Tuesday, September 12, 2006,10:46 PM
Μια ΚokoNainen ταινία. ½ πριν το Episode V
Και έτσι φτάσαμε στο ντοκιμαντέρ. Παραδώσαμε την ιστορία που είχαμε γράψει από τις μαρτυρίες και συμφωνήσαμε ότι μιας και θα ήταν δύσκολο αν οχι αδύνατο να βγάλουμε στην οθόνη αυτές τις γυναίκες, να παρουσιάσουμε ...σκιές γυναικών και αφηγήσεις όπως κάνουν σχεδόν πάντα στα δραματοποιημένα ντοκιμαντέρ.

Ο κορμός της ιστορίας θα ήταν η ιστορία της Saido και οι υπόλοιπες ιστορίες θα τρέχανε παράλληλα και βέβαια είχαμε και τη βοήθεια Σομαλης γιατρού που θα ανέλυε την ιατρική πλευρά και τις επιπτώσεις. Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαμε καταφέρει και ένα ‘ιερέα’ να συμμετάσχει απλά επιβεβαιώνοντας ότι αυτό το έθιμο δεν έχει τίποτα να κάνει με το ισλάμ και το Κοράνι.

Θυμηθείτε τώρα από προηγούμενο επεισόδιο ότι την ίδια περίοδο εγώ δούλευα στο περιοδικό του εκδότη – σκηνοθέτη οπότε κατά κάποιο τρόπο μπορούσα να παρακολουθώ και από κοντά την πρόοδο του ντοκιμαντέρ και να είμαι εκεί αν χρειαζόταν οτιδήποτε. Το πρωτο που μας είπε ήταν ότι η ταινία (δεν ήταν πια ντοκιμαντέρ) χρειαζόταν ένα πιο δραματικό ύφος και θα έκανε κάποιες αλλαγές στο σενάριο. Για να πω την αλήθεια σε θέματα που δεν ξέρω δεν λέω πολλά και μια ταινία ήταν και είναι πολύ μακριά από τις μικρές μου γενικότερες γνώσεις και αφού ο άλλος ασχολείται και έχει και εταιρία που κάνει ακριβώς αυτό δεν είχα καμιά αντίρρηση απλά περίμενα να δω το τελικό σενάριο περισσότερο από περιέργεια και για να μάθω πως γίνεται ένα σενάριο παρά για οτιδήποτε άλλο.

Η εταιρία του υποτίθεται ότι έχει και ένα αρχείο από ξένους κομπάρσους που καλύπτει και παραγωγές της κρατικής τηλεόρασης. Δυστυχώς κανένας Σομαλός δεν συμπεριλαμβανόταν σε αυτό το κατάλογο και έτσι μπήκαμε σε ένα μαραθώνιο να βρούμε ποιος θα παίξει στην ταινία. Η κατάσταση ήταν απελπιστική γιατί χρειαζόμασταν πάνω από δεκαπέντε άτομα και εθελοντές ...κανένας. ξέχωρα από αυτό χρειαζόμασταν και ένα μικρό κοριτσάκι για την δραματοποιημένη εισαγωγή της ταινίας.

Ο πατέρας και αδερφός βρέθηκε, ήταν ο σύζυγος και ο γιος της γιατρού, βρέθηκε ακόμα ένας νεαρός που θα έπαιζε τον φίλο της μεγάλης αδελφής. Εμείς σενάριο δεν είχαμε δει ακόμα αλλά είχαμε πάρει ένα κατάλογο με χαρακτήρες και προσπαθούσαμε να τον καλύψουμε. Η μεγάλη αδελφή ήταν το πιο εύκολο από όλα γιατί τελικά υπάρχουν πολλές κοπελίτσες που ονειρεύονται να γίνουν ηθοποιοί. Τα μισά λεφτά είχαν ήδη δοθεί από τη Saido μιας και εκείνη διαχειριζόταν το κεφάλαιο και έτσι απλά ...συνεχίζαμε όταν ξαφνικά μια κυριακή μάθαμε ότι από δευτέρα αρχίζανε τα γυρίσματα.

