Monday, May 28, 2007,12:38 AM
Γίναμε τριών χρονών.
Το εννοώ, όλοι μαζί γίναμε τριών χρονών. Εμείς τη ζωή μας την μετράμε Π.Δ. και Μ.Δ. και από σήμερα βρισκόμαστε στο 3 Μ.Δ.

Στις επτά η ώρα το πρωί έγινε σεισμός και η μικρή εορτάζουσα όρμησε στο κρεβάτι του μπαμπά και της μαμάς ρωτώντας, ‘είναι τα γενέθλια μου σήμερα;’ Και η αμέσως επομένη δήλωση ήταν. Δεν θέλω γάλα, θέλω παγωτό!!! Και παγωτό ήταν! Και μέχρι στιγμής έχουμε φάει παγωτό για πρωινό, κολατσιό, μεσημεριανό, βραδινό, με άλλα παιδάκια, χωρίς παιδάκια κι αν μου δώσει κανείς ένα κομμάτι παγωτό ακόμα δεν ξέρω τι θα κάνω!!!

Πριν από ένα χρόνο και στο δεύτερο μόλις post που έβαζα στο νεοδημιούργητο μου blog μιλούσα για την Δάφνη και τα τότε δευτέρα γενέθλια της και μου το θύμισε ο τρυφερός μου παριζιάνος φίλος, ο Φοίβος. Ένα χρόνο μετά δεν θα άλλαζα λέξη, θα πρόσθετα πάρα πολλές. Η μικρή μου πριγκίπισσα έχει γίνει έμπνευση ακόμα και στη δουλειά μου η στο τρόπο που βλέπω το κόσμο γύρω μου, έγινε ακόμα και η αιτία να αλλάξω τον τρόπο γραφής μου, μαλάκωσε τον κυνισμό που με είχε πνίξει τα τελευταία χρόνια.

Αυτός ο τελευταίος χρόνος υπήρξε δοκιμασία για όλους μας, στην αρχή η κατάσταση της Δάφνης και τώρα η κατάσταση η δικιά μου, είναι πολλά τα βράδια που όταν ο πόνος με πνίγει πηγαίνω στο δωμάτιο της και κάθομαι η ξαπλώνω δίπλα της ακούγοντας την ανάσα της. Εκείνες τις στιγμές όλοι οι πόνοι περνάνε, όλες οι σκοτεινές σκέψεις και όλες οι αμφιβολίες χάνονται. Εκείνες τις στιγμές όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα είναι εκεί παρέα μας και μας κρατάνε συντροφιά.

Φεύγοντας για Αθήνα σε λίγες ώρες κουβαλάω μαζί μου ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από αυτά τα τρία πρώτα χρόνια. Η θεια μου είχε έρθει στη Φιλανδία βδομάδες μετά τη γέννηση της και είναι δύσκολο να περιγράψω πως έλαμπε το πρόσωπο της όταν κράταγε στην αγκαλιά της το μικρό κουταβάκι. Αυτό το κουταβάκι μας έκανε δήλωση σήμερα το πρωί, να πείτε στη Ντίνα ότι δεν είμαι πια μωρό, είμαι τριών χρονών τώρα!

Σε λίγες ώρες θα βρίσκομαι στην Ελλάδα και είμαι τρομαγμένος. Ο ίδιος είχα προειδοποιήσει πολλές φορές φίλους που ήθελαν να κάνουν την επιλογή μου ότι οι πιο σκληρές στιγμές είναι αυτές, όταν κάτι σοβαρό συμβαίνει σε ανθρώπους που αγαπάς και το μαθαίνεις πάντα τελευταίος γιατί όλοι προσπαθούν να σε προφυλάξουν από τα άσχημα νέα και μετά τρέχεις σαν τρελός. Το ξέρω, το εχω πει δεκάδες φορές αλλά και πάλι τώρα που συμβαίνει σε μένα με τρομάζει. Ακόμα και οι πόνοι μου έχουν αυξηθεί σαν να θέλουν να μην με αφήσουν να πάω.

Με τρομάζει ακόμα και η Ελλάδα. Έφυγα αηδιασμένος όταν έφυγα και υποσχέθηκα να μην ξαναγυρίσω αλλά ακόμα και αυτή η αηδία σαν να μαλάκωσε με τα χρόνια και τώρα φοβάμαι ότι θα την βρω μπροστά μου παντού, ακόμα κι αν η παραμονή μου είναι μόνο για πέντε μέρες. Φοβάμαι ότι αυτό που θα δω θα σκληρύνει αυτό το μαλάκωμα και αυτό με φοβίζει.

Ρώτησα την μικρή μου πριγκίπισσα τι θέλει να της φέρω από την Ελλάδα και μου είπε ...να προσέχεις. Κάθε φορά που φεύγω μου λέει το ίδιο αλλά αυτή τη φορά είχε και τις δίκες μου σκέψεις μέσα. Στη συνέχεια μου ζήτησε να της φέρω ένα ...παγωτό! Ξέρει και την ελληνική λέξη, για την ακρίβεια δεν έχει σημασία σε πια γλώσσα θα πεις την λέξη παγωτό ...θα το καταλάβει! Άντε να δούμε πως θα κουβαλήσω ελληνικό παγωτό πίσω

Χτες έκανα το λάθος να πω στη Katri για την περίπτωση της Αμαλίας, από κείνη τη στιγμή η Katri είναι σίγουρη ότι κάτι θα μου συμβεί στην Ελλάδα και θα μείνω αβοήθητος. Τελικά αυτή η επίσκεψη στην Αθήνα γίνεται όλο και πιο ...συναρπαστική!!!

**********************

Οι φωτογραφίες είναι σημερινές, το πρωί φορούσαμε καπέλο και ρούχα που μόλις είχαν ξετρυπώσει από ένα δέμα που ήρθε από Ελλάδα, στη συνέχεια έχουμε δοκιμάσει όλα τα φορέματα σε ροζ, μπλε, γαλάζιο και καταλήξαμε στο γαλάζιο γιατί σύμφωνα με τα λεγόμενα της και όπως αποδεικνύει και η φωτογραφία ...χορεύει καλύτερα!!! Δεν ξέρω αν το κάνετε εσείς αλλά εμείς δεν αφήνουμε την κρέμα να μπει στη τούρτα ...πριν τη δοκιμάσουμε!!! Προσέξτε τις λεπτομέρειες, μαζί με την κολλητή της, Ελληνάκι την Μελίνα με ...πριγκιπικό στιλ και φτερά ...νεράιδας!!! Εχω τρία κεράκια, είμαι μοιραία και ...αυτά!!! πάλι με την Μελίνα έχοντας χτυπήσει αλύπητα την τούρτα!!!

**********************

Σας ευχαριστώ όλους για τα μηνύματα που μου στείλατε, δυστυχώς θα είμαι στην Ελλάδα για πολύ λίγο για να προλάβω να σας δω όλους και είναι και οι συνθήκες ...λίγο περίεργες και εγώ δεν είμαι σε κατάσταση ...ακμαία, πολύ περισσότερο όταν σας δω θα ήθελα να εχω τον χρόνο να μιλήσουμε, να σας ακούσω και οχι να σας γνωρίσω στα γρήγορα. Ίσως μια άλλη φορά, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι μπορείτε να έλθετε εδώ και να συνδυάσετε πολλά πράγματα μαζί!!!

**********************

Ρωξάνη πάντα φροντίζεις να μου κάνεις τα πιο τρυφερά δώρα!!!

**********************
Μικρή Krot, κάτι ...ξέφυγε από τον 'Βέλγο' σας και μας ... άσε θα τα πούμε απο κοντά!

Labels: , ,

 
Friday, May 25, 2007,6:31 PM
Παιχνίδια της ...μοίρας!
Καθυστέρησα λιγάκι αλλά όπως εχω πει και σε προηγούμενο post τους τελευταίους μήνες νιώθω λιγάκι σαν τον Οβελίξ, κάθε μέρα κάτι συμβαίνει και ο ουρανός πέφτει στο κεφάλι μας. Έχουμε τεσσερεις μέρες που γυρίσαμε από την Λαπωνία και το ολιγοήμερο διάλειμμα μας και ναι μας έκανε καλό. Μεγάλο μερίδιο στο πόσο καλό μας έκανε ανήκει και στις Βέλγικες blog-επισκέψεις που είχαμε.

