Η φωτογραφία λοιπόν είναι από την μέρα των Χριστουγέννων στις 2.30 το μεσημέρι και η θερμοκρασία +3 βαθμούς. Αυτό που βλέπετε είναι το Ελσίνκι από την μεριά του λιμανιού και με κέντρο τον ορθόδοξο καθεδρικό.

Από ότι καταλάβατε το πρωί των Χριστουγέννων ανοίξαμε τα δώρα, κι όταν λέμε πρωί εννοούμε ...έξη η ώρα με μια Δάφνη να φωνάζει δίπλα στο μισοφαγωμένο μελομακάρονο και το αχλάδι ... «μπαμπά κοίτα, κοίτα, ήρθε ο Άγιος Βασίλης» και μετά ...κοιτώντας τα κουτιά ... «όλα αυτά είναι δικά μου;...» για την επομένη ώρα ανοίγαμε κουτιά μέχρι που σε κάποια στιγμή ..κουράστηκε και είπε «μπαμπά αυτό είναι για σένα, άνοιξε το και θα πάρω εγώ ότι είναι μέσα!»

Η πλάκα είναι ότι στο κάθε κουτί που άνοιγε, ότι και να ήταν μέσα φώναζε όλο χαρά .... «αυτό ακριβώς ήθελα!!!» και έτσι πρέπει να φτάσαμε σε καμιά τριανταριά .... «αυτό ακριβώς, ήθελα!!!» συμπεριλαμβανομένου και ενός πακέτου με μάλλινες κάλτσες νούμερο 47!!!

Όπως βλέπετε και στην ανάλογη φωτογραφία τα πιο αγαπημένα ήταν ένα καρότσι με ένα μεγάλο κούκλο ... που όπως μου εξήγησε η ίδια δεν είναι μωρό αλλά αγοράκι. Το τραγελαφικό με το καρότσι και τον κούκλο, και τα δυο είναι τόσο αληθοφανή που όταν πήγαμε βόλτα στο δάσος και που φυσικά τα πήραμε μαζί μας, κάποια γυναίκα μας ρώτησε τρομαγμένη πως επιτρέπουμε σε ένα τόσο μικρό παιδί να κρατάει το μωρό και το καρότσι, γιατί βέβαια όπως φαντάζεστε και με το μέγεθος του καροτσιού μόνο σε ίσια γραμμή δεν πηγαίνανε! Κατά τα άλλα κάθε βράδυ μισή ώρα αφού την πάρει ο ύπνος πρέπει να βγάλουμε από το κρεβάτι της τον κούκλο, ένα πειρατικό καράβι, τον αρκούδο και δυο βιβλία!!!

Σημείωση σημαντική, δεν ξέρω πως έγινε αλλά το μπιμπερό που θα έπαιρνε η κυρία άγιου Βασίλη πραγματικά κόπηκε!!! Και δεν το έχει ζητήσει καθόλου. Τώρα μεταξύ μας εγώ περίμενα λίγη επανάσταση αλλά ...τίποτα!!! αυτό πρέπει να είναι ο φιλανδικός επηρεασμός!!! Χμμμμ!

Αυτά προς το παρόν,

Χρόνια πολλά σε όλους σας!!!

Labels: finland, ovi, ovi magazine, ovi-lehti, theovimagazine

Πάντως τα Χριστούγεννα μου γενικά είναι ένας ...αχταρμάς από αναμνήσεις και επιλεκτικά μπερδεμένες παραδόσεις, έτσι θα απογοητεύσω λίγο τον Yannis_h μιας και στο σπίτι μας δεν κρατάμε ακριβώς το φιλανδικό εθιμοτυπικό αλλά ένα μπέρδεμα από παραδόσεις με μικρούς συμβιβασμούς από όλες τις πλευρές. Έτσι το χριστουγεννιάτικο τραπέζι τελείως φιλανδικά και όπως σε όλα τα φιλανδικά σπίτια το στρώνουμε την παραμονή! Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα φιλανδικά σπίτια σε αυτό το σπίτι κάτι τέτοιες μέρες εγώ αναλαμβάνω το μαγείρεμα και έτσι έχουμε ...γαλοπούλα γεμιστή, παραδοσιακό αμερικάνικο έθιμο, αλλά λέμε τώρα!!! Στη φωτογραφία βλέπετε τον μάγειρα με την βοηθό του να παλεύουν με το πτηνό!!! Η γαλοπούλα μας παίδεψε λίγο μιας και στη Φιλανδία τρώνε ... χοιρινό και ποιος να θέλει γαλοπούλα!!!

Με τη γέμιση τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα γιατί εγώ φυσικά θέλω κάστανα!!! Άντε τώρα να βρεις κάστανα στη Φιλανδία, ευτυχώς που υπάρχει ο ...Κωνσταντής και μου βρήκε! Το γεύμα λοιπόν συμπεριελάμβανε πατάτες στο φούρνο, ελληνική σαλάτα και ρώσικη φτιαγμένη από μένα με σπιτική μαγιονέζα. Και μετά περνάμε στο φιλανδικό κομμάτι. Σαλάτα μανιτάρια και πατατοσαλάτα. Σαλάτα με παντζάρια και φυσικά οι χριστουγεννιάτικοι ... πουρέ (μόνο έτσι μπορώ να το π[περιγράψω) από καρότο, πατάτα και ένα λαχανικό που ποτέ δεν έμαθα πως λέγεται στα ελληνικά. Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ νόστιμα και βέβαια όλη αυτή η ποικιλία γεύσεων τουλάχιστον ερεθιστική!!!

