τώρα θυμηθείτε ότι, το Ελσίνκι έχει πληθυσμό 350,000 κατοίκους και μαζί με την Uusima , σαν να λέμε τον νομό Αττικής, άντε και να φτάνει το ΕΝΑ εκατομμύριο. Από τους ξένους τώρα, πάνω από το 75% ζούνε στο Ελσίνκι πιστεύοντας ότι είναι πιο εύκολο να βρεις δουλειά στη πρωτεύουσα και σαφώς νιώθοντας μεγαλύτερη ασφάλεια.

Προσοχή σε αυτό το κείμενο δεν θέλω με τίποτα να συγκρίνω το τι γίνεται στη Φιλανδία με το τι αντίστοιχα συμβαίνει στην Ελλάδα γιατί για το ίδιο θέμα πονώ και συμπάσχω και για τις δυο χώρες για την Ελλάδα όμως συχνά από αυτά που διαβάζω και ντρέπομαι! Στο μέλλον θα αναφερθώ για το πως ζούνε οι Έλληνες της Σκανδιναβία και πως συμμετέχουν στη κοινωνική ζωή και τότε θα μπορέσουμε πιο εύκολα να κάνουμε συγκρίσεις, συμπεριλαμβανομένης βέβαια και της προ ΕΕ περιόδου για να μη μιλάμε και για ανόμοια πράγματα. Εδώ αναφέρω απλά τις προσωπικές μου παρατηρήσεις.

Στους πολιτικούς πρόσφυγες έπαιξε μεγάλο ρόλο η ενεργή συμμετοχή της Φιλανδίας σε επιτροπές για τους μετανάστες του ΟΗΕ και με την εγκαθίδρυση γραφείων επιτροπών για τους πρόσφυγες σε αρκετά σημεία της Ασίας και της Αφρικής όπως για παράδειγμα στη Τεχεράνη, με σκοπό να εξετάσουν αιτήσεις πολιτικού ασύλου και να εγκρίνουν κάποιες για τη Φιλανδία με κυρίως αποδέκτες Αφγανούς, Κούρδους και Ιρακινούς. Σε συζητήσεις γιατί διαλέξανε να κάνουν αίτηση στη Φιλανδία και οχι στην Ελλάδα για παράδειγμα, πήρα την απάντηση μα όλες Ευρώπη δεν είναι; Που να ξέρουμε εμείς ότι υπάρχουν και μέρη στην Ευρώπη με τόσο κρύο; Η απάντηση αποστομωτική και πέρα για πέρα αληθινή μιας και το πρωτο σοκ έρχεται από τον καιρό. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Σομαλούς που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τον εμφύλιο. Οι περισσότεροι δεν είχαν καν ιδέα που πέφτει η Φιλανδία, το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν ότι βρισκόταν στη πλούσια Ευρώπη.

Από τη δική μου πλευρά και στις διαφορετικές χώρες που έχω ζήσει ή έχω μείνει δεν αντιμετώπισα ιδιαίτερα προβλήματα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχα το μερίδιο μου από skinheads η του ανάλογου είδους αποβράσματα, στη Φιλανδία όμως άρχισα να ανακατεύομαι πιο ενεργά με μετανάστες και κατά κάποιο τρόπο η έρευνα μου και τα παρακλάδια της ήρθαν μόνα τους και με ένα τρόπο απόλυτα φυσιολογικό.

Πάλι πρέπει να αναφερθώ σε μια προσωπική εμπειρία για να εξηγήσω πως βρέθηκα να ασχολούμαι με αυτά τα θέματα και ταυτόχρονα να σας δώσω και κάποια στοιχεία από τη ζωή των ξένων στη Φιλανδία. Πριν από μερικά χρόνια δημιουργήθηκε ένα αγγλόφωνο περιοδικό από γνωστό ξένο με φιλανδική υπηκοότητα και ενεργό μέλος των πράσινων. Αυτό που με έκανε να έρθω σε επαφή μαζί του δεν ήταν το ότι ήταν μέλος των πρασίνων, ούτε το ότι είναι συγγραφέας και σκηνοθέτης, παραδέχομαι ότι ούτε ταινία του είχα δει, ούτε για καμιά του ταινία είχα ακούσει, ούτε για το βιβλίο του ήξερα, όσο για τους πράσινους της Φιλανδίας (για να ξεχωρίζουμε κάποια πράγματα) η απόσταση που μας χωρίζει ...θα αναφερθεί σε επόμενο post!!! Αυτό που με έκανε να έρθω σε επαφή μαζί του ήταν ότι πίστευα στην ανάγκη ενός αγγλόφωνου περιοδικού λόγω της ραγδαίας αύξησης ξένων, το ότι κανένας δεν ήταν προετοιμασμένος γι αυτό και το σοκ που νιώθει τον πρωτο καιρό ο ξένος στη Φιλανδία όντας αποκομμένος από κάθε μορφής πληροφορίας. Και επειδή θα αναφερθεί, ναι το ίντερνετ είναι μεγάλη βοήθεια αλλά δεν είναι και ακριβώς η πρώτη σου προτεραιότητα και δεν είναι ο καθένας έτοιμος να μπει στο πακέτο, computer, hardware, σύνδεση όταν η πρώτη του σκέψη είναι να βρει δουλειά, να μάθει τη γλώσσα και να προσαρμοστεί. Όταν ήρθα εγώ το πρωτο καιρό περίμενα με αγωνία κάθε πρωί στις 8.55 τις ειδήσεις στα αγγλικά στο κρατικό YLE, την αντίστοιχη ΕΡΤ μα καμιά σχέση με ΕΡΤ, για να καταλάβω τι γίνεται γύρω μου. Οπότε ένα αγγλόφωνο περιοδικό έστω μηνιαίο και πάνω απ’ όλα τσάμπα ήταν και είναι για μένα must!

Στη συνεργασία μου με το συγκεκριμένο περιοδικό, όσο χρόνο κράτησε είχα την ευκαιρία να δω την πιο σκούρα πλευρά της ζωής των μεταναστών στη Φιλανδία και πολύ περισσότερο τις σχέσεις μεταξύ τους. Στο συγκεκριμένο περιοδικό ο Roman κι εγώ υπήρξαμε το βαρύ πυροβολικό με τον Asa να ακολουθεί. Παρ΄ όλη τη διαφορετική ιδέα που μπορεί να έχει ο καθένας δεν είναι όλοι οι μετανάστες ανειδίκευτοι εργάτες που ήρθαν στη δύση για να βρουν τη τύχη τους, πολλοί έχουν όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν όλα τα αντικειμενικά προσόντα και την επαγγελματική εμπειρία να κάνουν καριέρα σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα τουλάχιστον. Ένα αγγλόφωνο περιοδικό λοιπόν έγινε άμεσα κέντρο ενδιαφερόντως για όλους αυτούς και ο δικός μου ρόλος δεν περιοριζόταν στα άρθρα, τα σκίτσα, τα lay out, ομιλίες και τη συχνή μου διαφήμιση του περιοδικού όπου συμμετείχα αλλά και στο ότι ήμουν Έλληνας. Ο ιδιοκτήτης πριν από είκοσι χρόνια στην Ουγγαρία και έχοντας σαν τελικό του στόχο την Αγγλία η την Σουηδία ανακάλυψε ότι ένα ελληνικό όνομα άνοιγε πιό πολλές πόρτες από ένα Ιρανικό, έτσι παράλληλα με το ουγγρικό διαβατήριο φρόντισε να πάρει και ένα ελληνικότατο όνομα, έτσι τώρα πια το περιοδικό χρειαζόταν έναν ...Έλληνα μιας και ακόμα και η αλληλογραφία στα ελληνικά αυξανόταν. Αλλά και αυτό ακόμα δεν μου έκανε εντύπωση απλά με χαροποίησε γιατί τόσοι Έλληνες ήθελαν να συμμετάσχουν σε αυτή την ενέργεια.