Το μικρό κοριτσάκι βρέθηκε τελείως κατά τύχη. Τις ίδιες μέρες εμφανίστηκε στα γραφεία μια νεαρή γυναίκα που ήταν διατεθειμένη να βοηθήσει εθελοντικά σε ότι χρειαζόμασταν αρκεί να μη έπρεπε να κάνει κάτι μετά τις δυο το μεσημέρι γιατί όπως μας εξήγησε έχει ένα μικρό κοριτσάκι. Της εξηγήσαμε το σχέδιο και την επομένη μέρα ήρθε με το κοριτσάκι της και τον σύζυγο που είναι Φιλανδός. Και οι δυο τους πολύ συνειδητοποιημένοι για το τι πρόκειται να κάνουν συμμετείχαν σε όλη τη κατάσταση με κάθε τρόπο, το δε κοριτσάκι είναι και η φωτογραφία στην αφίσα. Ο Φιλανδός σύζυγος παραδέχτηκε ότι αν και ήξερε από τη γυναίκα του περί κλειτοριδεκτομής τώρα άρχιζε να συνειδητοποιεί το μέγεθος του προβλήματος και η σκέψη και μόνο ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί στη κόρη του ήταν αρκετή για να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε ενέργεια κατά.

Τα γυρίσματα γίναν μέσα σε ...δυο ημέρες και φαντάζομαι ότι όσοι είσαστε σχετικοί ήδη γελάτε. Εγώ δεν ήμουν! Στη ταχύτητα που όλα γινόντουσαν ξαφνικά βρήκαμε να έχουμε και μια deadline ημερομηνία μπροστά μας μιας και η ‘πρεμιέρα’ είχε κανονιστεί από το γραφείο του εκδότη-σκηνοθέτη σε κεντρικό σημείο του Ελσίνκι και είχαν ήδη τυπωθεί και προσκλήσεις ...από ότι μάθαμε! Εμείς απλά τρέχαμε από πίσω να προλάβουμε τι γινόταν. Οι σκηνές ήταν ασύνδετες μεταξύ τους αλλά κάπου είχα διαβάσει ότι έτσι γίνονται οι ταινίες και στο τέλος ο σκηνοθέτης τις φτιάχνει στο μοντάζ και για να μη το ξεχάσω όλη αυτή τη περίοδο χιόνιζε. Έτσι τρέχαμε από το λιμάνι στο κεντρικό εργοστάσιο ηλεκτρικής παράγωγης και από κει σε ένα υπόγειο με ραπτομηχανές και μετά στο μετρό και παντού όλοι μας παίζαμε, κάναμε όλο και κάτι και διορθώναμε χωρίς να ξέρουμε τι κάνουμε.

Μέσα σε όλα όπως είπα και σε προηγούμενο post, το συμβούλιο ανακαλύπτει τι κάνουμε και ο ‘ιερέας’ αρνείται να συμμετάσχει, κανένας πανικός λέει ο σκηνοθέτης, άμεσα και με ένα μόνο τηλεφώνημα εμφανίζεται Ιρανός που γνωρίζει το Κοράνι λες και μας περίμενε και ‘αντικαθιστά’ τον ιερέα και τα γυρίσματα συνεχίζονται με έμενα πια να έχω χάσει κάθε αίσθηση του τι θα έβγαινε στο τέλος.

Στη συνέχεια θα σας περιγράψω την ταινία. Σας παρακαλώ πολύ μην νομίζετε ότι υπερβάλω η ότι θέλω να διακωμωδήσω κάτι, αυτή ακριβώς είναι η πραγματικότητα, αντίγραφο της ταινίας έχω και εγώ και έχει παρουσιαστεί και στο ...κρατικό κανάλι εν ονόματι της πολυπολιτισμικής κοινωνίας ... η κλειτοριδεκτομή χάθηκε στη διαδρομή!!! Μια μικρή αίσθηση είχα πάρει όταν είδα το πρόσωπο του Asa του συνεργάτη μου και στο Ovi που είχε διορθώσει τους αγγλικούς υποτίτλους αλλά και πάλι είπα ...ξέρει ο σκηνοθέτης!!!

Μέσα στις επόμενες τρεις μέρες είχε τελειώσει μοντάζ και υπότιτλοι και βρεθήκαμε 200 άτομα σε κεντρική αίθουσα του Ελσίνκι να παρακολουθούμε για πρώτη φορά την ταινία. Σημειωτέων η Saido την παραμονή είχε εξοφλήσει όλο το ποσόν!

Όλη η ταινία έχει γυριστεί από μια ψηφιακή κάμερα χειρός που κρατάει ο ίδιος ο σκηνοθέτης... αλλά κι αυτό δικαιολογείται, και μεγάλα ονόματα σκηνοθέτες κάνουν το ίδιο!