Με το χοιρινό εχω πρόβλημα χρόνια, δεν ξέρω γιατί το αντιπαθώ σε σημείο παρεξήγησης γιατί πολλοί ρωτάνε αν είναι θέμα ...θρησκείας!!! όταν πρωτοηρθα και την δεύτερη χρονιά αποφάσισα ότι τρώμε ...γαλοπούλα πράγμα που σήμαινε οτι αντιμετώπισα αρκετά εμπόδια και συζητήσεις. Το αποτέλεσμα; Αύριο θα περάσουν διάφοροι φίλοι να δοκιμάσουν γέμιση που σημειωτέον την λατρεύουν!!! Δυο ζευγάρια φίλων φέτος μαγειρέψανε με την ίδια συνταγή!!! Το μυστικό; Πορτοκάλι αντί για λεμόνι στη γαλοπούλα!!!

Ο χαμός βέβαια γίνεται με τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες!!! Εκεί γνωρίζω στιγμές απόλυτης αναγνώρισης σαν μάγειρας!!! Έχουμε ετοιμάσει μικρά πακέτα με κουραμπιέδες, μελομακάρονα και μπακλαβά (άλλη μου μεγάλη επιτυχία) για όλους μας τους φίλους. Ο πιο τακτικός πελάτης ...ο Κωνσταντής που έχει έρθει ήδη δυο φορές να ...δει τι κάνουμε και έχει χτυπήσει αλύπητα τα πάντα σε σημείο ανησυχίας για το ζάχαρο του! Το καλοκαίρι που μας πέρασε φίλοι ήρθαν στο σπίτι με μια σακούλα με αλεύρι, ζάχαρη, μέλι και ξηρούς καρπούς παρακαλώντας να τους φτιάξω κουραμπιέδες και μελομακάρονα, αλλά είπαμε ακολουθώ τις παραδόσεις, κουραμπιέδες και μελομακάρονα μόνο τα Χριστούγεννα!!!

Εφέτος βρέθηκε και νέος που χτυπάει αλύπητα τα μελομακάρονα ... η Δάφνη που δεν την προλαβαίνουμε. Η δικαιολογία; Αρέσουν στο baby boy που είναι πολύ φαγάδικο το άτιμο και γεμίζει και τον κόσμο ψίχουλα!!!

Ο Άγιος Βασίλης είναι μια άλλη ιστορία με διπλό χτύπημα. Βλέπετε τώρα χάρις στον Μίκα Μους μάθαμε και για τον Ρούντολφ και για το έλκηθρο ... μόνο που ο Αι Βασίλης στα φιλανδικά σπίτια έρχεται στις 6 το απόγευμα!!! Σύγκρουση!!! Επειδή αυτή είναι η πρώτη χρονιά που ο δικός μας Αι Βασίλης θα έρθει μετά τα μεσάνυχτα είχαμε πάλι συζήτηση ... ναι αλλά αν συναντήσει άλλα παιδάκια που έχουν πάρει τα δώρα τους; Τι λες βρε γυναίκα, θα βγει η Δάφνη για κλάμπιγκ στις 8 και θα συναντήσει τα άλλα παιδάκια που θα έχουν πάρει τα δώρα τους; Αφού στις 8 είναι για ύπνο, πια άλλα παιδάκια. Το επιχείρημα μου μάλλον ήταν καλό γιατί υπήρξε υποχώρηση, εδώ βοήθησε πολύ και ο Μίκα ο οποίος αρέσει σε όλη την οικογένεια.

Αλλά αυτό που βοήθησε πιο πολύ ήταν ...οι γείτονες μας, οι οποίοι είχαν φυσικά κλείσει άγιο Βασίλη για τις 6, μόνο που ο άγιος ...παραέφαγε. παραήπιε και ...τα παιδάκια, δυο πολύ γλυκά δίδυμα πέντε χρονών πλαντάξανε στο κλάμα. Έτσι λοιπόν βρήκαμε πάπυρο και με κάτι κινέζικα πινέλα που εχω και γράψαμε γράμμα ... από τον άγιο Βασίλη που ...κρύωσε και για αυτό χρησιμοποιεί τα ξωτικά του για να παραδώσουν τα δώρα και που τα αφήνουν έξω από την πόρτα!!! Ναι καλά!!! Και βέβαια εγώ έκανα ότι ...μόλις τα βρήκα και τα έφερα στο σπίτι! Για να πω την αλήθεια για μια στιγμή το μυαλό μου δούλεψε σαν καλικάντζαρος και σκέφτηκα να χτυπήσω το κουδούνι και να πω ... κοιτάξτε τι δώρα σας έφερα!!! Μερικές φορές δεν ελέγχω τις σκέψεις μου!!!