Αλλά καλύτερα ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή με πρωτο το πιο σημαντικό. Λυπάμαι που θα στεναχωρήσω κάποιους από εσάς αλλά παρ’ όλη την φιλότιμη προσπάθεια ακόμα και της επίσημης ελληνικής πολιτείας να με ενημερώσει για τις εμφανίσεις κάποιου κυρίου Σαρμπέλ στο κέντρο του Ελσίνκι, δεν είδα τι έγινε με την Eurovision. Από καθαρή σύμπτωση βρεθήκαμε (προσοχή στον πληθυντικό) στο Eurovision-village στο κέντρο του Ελσίνκι και στον περιβάλλοντα χώρο του καινούργιου mall αλλά και πάλι ο γνωστός Derek (εδώ κολλάει ο πρώτος πληθυντικός) βιαζόταν γιατί ήταν Πέμπτη και έπρεπε να πάει γρήγορα στη ...sauna για να μην χάσει τα τελευταία ...κουτσομπολιά και άφησε εμένα, την krot και τον ‘βέλγο’ της (εδώ πάλι κολλάει ο πληθυντικός) ξεκρέμαστους και ανημέρωτους σχετικά με τα δρώμενα γιατί παρ’ όλες τις αρνήσεις του ο κύριος Derek φάνηκε ενημερωμένος ακόμα και σε λεπτομέρειες σε ότι αφορούσε τη Eurovision!

Έτσι από τη Eurovision απολαύσαμε φιλανδικό ραπ συγκρότημα και σειρά γραμματοσήμων του φιλανδικού ταχυδρομείου με αφιέρωμα στην Eurovision. Τώρα αν παρατηρήσατε από τα λεγόμενα μου στη Φιλανδία κάναμε την πρώτη δοκιμαστική blog-συγκέντρωση ελπίζοντας ότι στο ...άμεσο μέλλον θα κάνουμε blog-συγκέντρωση Ελλήνων bloggers από όλο τον κόσμο (με ακούτε Phivos, Yannis_h, Sofia, Maika, Elinor;)

Η πρώτη δοκιμαστική blog-συγκέντρωση στη Φιλανδία οργανώθηκε σε παραδοσιακό φιλανδικό εστιατόριο μπροστά από τον ...καμένο καθεδρικό ναό του Poorvo στην αυλή του εστιατόριου με θερμοκρασία +9 και με κουβέρτες στα πόδια (καλά μερικοί ήταν ολόκληροι σκεπασμένοι αλλά τώρα μη χαλάμε και υπολήψεις!!!) η συγκέντρωση έγινε με τη συνοδεία Suomi Pop – που μεταφράζεται τραγούδια ποπ από όλο τον κόσμο, ακόμα και Ντεμυς Ρούσος, μεταφρασμένα στα ...φιλανδικά – και κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης καταναλώθηκε φιλανδική μπίρα και ο ... Ρούντολφ! Τα κέρατα τα αφήσαμε για την επομένη φορά.

Στη συγκέντρωση πήραν μέρος, ο Derek – αυτός πια νιώθει Φιλανδός αλλά θα τον περιλάβω στη συνέχεια – η Λουκρητία, μια καταπληκτική δεκαοκτάρα με αριστοφανικό σαρκασμό και αυτοσαρκασμό που λυπάμαι γιατί γραφόμενα της δεν είχα γνωρίσει νωρίτερα συνοδευόμενη από φίλη που έχει αποφασίσει να κάνει το γύρο του κόσμου σε ογδόντα μέρες και φυσικά την Krot και τον ‘βέλγο’ της που κάνουν τον γύρο του κόσμου σε ογδόντα μέρες και τώρα που μας γνωρίσαν τους βλέπω να ...μετακομίζουν!

Δυστυχώς όπως ήταν το πρόγραμμα μας δεν είχα την ευκαιρία να ξαναδώ την Λουκρητία πέρα από το συγκεκριμένο απόγευμα αλλά εύχομαι να το διορθώσουμε στο μέλλον. Η krot με τον ‘βέλγο’ της έμειναν μαζί μας για πάνω από δέκα μέρες και βέβαια τώρα πια μετράνε για μέλη της οικογένειας σε τέτοιο σημείο που όταν είπα πριν από λίγο κάτι η Δάφνη πήρε αμέσως χαρτί και μολύβι και της έγραψε γράμμα το οποίο παραθέτω σε δημόσια θέα για να νιώσετε τι σχέση αγάπης αναπτύχθηκε μεταξύ τους!

Τους οφείλω βέβαια και μια συγνώμη γιατί κάποιες στιγμές ήταν δύσκολες για μας μέσα στον κυκεώνα γιατρών και εξετάσεων που ζούσαμε και φυσικά με την αγωνία που έχουμε και οι δυνάμεις μου δεν μου επιτρέψαν να τους δείξω πολύ περισσότερα από όσα μπόρεσα.

Εδώ όμως τους οφείλω και ένα μεγάλο ευχαριστώ, παιδιά δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο καλό μου κάνατε. Βρεθήκατε κοντά μας μια δύσκολη στιγμή και η παρουσία σας μου έδωσε πραγματικά μια δυνατή ανάσα και μας τράβηξε όλους μακριά από μια μιζέρια που θέλαμε να αποφύγουμε με κάθε τρόπο. Οι μέρες που μείνατε μαζί μας και στο μέσο της βιοψίας ήταν πολύ σημαντικές για μας και οι ατέλειωτες συζητήσεις μας στο patio πραγματικά με γέμισαν. Σας ευχαριστούμε πολύ!

Η Krot και ο ‘βέλγος’ της τουλάχιστον για μένα ήταν μια ακόμα επιβεβαίωση το πόσο καλούς φίλους εχω κάνει σε αυτό το blog που σημειωτέον με το προηγούμενο post έκλεισε ένα χρόνο ζωής! Εύχομαι μια συζήτηση που κάναμε να ολοκληρωθεί και στην πραγματικότητα.

Επιστρέφοντας στους φίλους που εχω κάνει μέσω του blog και στην εμπειρία που είχα με τις φετινές επισκέψεις (Victoria και Μιχάλη για σας μιλάω) είμαι απλά ...ενθουσιασμένος και σας ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη σας. Εδώ βέβαια πρέπει να σημειώσω ότι η πρόσκληση είναι για όλους σας και ειδικά για κάποιους ...Σουομέζους, ακόμα και για αυτούς που περάσανε στη Φιλανδία μερικές νύχτες / μέρες μπροστά σε μια λίμνη μιλώντας με τα troll! Σε έναν ειδικά (Φοίβο ακούς;) υπόσχομαι και βραδιά με παλιούς γνωστούς ...μουσικούς!

Τον Derek είχα αποφασίσει να τον κάνω ...λίγο ρόμπα αλλά τον συγχωρώ αυτή τη φορά ...και αυτή τη φορά μιας και έχει σύντομα φιλοξενουμένους από Ελλάδα και εάν στην εξέταση ανακαλύψω ότι δεν τους έδειξε ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ότι τους έστησε, η ότι ...κοιμήθηκε, θα τον τιμωρήσω ανάλογα!!!

