Saturday, August 19, 2006,3:30 PM
Η άλλη Φιλανδία – Episode ΙI
Το 'διάλειμμα' τελείωσε και συνεχίζουμε εκεί που σταματήσαμε. Σκοπός μου είναι να απαντάω σε όλες τις ερωτήσεις, μόνο δείξτε λίγη ψυχραιμία να προλαβαίνω και τις υπόλοιπες δουλειές μου. Οι λοιποί Σουομεζοι σαφώς συμμετέχουν!!!

Έχοντας λοιπόν την καλή της φήμη προς τα έξω η Φιλανδία, την βιομηχανική ανάπτυξη και την απελευθέρωση οριστικά από την Ρωσική κηδεμονία αλλά και την εσωστρέφεια της που φτάνει στα όρια του στρουθοκαμηλισμού, την ανάγκη δημιουργίας εθνικής ταυτότητας και προσαρμογής στα νέα δεδομένα παγκοσμίως στις αποσκευές της η σύγχονη Φιλανδία μπήκε στον 21ο αιώνα και εμείς στο Episode II.

Στην αρχή της τελευταίας δεκαετίας του 20ου αιώνα η Φιλανδία είχε λίγο πάνω από 25,000 ξένους, μονίμους κατοίκους, από αυτούς περίπου 2,000 είχαν ζητήσει πολιτικό άσυλο και το είχαν πάρει άμεσα και ήταν κυρίως Λατινοαμερικάνοι με κύριο στόχο τους την Σουηδία αλλά που ξέμειναν εδώ. Μια πραγματικά πανέμορφη και πολύχρωμη κοινότητα που υπάρχει ζωντανή, φασαριόζικη και σήμερα.

Σήμερα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά, οι ξένοι μόνιμοι κάτοικοι στη Φιλανδία έχουν ξεπεράσει τις 120,000 και σε αυτούς αν προσθέσετε αυτούς που ζητάνε άσυλο καθημερινά ή αυτούς που έχουν ζητήσει άσυλο και βρίσκονται σε μια ενδιάμεση κατάσταση, αυτούς που έρχονται εδώ απλά για να γνωρίσουν την χώρα και επειδή είναι από κράτη μέλη της ΕΕ δεν βιάζονται να καταγράψουν την παρουσία τους, τους εποχιακούς εργάτες από Ρωσία, Ουκρανία, Λάτβια, Λευκορωσία για να αναφέρουμε μόνο τους εξωκοινοτικούς, βάλτε τώρα τους φοιτητές που έρχονται για σύντομα εξάμηνα σεμινάρια και τα στελέχη συγκεκριμένων μεγαλοεταιριών που έχουν μόνιμη κατοικία κάπου αλλού αλλά η εταιρία τους φιλοξενεί σε σπίτια της εδώ και μένουν πολλές φορές για πάνω από ένα χρόνο και σ’ αυτό δεν μιλάω μόνο για τα στελέχη της ΝΟΚΙΑ. Σε αυτά προσθέσετε και τους παράνομους μετανάστες, ναι υπάρχουν και αυτοί που μπαίνουν από Λαπωνία και είναι ότι μπορείτε να φανταστείτε από Ρώσους μέχρι Κινέζους που πιστεύουν πρώτα η Φιλανδία, μετά η Σουηδία και που ξέρεις ...η Γερμανία κοντά είναι, και αυτό έχει γίνει εντονότερο από τότε που η Φιλανδία έγινε μέλος της ΕΕ. Σύνολο πάνω από 140,000 ψυχές. Έτσι από σχεδόν 25,000 ξένους φτάσαμε σε πάνω από 140,000, με το μεγαλύτερο μέρος τους να έχει έρθει τα τελευταία πέντε χρόνια.

Γιά προσθέστε και τους Εσθονούς, που λόγω ιδιαίτερων συμφωνιών και σχέσης των δυο κρατών την τελευταία δεκαετία έχουν σχεδόν το ελευθέρας και τώρα θυμηθείτε ότι, το Ελσίνκι έχει πληθυσμό 350,000 κατοίκους και μαζί με την Uusima , σαν να λέμε τον νομό Αττικής, άντε και να φτάνει το ΕΝΑ εκατομμύριο. Από τους ξένους τώρα, πάνω από το 75% ζούνε στο Ελσίνκι πιστεύοντας ότι είναι πιο εύκολο να βρεις δουλειά στη πρωτεύουσα και σαφώς νιώθοντας μεγαλύτερη ασφάλεια.