Με την Δάφνη τώρα είχαμε και την επιχείρηση μπιμπερό μιας και η γυναίκα πειστεί ότι ήρθε η ώρα να κόψουμε και το βραδινό μπιμπερό, έτσι έφτιαξε ολόκληρη ιστορία για την κυρία αι Βασίλη που θα το πάρει. Οκτώ το βράδυ, έχουμε φάει ...ξαναφαει και κοντεύει να μας φάει το πουλί και ήρθε η ώρα για ύπνο. Οπότε βάζουμε όλα τα μπιμπερό μέσα σε ένα κουτί και το βάζουμε δίπλα στο δέντρο, μετά βάζουμε σε ένα πιατάκι ένα μελομακάρονο, ένα κουραμπιέ και δίπλα ένα ποτήρι γάλα για τον άγιο Βασίλη και ετοιμαζόμαστε για ύπνο. Κάποια στιγμή η Δάφνη γυρνάει από το καθιστικό μασουλώντας όποτε ο υποψιασμένος μπαμπάς πηγαίνει και ανακαλύπτει ότι λείπει το ...μελομακάρονο από το πιατάκι του Αι Βασίλη!!! Πάνω που σκέφτομαι τι να της πω έρχεται η Δάφνη κρατώντας ένα ...αχλάδι!!! «Μπαμπά, η κυρία Βασίλη έρχεται μαζί με τον άγιο Βασίλη;» τώρα έτσι όπως τα έκανε η γυναίκα μου άντε να ξεφύγω ... «χμμμμμ!» με κοιτάζει προσεκτικά και συνεχίζει, «το άσπρο (ο κουραμπιές) είναι για τον άγιο Βασίλη, το καφέ (το μελομακάρονο) είναι για την κυρία αλλά δεν της αρέσει γι αυτό της έφερα αχλάδι που της αρέσει!» άντε να τα βάλλεις με τα παιδιά!!! Μιας και μιλάμε για το συγκεκριμένο παιδί να σας πω τι έγινε την πέμπτη το πρωί.

Τι ώρα είναι; Ποιος με βασανίζει; «μπαμπά είσαι ξύπνιος;» κάποιος τραβάει τα βλέφαρα μου και κάτι μου λέει, «μπαμπά να σε ρωτήσω κάτι;» ανοίγω τα μάτια μου ξαφνιασμένος και κοιτάζω το ξυπνητήρι, έξη και δέκα το πρωί, σκοτάδι παντού, δηλαδή οχι ακριβώς παντού, από το καθιστικό μπαίνει το φως του χριστουγεννιάτικου δέντρου και φυσικά τα μάτια της Δάφνης κωλυμένα πάνω στη μύτη μου λαμπυρίζουν όλο ζωή! «μπαμπά, μήπως ήρθε ο αι Βασίλης;» για να δούμε λοιπόν, «οχι γλυκιά μου, ο Αι Βασίλης θα έρθει τη κυριακή πολύ-πολύ αργά το βράδυ και θα αφήσει τα δώρα του!» με κοιτάζει όλο περιέργεια και... «μα σήμερα είναι κυριακή!» η βεβαιότητα της με λιώνει, «για να δούμε τι λέει το ρολόι! Χμμμ! Το ρολόι λέει ότι σήμερα είναι πέμπτη, μετά έχουμε παρασκευή, μετά Σάββατο και μετά κυριακή!»

Τώρα πια είχα ξυπνήσει για τα καλά και προετοιμαζόμουνα για την επομένη επίθεση. «μπαμπά, να σε ρωτήσω κάτι; Ο Μίκα θα την βρει τη μαμά του;» εδώ σε θέλω τώρα, αλλά εγώ φταίω, «μα δεν είπαμε ότι τη συνέχεια θα την πούμε σήμερα το βράδυ; Αλλά να σου πω ένα μικρό μυστικό; Νομίζω ότι ο Μίκα θα βρει τη μαμά του!» με κοιτάζει χαμογελαστή, «και τον μπαμπά του;» Ω, γαμώτο, αυτό το είπα από μέσα μου, τον είχα ξεχάσει τον μπαμπά! Πρέπει να ξαναγράψω το κεφάλαιο 12 και να πω στον Asa ότι θα το αλλάξουμε γιατί ξέχασα τον μπαμπά, νοητή σημείωση, τι ώρα είναι; Έξη και είκοσι! «Είμαι σίγουρος ότι θα βρει και τον μπαμπά του!» δήλωση με βεβαιότητα, «και που το ξέρεις;» ευτυχώς ξυπνάει η γυναίκα μου, «γιατί ο μπαμπάς είναι φίλος του αι Βασίλη και μιλάνε και του το είπε!» ουφ, ευτυχώς γιατί όταν με πιάνεις χωρίς καφέ αντιμετωπίζω προβλήματα στη γρήγορη σκέψη. Τώρα πια η συζήτηση εξελίσσεται σε δυο γλώσσες, η Κάτρι της μιλάει στα φιλανδικά και εγώ στα αγγλικά με ελληνικές λέξεις, μερικές φορές νιώθω ότι εμείς δεν είμαστε οικογένεια αλλά σωστό γλωσσικό τσίρκο.

«Isa, wee» ο συνδυασμός που λέγαμε, Isa στα φιλανδικά σημαίνει ‘μπαμπά’ και φυσικά wee στα αγγλικά ...τρέχουμε! προσπαθούμε να την μάθουμε να ξεφύγει από τις πάνες, οχι με ιδιαίτερη επιτυχία πάντα. Έτσι πανικός στο κρεβάτι, την Δάφνη παραμάσχαλα και τρέχα στη τουαλέτα. «Μπαμπά ο Μίκα κάνει wee;» για να δούμε, «ο Μίκα είναι αγοράκι και κάνει wee όρθιος» είπαμε είναι ακόμα πολύ πρωί και από απαντήσεις τέτοια ώρα δεν πάω καλά, ξεκαρδισμα στα γέλια, «Aiti!» αυτό στα φιλανδικά σημαίνει μαμά! «ο μπαμπάς είπε ότι ο Μίκα είναι αγοράκι και κάνει wee όρθιος!»