Για την παραμονή της Krot στη Φιλανδία η πιο κατάλληλη να σας μιλήσει είναι η ίδια και θα το κάνει άμεσα. Εγώ απλά θα ήθελα και σαν απάντηση σε κάποια comments να συμπληρώσω μερικά πράγματα. Σαφώς η περιπέτεια της υγείας μου έδειξε ότι η Φιλανδία δεν είναι τέλεια, αλλά και καμιά χώρα δεν είναι τέλεια και εγώ ποτέ δεν πίστεψα κάτι τέτοιο. Απεναντίας πολλές φορές αντέδρασα ακόμα και μέσα από αυτό στο blog και πολύ περισσότερο μέσα στη Φιλανδία για του μύθους που στήνονται μέσα στη γενικότερη προσπάθεια των Φιλανδών για εθνική και ιστορική ταυτότητα. Ο λόγος που αγαπώ αυτή τη χωρά είναι γιατί ένιωσα σαν ένα κομμάτι ενός μεγάλου παζλ που εδώ βρήκε την θέση του. Λατρεύω τη φιλανδική φύση και το κάθε μου ταξίδι στη Λαπωνία μου δίνει ζωή. Και σκεφτείτε ότι πάντα ήμουν παιδί της πόλης που είδε για πρώτη φορά αγελάδα από κοντά όταν ήμουν 20 χρονών. έχω δυο φίλους, τον Trevor, εγγλέζο και την Kristen, αυστριακή που ζουν στην Ελλάδα μόνιμα και πιστεύουν ότι βρήκαν τον παράδεισο. Ακόμα και αυτές οι λεπτομέρειες της καθημερινότητα που κουράζουν τους περισσότερους από εμάς τις βρίσκουν απλά ...χαριτωμένες και δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί κάποιος ζει στις χώρες τους, σημειωτέον ο Trevor έρχεται από το καταπράσινο Yorkshire και τώρα ζει στην Αθήνα!!! Για τους δυο τους όπως και για άλλους φίλους που κάναν παρόμοιες κινήσεις δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάμε την χώρα καταγωγής μας, απλά νιώθουμε πιο άνετα στη χώρα που μας φιλοξενεί ακόμα κι εάν (ίσως και αυτό ακριβώς να είναι ένας λόγος) εδώ η μόνη ετικέτα που κουβαλάμε είναι αυτή του ξένου!

Η Krot στη παραμονή της εδώ είχε την ευκαιρία να δει και την θετική και την αρνητική πλευρά της Φιλανδίας ακόμα και των Ελλήνων που ζουν εδώ συμπεριλαμβανομένου και του απαραίτητου ελληνικού ντεμεκ τύπου και του απίθανου του Κωνσταντή. Αυτό όμως που προσπάθησα να της δείξω όπως κάνω και με όλους τους φιλόξενους μου ήταν να τους δείξω την Φιλανδία που εγώ αγαπώ και που κρατάει μακριά της το ντεμεκ και παλεύει το άσχημο για να το αλλάξει.

Το ταξίδι στη Λαπωνία μας έκανε πραγματικά καλό και απλά δεν υπήρχε περίπτωση να συνεχίσω όλο αυτό τον αγώνα χωρίς ένα διάλειμμα. Ένας περίπατος στα νορβηγικά φιορδ και ο βόρειος άνεμος με γέμισε πραγματικά και φυσικά επανήλθε στο προσκήνιο ένα σχέδιο που έχουμε με την Katri καιρό τώρα και το ξανασκεφτόμαστε. Όταν η μπόρα περάσει μήπως αντί για να ψάχνουμε τα χωριά γύρω από το Ελσίνκι, μήπως την κάνουμε ...πιο βόρεια! Το σκεφτόμαστε σοβαρά και ήδη έχουμε δει κάτι λίγο έξω από το Rovaniemi.

Σήμερα στις οκτώ το πρωί κανονικά ξεκινούσα την θεραπεία μου, ο γιατρός αποφάσισε ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο και στην πορεία θα ψάχνουμε ταυτόχρονα και τα αίτια του πόνου που δεν έχει σταματήσει και κάποιες στιγμές με λυγίζει. Αλλά την Κυριακή γιορτάζουμε τα τρίτα γενέθλια της Δάφνης και δεν υπήρχε περίπτωση να είμαι σε ...περίεργη κατάσταση (με έχουν ήδη ενημερώσει για τα παρεόρτια της θεραπείας) ίσως ακούγεται εγωιστικό αλλά θέλω η Δάφνη να έχει τον πατέρα της όρθιο και χαμογελαστό στις φωτογραφίες των τρίτων γενεθλίων της και οχι καθισμένο σε κάποια καρέκλα. Την ημέρα των γενεθλίων της θα σας βάλλω φωτογραφίες και βέβαια είσαστε όλοι καλεσμένοι μας να το γιορτάσετε μαζί μας.

Αυτό ήταν το σχέδιο την δευτέρα το πρωί μαζί και με ένα καλοστημένο σχέδιο για τις επόμενες διακοπές μας το μεσοκαλόκαιρο όταν ...έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι μας.

Πριν από μερικές βδομάδες σε ένα κείμενο που έγραψα και φιλοξενήθηκε από το Φιλοξενειο της γλυκύτατης oistros μιλούσα για την αγαπημένη μου θεια και τον τελευταίο μου συγγενή εκτός από τον μικρό μου Γιαννάκη. Δυστυχώς αυτή η θεια που μεγάλωσα μαζί της, μαζί της χόρεψα για πρώτη φορά Beatles στο πρωτο μου πάρτι όταν ήμουν εννέα χρονών και με ξέρει όπως κανένας άλλος είναι σε πολύ κρίσιμη κατάσταση και έτσι ανέβαλα την θεραπεία για τις 4 Ιουνίου και έρχομαι στην Ελλάδα ξημερώματα Τρίτης 29 για τεσσερεις μέρες και επιστρέφω το Σάββατο 2/6 το πρωί (χρειάζομαι και δυο μέρες πριν τη θεραπεία για να προετοιμαστώ), γι΄αυτο και ο τίτλος του ποστ!

Τα συναισθήματα είναι ...ανάμικτα. επιστρέφω σε ένα ταξίδι αστραπή κάτω από δύσκολες συνθήκες και χωρίς εγώ να είμαι στα καλύτερα μου, κουβαλώντας μια σακούλα φάρμακα και ένα γιατρό που με προειδοποιεί ότι κάνω αυτό το ταξίδι με δικιά μου ευθύνη για να δω έναν άνθρωπο που υπεραγαπώ και μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια της τρέλας ήταν ο μόνος που με καταλάβαινε και που ποτέ δεν μου κόλλησε την ετικέτα του μαύρου προβάτου στην οικογένεια. Δεν ξέρω πόσο θα την βοηθήσει το ταξίδι μου, δεν ξέρει την κατάσταση μου, ελπίζω να νιώσει πόσο την αγαπάμε και πάνω από όλα ελπίζω να νιώσεις εσύ Γιάννη πόσο σε αγαπάμε.

Σε αυτό τα ταξίδι δεν θα εχω την ευκαιρία να δω πέρα από πολύ στενούς φίλους και λυπάμαι για τις συνθήκες γιατί τουλάχιστον αυτούς από εσάς που ζείτε στην Αθήνα θα ήθελα να σας δω, να σας γνωρίσω και να σας αγκαλιάσω.

Πριν από λίγη ώρα τέλειωσα με αυτό το κείμενο και το ξαναδιάβαζα, πήρα στην αγκαλιά μου την Δάφνη και ακούσαμε παρέα τον John Coltrane με τον μοναδικό Kenny Drew να παίζουν το blue train… δεν είμαστε μίζεροι άνθρωποι, ποτέ δεν υπήρξαμε και πάντα γλεντάμε το σήμερα και ονειρευόμαστε το αύριο και λυπάμαι αν τα τελευταία μου ποστ δίνουν κάποια άλλη εικόνα. Ίσως σε κάποια μελλοντική blog-συνάντηση στο Ελσίνκι να καταλάβετε τι εννοώ. Ίσως αυτό το blog για ένα χρόνο τώρα να έχει παίξει και το ρόλο του καθρέφτη και τον τελευταίο καιρό τον ρόλο του ακουστή.

Τώρα πρέπει να συνεχίσουμε το πρόγραμμα για το πάρτι της Δάφνης, πολλά φιλιά σε όλους σας.

Θάνος

********************

Οι φωτογραφίες, Kilpisjarvi με την λίμνη παγωμένη, το γράμμα της Δάφνης προς την Krot, προσοχή στις καρδούλες στο τέλος!!! Τραγουδώντας duet με τον Jouko, στο χωριό του Αι Βασίλη, το εστιατόριο στο Poorvo χωρίς τους συν-bloggers που θέλουν να κρατήσουν την ανωνυμία τους με η χωρίς κουβέρτες!!!

