Wednesday, December 12, 2007,9:49 PM
Καλησπέρα σε όλους σας!
Τις τελευταίες μέρες είμαι καθημερινά στο νοσοκομείο. Όλα ξεκινήσαν όταν μία μέρα μετά απο κάποιες εξετάσεις η γιατρός μου είπε, τώρα ανησυχώ!!! Κι όταν ο γιατρός λέει κάτι τέτοιο απλά ...μαζεύεσαι και κάνεις ότι λέει.

Ο λόγος ανησυχίας ήταν κάτι που προϋπήρχε και πάντα μας ...ανησυχούσε. Η καρδιά μου μάλλον έχει τραβήξει πολύ ζόρι, βλέπετε κι εγώ επιμένω να συνεχίζω όλα όσα κάνω σε μια σχιζοφρενή κατάσταση. Τέλος πάντων, παρακολουθούν την καρδιά μου τώρα, το μυστήριο ότι δεν έχω καθόλου αδρεναλίνη και κάτι που συνεχίζει στα πνευμόνια μου.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο παρακαλάω να φύγει αυτή η χρονιά. Δεν είμαι προληπτικός και η σχέση μου με όποια θρησκεία η γνωστή, αλλά αυτή η χρονιά μου έπεσε λίγο ...βαριά. Η Δάφνη ευτυχώς είναι καλά και δεν ξέρω τι ξύλο να αρχίσω να βαράω αλλά και μια μικρή ίωση την πέρασε χωρίς να γίνει τίποτα παρά τον απαραίτητο πανικό από εμάς.

Το καλό (;) είναι ότι κοιμάμαι πολύ, ίσως και αυτό να είναι μια μορφή άμυνας αλλά απο το 3-4 ώρες το πολύ την ημέρα τώρα αναπληρώνω ύπνο για όσα χρόνια δεν έχω κοιμηθεί. 'Ισως αυτό που με σκοτώνει καθημερινά είναι και αυτά που αντικρύζω. Συνήθως περνάω για λίγο απο τον παιδικό όροφο και κάθομαι και τους ζωγραφίζω ή παίζω μαζί τους. Η εικόνα παιδιών που ακόμα και τον πόνο τους δεν μπορούν να εκφράσουν είναι συγκλονιστική και φέρνει δάκρυα που πολλές φορές με κόπο συγκρατώ.

Σήμερα στη σκέψη ενος μικρού κοριτσιού στην ηλικία της Δάφνης βρήκα τον εαυτό μου να κλαίει όταν γύρισα στο σπίτι. Αυτά! Λυπάμαι αν δεν ήταν ενα αισιόδοξο post αλλά το παλεύω! :)

Καληνύχτα σας.
 
posted by ovi
29 comments