Εγώ εχω υποχώρηση στην άλλη τουαλέτα για να ξυριστώ και να κάνω μπάνιο και επιτέλους εχω και καφέ, κοιτάζοντας το πρόσωπο μου στο καθρέφτη νιώθω ένα σκαμνάκι να μου δίνει μια στο καλάμι και με το που σκέφτομαι ότι είναι πολύ πρωί για να ουρλιάξω η Δάφνη σκαρφαλώνει δίπλα μου τεντώνοντας το πρόσωπο της.

Δεν σας το εχω πει αλλά ...ξυριζόμαστε παρέα!!! Της απλώνω άφρο στο πρόσωπο και με πολύ προσοχή και με την βοήθεια μιας ...οδοντόβουρτσας ξυρίζεται δίπλα μου!!! Το πολύ προσοχή το εννοώ γιατί δεν θέλει να ...αφήσει γένια και δεν της αρέσει με τίποτα το μουστάκι και ειδικά το καινούργιο στιλ του μπαμπά!!!

«Μπαμπά, ήρθε ο Αι Βασίλης;» ε καλά ας περιμένουμε λίγο ακόμη, «καλά!» και φεύγει!!! Πάνω που ετοιμαζόμουνα για ημερολογιακή ανάλυση ...έφυγε και με παράτησε με την ανάλυση μου και την οδοντόβουρτσα μου γεμάτη ...αφρό ξυρίσματος!!!

Αυτά από την τρελή οικογένεια μας. Όσοι θέλετε μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρη την ιστορία του Μίκα σε μορφή PDF από το Ovi magazine και το e-βιβλιοπωλείο του αφού την βάλει ο κύριος Τονυ!!! Πράγμα που ελπίζω να γίνει νωρίς το πρωί!

Πολλά, πολλά φιλιά σε όλους σας και στις οικογένειες σας, οι θερμότερες ευχές μας για πραγματικά καλά Χριστούγεννα!

********************************

Στις φωτογραφίες, ο σεφ ...με βοηθό σε ώρα δράσης!!! Το πιατάκι του Αι Βασίλη μέχρι το αχλάδι υποχρεώθηκα να φάω, τι κάνει ένας μπαμπάς για να επιβιώσει!!! Το μικρό μας ξωτικό έχει μεταφέρει ακόμη και το δείπνο της ...κάτω από το δέντρο!!!

Labels: ovi, ovi magazine, ovi-lehti, theovimagazine

Μικρή λεπτομέρεια, ούτε εγώ ούτε ο Asa είχαμε ιδέα πως φτιάχνεται ένα site, έτσι πήραμε τον απλούστερο τρόπο που κάποιος μας είπε, αγόρασα το FrontPage της Microsoft που υποτίθεται είναι το φθηνότερο και ευκολότερο να μάθεις, αγόρασα και ένα βιβλίο στιλ, FrontPage για ηλίθιους και έτσι φτιάχτηκε το site.

Έλα όμως που εγώ με τον κύριο Gates δεν τα πήγαμε ποτέ καλά και αυτό αποδείχτηκε όταν ο provider δοκίμασε να περάσει το site online. Η κυρία microsoft αδιαφορώντας για μένα και τον κόπο μου είχε κάνει στο coding όλες τις αρχές παραγράφου ...κεφαλαία, πράγμα που σήμαινε ότι δεν μπορούσε να τα διαβάσει το internet! Από τότε σας το ορκίζομαι δεν εχω πάει σε καμιά φιλανθρωπική εκδήλωση του κυρίου Gates!!!

Τέλος πάντων ο provider μας εξήγησε ότι πρέπει να περάσουμε όλο το coding και να διορθώσουμε τα κεφαλαία γράμματα, πράγμα που σήμαινε μερικές ...μέρες δουλειά όταν ... ο βοηθός του πολύ ψύχραιμος γύρισε και είπε: εγώ εχω την λύση, αλλά πρέπει να το σκεφτείτε πολύ σοβαρά!

Και συνέχισε, εχω ένα πρόγραμμα και μπορώ να το κάνω σε μερικά λεπτά, πρέπει να διαλέξετε ή το κάνετε μόνοι σας ή το κάνω εγώ σε δυο λεπτά. Το παλικάρι φυσικά εννοούσε αν του είχαμε εμπιστοσύνη να το κάνει αυτός αλλά έτσι όπως το είπε ακούστηκε, ή το κάνετε εσείς και σας παίρνει μια βδομάδα, η το κάνω εγώ και παίρνει δυο λεπτά!!!

Δεν ξέραμε τι να πούμε και κοιτώντας μας προσεκτικά ο provider και ο βοηθός του το κάνανε απλά χειρότερο, δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω με το πετυχήμενο αστείο ή να αρχίσω να κλαίω με τα nerds που είχα μπλέξει!!! Φυσικά διαλέξαμε τα ...δυο λεπτά που φυσικά (εκεί έμαθα να μην εμπιστεύομαι nerds όταν μου λένε ...σε δύο λεπτά!) το site ήταν online τρεις μέρες μετά!