Η πρώτη σκηνή των τίτλων είναι από το λιμάνι που φεύγουν τα πλοία για την Εσθονία όλο μέσα στο χιόνι άρα σε τυφλώνει το άσπρο της εικόνας. Η σκήνη τραβηγμένη πολύ αργά με μουσική υπόκρουση από ...Yiannis!!! είπαμε, μην γελάτε!!! Αφού για πέντε λεπτά θαυμάζουμε πόσο πολύ χιονίζει 600 χιλιόμετρα από τον αρκτικό κύκλο όλοι μας εντυπωσιασμένοι, η σκηνή καταλήγει στο καθεδρικό ναό όπου και αρχίζει ένα οδυνηρά αργό ζουμ. Με το που φτάσαμε στο αγαλματίδιο του αποστόλου Ιωάννη που κοσμεί την οροφή του ναού αλλάζουμε σκηνή και βρισκόμαστε στη κουζίνα ενός σπιτιού που μια οικογένεια πέντε ατόμων τρώει μεσημεριανό.

Για τα επόμενα πέντε λεπτά η κάμερα παρακολουθεί τους μορφασμούς που κάνει ο πατέρας και εγώ έχω μετρήσει όλες τις τρίχες που αποτελούν το μουστάκι του με τα νευρά μου σαν τεντωμένη χορδή!!! Για δυο λεπτά παρατηρούμε μια οικογένεια από δυο κόρες, ένα αγόρι, τον πάτερα και τη μητέρα να είναι ακίνητοι μπροστά σε παραφορτωμένα πιάτα με ...ταϊλανδέζικο ρύζι (δυστυχώς για όσους έχουν δοκιμάσει είναι εύκολο να αναγνωριστεί) και να κάνουν μορφασμούς.... ξαφνικά ο πατέρας λέει: θα ρωτήσω, η μητέρα λέει: Ναι! Ο γιος επιτέλους σηκώνει το πηρούνι του, η μικρή η κόρη ρωτάει: τι σκουλαρίκια; και η μεγάλη κόρη σηκώνεται ουρλιάζοντας Όοοοοχι και φεύγει χτυπώντας τη πόρτα!

Στη συνέχεια η μεγάλη κόρη είναι στο μετρό προς το κέντρο όπου όλοι μας παριστάνουμε τους επιβάτες γύρω της μπας και κανένας παρείσακτος επιβάτης ενοχλήσει το γύρισμα! Η κοπέλα κλείνει τα μάτια της και μεταφερόμαστε σε ένα ...ξυράφι. σιγά σιγά ένα χέρι στολισμένο προσεκτικά με δαχτυλίδια και βραχιόλια πλησιάζει το ξυράφι το πιάνει και σε δυο λεπτά καταφέρνουμε να το δούμε να κινείτε επιτέλους. Περισσότερο φως και τώρα βλέπουμε τρεις γυναίκες που κρατάνε ξαπλωμένο το κοριτσάκι σε ένα τραπεζάκι ...σαλονιού, η φιγούρα της Saido για μένα πεντακάθαρη. Το κοριτσάκι σπαράζει αλλά η κάμερα κρατιέται στο ξυράφι που πλησιάζει τη σκηνή, κάτι σαν Hitchcock με τον Yiannis να έχει γίνει ...ρέγκε τώρα! Μετά η μουσική σταματάει ξαφνικά και το ξυράφι γεμίζει ...κέτσαπ. Που το ξέρω ότι ήταν κέτσαπ; Με μια Φελινική αίσθηση ο σκηνοθέτης είχε αφήσει το μπουκάλι της κέτσαπ στο τραπεζάκι ...δίπλα στο ξυράφι!!! Ο σκηνοθέτης εμφανώς συγκινημένος κάνει την κάμερα να τρέμει σαν να έχει πάρκινσον!

Η κοπέλα ανοίγει τα μάτια και μεταφερόμαστε στο πατέρα που πάει στο τζαμί. Αφού περιμένει δυο λεπτά παρατηρώντας όλα τα πανό με τα αράβικα γράμματα σε πράσινο φόντο που είναι αναρτημένα στην αίθουσα και εγώ να πνίγομαι βγαίνει ο ιερέας και οι δυο τους κάθονται οκλαδόν όπου ο ιερέας διαβάζει για μερικά λεπτά (εκεί έχασα τη σχέση με το χρόνο) κάποιο κείμενο από το Κοράνι. Στη συνέχεια βάζοντας το χέρι του στο κεφάλι του πιστού και σαν να έχει μαντέψει την ερώτηση του λέει: Το Κοράνι δεν λέει τίποτα! Και ο πατέρας φεύγει χαμογελώντας για να πάει στη δουλειά του! Με το μετρό και η μουσική του Yiannis έχει γίνει ...ρομαντική και οι μορφασμοί χαράς! Σημείωση, ο Yiannis και δεν το ήξερα είναι ανάρπαστος στο Ιράν και οι δίσκοι του πουλάνε σαν τρελοί, κάθε Ιρανός που συναντάω η πρώτη ερώτηση μετά από το που είσαι είναι σ’ αρέσει ο Yiannis;