********************

Ρωξάνη ...ευχαριστώ!!!



Labels: , ,

 
Tuesday, May 15, 2007,5:44 PM
Καλημέρα

Απουσίασα για λίγο για σειρά από λόγους. Ο κυριότερος ότι την εβδομάδα που πέρασε μου κάνανε τρεις βιοψίες. Προσπαθώ να κρατάω τη ζωή μου σε ένα ρυθμό αλλά κάποιες μέρες είναι απλά λίγο ... πιο δύσκολες από τις άλλες.

Ο πόνος συνεχίζεται αλλά από ότι φαίνεται καταλήγουμε σε κάποιο συμπέρασμα και έχει να κάνει με την σπονδυλική μου στήλη και κάποιο ...σύνδρομο που αυτή τη στιγμή δεν θυμάμαι το όνομα του και για να σας πω την αλήθεια δεν ξέρω αν με ενδιαφέρει πια. Σήμερα το πρωί σε κάτι εξετάσεις που έκανα λιποθύμησα και επιτέλους και οι γιατροί καταλάβανε ότι εχω πια κουραστεί και σωματικά και ψυχικά. Έτσι αποφασίσαμε αφού έτσι κι αλλιώς αρχίζω χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες μέσα στις επόμενες δέκα μέρες και όλη η διαδικασία θα διαρκέσει περίπου δυόμισι μήνες αν όλα πάνε καλά, να μου δώσουν άδεια. Έτσι σε λίγες ώρες αναχωρώ για Λαπωνία και με καταπληκτική συντροφιά, βελγική μπλοκοπαρέα.

Παρ’ ολίγο να το ξεχάσω, την τελευταία βδομάδα εχω υπέροχη παρέα από Βέλγιο ονόματι Krot με τον ‘Βέλγο’ της που έχουν δείξει απεριόριστη κατανόηση για την αδυναμία μου να τους δείξω το Ελσίνκι που αγαπώ και πραγματικά με φροντίζουν δίνοντας μου ποσότητες Ελλάδας και αμπελοφιλοσοφίας, έχουμε κάνει καταπληκτικές συζητήσεις, και από σήμερα μέχρι την κυριακή θα μας κάνουν παρέα σε ένα ταξίδι ηρεμίας που κάνουμε στη Λαπωνία, αλλά θα αφήσω την μικρή Krot να σας περιγράψει περισσότερα όταν επιστρέψει στην βάση της.

Εγώ παίρνω μαζί μου το κίτρινο μπλοκ μου, αρκετό Van Morrison και σας υπόσχομαι το επόμενο post να είναι πιο ...αισιόδοξο από όσο νιώθω αυτή τη στιγμή και λίγο κουλτουριάρικο!!! Παρ’ επιπτόντως πηγαίνουμε στο χωριό που βλέπετε στη κορυφή του blog και ναι ακόμα έχει χιόνι κι έτσι κάποιοι βέλγοι σήμερα αγοράζανε γάντια και σκελέες!!!

Ελπίζω κάποια στιγμή όλοι σας να περάσετε από εδώ. Άλλο που παρ’ ολίγο να ξεχάσω, έγινε blog-συνάντηση στο Helsinki αλλά τα δικά μου κούραγια αυτή τη στιγμή με εγκαταλείπουν και το μόνο που θέλω είναι να φύγω και να ηρεμίσω λίγο, να μαζέψω δυνάμεις από τα troll της λαπωνιας και θα σας πω της ιστορίες που θα μου διηγηθούν όταν επιστρέψω.

Γιάννη, Μπεσυ, Στέλιο, Σωτήρη, Φοίβο, Ρωξάνη, Γιαννάκη, Βαγγέλη, Γιάννη, Νίκη, Γιάννη, Αλέκα, Εύη, Γιώργο, Ματίνα, Σταύρο, Γιώργο, Λένα, Γιώργο, Γιάννη, Ιωάννα, τα λέω έτσι ξαφνικά γιατί πιθανώς να χαθώ τις επόμενες μέρες μιας και εκεί που πάω δεν πιάνουν τηλέφωνα, mails και άλλα, αλλά εχω πια αρχίσει να κουράζομαι και ψυχικά, τους τελευταίους δυο μήνες η ζωή μου έχει γίνει μόνιμα το πρωί νοσοκομείο και το βράδυ μουδιασμένος από τους πόνους η τα παυσίπονα. Δεν ξέρω πια σε ποιο σημείο του σώματος μου δεν έχουν τρυπήσει και αν δεν κάνω κάτι τώρα δεν θα αντέξω τους επομένους μήνες γι’ αυτό και φεύγουμε για λίγες μέρες στις αγαπημένες μου στέπες της λαπωνιας.

Να είστε όλοι σας καλά, σας φιλώ καλοί μου φίλοι όπου και να είστε!

Θάνος

 
Saturday, May 05, 2007,10:52 PM
Καλησπέρα
Πριν από μερικές μέρες είχα μια συνάντηση με κάποιους φίλους συνεργάτες για να μιλήσουμε για το επόμενο βήμα του Ovi project, και για την υποχρεωτική αναβολή που έπρεπε να δώσουμε για τουλάχιστον δυο μήνες. Ήδη όλα μας τα σχέδια έχουν καθυστερήσει τους τελευταίους μήνες και με συγκίνησαν πολύ λέγοντας μου ή καλύτερα δείχνοντας μου ότι ξεκινήσαμε σαν ομάδα και θα συνεχίσουμε σαν ομάδα και ότι απλά κάναμε ένα διάλειμμα μέχρι να συνέλθω.

Φυσικά το μεγαλύτερο μέρος της συνάντησης μας πήρε η εξιστόρηση του τι συμβαίνει με μένα τον τελευταίο καιρό αν και οι περισσότεροι με ζουν σχεδόν καθημερινά η μαθαίνουν νέα μου από τον Asa. Νομίζω ότι εκείνη τη μέρα μου βγήκε για πρώτη φορά έντονη απογοήτευση.

Σε αυτή τη τουλάχιστον για μένα πανέμορφη χώρα και στα όσα χρόνια ζω εδώ - και δεν είναι λίγα πια, πάντα έβρισκα κάτι θετικό, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές μου. Φυσικά και εχω ζήσει στιγμές μελαγχολίας και στιγμές που με πονέσανε για πράγματα που συνέβαιναν σε μένα η σε άλλους γύρω μου ακόμα και άγνωστους. Όλα αυτά τα χρόνια ότι κι αν συνέβαινε πάντα φρόντιζα να εξαφανίζομαι για λίγο στο δάσος για να επιστρέψω στη μηδενική βάση, "ζήσε και άσε τους άλλους να ζήσουν", προσπάθησε να καταλάβεις τι είναι αυτό που τους κάνει να συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται και βρες τους λόγους πέρα από τις λέξεις.

Τις περισσότερες φορές το κατάφερα και τις λίγες φορές που αποτύγχανα απλά το δάσος γινόταν αναζήτηση στη μακρινή Λαπωνία και εξαφανίσεις μεγαλύτερης διάρκειας. Υπήρχαν πάντα και σειρά από μικρές λεπτομέρειες που διαφοροποιούσαν τη ζωή μου από τους υπολοίπους μετανάστες, το ότι ήρθα στη Φιλανδία για μόνιμη εγκατάσταση σε μια μεγάλη ηλικία και έχοντας πίσω μου μια πετυχημένη καριέρα σαν επαγγελματίας έκανε πάντα τους Φιλανδούς να με σέβονται και να εκτιμάνε την επιλογή μου, ίσως και πολλές φορές να αναρωτιούνται πόσο τρελός ήμουνα και είμαι. Το ότι γρήγορα μπλέχτηκα με την δημόσια ζωή είτε αρθρογραφώντας είτε με τις ραδιοφωνικές μου εκπομπές ήρθε να προσθέσει και βέβαια ότι πολλές φορές τα έβαλα με όλο το μεσογειακό ταμπεραμέντο με κάποιους που αντικειμενικά είναι πολύ πιο ισχυροί από εμένα χωρίς να φοβηθώ το κόστος ή καλύτερα αδιαφορώντας για το κόστος όσο κι αν φαίνεται παράξενο κάνανε τη ζωή μου ακόμα πιο σίγουρη βάζοντας μπροστά μου τους ανεμόμυλους που χρειαζόμουνα για να παλέψω πολλές φορές αδιαφορώντας για μια πολύ διαφορετική καθημερινότητα που στο τέλος άρχισα να βλέπω σαν κάτι ...συνηθισμένο.