Προσοχή σε αυτό το κείμενο δεν θέλω με τίποτα να συγκρίνω το τι γίνεται στη Φιλανδία με το τι αντίστοιχα συμβαίνει στην Ελλάδα γιατί για το ίδιο θέμα πονώ και συμπάσχω και για τις δυο χώρες για την Ελλάδα όμως συχνά από αυτά που διαβάζω και ντρέπομαι! Στο μέλλον θα αναφερθώ για το πως ζούνε οι Έλληνες της Σκανδιναβία και πως συμμετέχουν στη κοινωνική ζωή και τότε θα μπορέσουμε πιο εύκολα να κάνουμε συγκρίσεις, συμπεριλαμβανομένης βέβαια και της προ ΕΕ περιόδου για να μη μιλάμε και για ανόμοια πράγματα. Εδώ αναφέρω απλά τις προσωπικές μου παρατηρήσεις.

Στους πολιτικούς πρόσφυγες έπαιξε μεγάλο ρόλο η ενεργή συμμετοχή της Φιλανδίας σε επιτροπές για τους μετανάστες του ΟΗΕ και με την εγκαθίδρυση γραφείων επιτροπών για τους πρόσφυγες σε αρκετά σημεία της Ασίας και της Αφρικής όπως για παράδειγμα στη Τεχεράνη, με σκοπό να εξετάσουν αιτήσεις πολιτικού ασύλου και να εγκρίνουν κάποιες για τη Φιλανδία με κυρίως αποδέκτες Αφγανούς, Κούρδους και Ιρακινούς. Σε συζητήσεις γιατί διαλέξανε να κάνουν αίτηση στη Φιλανδία και οχι στην Ελλάδα για παράδειγμα, πήρα την απάντηση μα όλες Ευρώπη δεν είναι; Που να ξέρουμε εμείς ότι υπάρχουν και μέρη στην Ευρώπη με τόσο κρύο; Η απάντηση αποστομωτική και πέρα για πέρα αληθινή μιας και το πρωτο σοκ έρχεται από τον καιρό. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Σομαλούς που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τον εμφύλιο. Οι περισσότεροι δεν είχαν καν ιδέα που πέφτει η Φιλανδία, το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν ότι βρισκόταν στη πλούσια Ευρώπη.

Από τη δική μου πλευρά και στις διαφορετικές χώρες που έχω ζήσει ή έχω μείνει δεν αντιμετώπισα ιδιαίτερα προβλήματα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχα το μερίδιο μου από skinheads η του ανάλογου είδους αποβράσματα, στη Φιλανδία όμως άρχισα να ανακατεύομαι πιο ενεργά με μετανάστες και κατά κάποιο τρόπο η έρευνα μου και τα παρακλάδια της ήρθαν μόνα τους και με ένα τρόπο απόλυτα φυσιολογικό.

Πάλι πρέπει να αναφερθώ σε μια προσωπική εμπειρία για να εξηγήσω πως βρέθηκα να ασχολούμαι με αυτά τα θέματα και ταυτόχρονα να σας δώσω και κάποια στοιχεία από τη ζωή των ξένων στη Φιλανδία. Πριν από μερικά χρόνια δημιουργήθηκε ένα αγγλόφωνο περιοδικό από γνωστό ξένο με φιλανδική υπηκοότητα και ενεργό μέλος των πράσινων. Αυτό που με έκανε να έρθω σε επαφή μαζί του δεν ήταν το ότι ήταν μέλος των πρασίνων, ούτε το ότι είναι συγγραφέας και σκηνοθέτης, παραδέχομαι ότι ούτε ταινία του είχα δει, ούτε για καμιά του ταινία είχα ακούσει, ούτε για το βιβλίο του ήξερα, όσο για τους πράσινους της Φιλανδίας (για να ξεχωρίζουμε κάποια πράγματα) η απόσταση που μας χωρίζει ...θα αναφερθεί σε επόμενο post!!! Αυτό που με έκανε να έρθω σε επαφή μαζί του ήταν ότι πίστευα στην ανάγκη ενός αγγλόφωνου περιοδικού λόγω της ραγδαίας αύξησης ξένων, το ότι κανένας δεν ήταν προετοιμασμένος γι αυτό και το σοκ που νιώθει τον πρωτο καιρό ο ξένος στη Φιλανδία όντας αποκομμένος από κάθε μορφής πληροφορίας. Και επειδή θα αναφερθεί, ναι το ίντερνετ είναι μεγάλη βοήθεια αλλά δεν είναι και ακριβώς η πρώτη σου προτεραιότητα και δεν είναι ο καθένας έτοιμος να μπει στο πακέτο, computer, hardware, σύνδεση όταν η πρώτη του σκέψη είναι να βρει δουλειά, να μάθει τη γλώσσα και να προσαρμοστεί. Όταν ήρθα εγώ το πρωτο καιρό περίμενα με αγωνία κάθε πρωί στις 8.55 τις ειδήσεις στα αγγλικά στο κρατικό YLE, την αντίστοιχη ΕΡΤ μα καμιά σχέση με ΕΡΤ, για να καταλάβω τι γίνεται γύρω μου. Οπότε ένα αγγλόφωνο περιοδικό έστω μηνιαίο και πάνω απ’ όλα τσάμπα ήταν και είναι για μένα must!