Αλλαγή σκηνής, η μητέρα σε φασοναδικο που δουλεύει κάτω από τον άθλιο Φιλανδό που τις έχει σαν σκλάβες σε κάποια διακοπή μιλάει με άλλες Σομαλές. Η κάμερα είναι από κάτω παρακολουθώντας τέσσερις Σομαλές να μιλάνε και φεύγει με τέτοια ταχύτητα από τη μια στη άλλη που εμένα με έπιασε ναυτία. Αφού διαφωνούν για λίγο συμφωνούν ότι δεν πρέπει να το μάθει ο πατέρας γιατί γι αυτά τα πράγματα οι άντρες δεν χρειάζεται να ξέρουν και αποφασίζουν η μητέρα με τη μικρή κόρη να πάρουν το πλοίο και να φύγουν για ...Σομαλία!!! στο πιο δραματικό σημείο η μεγαλύτερη Σομαλή βγάζει ένα ημερολόγιο για να ελέγξει τα δρομολόγια Ελσίνκι - Σομαλία και είναι ένα τετράδιο γαλάζιο με εικόνα του Harry Potter!!! Και από το πρόσωπο του μικρού μάγου που η κάμερα κάνει ζουμ η εικόνα μεταφέρεται στη μάνα που περιμένει το καράβι για Σομαλία στο λιμάνι που φεύγουν τα καράβια για Εσθονία κρατώντας στο ένα χέρι την κόρη της και στο άλλο ένα μπογαλάκι από το τραπεζομάντιλο που τρώγανε το μεσημέρι!

Αλλαγή σκηνής, πίσω στη μεγάλη κόρη που είναι τώρα στο σχολείο της και που σημειωτέον παρ’ όλο από φτωχή οικογένεια προσφύγων είναι μαθήτρια ιδιωτικού αγγλοφώνου κολεγίου στο Ελσίνκι!!! Εκεί και στη μέση σημαντικού μαθήματος για ηλεκτρονικούς υπολογιστές, να προβάλουμε και το φιλανδικό μοντέλο, την πιάνει ένας πανικός και αρχίζει να τρέχει μέσα στο χιονισμένο Ελσίνκι για να φτάσει στο σπίτι. Φτάνει στο σπίτι μετά από τρέξιμο, σκαρφάλωμα σε φράχτη, δυο πεσίματα στο χιόνι και βρίσκει σημείωμα που δεν το βλέπουμε αλλά πιάνει το κινητό της και τηλεφωνεί στον πατέρα.

Ο πατέρας τώρα δουλεύει μπροστά από μια πολύπλοκη κονσόλα υπό την επιτήρηση Φιλανδού που τον κοιτάζει επιδοκιμαστικά χαμογελαστός μιας και τα καταφέρνει τόσο καλά για ...Σομαλός. Το τηλέφωνο χτυπάει, σειρά από μορφασμούς, κάτι λέει ο πατέρας στο Φιλανδό, ο Φιλανδός κάνει μορφασμούς και του δίνει τα κλειδιά της ολοκαίνουργης Mercedes 600 που περιμένει απ’ έξω!!! Η Mercedes του σκηνοθέτη... Άνετος ο πατέρας οδηγεί με νόμιμη ταχύτητα μέσα στο κέντρο του Ελσίνκι σταματώντας σε κάθε φανάρι με την κάμερα να παρακολουθεί τους μορφασμούς του.

Η μητέρα ακόμα στο χιόνι με τη κόρη και το μπογαλάκι περιμένει το πλοίο για τη Σομαλία και την ίδια στιγμή φαντάζεται τη στοργική Φιλανδέζα γιατρό που πριν από λίγους μήνες της μίλαγε κρατώντας το χέρι της και σκουπίζοντας τα δάκρυα της για τα προβλήματα που της είχε δημιουργήσει η κλειτοριδεκτομή και όλα αυτά περιτριγυρισμένη από μια σειρά μηχανήματα σαν αν βρισκόσουνα στη ΝΑSA!