Στα δυο αυτά χρόνια εχω ζήσει άπειρες στιγμές που καλύπτουν από το στεναχώρια, πίεση, κακίες και χαρές, ενθουσιασμό, δημιουργικότητα και ένα σωρό άλλα συναισθήματα. Σε αυτό συμπεριλαμβάνεται ακόμα και το όνομα που εχω και φωτογραφία της ημέρας που το αποφάσισα. Η Δάφνη ήταν πέντε ημερών και η δεύτερη μέρα στο σπίτι όταν ανάμεσα στο αγκου- μπρρρ- αουυ και άλλα τέτοια ευχάριστα συνοδευμένα με μορφασμούς ήρθε το όνομα Ovi!!! O John, o τρίτος της παρέας και που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην Ινδονησία κάπου που δεν φτάνει καν ο ηλεκτρισμός και δουλεύει με παιδιά, εκείνη τη μέρα είδε και πολύ περισσότερο κράτησε στα χέρια ένα μωρό τόσο μικρό και υπάρχει φωτογραφία που είναι δακρυσμένος από την επαφή.

Από ότι βλέπετε υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που με συνδέουν με το Ovi magazine εκτός από τις ελπίδες και τα όνειρα!

Όσοι θέλετε μπορείτε να κατεβάσετε το ειδικό PDF αφιέρωμα που κάναμε με τα κεντρικά θέματα και τα εξώφυλλα όλων των τευχών μέχρι τώρα του μηνιαίου περιοδικού και να μας ευχηθείτε στα άρθρα μας.

Χρόνια πολλά Ovi magazine.

Labels: birthday, ovi, ovi blog, ovi magazine, ovi-lehti, theovimagazine

Labels: ovi, ovi blog, ovi-lehti, theovimagazine, xmas, οvi magazine

12 μέρες μείνανε και ελπίζω να μην χρειάζεται το πνεύμα των Χριστουγέννων για να το νιώσετε, ελπίζω να έχετε πάρει τα δώρα σας, να έχετε στείλει τις κάρτες σας, κουραμπιέδες και μελομακάρονα έτοιμα;

Κατά τα άλλα ακόμη δεν λέει να χιονίσει, απλά σκοτάδι και βροχή, το Ελσίνκι είναι στολισμένο αλλά χωρίς χιόνι ...δεν είναι στολισμένο και σύντομα φωτογραφίες από το δέντρο μας!!!

Χρόνια πολλά σε όλους σας....

Labels: ovi, ovi blog, ovi magazine, ovi-lehti, theovimagazine, xmas

Labels: ovi, ovi blog, ovi-lehti, theovimagazine, xmas

Τι εννοώ, ο Asa είναι παιδί του Disney εγώ από την πλευρά μου μάλλον δεν τρελαίνομαι για τον θειο-Walter ακριβώς γιατί είναι ο θειος και οχι ο παππούς που λέει τα παραμύθια. Οι ιστορίες του θειου-Walter – και αυτό είναι προσωπική πάντοτε άποψη- είναι λίγο κονσέρβα που ακόμα και το μυστήριο η ο μύθος είναι μασημένος και έτοιμος για να τον καταπιείς. Ακόμα και οι σχέσεις μεταξύ των ηρώων είναι κονσερβοποιημένες και πολύ ..επιφανειακές.

Κάτι ακόμα, πάντα θεωρούσα τις ταινίες του Disney …ακατάλληλες για ανήλικους και η μόνη ταινία που έχουμε αφήσει την Δάφνη να δει είναι ο Winnie the pooh που ευτυχώς δεν είναι και πολύ Disney. Πριν από αρκετά χρόνια κάνοντας baby-sitting σε κόρη φίλων επηρεασμένος από την αγάπη του βαφτιστηριού μου στη ταινία ‘η Λαιδη και ο αλήτης’ και ξεχνώντας ότι έγινε η αγαπημένη του Ορέστη μετά τα πέντε του ενώ το κοριτσάκι ήταν μόλις τριών, έβαλα την ταινία. Αποτέλεσμα; Έκλαιγε με λυγμούς μετά από πέντε λεπτά. Η ταινία όπως και οι περισσότερες κλασικές του Disney είναι πολύ σκοτεινές που παίζουν έντονα με τις φοβίες των παιδιών με το σκοτάδι. Έτσι από τότε ...όλες οι ταινίες του Disney …κλειδωθήκαν και η αντιπάθεια μου για τον θειο-Walter μεγάλωσε.

Έτσι λοιπόν πως αρχίσαμε να γράφουμε αυτή την ιστορία, πρώτα το όνομα είναι σαφώς διακωμώδηση του Μίκυ Μάους – Μίκα Μους, το Μίκα έρχεται από το φιλανδικό mika (με τα δυο κερατάκια στο α) που σημαίνει ‘γιατί’, ερωτηματικό. Και βέβαια είναι μους ή ελκ όπως τα λένε στο Καναδά και την Αλάσκα. Ο Μίκα Μους είναι λοιπόν ο τύπος που δεν είναι ικανοποιημένος από τις απαντήσεις και πάντα ζητάει περισσότερα και περισσότερο τεκμηριωμένα. Από την άλλη έχουμε τον Μita (πάλι με τα δυο κερατάκια στο α) που σημαίνει ‘τι;’ Και κολλάει σε κάθε ερώτηση όσο συγκεκριμένη η αόριστη μπορεί να είναι και μου θυμίζει έντονα τον Asa που δεν τολμάω να πω τίποτα χωρίς να μου έρθει ένα ‘τι’ όσο για το κοράκι έχει πάλι να κάνει με τον Asa μιας και ο εγγλέζος συνεργάτης μου είναι φανατικά κωλυμένος με ποδοσφαιρική ομάδα που ευτυχώς δεν έπαιζε τη μέρα του γάμου του αλλιώς δεν θα είχε πάει, τα κοράκια της Newcastle United.