Μετά από αρκετό καιρό συνάδελφος με ρώτησε γιατί δεν είχε το περιοδικό ‘προσλάβει’ κάποιον συγκεκριμένο γραφίστα που το φάκελο του τον είχαμε δει παρέα και ήταν ομολογώ πολύ εντυπωσιακός. Επειδή δεν είχα καμιά απάντηση ...ρώτησα για να πάρω μια σειρά από απαντήσεις ανέκδοτο μιας και δεν υπήρχε θέμα χρημάτων, το περιοδικό ήταν εθελοντικό και κανένας δεν πληρωνόταν, οι διαφημίσεις απλά κάλυπταν τα έξοδα του περιοδικού. Η γραμματέας και η μόνη που πληρωνόταν και ήταν και ταυτόχρονα με τον ιδιοκτήτη τα τελευταία πέντε χρόνια στις επιχειρήσεις παραγωγής ταινιών μου άφησε ένα υπονοούμενο που το θεώρησα μάλλον κακόγουστο Φιλανδικό αστείο. Την ίδια ακριβώς περίοδο ένα αρκετά μεγάλο κείμενο που έγραψα για το περιοδικό κόπηκε και ράφτηκε έτσι ώστε αφενώς δεν είχε καμιά σχέση με το αρχικό κείμενο αφετέρου με έδειχνε σαν αηδιασμένο με τη Φιλανδία και η πιο κατάλληλη απάντηση που θα μπορούσε να μου δοθεί ήταν ‘άντε στο διάολο παλικάρι μου’ πράγμα που μου δημιούργησε για μια περίοδο αρκετά προβλήματα παρ΄ όλο ότι το περιοδικό δημοσίευσε στην online version ολόκληρο το κείμενο. Ακριβώς την ίδια περίοδο ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού έγραψε ένα άρθρο που συγκλόνισε τη Φιλανδία (είπαμε για τον Vanhanen θα κάνω ειδικό αφιέρωμα σύντομα.) στο άρθρο και για να μη παραβεί το σύνταγμα και τους νόμους αναφέρει ότι η ανάπτυξη ακόμα και του μέσου μυαλού είναι θέμα περιβάλλοντος, και μην πάει το μυαλό σας στον Ρουσσό, φέρνοντας το παράδειγμα της ανεπτυγμένης Δύσης και της υποανάπτυχτης Αφρικής. Με λίγα λόγια έγινε χαμός, και ξαφνικά δόθηκε η ευκαιρία να βγουν ξενοφοβίες, φασισμός και ρατσισμός από παντού και κάθε κοινωνικό στρώμα. Το είπε ο Proffesore και οι Σουομέζοι ξέρουν καλά τι σημαίνει αυτό και ότι δεν δέχεται αμφισβήτηση στη Φιλανδία. Σε μέρες οργανώθηκε τηλεοπτικό πανελ που εκτός των άλλων συμμετείχα εγώ, ο γνωστός εκδότης και ο πατέρας Vanhanen. Ο κύριος Vanhanen ανέπτυξε τις γνωστές του θέσεις, εγώ απλά ανέφερα ότι ήδη η επιστήμη έχει αποδείξει το αναληθές των λόγων του και έκανα και μια αναφορά σε μεγάλους όλων των τομέων από την τέχνη μέχρι την επιστήμη και κατέληξα τονίζοντας ότι το άρθρο για μένα ήταν ρατσιστικό και δεν έπρεπε να εμπλακούμε σε μια συζήτηση που αυτοκτόνησε το 1944 γιατί τότε θα μπλέκαμε και στη συζήτηση αν η γη είναι το κέντρο του σύμπαντος και είναι επίπεδη. Ο γνωστός Ιρανός επιτέθηκε στον Vanhanen με μόνο επιχείρημα το πως τολμούσε να λέει τέτοια πράγματα για τους Ιρανούς.... που είναι η αρχή του πολιτισμού. Νομίζω ότι όλοι τα χάσαμε και έτσι συνέχισε ένα τελείως παρανοϊκό μονόλογο που εξηγούσε γιατί όλος ο κόσμος μισεί το Ιράν και γιατί ο Vanhanen είναι ο δούρειος ίππος των Αμερικάνων. Όταν σε κάποια στιγμή η παρουσιάστρια τον διέκοψε ρωτώντας τον για την Αφρική η απάντηση ήρθε αποστομωτική, τι να την κάνουν αυτοί τη πρόοδο αφού έτσι κι αλλιώς ζούνε στη ζούγκλα!!!

Την επομένη μέρα κάτι είχε αλλάξει στο τρόπο που έβλεπα τα πράγματα και παρατήρησα για παράδειγμα ότι το συγκεκριμένο παλικάρι γραφίστας που αναφέραμε δεν είχε προσληφθεί γιατί ήταν από την ...Αφρική. για την ακρίβεια παρ΄ όλο ότι υπάρχει μια δυναμική αφρικανική κοινότητα δεν υπήρχε κανένας στο περιοδικό. Βασικά δεν υπήρχε κανένας Άραβας, Ασιάτης νοτιοαμερικάνος και μάλλον το αστείο της γραμματέος ...δεν ήταν αστείο. Βασικά και παρ’ όλο ότι το περιοδικό είχε ξεκινήσει διαφορετικά τώρα ήταν μόνο με Βορειοευρωπαίους ή καλύτερα Άγγλοι, Αμερικάνοι και Φιλανδοί. Κοινό χαρακτηριστικό; Οι Φιλανδοί ανυψώνουν το multicultural όραμα του εκδότη που σημαίνει ακούω αραβική μουσική και κατά προτίμηση ιρανική, παρακολουθώ ταινίες ιρανικές με υποτίτλους και το όνειρο μου είναι να πάω στο Ιράν και στην Ινδία. Και ναι υπάρχει καλή και κακή πυρηνική ενέργεια!!! Οι ξένοι; Μισούμε τον Bush γι' αυτό φύγαμε από τις ΗΠΑ, μισούμε τον Tony γι’ αυτό φύγαμε από την Αγγλία και όλοι μαζί πιστεύουμε ότι η Φιλανδία είναι τριτοκοσμική και θα έπρεπε να γίνει περισσότερο σαν την Αγγλία η τις ΗΠΑ, γιατί αλήθεια δεν υπάρχει ένα Walmart στο Ελσίνκι; Δεν κάνω πλάκα, υπήρξε τέτοιο άρθρο!!! Τελικά οι μόνοι που γράφαμε θετικά για τη Φιλανδία είμασταν ο Asa κι εγώ.

Επειδή όλα συμβαίνουν σε τρία την ίδια μέρα έμαθα ότι ο Roman είχε φύγει για Γερμανία για να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τη φιλανδική τηλεόραση και το προηγούμενο βράδυ είχε κάνει ένα πολύ μεγάλο καβγά στο περιοδικό και παραιτηθεί αποσύροντας όλα του τα άρθρα από παντού σε σχέση με το περιοδικό. Όταν τον πήρα τηλέφωνο μου είπε σε τελείως φιλανδικό τρόπο, φύγε γρήγορα από κει μέσα, trust me, I know what Im saying!

Το τρίτο, φίλος Φιλανδός, πετυχημένος καλλιτέχνης τραγουδιστής και ηθοποιός ήρθε από το περιοδικό για να πάμε μαζί στον ραδιοφωνικό σταθμό όπου θα του έπαιρνα συνέντευξη και θα του έκανα μια παρουσίαση. Ο έκδοτης αφού τον κοίταξε αρνήθηκε να τον χαιρετίσει και ...εξαφανίστηκε. οπότε προστέθηκε και homophobia.

Το τι ακολούθησε είναι .... το Episode III γιατί δεν θα φτάσει μια σελίδα του blog γι΄ αυτό.

**************************************

H Δάφνη είναι όλο και καλύτερα, σήμερα το στομάχι της κράτησε τα πάντα και περάσαμε στη κοτόσουπα. Εδώ το καλοκαίρι έφυγε άρα η κοτόσουπα αντέχεται!!!

**************************************

Οι δύο Σουομεζοι, απαντάνε ελεύθερα σε ερωτήσεις, είπαμε από το πρωτο μέρος... τρεις διαφορετικές χρονικές περίοδοι.

**************************************

Φιλοξενούμε και συνεργάτες αν θέλετε με θέμα τη Σουομια πάντα, ακόμα και από αυτούς που ζήσανε μόνο λίγες βδομάδες το φιλανδικό θαύμα!!! :)

**************************************

Ergotelinen μάλλον θα αρχίσω να μιλάω γι αυτό που σε ενδιαφέρει στο τρίτο μέρος!!!

**************************************

Δεν αναφέρω ονόματα οχι γιατί φοβάμαι, έτσι κι αλλιώς βρισκόμαστε σε διαμάχη που θα αναφέρω στη συνέχεια αλλά γιατί τουλάχιστον για μένα ξεχωρίζω τον άνθρωπο από ένα περιοδικό που είναι αναγκαίο στη Φιλανδία ακόμα και στην απαράδεκτη μορφή του. Όσοι από εσάς έχετε περάσει τα τελευταία χρόνια από Φιλανδία, μάλλον ξέρετε γιατί μιλάω.

**************************************

Στη φωτογραφία ....Φιλανδοί!!!



, , ,
 
Friday, August 18, 2006,7:00 PM
Σας ευχαριστούμε πολύ

Η φωτογραφία είναι πριν από δυο ώρες από το γραφείο του μπαμπά προσπαθώντας να βγάλουμε μια άκρη με όλα τα μηνύματα και τις δουλειές που έπρεπε να γίνουν ...χτες!!!

Έχουμε χάσει κάποιο βάρος αλλά ναι, μόλις έχουμε χτυπήσει από άλλο ένα μπισκότο ο καθένας μας!!!

 
Tuesday, August 15, 2006,1:14 PM
Any ’special’ questions?
Αυτό το κείμενο δεν έχει άμεση σχέση με το προηγούμενο και η συνέχεια και Episode II έρχεται αύριο. Σήμερα θα σας μιλήσω για μια μικρή περιπέτεια που έζησα τις προηγούμενες μέρες.