Ο ίδιος στις τελευταίες πέντε εκλογές στη Φιλανδία έγραψα λόγους για κάθε λογής υποψήφιους και το έκανα με την ίδια λογική που κάποτε έγραφα εκθέσεις για το γυμνάσιο, πρόλογος, κυρίως θέμα και επίλογος-συμπέρασμα και που αδιάφορα σε ποιο κόμμα ανήκε ο υποψήφιος το τρίπτυχο παιδεία, υγεία, ανεργία με παραλλαγές επαναλαμβανόταν σταθερά. Μόνο που πολύ φοβάμαι ότι το τελευταίο καιρό οι λέξεις χάσαν τα πρόσωπα που βρίσκονται από πίσω τους και γίναν στεγνές λέξεις και αυτό δεν σταματάει στο τρίπτυχο που ανέφερα πάρα πάνω αλλά επεκτάθηκε και σε άλλα θέματα.

Πριν από μερικά χρόνια βρέθηκα με συνάδερφο στο Λονδίνο και φυσικά το πρωτο πράγμα που παρατήρησε ήταν οι άστεγοι, την πρώτη μέρα την σοκάρισε και έκανε ώρες να ξεπεράσει το θέαμα με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να λειτουργήσει και να μην μιλάει για τίποτα άλλο παρ' όλο που είχαμε βρεθεί στο Λονδίνο για συγκεκριμένη αποστολή. Την τρίτη μέρα έκανε μια παρατήρηση που ακόμα με κυνηγάει, είπε ότι είχε εξοικειωθεί τόσο πολύ με το θέαμα των άστεγων που πολύ φοβόταν ότι κάποια στιγμή θα πατούσε κάποιον και δεν θα το καταλάβαινε. Έτσι κι εγώ άρχισα να μην βλέπω δεκάδες πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου απασχολημένος περισσότερο με το αν η Φιλανδία έπρεπε να μπει στο ΝΑΤΟ ή με το εάν οι μουσουλμάνες μαθήτριες μπορούν να φοράνε τη μαντίλα μέσα στη τάξη.

Από τα μέσα του Φεβρουαρίου που άρχισε η περιπέτεια μου με την υγεία μου και τις τεσσερεις φορές που χρειάστηκε ένα ασθενοφόρο να με μαζέψει - στην κυριολεξία - με αφόρητους πόνους, να βρεθώ στις πρώτες βοήθειες και να περάσω ολόκληρα βράδια παρατηρώντας δεκάδες ανθρώπους να περνάνε από τα ιατρεία σαν κάτι να έσπασε μέσα μου. Η αγάπη μου για την Φιλανδία δεν έχει αλλάξει, άλλωστε εγώ ο ίδιος εχω πει πολλές φορές ότι η Φιλανδία είναι κυρίως η φύση της και οι άνθρωποι είναι απλά ένα κομμάτι αυτής της φύσης όπως ακριβώς και οι τάρανδοι και ο Lynx της λαπωνιας. Μόνο που είναι το πιο άσχημο κομμάτι αυτής της φύσης. Και αυτό δυστυχώς δεν ισχύει μόνο για τη Φιλανδία αλλά για κάθε χώρα, απλά εγώ είτε έκλεινα τα μάτια είτε είχα πίστεψει στον μύθο.

Η Φιλανδία ξέχωρα από τους μύθους είναι μια πολύ φτωχή χώρα και οι μύθοι της πολλές φορές ανήκουν περισσότερο στις αδυναμίες των άλλων παρά στην ανωτερότητα της, κάτι σαν το στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος. Η γενικότερη οικονομική συγκυρία δεν βοηθάει καθόλου και μια σειρά από φιλανδικές μονομανίες – όπως η ανάγκη ισχυρού στρατού, κάθε χρόνο κάνουν και μια ...αγορά του αιώνα – έχει οδηγήσει τις φιλανδικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια, ξεκινώντας με τους σοσιαλδημοκράτες σε σειρά από περικοπές με πρωτο θύμα την εκπαίδευση και την υγεία. Και τα πράγματα χειροτέρεψαν με την γαλάζια κυβέρνηση του Vanhanen και θα χειροτερέψουν με την φιλελεύθερη βαθιά μπλε καινούργια κυβέρνηση πάλι του Vanhanen. Για την εκπαίδευση κάποια άλλη φορά αλλά για την υγεία τα πράγματα μάλλον δεν πάνε καλά.

Εδώ θέλω να τονίσω ότι δεν συγκρίνω με τίποτα την κατάσταση με την Ελλάδα γιατί αφ’ ενός δεν την ξέρω μετά από τόσα χρόνια απουσίας, αφ’ ετέρου όπως εχω εξηγήσει συχνά οι ιστορικές, κοινωνικές και κλιματολογικές συνθήκες είναι τελείως διαφορετικές που να μην αφήνουν περιθώρια σύγκρισης. Την κατάσταση την συγκρίνω με αυτήν που υπήρχε στη Φιλανδία πριν από δέκα και δεκαπέντε χρόνια όταν μιλούσαμε για το σκανδιναβικό μοντέλο που προσπαθούσε να μιμηθεί η Μεγάλη Βρετανία. Τα λεφτά που προωθούνται προς το κρατικό σύστημα υγείας όλο και μειώνονται με αποτέλεσμα – που το εχω ζήσει έντονα τις τελευταίες βδομάδες – γιατροί και νοσοκόμοι να κάνουν βάρδιες των δέκα και δώδεκα ωρών σε μονάδες όπως τις πρώτες βοήθειες που υπήρχαν στιγμές που σε έπιανε απελπισία από τις φωνές πόνου και τον αριθμό των φορείων που διαδεχόντουσαν το ένα το άλλο.

Πως αντιμετωπίζεις έναν άνθρωπο στα ενενήντα του που με δυσκολία μιλάει, δίπλα σε έναν μεθυσμένο και χτυπημένο άντρα γύρω στα πενήντα με ματωμένο πρόσωπο που κάνει συνέχεια έμετο και βρίζει, με μια γυναίκα παραδίπλα που κρατάει το αυτί της στα χέρια της και κλαίει και μέσα σε αυτά με κάποιον άλλο που είναι σχεδόν σε κώμα και όλα αυτά μια γιατρός γύρω στα τριάντα μόνη της με δυο νοσοκόμες και έχοντας την ευθύνη δυο θαλάμων που οι ασθενείς διαδέχονται ο ένας τον άλλο με την ταχύτητα πολυβόλου στις τρεις η ώρα τα ξημερώματα. Εκείνη τη στιγμή χρειαζόντουσαν και δυο και τρεις γιατροί ακόμα και για μένα που σιωπηλά πονούσα και προσπαθούσα να μην δημιουργώ περισσότερα προβλήματα στη κοπέλα που πάλευε.

Και τις τεσσερεις φορές ήμουνα σε θάλαμο δίπλα στο χώρο που κάνανε την μαγνητική τομογραφία και το μηχάνημα δεν σταμάταγε καθόλου, απλά αλλάζανε οι βάρδιες και τώρα μετά από όλες τις εξετάσεις που έχουν κάνει σε μένα συμπεριλαμβανομένων και πέντε μαγνητικών καταλαβαίνω ότι όταν μπαίνει ένας ασθενής εκεί μέσα πρέπει να εξαντλήσουν όλες τις πιθανότητες. Τομογράφοι, αιματολογικά εργαστήρια,, υπέρηχοι, καρδιογραφήματα κλπ δουλεύουν ασταμάτητα και αυτό δεν οφείλεται μόνο στους δικούς τους ασθενείς αλλά και σε αυτούς που είτε έρχονται από τα εξωτερικά ιατρεία, από τα κατά τόπους ΚELA-ΙΚΑ αλλά και από τις ιδιωτικές κλινικές και τους ιδιώτες γιατρούς. Εκεί πια περνάμε στο ότι εκ των πραγμάτων πρέπει να ακολουθηθεί μια σειρά προτεραιότητας με τις προτεραιότητες που δίνουν οι γιατροί.