Στη συνεργασία μου με το συγκεκριμένο περιοδικό, όσο χρόνο κράτησε είχα την ευκαιρία να δω την πιο σκούρα πλευρά της ζωής των μεταναστών στη Φιλανδία και πολύ περισσότερο τις σχέσεις μεταξύ τους. Στο συγκεκριμένο περιοδικό ο Roman κι εγώ υπήρξαμε το βαρύ πυροβολικό με τον Asa να ακολουθεί. Παρ΄ όλη τη διαφορετική ιδέα που μπορεί να έχει ο καθένας δεν είναι όλοι οι μετανάστες ανειδίκευτοι εργάτες που ήρθαν στη δύση για να βρουν τη τύχη τους, πολλοί έχουν όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν όλα τα αντικειμενικά προσόντα και την επαγγελματική εμπειρία να κάνουν καριέρα σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα τουλάχιστον. Ένα αγγλόφωνο περιοδικό λοιπόν έγινε άμεσα κέντρο ενδιαφερόντως για όλους αυτούς και ο δικός μου ρόλος δεν περιοριζόταν στα άρθρα, τα σκίτσα, τα lay out, ομιλίες και τη συχνή μου διαφήμιση του περιοδικού όπου συμμετείχα αλλά και στο ότι ήμουν Έλληνας. Ο ιδιοκτήτης πριν από είκοσι χρόνια στην Ουγγαρία και έχοντας σαν τελικό του στόχο την Αγγλία η την Σουηδία ανακάλυψε ότι ένα ελληνικό όνομα άνοιγε πιό πολλές πόρτες από ένα Ιρανικό, έτσι παράλληλα με το ουγγρικό διαβατήριο φρόντισε να πάρει και ένα ελληνικότατο όνομα, έτσι τώρα πια το περιοδικό χρειαζόταν έναν ...Έλληνα μιας και ακόμα και η αλληλογραφία στα ελληνικά αυξανόταν. Αλλά και αυτό ακόμα δεν μου έκανε εντύπωση απλά με χαροποίησε γιατί τόσοι Έλληνες ήθελαν να συμμετάσχουν σε αυτή την ενέργεια.