Έχω αναφέρει και σε προηγούμενα κείμενα ότι έχω μια μικρή κόρη, τη Δάφνη που είναι δυόμισι χρονών. Η λέξη χαζομπαμπάς δεν εκφράζει ακριβώς τη κατάσταση μου, μάλλον αδικεί τη λέξη. Θα έχετε ακούσει την έκφραση, αυτή βαράει το ντέφι κι εγώ χορεύω, στη δικιά μας περίπτωση τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα, εγώ χορεύω πριν καν εκείνη σκεφτεί τη λέξη ντέφι. Σαφώς και υπάρχουν πολλές εξηγήσεις για τη κατάσταση μου και πρώτα απ’ όλα ότι κόρη ήρθε σε ηλικία πάνω από σαράντα και αυτό με κάνει μια φορά θύμα, τώρα αν προσθέσουμε και το ότι είναι κόρη που για μένα ήταν σαν κρυφό όνειρο να έχω μια κόρη αυτό με κάνει δέκα φορές θύμα αν προσθέσετε ότι κατάλαβε από ηλικίας 3 μηνών τι θύμα είναι ο μπαμπάς της αυτό με κάνει 100 φορές θύμα.

Ξέρω ότι η πρώτη σκέψη είναι ότι την κακομαθαίνω. Λοιπόν αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ μου, τι πάει να πει την κακομαθαίνω; Το περίεργο είναι ότι εγώ που την κακομαθαίνω είμαι και ο μοναδικός που ακούει χωρίς κουβέντα, όταν πω για κάτι μη, μπαίνω στο κόπο να το εξηγήσω και να μην έχω την απαίτηση να ακούσει σε ένα μη και αν και είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνει περίπου το ένα στα δέκα που λέω, γιατί και από αρχή αποφεύγω όλα τα μωρουδίστικα, τελικά κάνει αυτό που της λέω και ακόμα και όταν έρχεται η ώρα του ύπνου φτάνει να της πω ότι ώρα για ύπνο και είναι στο κρεβάτι περιμένοντας βραδινή ιστορία.

Μιλάει φιλανδικά, έχει αρχίσει να μιλάει αγγλικά, καταλαβαίνει ελληνικά και ξέρει τις λέξεις ‘θέλω’ και ‘παγωτό’ σε κάθε πιθανή γλώσσα που υπάρχει. Έχει μεγάλη αγάπη στα βιβλία και επειδή θεωρεί πολλά βιβλία του μπαμπά της βαρετά έχει χρωματίσει αρκετές σελίδες προς μεγάλη χαρά του Νίτσε που τον έκανε και πολύχρωμο. Αγαπά ιδιαίτερα τη μουσική και από μωρό της άρεσε να γλείφει τα CD του μπαμπά και τώρα όταν ηχογραφούμε μουσική για το ραδιόφωνο χορεύουμε παρέα. Όταν με ακούει στο ραδιόφωνο μου μιλάει και είναι σίγουρη ότι της απαντάω και γενικά αν και πηγαίνει σε παιδικό σταθμό θεωρεί το δικό μου κόσμο μια τεραστία παιδική χαρά και έτσι με συντροφεύει συχνά. Παράλληλα έχω βάλει κάμερα και στο laptop και έτσι όταν χρειάζεται να λείψω έχουμε πάντα επικοινωνία οπτική προς μεγάλη απόλαυση όλων όσων με παρακολουθούν!!!

Γενικά είναι ένα παιδί υπερκινητικό, μάλλον στο μπαμπά της μοιάζει, και θέλω να πιστεύω έξυπνο. Έχουμε ένα μικρό πρόβλημα, δεν αντέχει τον πυρετό. Όταν ο πυρετός φτάνει πάνω από 38 τρώμε όλο το πακέτο γιατί πέφτει σε στιγμιαίο κώμα με όλα τα συνεπακόλουθα. Έτσι αυτό το Σαββατοκύριακο το περάσαμε στο νοσοκομείο.

Προσοχή δεν έχω κανένα σκοπό να συγκρίνω τα νοσοκομεία της Ελλάδας με αυτά της Φιλανδίας, λείπω πολλά χρόνια, η τελευταία μου προσωπική εμπειρία είναι μάλλον μελανή και θέλω να πιστεύω ότι πολλά πράγματα έχουν αλλάξει.

Αν και δεν ζούμε στο κέντρο, το ασθενοφόρο ήρθε σε δυο λεπτά ακριβώς, της δοθήκαν οι πρώτες βοήθειες και με ταχύτητα βρεθήκαμε στο νοσοκομείο όπου έτοιμο δωμάτιο μας περίμενε και βρέθηκε αμέσως νοσοκόμα που να μιλάει αγγλικά για να μην νιώσω άβολα μιας και είχαν ήδη ενημερωθεί από το ασθενοφόρο. Άρχισαν αμέσως οι εξετάσεις και ακόμα και με άκουσαν σε κάποιες παρατηρήσεις που έκανα αν και δεν έχω καμιά σχέση με το ιατρικό χώρο.

Φαντάζομαι κάποιοι έχετε παιδιά και πιθανώς να καταλαβαίνετε γιατί μιλάω απλά το ζούμε στη πιο ακραία του μορφή. Και φυσικά κάθε φορά γίνονται όλες οι εξετάσεις από την αρχή παρ΄ όλο ότι έχουν ένα αρχείο τέτοιο που μας είπαν και πράγματα που εμείς είχαμε ξεχάσει. Η μικρή είναι ακόμα στο νοσοκομείο και αναρρώνει και εγώ ήρθα σπίτι μετά από τρεις μέρες να δω σε τι κατάσταση είναι τα πάντα έτσι που φύγαμε συμπεριλαμβανομένης και της ανοιχτής πόρτας!!!

Χτες το μεσημέρι κάποια στιγμή πέρασε από το δωμάτιο ένας νεαρός γιατρός ο οποίος για του x λόγους που δεν κατάλαβα μας είπε από την αρχή το ιστορικό και ενώ περιμέναμε κάποια απάντηση μας κοίταξε και είπε: Any special questions?

Τώρα εγώ είμαι αυτό που λένε οι εγγλέζοι ‘big mouth’ κάτι που μου έχει βγει σε κακό αρκετές φορές αλλά και τις φορές που συγκρατήθηκα αποδείχτηκε χειρότερα οπότε ...αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο! Γι’ αυτό του απάντησα, αν εξαιρέσουμε ότι είμαστε ήδη τρεις μέρες στο νοσοκομείο με ένα μωρό που τρώει από ορό και την έχουνε ρουφήξει σαν βαμπίρ από παντού τι άλλη special ερώτηση θα μπορούσα να έχω έκτος από το τι συμβαίνει; Άλλωστε ούτε εγώ ούτε η Δάφνη είχαμε κάτι καλύτερο να κάνουμε αυτό το Σαββατοκύριακο εκτός από το να ζήσουμε.

Η νοσοκόμα που τον συνόδευε έφυγε αμέσως από το δωμάτιο και ο νεαρός γιατρός κατακόκκινος είπε κάτι στα φιλανδικά που βέβαια δεν κατάλαβα και εξαφανίστηκε. Πριν καν ηρεμίσω και περάσουν πέντε λεπτά η πόρτα άνοιξε και μπήκε ένας κύριος ο οποίος συστήθηκε σαν ο διευθυντής του νοσοκομείου, μου ζήτησε ειλικρινά συγνώμη για την άστοχη ερώτηση χωρίς να κάνει την παραμικρή υπόνοια για τον νεαρό γιατρό κάτι το οποίο εκτίμησα ιδιαίτερα. Και απο εκείνη τη στιγμή ανέλαβε ο ίδιος την Δάφνη σε σημείο που ήρθε στο νοσοκομείο γύρω στις 2 τα ξημερώματα να ελέγξει αν όλα πάνε καλά!!!

Τώρα τρέχω να την πάρω από το νοσοκομείο.

Ευχαριστώ για τα e-mails ανησυχίας!!! Πολύ!!!

Και χρόνια πολλά σε όλες τις Μαρίες.

 
Thursday, August 10, 2006,10:44 PM
Η άλλη Φιλανδία – Episode I
Παίρνοντας σαν αφορμή ένα comment του Yiannis σε προηγούμενο post αποφάσισα να γράψω το κείμενο που ακολουθεί μιας και παράλληλα έχει να κάνει και με μια έρευνα που κάνω τα τελευταία δυο χρόνια και φαντάζομαι θα με απασχολεί και θα μου δίνει υλικό για πολλά ακόμα.

Oι περισσότεροι θα έχετε παρατηρήσει στα τελευταία posts ότι οι τρεις Σουομέζοι συμμετέχοντες, ο Φοίβος, ο Γιάννης κι εγώ, πολλές φορές έχουμε διαφορετικές εικόνες από την ίδια χώρα, εδώ δεν προσθέτω τον Derek ο οποίος παρά είναι φρέσκος και όπως έχω συχνά γράψει η Φιλανδία (εδώ το αφήνω όπως το έχει ο διορθωτής μου) και οι Φιλανδοί σου ανοίγονται σιγά σιγά στους δικούς τους χρόνους, όταν βέβαια αποφασίσουν να ανοιχτούν η καλύτερη λέξη για να το περιγράψεις είναι σου αποκαλύπτονται! Και γι’ αυτό ο Derek θα χρειαστεί χρόνο. Οι τρεις μας λοιπόν αντιπροσωπεύουμε κατά κάποιο τρόπο και από μια διαφορετική δεκαετία και με τον τρόπο που άλλαξαν οι χώρες της βαλτικής και η Φιλανδία αυτή η διαφορά δεκαετιών είναι σημαντική.