Μια σημαντική σημείωση, σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα τα κρατικά νοσοκομεία είναι πολύ καλύτερα εξοπλισμένα με τα τελειότερα και πιο σύγχρονα μηχανήματα και βέβαια έχει και τα απαραίτητα λεφτά για να αντεπεξέλθει στα υπέρογκα κόστη αυτών των μηχανημάτων. Εάν νομίζετε ότι η General Electric από ότι έμαθα κι εγώ τελευταία κάνει τα εκατομύρια της από τις τοστιέρες γελιέστε. Έτσι για λεπτές εξετάσεις, πολύπλοκες εγχειρήσεις και τεστ όλοι γυρνάνε στα κρατικά.

Εδώ όμως ξεκινάει και η άλλη διάσταση του φιλανδικού υγειονομικού συστήματος. Φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να περιμένεις την σειρά προτεραιότητας του κρατικού μηχανισμού γιατί τότε καταλήγεις να κάνεις εξετάσεις στις πέντε Μαΐου και να περιμένεις τα αποτελέσματα στις είκοσι, ο δε γιατρός να σου δίνει ραντεβού στα τέλη Ιουλίου που θα έχουν μαζευτεί όλα τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Όταν μάλιστα η γνωμάτευση απαιτεί συνδυασμό ειδικοτήτων τότε βρίσκεσαι σε ένα πραγματικό λαβύρινθο με το ραντεβού σου να γίνεται μεν Ιούλιο αλλά ποιου έτους ακόμα να μην διευκρινίζεται. Έτσι καταλήγεις στον ιδιωτικό γιατρό και στο ιδιωτικό νοσοκομείο, εκεί πια αγγίζεις την τρέλα.

Ο ιδιωτικός γιατρός δουλεύει κάποιες ώρες στο ιδιωτικό νοσοκομείο και που έχει κάποιο αριθμό ασθενών αλλά τις υπόλοιπες ώρες του δουλεύει για το κρατικό πράγμα που σημαίνει ότι και είναι απολυτά δικτυωμένος με τον κρατικό μηχανισμό και γνώστης του. Έτσι η εξέταση που ήταν να γίνει στις πέντε Μαΐου γίνεται άμεσα και η απάντηση βρίσκετε μέσω φαξ την επομένη στο γραφείο του. Από την πλευρά του το κρατικό για να κρατήσει πρόσωπο και χάρις σε κάποιον γραφειοκράτη αποφασίζει ότι δεν θα σου δώσει όλες τις εξετάσεις που έχεις κάνει μέχρι τώρα έτσι αποφασίζεις να τις κάνεις όλες από την αρχή αρκεί να δεις κάποιο αποτέλεσμα γιατί οι πόνοι συνεχίζονται και μάλλον αυξάνουν. Βέβαια στη συνέχεια ανακαλύπτεις ότι δεν ήταν και τόσο απαραίτητο γιατί σε μια επίδειξη δύναμης και σαν δικαιολογία του ποσού που πήρε ο ιδιώτης – ημικρατικός γιατρός έχει καταφέρει να πάρει όλες τις εξετάσεις και σου υποδεικνύει ότι κάποιες δεν χρειάζεται να τις ξανακάνεις και που τελείως συμπτωματικά είναι οι πιο απλές και φυσικά οι ...πιο φτηνές!!!

Φαντάζομαι κι εγώ και η Κάτρη είχαμε την ανάγκη για κάποια καλά νέα, έτσι όταν μετά από τον δεκαπενθήμερο αγώνα εξετάσεων ο γιατρός μας είπε τα καλά νέα ήμασταν έτοιμοι και διψασμένοι για κάτι τέτοιο ώστε να τα πιούμε αδιαφορώντας για τις λεπτομέρειες. Ότι τα πνευμόνια μου δεν ήτανε τόση κακή κατάσταση, ούτε καν στην αρχή τους, ότι μάλλον δεν θα χρειαζόταν κάποια αφαίρεση οργάνου και όλα ήταν έτοιμα για να ξεκινήσουμε την θεραπεία με το που θα βρίσκαμε γιατί οι πόνοι μου συνεχίζονται ήταν τα νέα που θέλαμε να ακούσουμε. Ακόμα και οι πόνοι λιγοστέψαν και ήμουν σίγουρος ότι τώρα πια δεν πονούσα τόσο πολύ, τα καινούργια φάρμακα δουλεύουν και το μόνο που χρειαζόμασταν ήταν ένα ακόμα τεστ για να συνεχίσουμε.

Πριν από πολλά, πάρα πολλά χρόνια αγαπημένος μου φίλος και σημερινός βουλευτής όταν ακόμα ήμασταν συμμαθητές στο γυμνάσιο μου είχε πει ότι είμαι αθεράπευτα ρομαντικός, τόσο σοβαρά που καταντούσα επικίνδυνος. Σε όλες αυτές τις δεκαετίες που έχουν περάσει από τότε ακόμα πιστεύω ότι υπάρχει ηθική στη γραφή, ότι οι δάσκαλοι φτιάχνουν ελεύθερα μυαλά και ότι οι γιατροί θεραπεύουν και όπως εχω ξαναπεί θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό γιατί εχω φίλους και στις τρεις κατηγορίες που κοσμούν τον χώρο τους. Την ίδια μέρα που φύγαμε ανακουφισμένοι από το γραφείο του ημικρατικού γιατρού βρέθηκα στο νοσοκομείο σφαδάζοντας στους πόνους και με την ανάγκη να γίνει κάτι επειγόντως. Φυσικά τον καλέσαμε άμεσα να έρθει να δούμε τι συμβαίνει και το πρωτο που με σοκάρισε ήταν η άρνηση του να συνεχίσει, κατά κάποιο τρόπο πασάρισε την ευθύνη στο νοσοκομείο και στους γιατρούς του αμέσου βοηθειών κάνοντας και μια παρατήρηση που με έκανε έξαλλο. Τόσο έξαλλο που αν δεν με κρατούσαν οι πόνοι θα του είχα επιτεθεί. Ο άνθρωπος γύρισε και είπε με όλη τη σοβαρότητα, αυτό που δεν έχουμε εξετάσει είναι μήπως έχει φέρει κανένα μικρόβιο μαζί του από την Ελλάδα. Δεν με ενδιαφέρει η αλήθεια πίσω από την πρόταση του, με ενδιαφέρει ο τρόπος που το είπε και είχε όλα τα στοιχεία της προκατάληψης σε όλο της το μέγεθος. Η γιατρός που κατά τύχη ήταν η ίδια ακριβώς που με είχε εξετάσει και την πρώτη φορά που είχα έλθει στο νοσοκομείο έμεινε παγωμένη να τον κοιτάει και τον παρακάλεσε ευγενικά να περάσει έξω.

Δεν θα σας πω περισσότερα για το τι έγινε στη συνέχεια, νιώθω ντροπή και που τα σκέφτομαι. Και πάνω από όλα δεν θέλω να νιώσετε ότι με τίποτα έχει αλλάξει η αγάπη μου γι αυτή τη χωρά και τα όσα μου έχει προσφέρει σε πολλά επίπεδα. Άλλωστε άνθρωποι σαν κι αυτόν υπάρχουν σε κάθε χώρα και σε κάθε εθνότητα. Και γι αυτό τις τελευταίες μέρες δεν εχω γράψει τίποτα. Δεν ήξερα τι να γράψω και πως να το γράψω.