Ο πατέρας με την κόρη φτάνουν ταυτόχρονα στο λιμάνι και αγκαλιασμένοι παρακολουθούν ένα καράβι της Silja Line που κάνει μόνο τη γραμμή Ελσίνκι Τάλλιν να φεύγει, ενώ δάκρυα κυλάνε από τα μάτια τους, ο γιος μετά το φαγητό έχει ...εξαφανιστεί! Ξαφνικά πίσω από ένα τενεκέ ανακύκλωσης (το οικολογικό μήνυμα) εμφανίζεται η μάνα με τη μικρή κόρη, αγκαλιάζονται και φιλιούνται όλοι μαζί, πάντα με μουσική του Yiannis και μετά ...μπαίνουν στην Mercedes και ...τέλος!!!

*******************************

Δεν θέλω να επεκταθώ στο τι έγινε μετά! Μερικές λεπτομέρειες μόνο. Όπως σας είπα και σε προηγούμενο post σε λίγες μέρες παραιτήθηκα από το περιοδικό, είχαν μαζευτεί πάρα πολλά για να μπορώ να αναπνεύσω. Μήνυση δεν μπορούσαμε να του κάνουμε γιατί το φαξ δεν έλεγε και πολλά και η γυναίκα του είναι μεγαλοδικηγόρος και ηγετικό στέλεχος των πράσινων της Φιλανδίας!!! Από εκείνη τη περίοδο άρχισαν και οι απειλές από πολλές πλευρές και η Saido έφυγε για ένα μεγάλο διάστημα για Ελβετία. Εγώ έμεινα φυσικά πίσω ζώντας τραγελαφικές στιγμές με ομοθρήσκους και συμπατριώτες του μεγάλου σκηνοθέτη.

Οι προσκλήσεις γράφανε: σας καλούμε στη ταινία του .... και κάτω κάτω υπήρχαν τρία λογότυπα ως χορηγοί, το μονοπώλιο των φιλανδικών καζίνων, το κρατικό κανάλι και εμείς. Η ταινία έχει προβληθεί σαν ταινία μικρού μήκους σε διάφορα φεστιβάλ συμπεριλαμβανομένων και του φεστιβάλ της Νέας Υόρκης και της ...Δράμας!!! Το Φιλανδικό κέντρο κινηματογράφου χρηματοδοτεί σκηνοθέτη για ταινία μεγάλου μήκους αφού κάνει τρεις ταινίες μικρού μήκους που παρουσιαστούν σε διεθνή φεστιβάλ. Εμείς ήμασταν οι δεύτεροι, ακολούθησε το κρατικό κανάλι και η παροικία των Νιγηριανών!!! Τα λεφτά θα τα πάρει σύντομα!!! Αυτός ο νονός έχει κάψει πολύ κόσμο με πολλούς τρόπους και εγώ τουλάχιστον όσο μπορώ τον πολεμάω και θα συνεχίσω να τον πολεμάω παρ’ όλα τα ανόητα παιχνιδάκια του.

Φυσικά την ταινία δεν την χρησιμοποιήσαμε ποτέ, αρκεστήκαμε στις αφίσες, τις μπροσούρες και τις ομιλίες που τις συνεχίζουμε όσο πιο συχνά μπορούμε. Η Saido έχει επιστρέψει πολύ απογοητευμένη αλλά το ..παλεύουμε! τα τελευταία πέντε χιλιάρικα τα πήρε με τη δικαιολογία, έξοδα προβολής και 150 DVD που σημειωτέον το εικαστικό το είχα κάνει εγώ. Λίγο καιρό μετά ακούσαμε ότι η ταινία προβάλλεται στο Ιράν σε σχολεία με περσικούς υποτίτλους και από κάτω έχει σαν χρηματοδότη το υπουργείο πολιτισμού και το υπουργείο παιδείας του Ιράν!!! Τα πήρε από παντού!

*******************************

Σημαντικό, το αγώνα που δίνουμε δεν έχουμε σκοπό να τον αφήσουμε και θα συνεχίζουμε να υπενθυμίζουμε τι συμβαίνει γιατί κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει και να το κατοχυρώνει στο χαμό κακών ειδήσεων που γίνεται θεατής κάθε μέρα. Απλά και είναι δύσκολο να το εξηγήσω σε μια τέτοια περίπτωση ανοίγεις πολλά ...μέτωπα!!!

*******************************

Είπαμε εδώ έχει φθινόπωρο! Και δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή μου η φωτογραφία δείχνει ...ελπίδα!!!



, , , &
 
posted by ovi
34 comments