Ο Φοίβος ήρθε στη Φιλανδία μια πιο ρομαντική εποχή τόσο για τους Φιλανδούς όσο και για τους ξένους, το τέλος της χρυσής εποχής του Kekkonen που έχτισε τη Φιλανδία του σήμερα, την εποχή που οι Φιλανδοί θεωρούσαν τον ξένο που ερχόταν να ζήσει εδώ ή τρελό ή πολύ ρομαντικό και πραγματικά τον αγκαλιάζανε. Είναι η εποχή που οι Φιλανδοί σχεδιάζουνε το μέλλον και αρχίζουν να ξεφεύγουν απο τους αγρούς και τα ψαράδικα.

Ο Γιάννης ζει τη ‘βιομηχανική’ επανάσταση της Φιλανδίας, την εποχή που εκπληρώνονται τα όνειρα του Kekkonen με την είσοδο στην ΕΕ, οι Φιλανδοί βλέπουν τη χώρα τους να ακούγεται όλο και πιο πολύ στο εξωτερικό ακόμη και οι πρώτες νίκες Φιλανδών στο ράλι ακρόπολις για τους παλαιότερους που πιθανώς να θυμούνται. Οι ξένοι είναι πια πιο εκλεκτοί, φοιτητές και ερευνητές από πανεπιστήμια από όλο το δυτικό κόσμο, ξεκινάνε τα κρουαζιερόπλοια να επισκέπτονται το Ελσίνκι άρα αρχίζει ο τουρισμός και το Rovaniemi εμφανίζεται σε τουριστικούς οδηγούς. Και οι μετανάστες που έρχονται είναι κυρίως δυτικοί που βοηθούν στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Τη περίοδο αυτή ακόμα και η ελληνική κοινότητα βρίσκεται σε ακμή με 3,000 μέλη σε όλη τη Φιλανδία. Τούρκοι και Λατινοαμερικάνοι που προσπαθούν να ξεφύγουν από τον Pinoset δίνουν αυτό που αργότερα θα ονομαστεί multicultural χρώμα

Η δική μου εποχή είναι η εποχή της globalization, της οικονομικής κρίσης και την αρχή σοβαρών κοινωνικών προβλημάτων που η υπόλοιπη Ευρώπη έχει ήδη ξεκινήσει να αντιμετωπίζει από τις προηγούμενες δεκαετίες. Τώρα οι ξένοι έρχονται από παντού, ρώσοι που προσπαθούν να ξεφύγουν από την οικονομική κατάρρευση και τον έλεγχο της μαφίας, αλλά και η ίδια η Μαφία που προσπαθεί να ξεφύγει απο το βίαιο περιβάλλον της προσπαθώντας να φτιάξει μια ήρεμη ζωή με την οικογένεια τους, μέχρι Σομαλούς που ξεφεύγουν από τον εμφύλιο και τους Κούρδους από τη γενοκτονία. Ο Kekkonen είναι πια μια ανάμνηση και η απομυθοποίηση βρίσκεται στο τέλος της. Ο Lipponen προσπάθησε φιλότιμα να τον αντικαταστήσει αλλά δεν τα κατάφερε και η Halonen μάλλον θα αφήσει πικρή γεύση όταν τελειώσει. Οι Έλληνες είναι λιγότεροι από 400 και οι Σομαλοί, Ιρανοί, Τούρκοι, και όλος ο τρίτος κόσμος αυξάνεται με λογαριθμική ταχύτητα.

Και στις τρεις περιπτώσεις όπως και σε όλη την νεότερη ιστορία της Φιλανδίας υπάρχουν κοινά στοιχεία που παίζουν σημαντικό ρόλο. Πρώτα είναι όπως πολύ σωστά είπε ο Γιάννης και που για μένα και τον Φοίβο για διαφορετικούς λόγους είναι συνυφασμένη έννοια με το Φιλανδός, η εσωστρέφεια. Για τον Φοίβο είναι μια γλυκιά ανάμνηση σε σύγκριση με τους συχνά εγωιστικά ανοιχτούς Γάλλους, για μένα είναι απλά η καθημερινότητα μου. Η φιλανδική εσωστρέφεια που ξεκινάει με το να μη δείχνουν τα όποια συναισθήματα ακόμη και μέσα στην οικογένεια τους μέχρι τη μανία τους του ‘τα εν οίκω μη εν δήμω’. Αυτή η εσωστρέφεια έχει αποδειχτεί στη διάρκεια αυτών των ετών τόσο καλό όσο και κακό και μέρος της έχει σαν αφετηρία το άλλο σημαντικό στοιχείο, τις κλιματολογικές συνθήκες που όταν αναφερόμαστε στη Φιλανδία δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε.

Το θετικό φαίνεται στην βιομηχανική τους εξάπλωση, όλοι νιώθουν ασφαλείς και σίγουροι ότι οι Φιλανδοί δεν θα παρουσιάσουν ποτέ κάτι αν δεν είναι σίγουροι ότι είναι τέλειο και αυτό σε συνδυασμό με το μόνιμο low profile κάνει την φιλανδική βιομηχανία πανίσχυρη και ταυτόχρονα αρεστή. Ποιος ξέρει ότι η Savcor, είναι μια από τις μεγαλύτερες οικοδομοτεχνικές εταιρίες στον κόσμο και παράλληλα μια από τις λίγες ίσως η μοναδική εταιρία που έφερε τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές στη βιομηχανία δάσους με ένα καταπληκτικό software που μονοπωλεί αγορές από την Κίνα μέχρι τη Βραζιλία. Ξέρει κανείς ότι η Φιλανδία έχει κάποια από τα πιο σύγχρονα εργαστήρια φαρμακευτικής και τα περισσότερα πειράματα με φάρμακα γίνονται εδώ συμπεριλαμβανομένης και έρευνας για τη μεσογειακή αναιμία;

Αυτή η ίδια όμως η εσωστρέφεια πολλές φορές έχει γίνει και νέμεσης για τους Φιλανδούς γιατί όσον αφορά τη τιμή της χώρας τους αγγίζει τα όρια του στρουθοκαμηλισμού. Το ότι όλος ο κόσμος μιλάει για το περίφημο φιλανδικό εκπαιδευτικό μοντέλο έχει σταματήσει τις όποιες προσπάθειες αναμόρφωσης. Το ότι στην Ελλάδα το θεωρούν πρότυπο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι τόσο καλό, μάλλον δείχνει πόσο κακό είναι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Ο σημερινός πρωθυπουργός στις τελευταίες εκλογές ήταν απλός υποψήφιος βουλευτής Uusima, ευρύτερο Ελσίνκι, και συχνά αποκαλούσε το εκπαιδευτικό σύστημα ‘το έλος των σοσιαλιστών’ Σήμερα πρωθυπουργός και σε κυβέρνηση συνασπισμού με τους σοσιαλιστές παρ΄ όλες τις συχνές υποδείξεις πανεπιστημιακών ανεμίζει ξένες εφημερίδες και λέει πόσο καταπληκτικό είναι! Και βέβαια ένα άλλο μεγάλο θέμα και που έχει να κάνει με τον φιλανδικό στρουθοκαμηλισμό είναι οι ξένοι που ήρθαν τα τελευταία 5-10 χρόνια και για το οποίο θα μιλήσω στη συνέχεια περισσότερο γιατί έχει να κάνει και με την προσωπική μου έρευνα. (μη βιάζεσαι Γιάννη να απαντήσεις!!! J )

Αν και έχω συχνά αναφερθεί στο κλιματολογικό, το επαναλαμβάνω ότι δεν είναι εύκολο να συνηθίσεις τη ζωή σε μια σχεδόν αρκτική χώρα, και δεν είναι εύκολο για τους ντόπιους πολύ περισσότερο για τους ξένους και ειδικά αυτούς που έρχονται απο πολύ πιο ζεστά και φωτεινά κλίματα. Απο την αρχή που πάτησα το πόδι μου σε αυτή τη χώρα όλοι με προειδοποιήσανε ότι θα έρθει κάποια χρονιά που θα είναι ... λίγο πιο σκοτεινή απο τις άλλες. Πολύ φίλος και σκηνοθέτης με επιτυχια στη Φιλανδία, μαλλον μεγαλυτερη απο όποια θα γνώριζε ποτέ του στη ίδια του τη χώρα, ο Neil Hardwick από τους πρώτους ξένους που γνώρισα στη Φιλανδία μου είπε ότι κάποιον απο τους πρώτους πέντε χρόνους υπέφερε, υπήρξαν φορές που η τέως γυναίκα του τον κλείδωνε στη sauna για να αποφύγει τα μεθύσια του που πολλές φορές καταλήγανε σε βίαια ξεσπάσματα. Ο Neil δεν είναι εξαίρεση, μαλλον ο κανόνας και το αλκοόλ δεν ο κανόνας ήταν απλά ο τρόπος διαφυγής για τον συγκεκριμένο, άλλος φίλος και δημοσιογράφος ο Roman απλά ξέσπασε βγαίνοντας έξω κάθε βράδυ μέχρι το ....θεωρητικό πρωί για δύο χρόνια εξαντλώντας σε σημείο απελπισίας τον εαυτό του οικονομικά . Για μένα ήταν δύσκολος ο προηγούμενος χειμώνας και τον αντιμετώπισα μαλλον ...γελοία, κλειδώθηκα μέσα και για δυο μήνες παρακολουθούσα όλα τα επεισόδια όλων των σειρών του Startrek το ένα μετά το άλλο χωρίς σταματημό. Αυτό είναι κάτι που όλοι μας ξέρουμε ότι θα ξανάρθει κάποια στιγμή και δεν ισχύει μόνο σε μας και οι ίδιοι οι Φιλανδοί περνάνε ανάλογες περιόδους και γι αυτό το ανάλογο ΙΚΑ (KELA) είναι σχετικά εύκολο στο να δώσει άδεια για λόγους κατάθλιψης που φτάνουν τον ένα χρόνο.