Τώρα πως το γράφουμε, στην αρχή εγώ έφτιαξα περιληπτικά και μοιρασμένο σε κεφάλαια τον κορμό της ιστορίας επιγραμματικά, μετά ο Asa συμπλήρωσε την εικόνα αναπτύσσοντας το κεφάλαιο που δουλεύαμε από επιγραμματικό σε μικρή ιστορία προσθέτοντας και τους πρώτους διάλογους. Μετά εγώ τελειώνω με τους διαλόγους και κάποιες εικόνες και τέλος ο Asa κάνει το τελικό στρώσιμο και ...η δεύτερη συνέχεια!!! Οσοι θέλουν να διαβάσουν το Αγγλικό κείμενο... εδώ.

Εάν περιμένατε ότι ο Μάττι θα έμενε ήσυχος για πολύ, γελαστήκατε. «Τι εννοείς, δεν πάμε πουθενά;» έκραξε ο Μάττι μετά από λίγη ώρα ‘καλλωπισμού’ που είχε αφήσει το κεφάλι του δύστυχου Μίκα γεμάτο φτερά. «Κάπου πρέπει να πηγαίνουμε, που είναι λοιπόν αυτό το κάπου;» Ο Μίκα σταμάτησε για λίγο να περπατάει και μετά από λίγη ώρα σκέψης είπε ήρεμα, «Μάτι, δεν πηγαίνουμε κάπου,» και πάνω που ο Μάττι ετοιμαζόταν για την επομένη ερώτηση ο Μίκα πρόσθεσε «Δεν πηγαίνουμε κάπου, δεν πηγαίνουμε πουθενά.»

O Μάττι σκέφτηκε για λίγο την απάντηση του Μίκα. Η απάντηση είχε ξαφνιάσει το φωνακλάδικο κοράκι μιας και ο Μίκα δεν συνήθιζε να απαντάει έτσι απότομα στις ατέλειωτες ερωτήσεις του. «Έτσι λοιπόν, πάμε πουθενά Μίκα. Σίγουρα, θα έπρεπε να το εχω καταλάβει από την αρχή αλλά ξέρεις πόσο μπερδεμένη και δύσκολο να την καταλάβεις γίνεται μερικές φορές η ζωή μας. Πουθενά, αυτό είναι καταπληκτικό.» ο Μάττι χτύπησε τα φτερά με ψεύτικη χαρά. «τίποτα δεν με σταματάει ... και πόσο μακριά είναι αυτό το ...πουθενά;» Ο Μίκα κούνησε απελπισμένα τα κεφάλι του και απλά κοίταξε τον χιονισμένο ορίζοντα.

«Μίκα, μπορώ να ρωτήσω κάτι;» Αυτό κι αν ήταν έκπληξη, ο Μάττι ποτέ δεν ζητούσε την άδεια κανενός για τίποτα, έτσι ο Μίκα ξαφνιασμένος είπε, «Πες το.» Ο Μάττι γλίστρησε από το κεφάλι του Μίκα μπροστά του στο χιονισμένο χώμα και είπε, «Έχεις προσέξει ότι υπάρχουν πολλά ίχνη στο χώμα;» Ο Μίκα σταμάτησε και κούνησε το κεφάλι του «Συγνώμη Μάττι, τι είπες;»

Ο Μάττι χοροπηδούσε πάνω από μια σειρά από ίχνη στο χώμα, «Δεν νομίζεις ότι τα τρολ πάνε στην ίδια κατεύθυνση με μας; Δεν νομίζεις ότι θα ήταν καλό να τα ακολουθήσουμε και να δούμε που πάνε;» Ο Μίκα κούνησε καταφατικά το κεφάλι του παρατηρώντας το πουλί που χοροπηδούσε ανάμεσα στα πόδια του, «πως σου ήρθε αυτό; Με εντυπωσιάζεις Μάττι!» Ο Μίκα δεν μπορούσε να αποφύγει το μπράβο στη παρατηρητικότητα του μικρού πουλιού ακόμα κι αν το εγώ του Μάττι δεν χρειαζόταν κι άλλα μπράβο από αυτά που έδινε ο ίδιος στον εαυτό του. Απλά έδινε στον εαυτό του μπράβο για λάθος λόγους και ποτέ για το μυαλό του κι αυτό ήταν το κομμάτι που θα ήθελε ο Μίκα να χρησιμοποιεί ο φίλος του περισσότερο.

«Λοιπόν Μάττι, αυτή είναι μια πάρα πολύ καλή ιδέα» οι λέξεις μάλλον ευχαρίστησαν τον Μάττι που επέστρεψε στη πλάτη του φίλου του κορδωμένος όλο καμάρι και είπε όλο στόμφο και ύφος «Ναι Μίκα, νομίζω ότι θα ήταν πολύ καλό να ακολουθήσουμε αυτά τα ίχνη στο μυστηριώδη προορισμό τους, έτσι τα τρολ μπορούν να μας βοηθήσουν, να μας δώσουν στέγη, τροφή, και ... τι είναι αυτό;» Ο Μίκα κοίταξε γύρω του προσπαθώντας να δει τι έβλεπε αλλά δεν μπορούσε να δει και τίποτα, «Τι συμβαίνει Μάττι;»

Το κοράκι είχε πηδήξει ξανά από την πλάτη του Μίκα μπροστά στα πόδια του και ξανακοιτούσε τα χνάρια, «Κοίτα, κοίτα! Ένα πουλί πέρασε από εδώ, περπατούσε με τα τρολς ... κοίτα αυτά τα χνάρια, κοίτα πόσο φρέσκα φαίνονται και είμαι σίγουρος...» εδώ ο Μάττι κορδώθηκε πάλι, «και είμαι σίγουρος ότι είναι από ένα κοράκι!» και πάνω που ο κακομοίρης ο Μίκα νόμισε ότι το μυαλό του φίλου του είχε αρχίσει να δουλεύει, ο μάττι άνοιξε το ράμφος του για να αποδείξει το αντίθετο.