Η γλυκύτατη κοπέλα μετά από κάποιο επείγον περιστατικό επέστρεψε κοντά μου και είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε για λίγο, νομίζω ότι αυτό που την οδήγησε περισσότερο ήταν η ενοχή που ένιωσε για τη συμπεριφορά του συνάδελφου της και μου είπε ότι ήταν στη διάθεση μου αν θελήσω να τον καταγγείλω μιας και μετά από όσα της είπα ότι συνέβησαν την τελευταία βδομάδα έγινε πιο έξαλλη από ότι ήμουν εγώ πριν από μερικές ώρες. Πράγμα που σημαίνει ότι μέσα σε τρεις μήνες καταγγέλλω για δεύτερη φορά γιατρό για κάποιο θέμα αφού έχει προηγηθεί η άλλη γιατρός που αρνήθηκε να συνεχίσει μαζί μου επειδή ...δεν είμαι Φιλανδός!

Αυτό που προσπάθησα να εξηγήσω και ελπίζω να μπορείτε να το καταλάβετε είναι ότι εχω κουραστεί. Αυτό που θα ήθελα ήταν να υπήρχε ένας γιατρός που να με παρακολουθεί, ένας γιατρός που να μου λέει τι να κάνω, τι πρέπει να τρώω η να μην τρώω, ένας γιατρός που να με βοηθήσει με τους πόνους μου. εχω καταντήσει να μην ξέρω ποιος είναι ο γιατρός που με παρακολουθεί, εχω έναν στομαχολόγο, ένα ενδοκρινολόγο, έναν για το συκώτι μου και έναν παθολόγο. Κάθε φορά που βλέπω έναν από αυτούς κουβαλάω μια τσάντα χαρτομάνι με τα τελευταία αποτελέσματα πάνω - πάνω. Κάθε φορά κοιτάνε τα χαρτιά, κοιτάνε εμένα με ρωτάνε αν πονάω και εάν ο πόνος έχει την ίδια ένταση, όλοι φαίνονται να ξέρουν τι πρέπει να κάνουν αλλά και όλοι σταματάνε κάθε φορά που λέω ότι πονάω και μάλιστα τις τελευταίες μέρες ο πόνος αυξάνεται. Δεν εχω κανένα βίτσιο με τα νοσοκομεία και εχω κάτι καλύτερο να κάνω τα βράδια από το να βρίσκομαι στο άμεσων βοηθειών. Και κάθε τόσο προστίθεται και ένας καινούργιος με μια καινούργια ιδέα, η τελευταία είναι η σπονδυλική μου στήλη αλλά ο πόνος συνεχίζει. Παράλληλα και επειδή δεν ξέρουν τι προκαλεί τον πόνο δεν μπορούν να μου δώσουν άλλα φάρμακα, έτσι έχουμε επιστρέψει στα μορφινοούχα που τα παίρνω πια έξη φορές την ημέρα για να την βγάλω καθαρή με την τελευταία διαπίστωση ότι έχει αρχίσει ο οργανισμός μου να τα ...συνηθίζει! την ίδια στιγμή όλη μου η ζωή έχει μπει σε ρυθμό halt. Δεν μπορώ να αναλάβω η να συνεχίσω κάποιο από τα projects μου περιμένοντας την επομένη μέρα. Η κάθε μέρα έχει μεταβληθεί η σε επίσκεψη σε γιατρούς, η σε μια σειρά από τεστ η σε αναμονή για την επομένη και όλα αυτά με ελάχιστες απαντήσεις.

Δεν ξέρω πόσα κατάλαβε αλλά στα μάτια της είδα την αγωνία μου και το τι περνούσα ίσως περισσότερο από όσο μπορούσα ο ίδιος να αντιληφθώ και φαντάζομαι όταν αυτή η συζήτηση γίνεται σε ένα θάλαμο επειγόντων περιστατικών γύρω στις τρεις τα ξημερώματα του δίνει περισσότερη ένταση.

Ποτέ μέχρι τώρα δεν είχα μπλέξει με αυτό τον κύκλο και δυσκολεύομαι να τον καταλάβω η με καλή την πίστη δεν θέλω να πιστέψω πόσο βαθιά είναι η αρρώστια του. Μέσα στο γενικότερο πνεύμα της ...ελεύθερης οικονομίας τα ιδιωτικά νοσοκομεία ανταγωνίζονται σαν φροντιστήρια της σειράς (αυτό από τις δικές μου αναμνήσεις) που με ειδικά έντυπα παρουσιάζουν τα ονόματα γιατρών και το πόσες αρρώστιες ...θεραπεύει ο καθένας τους. Αυτά μου τα έδειξε αργότερα η γιατρός όταν και οι πόνοι μου είχαν ηρεμίσει και είχα ξανά-αποκτήσει το χιούμορ μου. Και βέβαια μου είπε και την πικρή αλήθεια, ότι έπρεπε να διαλέξω η θα αποδεχόμουνα το πακέτο της αναμονής με τη σιγουριά ότι στο τέλος θα βρίσκανε τι συμβαίνει στα κρατικά νοσοκομεία η θα τα συνδύαζα και τα δυο για να πετύχω ταχύτερα αποτελέσματα αλλά αποφεύγοντας γιατρούς σαν τον τελευταίο. Και που να ξέρω εγώ αν κάποιος είναι καλός γιατρός η δεν είναι; Αυτόν τον τελευταίο μας τον συστήσανε με τον καλύτερο τρόπο φίλοι που ξέρω ότι μας αγαπούν και μας σκέφτονται, τώρα με ποιο κριτήριο να διαλέξω τον επόμενο; Σε λίγο πήρε τηλέφωνο κάποιον γνωστό της και μου έκλεισε ραντεβού για την επομένη.

Έτσι την προηγουμένη βδομάδα βρέθηκα με καινούργιο γιατρό που ήταν ενημερωμένος απόλυτα για την κατάσταση μου, την σωματική και την πνευματική κάτι που αλώστε το ένιωσε και ο ίδιος με την εισαγωγή που έκανα πριν δεχτώ να με εξετάσει. Αυτή τη φορά στο ανταγωνιστικό ‘ξενοδοχείο’ πέντε αστέρων κι αυτό. Περάσαμε μαζί περίπου δυο ώρες που με εξέτασε προσεκτικά, τουλάχιστον εγώ έτσι ένιωσα και επικεντρώθηκε στο σημείο που πονάω. Νομίζω νιώθοντας περίεργα μετά από όσα η φίλη του γιατρός του είχε εξιστόρησει η για λόγους που για να πω την αλήθεια δεν με ενδιαφέρουν, ένα από τα πρώτα πράγματα που είπε είναι ότι η επίσκεψη μας δεν θα χρεωθεί και το μόνο που ήθελε ήταν να βοηθήσει.

Αυτό που θα πω τώρα θα ακουστεί λίγο τρελό αλλά είναι αλήθεια. Βγήκαμε έξω από το νοσοκομείο μετά από δυόμισι ώρες σχεδόν, όσα μας είχε πει μας επιστρέφαν εκεί που βρισκόμασταν πριν τα ‘όλα πάνε καλά’ λόγια του προηγουμένου γιατρού και κάποιες στιγμές έδειξε και την δική του ανησυχία σχετικά με τους πόνους αλλά εμείς νιώσαμε ανακουφισμένοι. Δυσκολεύομαι να το εξηγήσω, δεν θέλω να είμαι άρρωστος και εχω ανάγκη όσο τίποτα άλλο να ακούσω ότι είμαι μια χαρά, εδώ χαίρομαι που μου λένε ότι κατά τα άλλα είμαι υγιέστατος και αυτό τους κάνει να νιώθουν σίγουροι για την οποία θεραπεία θα ακολουθήσει, αλλά και το ‘όλα πάνε καλά’, ‘δεν είναι τίποτα’, ‘σαν κόκκοι ζάχαρη πάνω σε τραπέζι, ούτε θεραπεία δεν χρειάζεται’ με είχε κάνει να αμφιβάλω περισσότερο. Την βδομάδα που μας έρχεται περνάμε με ταχύ ρυθμό σε δυο βιοψίες και για πρώτη φορά κάποιος φαίνεται να εντοπίζει από που προέρχεται ο πόνος μιας και έχουμε πια επικεντρωθεί στο νεφρό. Δυστυχώς όπως είπα δεν μπορούν να μου δώσουν άλλα φάρμακα για τον πόνο μέχρι να σιγουρευτούν από τι προέρχεται ούτε μπορούν να ορίσουν ημερομηνίες για την θεραπεία μέχρι να σιγουρέψουν από που ξεκινάει ο πόνος. Πραγματικά ελπίζω αυτή η βδομάδα να φέρει αποτελέσματα γιατί εχω πια κουραστεί πολύ.