Και για να τελειώνουμε με τα στοιχεία που διαμορφώνουν τον Φιλανδό και τη Φιλανδία το τελευταίο και για μένα εξ’ ίσου σημαντικό είναι η ανάγκη των Φιλανδών να δημιουργήσουν εθνική ταυτότητα βασιζόμενοι σε μια ιστορική συνείδηση που εξαρτάται κυρίως απο προσωπικότητες και οχι γεγονότα. Για τους Φιλανδούς δεν υπήρξε αναγέννηση η μεσαίωνας, υπήρξε ο Agrikola και στη συνέχεια ο Mannerheim που πια μπαίνουμε στον 20ο αιώνα. Οι λαϊκές επαναστάσεις στην αρχή του αιώνα η οι μεγάλες πορείες των συνδικάτων και οι απεργίες στο Tampere την δεκαετία του 60 και 70 ήταν πάλι αποτέλεσμα ισχυρών προσωπικοτήτων που κυριαρχούσαν στο χώρο τους.

Αυτό που κανείς δεν θα καταλάβει στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι τους πανηγυρισμούς για την νίκη των Lordi, ήταν πολύ σημαντικό για τους Φιλανδούς όπως και η κάθε νίκη του Raikonen αδιάφορο αν υπάρχει μια καταπληκτική λογοτεχνία μη μεταφρασμένη και άγνωστη εκτός Φιλανδίας ή κάποιοι ζωγράφοι όπως η Helene Schlerfbeck που πίνακα της χρησιμοποιώ στο avatar και που ακόμη και στη Φιλανδία άρχισαν να γίνονται γνωστοί τα τελευταία 20 χρόνια. Ο Raikonen και οι Lordi γίναν πρωτοσέλιδο και το συναίσθημα ήταν ‘όλοι μιλάνε για μας, τώρα δείξαμε στους πάντες πόσο καλοί είμαστε’ ή καλύτερα ‘τους δείξαμε πάλι!!!’ Σε πια χώρα στο κόσμο τα παιδιά μαθαίνουν απο το σχολείο ότι ‘το να γεννηθείς Φιλανδός είναι σαν να κερδίζεις το λαχείο’; Όλα αυτά είναι δείγμα έλλειψης ιστορικής συνείδησης και την ανάγκη απόκτησης εθνικής ταυτότητας. Το χτες τους βασανίζει έντονα, η επιθυμία να γίνουν Σουηδοί στη θέση των Σουηδών αλλά και που για πάντα θα παραμείνουν μια Σουηδική επαρχία είναι μόνιμα εδώ. Μια σχέση λατρείας και μίσους που εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Πολύ φίλη και συνεργάτης στο Ovi magazine η βουλευτής του Σουηδόφωνου κόμματος Eva Biaudet πριν απο ένα χρόνο κατά τη διάρκεια ομιλίας της στη φιλανδική βουλή για εκπαιδευτικά θέματα διακόπηκε βίαια απο βουλευτές του συντηρητικού Kokkomus κόμματος και του κόμματος των ‘αληθινών Φιλανδών’ που φωνάζανε ‘γιατί δεν πας στη Σουηδία στη πατρίδα σου!’ Η ίδια δηλώνει Φιλανδή που τυχαίνει να μιλάει Σουηδικά και η μητέρα της είναι φιλανδόφωνη Φιλανδή, στο δε σπίτι της μιλάνε με τη μητέρα φιλανδικά.

Μέσα σε όλα αυτά τώρα ήρθε και το μεταναστευτικό κύμα της τελευταίας δεκαετίας. Στην αρχή ήταν ιρακινοί που προσπαθούσαν να ξεφύγουν απο τον Saddam, Κούρδοι που προσπαθούσαν να ξεφύγουν απο ...παντού, Αφγανοί, Νιγηριανοί, Σουδανοί, Σομαλοί, Σέρβοι, Κροάτες και βέβαια ρώσοι και πολίτες απο όλες τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες και δεκάδες οικονομικοί μετανάστες απο Αλβανία, FYROM (για να μη χαλάσω κανενός την καρδιά, τέλος πάντων αυτή είναι άλλη συζήτηση και δεν θα άντεχα να δω στο blog μου τον Παπαθεμελή!!!), Κίνα, Τουρκία και κάθε πιθανό ασιατικό κράτος.

Παράλληλα ήρθε και το ενδο-ΕΕ κύμα μεταναστών που αναζητούν μιας διαφορετικής ποιότητας ζωή ή απο την τέως ανατολική Ευρώπη και νυν μέλη της ΕΕ που ζητούν μια καλύτεροι ζωή. Αυτοί οι τελευταίοι έχουν φτάσει τον αριθμό των 22,000 και αυξάνονται συνέχεια γιατί εκτός των άλλων δεν χρειάζονται πια βίζα ή ότι άλλο για να έρθουν εδώ. Αν προσθέσουμε σε αυτούς και τους εποχιακούς εργάτες, όπως για παράδειγμα τους Ουκρανούς που έρχονται στη Λαπωνία για τη συλλογή των κίτρινων μούρων, που αυτή τη στιγμή η τιμή τους στη φιλανδική αγορά έχει φτάσει τα 12 ευρώ το κιλό, φαντάζεστε τι γίνεται.

Για να κάνω και μια υποσημείωση, ο φίλος D στο προηγούμενο post έχει αφήσει ένα comment αναφερόμενος στις επίσημες στατιστικές. Για να πάμε σε κάτι που ξέρω πολύ καλά, ο πίνακας αναφέρει ότι το 2004 ήρθαν στη φιλανδια 3,861 που ζητούσαν άσυλο και στη συνέχεια αναφέρει ότι εγκρίθηκαν 29!!! Αυτό που δεν σου λένε οι στατιστικές είναι ότι αυτές οι αιτήσεις που εγκρίθηκαν είναι διάσπαρτες στα τελευταία πέντε - έξη χρόνια και βέβαια οι υπόλοιποι έχουν δικαίωμα έφεσης. Πράγμα που σημαίνει ότι αυτοί που ζητάνε άσυλο δεν είναι 3,861 αλλά 3,106 + 3,170 + 1,651 + 3,443 + 3,221 + 3,861 οι οποίοι ζουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Και βέβαια σταδιακά θα έχω την ευκαιρία να σας δείξω έναν έναν τους πίνακες που αναφέρονται.

Επειδή θέλω να αναφέρω μια σειρά ακόμα απο πράγματα που και θα συνδυάζουν απαντήσεις σε διάφορα ερωτηματικά που μου έχουν τεθεί κατά περιόδους μάλλον θα το κάνω ...σήριαλ. έτσι αφού εμπεδώσετε αυτό το κεφάλαιο ...θα προχωρήσουμε στο επόμενο!!!

************************************

Φοίβο, Γιάννη, νιώστε ελεύθερα να απαντάτε σε οποια ερώτηση, και μη φοβάστε τα σεντόνια, άλλωστε σκοπός είναι να απομυθοποιήσουμε κάποια πράγματα και να γνωρίσουν όλοι αυτή την άγνωστη φιλανδια!!!

************************************

Η φωτογραφία είναι απο περσινό ταξίδι τέτοιο καιρό με το πλοίο προς Σουηδία. Έβρεχε συνέχεια και τα μαύρα σύννεφα ουσιαστικά σκεπάζουν τον ουρανό που ..μπλεδίζει πίσω απο το φεγγάρι. Έτσι για να δείτε ότι ..εντάξει έχουμε κι εδώ ...πανσέληνο!!!



, , ,
 
Tuesday, August 08, 2006,11:48 PM
Διάλειμμα


Η φωτογραφία είναι από το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στο εξοχικό. Και η ώρα ήταν 11.30 το βράδυ. Έχει αρχίσει και μεγαλώνει η νύχτα!!!

Αφιερωμένη στους δύο Σουομέζους του παρελθόντος, τον Φοίβο και τον Γιάννη! Ο καινούργιος Σουμέζος υποσχέθηκε να βάλλει τις δικές του!!! Άντε, στο Hauho είναι και είμαι σίγουρος ότι και οι δυό σας το ξέρετε!!!