Πως κολλήσανε οι δυο τους; Αυτό ήταν ένα πραγματικό μυστήριο. Μερικές φορές ο Μίκα αισθανόταν ότι αυτός και ο Μάττι ήταν μαζί για πάντα. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι τον Μίκα δεν το ενοχλούσε ο μικρός μαύρος παραπονιάρης επιβάτης του, δεν τον ενοχλούσαν ούτε οι ατέλειωτες ερωτήσεις του. Μια ακόμη αλήθεια ήταν ότι ο Μίκα δεν είχε ιδέα που οδηγούσαν όλα αυτά τα χνάρια αλλά είχε ...ένα προαίσθημα!

Labels: ovi, ovi blog, ovi-lehti, theovimagazine, xmas

Η ιστορία θα συνεχίζεται κάθε δυο μέρες στην αρχή και όσο πλησιάζουν τα Χριστούγεννα κάθε μέρα!!! Για όσου προτιμούν το αγγλικό κείμενο ...θα το βρείτε στο Ovi magazine γιατί πολύ φοβάμαι ...το χριστουγεννιάτικο πνεύμα δεν βοήθησε και πολύ τα ελληνικά μου!!!

Άντε 21 μέρες μείνανε ακόμα!!! Και ...καλά Χριστούγεννα σε όλους σας, όπως έλεγε και ο μικρός ο Τίμυ

Τα Χριστούγεννα του Μίκα # 1

Πρέπει να ήταν ξεκίνημα Δεκέμβρη αλλά δεν μπορούσες να είσαι και απόλυτα σίγουρος. Έμοιαζε για Δεκέμβρης, μύριζε σαν Δεκέμβρης αλλά δεν υπήρχε και τίποτα που να επιβεβαιώνει τις υποψίες. Όπως και να είχε ένα ελαφρύ χιόνι έπεφτε με τον άνεμο και ο ψίθυρος των ξωτικών έφερνε κάτι μαγικό στην αρκτική τούντρα. Και έκανε πραγματικά πολύ κρύο.

Όλος ο κόσμος έμοιαζε ειρηνικός, σε βαθύ ύπνο κάτω από μια κατάλευκη κουβέρτα μέχρι να έρθει η άνοιξη και κανένας δεν τολμούσε να ταράξει αυτή τη ν ησυχία ... ή τουλάχιστον κανένας. «Φτάνουμε;» έκραξε μια τσιριχτή φωνούλα που έκανε ηχώ στα μακρινά δέντρα, εξαφανίζοντας την ηρεμία του παγωμένου τοπίου. Η ξαφνική αλλαγή έκανε την ταραγμένη φύση να πάρει μια βαθιά ανάσα πριν επανέλθει στη προηγουμένη ήρεμη κατάσταση της.

Ξανά η τσιριχτή φωνή ... «φτάνουμε Μίκα;» Εάν δεν
στεκόσουνα σε ένα συγκεκριμένο μέρος της τούντρα δεν θα καταλάβαινες με τίποτα από που αυτή η τσιριχτή φωνή ερχόταν αν και σύντομα τα πάντα θα άλλαζαν. Στην αρχή θα έβλεπες ένα μικρό μαύρο κεφαλάκι με ράμφος, και σιγά-σιγά θα ξαφνιαζόσουνα καθώς το υπόλοιπο σώμα εμφανιζόταν. Ήταν σαν το πουλί να ταλαντεύεται στον αέρα χωρίς να έχει ανοιγμένα τα φτερά του και κάθε λεπτό όλο και ανέβαινε πιο ψηλά.

Αυτή την παραίσθηση ήταν εύκολο να την εξηγήσεις αλλά ακόμα και μετά την εξήγηση θα ανοιγόκλεινες τα μάτια για να σιγουρευτείς ότι αυτό που βλέπεις είναι η πραγματικότητα. Ένα μεγαλοπρεπές κοράκι με γυαλιστερό φτέρωμα πάνω στους ώμους ενός δυστυχισμένου Μους στο χρώμα της σοκολάτας. Προσέξτε, στο χρώμα της σοκολάτας και οχι το καφέ της έρημου. Ο Μάττι το κοράκι χασμουρήθηκε και τεντώθηκε ανοίγοντας τα ασημο-λευκο-μαύρο φτέρωμα του και μετά με το ράμφος του άρχισε να ‘χτενίζει’ τα φτερά του. Ο Μάττι δυστυχώς για όλους τους άλλους ήταν ένα όμορφο πουλί και επειδή ήταν και ο πρώτος που το παρατήρησε φρόντιζε να το δουν και όλοι οι άλλοι προσέχοντας συνέχεια την εμφάνιση του.