Μετά από αρκετό καιρό συνάδελφος με ρώτησε γιατί δεν είχε το περιοδικό ‘προσλάβει’ κάποιον συγκεκριμένο γραφίστα που το φάκελο του τον είχαμε δει παρέα και ήταν ομολογώ πολύ εντυπωσιακός. Επειδή δεν είχα καμιά απάντηση ...ρώτησα για να πάρω μια σειρά από απαντήσεις ανέκδοτο μιας και δεν υπήρχε θέμα χρημάτων, το περιοδικό ήταν εθελοντικό και κανένας δεν πληρωνόταν, οι διαφημίσεις απλά κάλυπταν τα έξοδα του περιοδικού. Η γραμματέας και η μόνη που πληρωνόταν και ήταν και ταυτόχρονα με τον ιδιοκτήτη τα τελευταία πέντε χρόνια στις επιχειρήσεις παραγωγής ταινιών μου άφησε ένα υπονοούμενο που το θεώρησα μάλλον κακόγουστο Φιλανδικό αστείο. Την ίδια ακριβώς περίοδο ένα αρκετά μεγάλο κείμενο που έγραψα για το περιοδικό κόπηκε και ράφτηκε έτσι ώστε αφενώς δεν είχε καμιά σχέση με το αρχικό κείμενο αφετέρου με έδειχνε σαν αηδιασμένο με τη Φιλανδία και η πιο κατάλληλη απάντηση που θα μπορούσε να μου δοθεί ήταν ‘άντε στο διάολο παλικάρι μου’ πράγμα που μου δημιούργησε για μια περίοδο αρκετά προβλήματα παρ΄ όλο ότι το περιοδικό δημοσίευσε στην online version ολόκληρο το κείμενο. Ακριβώς την ίδια περίοδο ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού έγραψε ένα άρθρο που συγκλόνισε τη Φιλανδία (είπαμε για τον Vanhanen θα κάνω ειδικό αφιέρωμα σύντομα.) στο άρθρο και για να μη παραβεί το σύνταγμα και τους νόμους αναφέρει ότι η ανάπτυξη ακόμα και του μέσου μυαλού είναι θέμα περιβάλλοντος, και μην πάει το μυαλό σας στον Ρουσσό, φέρνοντας το παράδειγμα της ανεπτυγμένης Δύσης και της υποανάπτυχτης Αφρικής. Με λίγα λόγια έγινε χαμός, και ξαφνικά δόθηκε η ευκαιρία να βγουν ξενοφοβίες, φασισμός και ρατσισμός από παντού και κάθε κοινωνικό στρώμα. Το είπε ο Proffesore και οι Σουομέζοι ξέρουν καλά τι σημαίνει αυτό και ότι δεν δέχεται αμφισβήτηση στη Φιλανδία. Σε μέρες οργανώθηκε τηλεοπτικό πανελ που εκτός των άλλων συμμετείχα εγώ, ο γνωστός εκδότης και ο πατέρας Vanhanen. Ο κύριος Vanhanen ανέπτυξε τις γνωστές του θέσεις, εγώ απλά ανέφερα ότι ήδη η επιστήμη έχει αποδείξει το αναληθές των λόγων του και έκανα και μια αναφορά σε μεγάλους όλων των τομέων από την τέχνη μέχρι την επιστήμη και κατέληξα τονίζοντας ότι το άρθρο για μένα ήταν ρατσιστικό και δεν έπρεπε να εμπλακούμε σε μια συζήτηση που αυτοκτόνησε το 1944 γιατί τότε θα μπλέκαμε και στη συζήτηση αν η γη είναι το κέντρο του σύμπαντος και είναι επίπεδη. Ο γνωστός Ιρανός επιτέθηκε στον Vanhanen με μόνο επιχείρημα το πως τολμούσε να λέει τέτοια πράγματα για τους Ιρανούς.... που είναι η αρχή του πολιτισμού. Νομίζω ότι όλοι τα χάσαμε και έτσι συνέχισε ένα τελείως παρανοϊκό μονόλογο που εξηγούσε γιατί όλος ο κόσμος μισεί το Ιράν και γιατί ο Vanhanen είναι ο δούρειος ίππος των Αμερικάνων. Όταν σε κάποια στιγμή η παρουσιάστρια τον διέκοψε ρωτώντας τον για την Αφρική η απάντηση ήρθε αποστομωτική, τι να την κάνουν αυτοί τη πρόοδο αφού έτσι κι αλλιώς ζούνε στη ζούγκλα!!!