Στις ψυχούλες που μου κάνουν παρέα στα 'αιώνια' ξενύχτια με ταινίες και παρενθέσεις, μην αναφέρουμε ονόματα τώρα, ξέρετε ποιές είσαστε!!! ;D



, , ,
 
,2:07 AM
Η θεία πρόεδρος!
Πριν καν ξεκινήσει η φιλανδική προεδρία και αρκετούς μήνες νωρίτερα κάποιοι ειδικοί φιλανδολόγοι ‘δημοσιογράφοι’ σε περιοδικά και εφημερίδες στην Ελλάδα προσπάθησαν να εξηγήσουν πως δουλεύει το πολιτικό και το πολιτειακό σύστημα της Φιλανδίας και τι να περιμένει η Ευρώπη από την φιλανδική προεδρία αποδεικνύοντας τουλάχιστον σε μένα ότι το googling δεν είναι απαραίτητα και καλή δημοσιογραφία.

Από την πλευρά μου προσπάθησα στέλνοντας κάποια mail και στη συνέχεια με κάποια post να διορθώσω τα πιο κραυγαλέα λάθη τουλάχιστον. Καλά, πάλι σε online version εφημερίδας είδα ότι ο πρωθυπουργός της Φιλανδίας λέγεται Φανχανέν, μικρό παράδειγμα και έτσι κατάλαβα ότι ... δεν διορθωνόμαστε με τίποτα! Και άδικα κουραζόμουνα, στο τέλος θα με περνάνε και για γραφικό!!!

Το πολιτειακό σύστημα της Φιλανδίας λοιπόν αν και κατ’ όνομα μοιάζει με το αντίστοιχο της Γαλλίας στην ουσία δεν έχει καμιά απολύτως σχέση. Τόσο η κυβέρνηση όσο και ο/η πρόεδρος εκλέγονται απ’ ευθείας από τον λαό σε εθνικές εκλογές που συμμετέχουν όλοι όσοι έχουν φιλανδική υπηκοότητα σε οποιοιδήποτε μέρος του κόσμου. Οι βουλευτικές εκλογές διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια εκτός αν προκύψει κάτι απρόβλεπτο και οι προεδρικές κάθε πέντε.

Εδώ πρέπει να κάνουμε μια μικρή αναφορά στη φιλανδική ιστορία. Μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου η Φιλανδία έζησε μια μακρά περίοδο που παρ’ όλο η ουδετερότητα της ήταν δηλωμένη παντού κινδύνευε σχεδόν καθημερινά από τη Ρωσία. Όλοι οι ηγέτες της ΕΣΣΡ μέχρι και την εποχή του Cherenko του για ένα χρόνο προκάτοχο του Gorbachev απειλούσαν σε κάθε ευκαιρία τη Φιλανδία με εισβολή και μεγάλος αριθμός ρωσικών στρατευμάτων ήταν πάντα στα σύνορα με τη Φιλανδία για κάθε ενδεχόμενο. Παράλληλα η δύση ..σφύριζε αδιάφορα πιστεύοντας ότι η Φιλανδία ήταν απλά ένας δορυφόρος της ΕΣΣΡ και στη πρώτη κανονιά θα προσχωρούσε στο σύμφωνο της Βαρσοβίας. Από κει και όρος Finlanization που ταλαιπωρεί και ενοχλεί ακόμα και σήμερα τους Φιλανδούς.

Κατά τη περίοδο αυτή στη Φιλανδία και λόγω της λεπτότητας των συνεχών διαπραγματεύσεων δεν είχαν χρόνο για μακρόχρονες συνεδριάσεις, συζητήσεις στο κοινοβούλιο και διχασμούς, ήταν θέμα επιβίωσης, την ευθύνη των διαπραγματεύσεων την πήρε ο ίδιος ο πρόεδρος και συγκεκριμένα μετά τον πόλεμο ο Juho Kusti Passikivi και ο οποίος χάραξε ουσιαστικά τον νομοθετικό δρόμο που θα ακολουθούσε κάθε πρόεδρος στη συνέχεια. Για να σας δώσω να καταλάβετε κατά τη διάρκεια της προεδρίας του μήνες ολοκλήρους τους πέρναγε στη Μόσχα διαπραγματευόμενος με τον Στάλιν και μια εποχή που το ταξίδι Ελσίνκι Μόσχα το χειμώνα με το σιδηρόδρομο κράταγε μέρες.

Έτσι ενώ η κυβέρνηση είχε την ευθύνη όλων των υπουργιών στη περίπτωση της εξωτερικής πολιτικής την ευθύνη διαπραγματεύσεων και συνεννοήσεων με τις μεγάλες δυνάμεις την είχε ο ίδιος ο πρόεδρος, τα υπόλοιπα ο ανάλογος υπουργός εξωτερικών. Η δύναμη του προέδρου από τότε είναι τέτοια ώστε αφ’ ενός να έχει βέτο σε αποφάσεις της κυβέρνησης όσο αφορά την εξωτερική πολική αφ’ ετέρου μπορεί να χαράξει δική του γραμμή αδιαφορώντας για την πολιτική της κυβέρνησης και η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει χωρίς δικαίωμα βέτο!

Αυτό βέβαια συνεχίστηκε και κατά τη περίοδο του Urho Kekkonen, ενός από τα πιο φωτισμένα πολιτικά μυαλά της Ευρώπης που κάποια στιγμή θα αναφερθώ ιδιαίτερα και χαλάρωσε λίγο στη διάρκεια του Koivisto παρ΄ όλο ότι εκείνη τη περίοδο η Ρωσία διαλυόταν, περίοδος Gorbachev και Yeltsin, και αυτό ωφείλετο περισσότερο στον άβουλο χαρακτήρα του παρά στην αλλαγή της κατάστασης. Ο Koivisto υπήρξε το δεξί χέρι του Kekkonen αλλά χωρίς το αφεντικό του εξαφανίστηκε κάτω από το μύθο του. Tη συγκεκριμένη στιγμή και μπροστά στις αλλαγές που γινόντουσαν στη Ρωσία, με αμφίβολο αποτέλεσμα, φαινόταν σαν ο πιο καλός υποψήφιος. Ο Ahtisaari, άλλη ιδιαίτερη περίπτωση, ήρθε τη περίοδο που η Φιλανδία ξέφευγε επιτέλους από τη ρωσική κηδεμονία, γινόταν μέλος της ΕΟΚ άρα για άλλη μια φορά οι ιδιαίτερες εξουσίες του προέδρου ήταν απαραίτητες. Και φτάνουμε στη σημερινή πρόεδρο την κυρία Tarjia Halonen.

Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια και έχοντας ξεπεράσει τις φοβίες και την ανάγκη εθνικής ενότητας στις προεδρικές εκλογές όπου υποψήφιοι ήταν σχεδόν υπερκομματικοί παρ’ όλες τις κομματικές τους ρίζες και τις περισσότερες φορές δεν είχαν αντίπαλο η έναν αντίπαλο, περάσαμε στη περίοδο που οι προεδρικές εκλογές ήρθαν σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με τις βουλευτικές όπου οι υποψήφιοι είναι καθαρά κομματικά στελέχη και στο προεκλογικό αγώνα λέγονται τα πάντα ακόμα και γίνονται προσωπικές επιθέσεις. Στις τελευταίες προεδρικές εκλογές όλοι οι Φιλανδοί νιώσανε αυτή την αλλαγή βλέποντας τους δυο κυρίως υποψήφιους, Tarjia Halonen από το SDP Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και τον Sauli Niimisto από το Kokoomus το συντηρητικό κόμμα να καταλήγουν σε προσωπικές προσβολές και ταυτόχρονα να κυκλοφορούν ιστορίες για την προσωπική τους ζωή που τουλάχιστον προσβάλανε. Και μην ξεχνάμε και την απρόβλεπτη βοήθεια που δέχτηκε η Tarjia Halonen από έναν Αμερικάνο τηλεοπτικό star talking show αλλά γι αυτό θα πούμε σε επόμενο επεισόδιο.

Αυτή τη στιγμή η Φιλανδία έχει κυβέρνηση συνασπισμού με το κεντρώο κόμμα Keskusta να ηγείται και τους σοσιαλδημοκράτες του SDP να βοηθάνε πράγμα που σημαίνει ότι όσον αφορά τουλάχιστον την εξωτερική πολιτική το χαμηλών τόνων και καθαρά φιλοδυτικό Keskusta δεν συμφωνεί απόλυτα με την σοσιαλδημοκράτη πρόεδρο. Όταν λοιπόν η πρόεδρος εξαγριώθηκε με τη δολοφονία του Φιλανδού κυανόκρανου στο Λίβανο, όλοι περιμέναμε τη συνέχεια.

Η πρόεδρος λοιπόν την πέμπτη το βράδυ ανακοίνωσε ότι καμιά ειρηνευτική δύναμη δεν θα ξεκινήσει με συμμετοχή της Φιλανδίας αν το Ισραήλ δεν διατάξει την άμεση κατάπαυση του πυρός. Αυτό τώρα δούλεψε μέσα στην ΕΕ σαν ντόμινο. Αυτομάτως οι υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες αρνηθήκανε και συνταχτήκανε με τη Φιλανδή πρόεδρο. Η φιλανδική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να ακολουθήσει ακόμα και εάν δεν συμφωνούσε πλήρως η καλύτερα δεν ήταν ενημερωμένη για την απόφαση της προέδρου αν και την περίμενε, και η ΕΕ μούδιασε. Αν δεν συμφωνούσε η χώρα που κρατούσε αυτή τη στιγμή την προεδρία και έβαζε όρους τότε οι όποιες προσπάθειες και υποσχέσεις στην ουσία ναυαγούν γιατί κατά τη γνωστή λογική οι περί Solana Άγγλοι Γερμανοί κλπ ψάχνουνε μια ήπια φόρμουλα που θα ικανοποιήσει αρχικά τους Ισραηλινούς.