Κάποια βράδια, ειδικά κάποια στιγμή που άλλαξε ο καιρός μπορούσα να νιώσω στα μπράτσα μου όλα τα σημεία που μου έχουν τρυπήσει. Μέχρι πριν από μερικούς μήνες όταν περπατούσα όλοι παραπονιόντουσαν ότι ήταν σαν να τρέχαμε σε κούρσα και τώρα με προσπερνάει ακόμα και η Δάφνη. Κοιμάμαι πολλές ώρες λόγο των φαρμάκων όταν όλοι ξέραν ότι κοιμάμαι το πολύ πέντε ώρες την ημέρα, και δεν μπορώ να κάτσω για πολύ ούτε στο γραφείο μου γιατί οι πόνοι με χτυπάνε σε λίγα λεπτά και ακόμα και αυτό το κείμενο το έγραψα σε δόσεις ξεκινώντας από χτες.

Πολλοί μου λέτε να σκεφτώ σοβαρά να επιστρέψω στην Ελλάδα ή να σας στείλω τις εξετάσεις, ακόμα κι εσύ βρε Γιαννάκη που με ξέρεις καλά. Το ότι δεν γυρνάω δεν έχει καμιά σχέση με τους γιατρούς που υπάρχουν καλοί και κακοί παντού και μπορεί εγώ να μην εχω δει φακελάκια εδώ αλλά από ότι καταλαβαίνω πια υπάρχουν άλλοι τρόποι. Το θέμα δεν είναι αυτό, το θέμα είναι ότι εδώ είναι το σπίτι μου. Εδώ είναι η γυναίκα μου που είναι Φιλανδή, εδώ είναι η κόρη μου που είναι μισή Φιλανδή. Εδώ είναι η ζωή μου, πως θα βάλω σε μια σακούλα τα αποτελέσματα των γιατρών και θα έρθω στην Ελλάδα; Θα βάλω στην ίδια σακούλα και την γυναίκα μου και την κόρη μου και θα τις φέρω σε μια ξένη γι αυτές χώρα που δεν την έχουν ζήσει αφαιρώντας τους την όποια ασφάλεια νιώθουν; Και μετά να χωθούμε όλοι μαζί σε ένα παρόμοιο γαϊτανάκι; Όσο σημαντική είναι για μας η υγεία μου το ίδιο σημαντική είναι και ασφάλεια που νιώθουμε σαν οικογένεια.

Μου λες να σου στείλω τις εξετάσεις. Καταλαβαίνεις τι θα κάνω εκείνη τη στιγμή; Θα βάλω την αμφιβολία μέσα στο σπίτι μου. Όταν αποφασίσαμε να έρθουμε στη Φιλανδία κάναμε μια συνειδητή επιλογή που συμπεριελάμβανε και τις μάχες που θα δίναμε, πως θα μπορούσα εγώ τώρα να βάλω την αμφιβολία με τόσο άσχημο τρόπο μέσα στο σπίτι μου; Εδώ είναι ο χώρος που θα δώσουμε την μάχη μας και έτσι απλά εδώ θα την δώσουμε.

Στην αρχή αυτού του κείμενου είπα για την απογοήτευση που νιώθω, αλλά καθώς έγραφα αυτό το κείμενο ένιωσα κι εγώ καλύτερα, γιατί η απογοήτευση που νιώθω δεν έχει να κάνει με την Φιλανδία αλλά με ανθρώπους που έτυχε να είναι Φιλανδοί. Και την ημέρα που συναντήθηκα με τους συνεργάτες μου αυτό που με ενόχλησε ήταν κάτι που είπε ένας από αυτούς, μήπως θα έπρεπε να κοιτάξω προς ...Σουηδία πλευρά. Όλη αυτή η περηφάνεια του ‘είναι σαν να κερδίζεις λαχείο όταν είσαι Φιλανδός’ χάθηκε μπροστά στη πρώτη δυσκολία και έγινε τρέχα στη Σουηδία. Δεν ξέρω κι αυτό με απογοήτευσε, ίσως εγώ να είμαι περισσότερο φίλο-Φιλανδός από τους Φιλανδούς.

Κατά τα άλλα γράφω πολύ, εχω γεμίσει το κίτρινο μπλοκ μου, η καλύτερα τα κίτρινα μπλοκ μου με σημειώσεις από σχέδια και σκέψεις αυτών που θέλω να κάνω και να γράψω και τις τελευταίες μέρες η γυναίκα μου, μου είπε κάτι που για πρώτη φορά το σκέφτηκα ...σοβαρά! μου είπε ότι ίσως να ήρθε ο καιρός για να κάνουμε το επόμενο βήμα και να μετακομίσουμε ... βόρεια μιας και οι δυο μας αγαπάμε τόσο πολύ τη Λαπωνία. Ίσως ήρθε η στιγμή να αναλάβει ο Asa περισσότερα πράγματα και εμείς να αποτραβηχτούμε και να ασχοληθώ μόνο με το γράψιμο και τη ζωγραφική. Φυσικά αυτό χρειάζεται μια προετοιμασία που θα πάρει γύρω στα δυο χρόνια αλλά ... το σκέφτομαι σοβαρά! Στόχος μας το χωριό που βλέπετε στη φωτογραφία στη κορυφή του blog και είναι αρκετά μετά τον αρκτικό κύκλο, πολύ κοντά στο σπίτι του Αι Βασίλη και φυσικά αν το κάνουμε θα έχουμε δωμάτιο για τους φιλοξενημένους μας!!! ;)

******************************

Όσο για τα ρεβίθια ... λυπάμαι αλλά δεν πείθομαι!!! Φίλοι μου και ...αναγνώστες ξέρουν ότι και η μυρωδιά με ενοχλεί, δεν φτάνω καν στο τραπέζι αν υποψιαστώ ότι υπάρχουν ρεβίθια στο σπίτι. Αλλά εχω κι εγώ τη μανία μου με όσπριο ειδικά μετά από την παραμονή μου σε ένα μικρό χωριό της Νορμανδίας, φακές με λαρδί μιας και bacon δεν είναι η κατάλληλη περιγραφή. Η Δάφνη το λατρεύει, ρεβίθια φυσικά δεν έχει δοκιμάσει ποτέ της!!! Ο καταλληλότερος να σας δώσει τη συνταγή φαντάζομαι ότι είναι ο Φοίβος.

******************************

Είχα όλα τα καλά μόλις έμαθα και από ένα φίλο ότι ο παναθηναϊκός με πότισε φαρμάκι πάλι!!! Τι να κάνουμε, εχω κι εγώ τις αδυναμίες μου!!!

******************************

Στη φωτογραφία η μικρή μου πριγκίπισσα σας δείχνει ότι έχουμε μέρα για τα καλά και ότι η άνοιξη είναι εδώ, και στην επομένη το καινούργιο μας καταρόζ ποδήλατο με ειδική θέση για τον αρκούδο!

******************************

Λυπάμαι αν μερικές φορές δεν απάντησα σε μερικά τηλέφωνα, text messages και αρκετά mails αλλά δεν είναι ...φτωχή δικαιολογία, οι μέρες μου έχουν γίνει όπως λέει και ο Morrison, strange days have found us!

Παρ’ όλα αυτά μια φωνή που άκουσα χτες με έχει πλημμυρίσει τόσο πολύ που είναι σαν να την ακούω συνέχεια να μου μιλάει. Σε ευχαριστώ πολύ, για λίγο είχαν σταματήσει και οι πόνοι!

******************************

Καλό σας βράδυ, να είσαστε πάντα καλά και σας ευχαριστώ που μου μιλάτε.