Την επομένη μέρα κάτι είχε αλλάξει στο τρόπο που έβλεπα τα πράγματα και παρατήρησα για παράδειγμα ότι το συγκεκριμένο παλικάρι γραφίστας που αναφέραμε δεν είχε προσληφθεί γιατί ήταν από την ...Αφρική. για την ακρίβεια παρ΄ όλο ότι υπάρχει μια δυναμική αφρικανική κοινότητα δεν υπήρχε κανένας στο περιοδικό. Βασικά δεν υπήρχε κανένας Άραβας, Ασιάτης νοτιοαμερικάνος και μάλλον το αστείο της γραμματέος ...δεν ήταν αστείο. Βασικά και παρ’ όλο ότι το περιοδικό είχε ξεκινήσει διαφορετικά τώρα ήταν μόνο με Βορειοευρωπαίους ή καλύτερα Άγγλοι, Αμερικάνοι και Φιλανδοί. Κοινό χαρακτηριστικό; Οι Φιλανδοί ανυψώνουν το multicultural όραμα του εκδότη που σημαίνει ακούω αραβική μουσική και κατά προτίμηση ιρανική, παρακολουθώ ταινίες ιρανικές με υποτίτλους και το όνειρο μου είναι να πάω στο Ιράν και στην Ινδία. Και ναι υπάρχει καλή και κακή πυρηνική ενέργεια!!! Οι ξένοι; Μισούμε τον Bush γι' αυτό φύγαμε από τις ΗΠΑ, μισούμε τον Tony γι’ αυτό φύγαμε από την Αγγλία και όλοι μαζί πιστεύουμε ότι η Φιλανδία είναι τριτοκοσμική και θα έπρεπε να γίνει περισσότερο σαν την Αγγλία η τις ΗΠΑ, γιατί αλήθεια δεν υπάρχει ένα Walmart στο Ελσίνκι; Δεν κάνω πλάκα, υπήρξε τέτοιο άρθρο!!! Τελικά οι μόνοι που γράφαμε θετικά για τη Φιλανδία είμασταν ο Asa κι εγώ.

Επειδή όλα συμβαίνουν σε τρία την ίδια μέρα έμαθα ότι ο Roman είχε φύγει για Γερμανία για να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τη φιλανδική τηλεόραση και το προηγούμενο βράδυ είχε κάνει ένα πολύ μεγάλο καβγά στο περιοδικό και παραιτηθεί αποσύροντας όλα του τα άρθρα από παντού σε σχέση με το περιοδικό. Όταν τον πήρα τηλέφωνο μου είπε σε τελείως φιλανδικό τρόπο, φύγε γρήγορα από κει μέσα, trust me, I know what Im saying!

Το τρίτο, φίλος Φιλανδός, πετυχημένος καλλιτέχνης τραγουδιστής και ηθοποιός ήρθε από το περιοδικό για να πάμε μαζί στον ραδιοφωνικό σταθμό όπου θα του έπαιρνα συνέντευξη και θα του έκανα μια παρουσίαση. Ο έκδοτης αφού τον κοίταξε αρνήθηκε να τον χαιρετίσει και ...εξαφανίστηκε. οπότε προστέθηκε και homophobia.

Το τι ακολούθησε είναι .... το Episode III γιατί δεν θα φτάσει μια σελίδα του blog γι΄ αυτό.

**************************************

H Δάφνη είναι όλο και καλύτερα, σήμερα το στομάχι της κράτησε τα πάντα και περάσαμε στη κοτόσουπα. Εδώ το καλοκαίρι έφυγε άρα η κοτόσουπα αντέχεται!!!

**************************************

Οι δύο Σουομεζοι, απαντάνε ελεύθερα σε ερωτήσεις, είπαμε από το πρωτο μέρος... τρεις διαφορετικές χρονικές περίοδοι.

**************************************

Φιλοξενούμε και συνεργάτες αν θέλετε με θέμα τη Σουομια πάντα, ακόμα και από αυτούς που ζήσανε μόνο λίγες βδομάδες το φιλανδικό θαύμα!!! :)

**************************************

Ergotelinen μάλλον θα αρχίσω να μιλάω γι αυτό που σε ενδιαφέρει στο τρίτο μέρος!!!

**************************************

Δεν αναφέρω ονόματα οχι γιατί φοβάμαι, έτσι κι αλλιώς βρισκόμαστε σε διαμάχη που θα αναφέρω στη συνέχεια αλλά γιατί τουλάχιστον για μένα ξεχωρίζω τον άνθρωπο από ένα περιοδικό που είναι αναγκαίο στη Φιλανδία ακόμα και στην απαράδεκτη μορφή του. Όσοι από εσάς έχετε περάσει τα τελευταία χρόνια από Φιλανδία, μάλλον ξέρετε γιατί μιλάω.

**************************************

Στη φωτογραφία ....Φιλανδοί!!!



, , ,
 
posted by ovi
78 comments