Από την Παρασκευή λοιπόν ο ουρανός έχει σκοτεινιάσει οχι από σύννεφα αλλά από τα liar jet που πηγαινοφέρνουν υπουργούς, σύμβουλους και διαμεσολαβητές προσπαθώντας να βρουν μια λύση και η πρόεδρος πολύ φιλανδικά έχει δηλώσει, εγώ ότι είχα να πω το είπα!

Όσο για τον Γιωργάκη που μας τίμησε σήμερα, σε αντίθεση με την ελληνική κυβέρνηση το παλικάρι που έχει ζήσει και στη γειτονιά μας πολλά χρόνια ξέρει πολύ καλά τι παιχνίδι παίζεται εδώ αυτές τις μέρες και που ουσιαστικά είναι μια μεγάλη δοκιμασία για τη συνοχή της κοινής ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής, γι’ αυτό ήρθε και καλώς και έξυπνα έκανε. Τουλάχιστον όσο αφορά το γενικότερο παιχνίδι και αδιάφορα στο τι θα πουν οι ελληνικές εφημερίδες τις επόμενες μέρες με το συνηθισμένο τους επιφανειακό κριτικό τρόπο και ασχετοσύνη το παλικάρι μόλις κέρδισε κάποιους πόντους.

Αυτά λοιπόν τα σημερινά και γι’ αυτό τρέχουμε όλοι!!!

**********************************************

Στη φωτο ο Urho Kekkonen και στη δεύτερη η Tarjia Halonen με τον Αμερικάνο star Conan OBrien



, , , &
 
Sunday, August 06, 2006,11:28 AM
Suomi κορίτσια και αγόρια!
Λοιπόν επειδή η Ergotelinen επιμένει σε κάθε ευκαιρία να με ρωτάει, σήμερα λίγες πληροφορίες για τους Φιλανδούς και τις Φιλανδές. Λίγες γιατί θα επανέλθουμε συχνά στο μέλλον!

Οι Φιλανδοί όπως είπαμε δεν είναι Σκανδιναβοί ...ακριβώς, πράγμα που σημαίνει δεν είναι ξανθοί όπως οι Σουηδοί ούτε ψηλοί όπως οι Νορβηγοί. Εγώ στο 185 φαίνομαι ψηλός για τους Φιλανδούς. Θυμηθείτε ότι μιλάμε για Φιλανδούς και οχι για τους Λάπωνες ή καλύτερα Sami η οποίοι είναι από μόνοι τους ξεχωριστή κατηγορία στα πάντα και όσο αφορά στο ύψος κάθε φορά που πηγαίνω στη Λαπωνία αισθάνομαι σαν τον Gulliver!!!

Η αντιστοιχία γυναικών αντρών στο πληθυσμό φτάνει σχεδόν στο 4 προς 1 και αυτό είναι κάτι που το βλέπεις παντού γύρω σου, από τις υπηρεσίες όπου οι γυναίκες κυριαρχούν, τους οδηγούς στα αυτοκίνητα μέχρι τις γυναικοπαρέες στα pub και τα club. Όσο παράξενο και αν ακούγεται πιο συχνά βλέπεις μια γυναικοπαρέα να γλεντάει παρά μια αντροπαρέα.

Η Φιλανδή είναι από τις πιο χειραφετημένες γυναίκες στον κόσμο, στη Φιλανδία δεν υπάρχει αντρική και γυναικεία δουλειά, οι γυναίκες έχουν καταλάβει κάθε αντρικό εργασιακό προπύργιο και μην ξεχνάτε ότι η Φιλανδή ήταν η πρώτη γυναίκα στην Ευρώπη που απόκτησε δικαίωμα ψήφου το 1906 (ε, να αφήσουμε και την ergotelinen να κουραστεί λιγάκι με τα links!!!). Σημαντικό ‘αλλά’, μισθολογικά δεν είναι ίση με τον άντρα αλλά και αυτό απ’ ότι βλέπω διορθώνεται με ταχύτητα και σύντομα θα γίνει παρελθόν.

Στη Φιλανδία οι γυναίκες έχουν σπάσει και το τελευταίο προπύργιο, εκείνες κάνουν το καμάκι!!! Χαρακτηριστικό προσωπικό παράδειγμα, καθόμαστε με τη γυναίκα μου σε pub, μας πλησιάζει Φιλανδή και ζητάει φωτιά για το τσιγάρο της. Φυσικά προσφέρομαι να της το ανάψω και αφού τραβάει μια ρουφηξιά ρίχνει ματιά στη γυναίκα μου και μου λέει: ‘αν θέλεις μπορείς να έρθεις στη δικιά μας παρέα!’, επειδή εγώ δεν ήμουν σίγουρος αν άκουσα καλά της απαντάει η γυναίκα μου, ‘είναι παντρεμένος’ και εκείνη ανταπαντάει κοιτώντας εμένα ‘αυτό είναι δικό σου πρόβλημα, εμείς εκεί καθόμαστε!!!’ Αυτή η συζήτηση αποδεικνύει άλλο ένα θέμα με τις Φιλανδές, είναι ζηλιάρες γιατί τι μπίρα μου την τέλειωσα στο επόμενο pub που ήταν και δυο τρία χιλιόμετρα πιο μακριά!!!

Προσοχή μη γενικεύουμε τα πράγματα, δεν είναι όλες οι Φιλανδές έτσι, αλλά συνήθως είναι αυτές που θα κάνουν την πρώτη κίνηση. Είναι όμορφες και χαριτωμένες κοπέλες, οι περισσότερες με ανοιχτά καστανά μαλλιά που τα βάφουν με επιμονή που ποτέ μου δεν θα καταλάβω κατάμαυρα, μπλε ανοιχτά μάτια, και δεν είναι αδύνατες. Το είπα όσο πιο λεπτά μπορούσα. Όσο περισσότερο μένεις εδώ συνηθίζεις φαντάζομαι στα χρώματα και το στιλ και έτσι δεν τις βλέπω όλες ξανθιές όπως ο Derek που είναι φρέσκος.

Άλλο πράγμα που θα παρατηρήσεις είναι ότι τη μόνη εποχή που φοράνε φούστα χωρίς παντελόνι από κάτω, σοβαρολογώ, είναι Ιούλιος και μισός Αύγουστος. Σε γενικές γραμμές ντύνονται βαριά, λογικό και λόγω καιρού, χωρίς όμως αυτό να τους αφαιρεί την όποια θηλυκότητα και τουλάχιστον αυτό που αρέσει σ΄ εμένα είναι η μεγάλη συλλογή αξεσουάρ που έχουν συμπεριλαμβανομένων σκούφων σε ότι σχήμα μπορείτε να φανταστείτε, κασκόλ και γάντια. Για το αν είναι αδύνατες η οχι δεν θα ήθελα να προσθέσω τίποτα άλλο εκτός από μια ανάλυση που μου έκανε φίλος μαθηματικός και κατέληγε ότι σε όλα φταίει η βαρύτητα λόγω απόστασης από τον πόλο. Τώρα ότι καταλάβατε, πάντως κανένα ψυγείο εδώ δεν το αποκαλούν ΄πόλο’!!!

Οι άντρες είναι ένα διαφορετικό πακέτο all together. Όση αυτοπεποίθηση έχουν οι γυναίκες σε αυτή τη χώρα τόση λείπει από τις άντρες. Για να δείτε άντρα να πλησιάζει γυναίκα η να φλερτάρει πρέπει να είναι πολύ ..μεθυσμένος!!! και τότε είναι θέμα αν θα την πλησιάσει η δε θα κοιμηθεί κάπου στη διαδρομή. Έχω κάνει τρία ραδιοφωνικά αφιερώματα στο θέμα δίνοντας απλές οδηγίες, τι άλλαξε; Τίποτα!!! Και είμαι σίγουρος ότι και Φιλανδοί ακούν αυτή την εκπομπή!!!

Σκηνικό συνηθισμένο. Γυναικοπαρέα και ο τύπος στο μπαρ. Έχει σταμπάρει πια του αρέσει και έχουν περάσει δυο ώρες που την κοιτάει, την παρατηρεί, κάνει τον αδιάφορο όταν το κοιτάει κι εκείνη και πίνει την μία μπίρα μετά την άλλη. Ξαφνικά σηκώνεται την πλησιάζει, αφήνει την επαγγελματική του κάρτα μπροστά της και επιστρέφει στη θέση του παραγγέλνοντας άλλη μια μπίρα!!! Δεν κάνω πλάκα. Επειδή το θέαμα το έχω δει πάρα πολλές φορές άρχισα και να το συζητάω μαζί τους. Η δικαιολογία είναι ότι έτσι οι γυναίκες νιώθουν σιγουριά, ότι έχει καλή δουλειά δεν είναι άνεργος και της δηλώνουν και το όνομα τους ώστε να νιώσουν ότι δεν θα τις δουλέψουν. Τώρα γιατί επιστρέφουν στη θέση τους; Η κυρία πρέπει να τον κόψει αν δεν το έχει κάνει ήδη, να αποφασίσει αν της αρέσει και μετά να ... τον πάρει στο κινητό του ή να του στείλει μήνυμα!!! Τώρα πιθανώς καταλαβαίνετε γιατί οι ξένοι έχουν τόσες επιτυχίες στη Φιλανδία. Ώσπου να της δώσει την κάρτα του και να περιμένει, η κοπελίτσα έχει φύγει με τον Ιταλό που μόλις μπήκε!!! Εδώ υπάρχει άλλη μια πικρή αλήθεια, το ποσοστό ανέργων αντρών είναι πολύ πιο υψηλό από τις γυναίκες ειδικά στις αστικές περιοχές.

Το στιλ παίζει σε όλες τις ηλικίες αν και οι νεότεροι έχουν κάπως βελτιωθεί, τουλάχιστον σταμάτησαν να φοράνε άσπρες σπορ κάλτσες!!! Το αντρικό όπως και το γυναικείο ντύσιμο είναι χμμμμ ας πούμε οχι ακριβώς μοντέρνο και αυτό λόγω καιρού και πιο ...γερμανικού στιλ. Η πλήρη αντίθεση με τη Σουηδία που τα χρώματα που φοράνε οι άνθρωποι σε μαγεύουν. Νομίζω ότι είμαι ο μοναδικός στο Ελσίνκι που φοράει η που τόλμησε ποτέ να φορέσει μπουφάν σε άλλο χρώμα εκτός από μπλε, καφέ ή μαύρο!!! Κάποια στιγμή φέτος φορούσα t-shirt χρώματος πορτοκαλί με το logo του περιοδικού και με ρώταγαν συνέχεια αν είμαι Ολλανδός!!! Ανήκω στους τυχερούς που αγοράζω ρούχα απ΄ έξω αλλιώς εδώ θα είχα πρόβλημα!!!

Η νεότερη γενιά είναι πολύ καλύτερη σε πολλές απόψεις και εδώ μιλάμε για τους μέχρι 30 χρονών, αλλά όπως είπαμε δεν είναι όλα ο κάνονας και φυσικά υπάρχουν και διαφορετικές καταστάσεις και στιλ.

Οι περισσότεροι είναι καλογυμνασμένοι και προσέχουν τον εαυτό τους, παίζουν χόκεϊ χειμώνα καλοκαίρι και κάνουν πολλά χειμερινά σπορ ειδικά cross country ski που είναι και καθαρά φιλανδικό σπορ. Περπατάς με τα σκι, στη Φιλανδία δεν υπάρχουν βουνά, ούτε καν λόφοι και το cross country ski απαιτεί δύναμη και τεχνική.

Η συχνή ερώτηση είναι αν είναι σεξουαλικά απελευθερωμένοι (λέγε με ergotelinen) όπως θέλει ο μύθος τους Σκανδιναβους. Νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος να το εκφράσεις είναι ότι είναι καλύτερα εξοικειωμένοι με το σεξ. Σε μια χώρα που οι γυναίκες είναι το 4x1 του πληθυσμού νομίζω ότι αυτό είναι κάπως φυσιολογικό. Υπάρχουν πολλά διαζύγια γιατί παντρεύονται αρκετά μικροί και συχνά ακούς για οικογένειες 4 και 6 παιδιών που είναι με διαφορετικούς γονείς. Τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του πεθερού μου, η πεθερά μου είχε σχέση, σχεδόν συζούσε με κάποιον. Αυτό ήταν κάτι που δεν συζητήθηκε καν στην οικογένεια, θεωρήθηκε απλά φυσιολογικό για μια γυναίκα με ανάγκες ακόμα κι αν αυτή η γυναίκα ήταν στα εξήντα. Πράγμα τουλάχιστον αδύνατο, τουλάχιστον για την Ελλάδα που εγώ άφησα. Αυτό όμως σημαίνει ότι η γυναίκα δεν αφήνει ποτέ τον εαυτό της και κρατάει την κοκεταρία της και το στιλ της σε κάθε ηλικία.

Αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν έχουν και ταμπού. Φίλος gay διώχτηκε από το σπίτι του σε ηλικία 16 χρονών όταν το είπε στους γονείς του και από τότε δεν του ξαναμίλησαν παρ΄ όλο που θεωρείται πολύ πετυχημένος καλλιτέχνης στη Φιλανδία και είναι συνέχεια στα περιοδικά και την τηλεόραση. Βέβαια την ίδια στιγμή ζει μια καταπληκτική σχέση που σε λίγους μήνες θα καταλήξει σε γάμο με την αφεντιά μου κουμπάρο και όλο αυτό προστατεύεται νομοθετικά ακόμα και η περίοδος που συζούσαν. Και πάλι αυτό δεν είναι ούτε ο κανόνας ούτε η εξαίρεση, άλλη φίλη gay έχει μια πολύ αρμονική σχέση με την οικογένεια της και ο πατέρας της έχει πάει ακόμα και σε gay pub για να κάνει παρέα στη κόρη του που είχε μια απογοήτευση!

Οι Φιλανδοί αγαπούν την ιδέα της οικογένειας και των παιδιών και γίνονται πολλοί καλοί γονείς οχι μόνο εξασφαλίζοντας ότι δεν θα λείψει τίποτα από τα παιδιά τους αλλά εξασφαλίζοντας ότι οι ίδιοι θα είναι πάντα εκεί ακόμα και όταν αυτό σημαίνει ότι θα είναι με διαφορετικούς συντρόφους. Έχω ζήσει καταπληκτικές σκηνές με οικογένειες που πατέρας είχε έρθει για κυριακάτικο BBQ με την καινούργια σύζυγο και τα δυο παιδιά από τα οποία το ένα ήταν δικό του και το άλλο της συζύγου και όλα αυτά στο σπίτι της τέως που ήταν εκεί με το κοινό τους παιδί, το μικρό που έκανε με τον καινούργιο σύζυγο και με ένα ακόμα του νέου συζύγου από τη προηγουμένη σχέση του. Τώρα βέβαια ξαναδιαβάζοντας τι έγραψα είναι σαν να βλέπω τη θεια μου να κλείνει τα μάτια της και να λέει ‘σοδομα και γόμορα!!!’ Αλλά τουλάχιστον εγώ πιστεύω ότι αυτές είναι πολύ πιο ισορροπημένες οικογένειες από την υποκρισία και ψευτοπαρθενιά που κρύβεται πίσω από πολλές ελληνικές οικογένειες.

Επιστρέφοντας στους Φιλανδούς άντρες και γυναίκες είναι φανατικοί με τα σπορ, το περπάτημα είναι κομμάτι της ζωής τους, όπως και το σκι, η βόλτα στο δάσος είναι ερωτική ιεροτελεστία ακόμα και αν αυτό σημαίνει 20 χιλιόμετρα περπάτημα, γιατί πάντα καταλήγεις σε ένα καταπληκτικό μέρος με μια ονειρεμένη λίμνη λες και βγήκε μέσα από τα βιβλία του Τόλκιν.

Κάτι για τις ελληνίδες, οι Φιλανδοί τρελαίνονται για μελαχρινές, ο όρος τρελαίνονται είναι λίγος για να το περιγράψει, έχω ξαναγράψει ότι όλες οι φίλες που ήρθαν πάθανε πλάκα και η αυτοεκτίμηση τους ανέβηκε σε δυσθεώρητα ύψη!!! Παρ΄ επιπτόντως είχαν επιτυχία και με τα δυο ... φύλα!!! Τα τελευταία τρία χρόνια έχω γνωρίσει πέντε ελληνίδες φοιτήτριες που ήρθαν εδώ συνήθως με το ίδιο πρόγραμμα που ήρθε και ο Derek. Η μία πηγαινοέρχεται, τρεις μείνανε μόνιμα εκ των οποίων η μια είναι στο δεύτερο παιδί τώρα!!! Μια άλλη που ήρθε με το σύζυγο που δούλευε στη ΝΟΚΙΑ, αυτοί είναι μια διαφορετική κατηγορία γιατί τις περισσότερες φορές δεν καταλαβαίνουν που ήρθαν ούτε και ζουν τις ίδιες καταστάσεις που ζουν οι υπόλοιποι, ο σύζυγος έφυγε για Ελλάδα και είμαι σίγουρος ότι βρίζει τη Φιλανδία, η κυρία ... έμεινε!!!

Οσο για τα αγοράκια ... αν δεν καταλάβατε, τότε όπως λέει και η τριαντάρα... χιούστον γουι χαβ ει πρόμπλεμ!!!

Μεγάλο κεφάλαιο είναι το αλκοόλ και έχει σχέση και με το σεξ, αλλά και το άφησα ... για επόμενο post!!! Προς το παρόν ερωτήσεις, ο κύριος Φοίβος με τη βαθιά του εμπειρία που αρνείται να μας πει πως την απέκτησε είμαι σίγουρος ότι θα απαντήσει!!!

Αυτά για σήμερα, τώρα τρέχω για να σας αφιερώσω τραγούδια στο πρόγραμμα και ναι θα παίξουμε και Beatles, Krot!!! :D

Σήμερα το πρόγραμμα έχει και rock festival το βράδυ και οι Lordi δεν συμμετέχουν!!! ;)



, , &