«Μίκα, γιατί δεν προσέχεις τον εαυτό σου περισσότερο;» είπε ο Μάττι την ώρα που έφτιαχνε τα φτερά του, «θα έπρεπε να νοιάζεσαι για τους επιβάτες σου περισσότερο ... εννοώ αυτή η μυρωδιά σου είναι ...αηδιαστική!!!» Ο Μίκα αναστέναξε και με ένα τίναγμα έδιωξε ένα από τα φτερά του Μάττι που είχε προσγειωθεί στη μύτη του. «Νομίζω ότι η δική σου ματαιοδοξία καλύπτει και τους δυο μας, Μάττι. Και ας μην ξεχνάμε ότι έκανα μπάνιο στο τέλος του καλοκαιριού και αυτό είναι αρκετό ... Ω! Τι ήταν αυτό;»

Ο Μάττι καταπίνοντας ένα έντομο που μόλις είχε πιάσει στη γούνα του Μίκα είπε «Συγνώμη φίλε μου, παραδέχομαι ότι η καθαριότητα του μεταφορικού μπορεί να είναι φτωχή αλλά το φαγητό είναι ...κα-τα-πλη-κτι-κό.» Το κοράκι τέντωσε πάλι τα φτερά του, εξέτασε με προσοχή το κάθε φτερό αν είναι ίσιο όπως θα έπρεπε και ... θυμήθηκε την ερώτηση που είχε κάνει στην αρχή, «Λοιπόν, φτάνουμε;» Ο Μίκα είχε αρχίσει να κουράζεται με τις συνεχόμενες ερωτήσεις του Μάττι, ειδικά επειδή το κοράκι δεν μπορούσε με τίποτα να θυμηθεί τις απαντήσεις και αυτό συνέβαινε κυρίως γιατί ο Μάττι δεν έδινε με τίποτα προσοχή στο τι έλεγε ο Μίκα.

«Όχι Μάττι, πως μπορεί να φτάνουμε αφού δεν πηγαίνουμε πουθενά;» Ο Μίκα δεν έλεγε ακριβώς την αλήθεια γιατί κάπου πηγαίνανε ακολουθώντας τα ίχνη που αφήναν τα ξωτικά στο χιόνι, αλλά δεν ήθελε με τίποτα να το πει στον Μάττι και η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν και σίγουρος που αυτά τα χνάρια οδηγούσαν. «Μίκα ... μήπως θα έπρεπε να πάμε αριστερά; εχω ένα προαίσθημα ότι έπρεπε να πάμε αριστερά!» παρατήρησε ο Μάττι δείχνοντας με το δεξί του φτερό μπερδεμένος από μια μεγάλη χιονονιφάδα που είχε πέσει στα πρόσωπο του.

«Έχω γεμίσει χιόνι κι εσύ έχεις γεμίσει με χιόνι ...τα πάντα έχουν γεμίσει με χιόνι! Αριστερά χιόνι, δεξιά χιόνι, μπροστά χιόνι, κάτω χιόνι, πάνω χιόνι, χιόνι, χιόνι, χιόνι, χιόνι, πάγος και χιόνι, χιόνι και πάγος ...» Ο Μίκα είχε χαθεί στις σκέψεις του για να ακούει τα παράπονα του φίλου του. Έπρεπε να βρει το υπόλοιπο κοπάδι πριν ο χειμώνας έρθει για τα καλά και δεν είχε ιδέα πόσο χρόνο είχε ακόμη. Και όπως ήταν χαμένος μέσα στην αγωνία του ξαφνικά κατάλαβε ότι κάποιος τσίριζε δυνατά το όνομα του, «Μίκα, Μίκα, που είσαι; Φτάνουμε;»

**********************

Η συνέχεια σε δύο μέρες!!!

**********************

Αφιερωμένο σε όλα τα παιδάκια όλων των ηλικιών

Labels: ovi, ovi blog, ovi-lehti, theovimagazine, xmas

Εδώ δεν έχει χιονίσει ακόμα και συνεχίζει να είναι σκοτεινά και μελαγχολικά αλλά χτες το βράδυ σαν να είδαμε τα πρώτα ...ξωτικά να λαμπυρίζουν!!! Μέχρι και η Δάφνη τα είδε!!! Τα πρώτα της ξωτικά και γι αυτό από σήμερα αφήνουμε και ένα ποτήρι γάλα στα πολύ κουρασμένα ξωτικά - κάνουν τις τελευταίες ετοιμασίες για τον σάκο του Αι Βασίλη και δεν μπορείτε να φανταστείτε τι κουραστική δουλειά είναι αυτή – μέχρι το βράδυ των Χριστουγέννων που θα έρθει ο ίδιος ο Αι Βασίλης.

Να είστε όλοι καλά!!!

Labels: ovi, ovi blog, ovi magazine, ovi-lehti

Καλησπέρα από τη σκοτεινή Φιλανδία. Τις τελευταίες μέρες δεν έχει χιονίσει, έχουν λιώσει τελείως τα χιόνια, βρέχει αρκετά που σημαίνει ότι η Φιλανδία είναι τελείως σκοτεινή και σε χρώμα σκούρο γκρίζο.

Αν και οι περισσότεροι το φαντάζεστε και οι γνωστοί ύποπτοι Σουομέζοι το έχουν ζήσει, αυτή είναι η χειρότερη περίοδος για τους Φιλανδούς. Παραπονιούνται όλη την ώρα για το πόσο σκοτεινά είναι και πόσο άδικο είναι να μην έχουνε ήλιο. Τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα για τους ξένους που ζουν εδώ γιατί εκτός από τον καιρό έχουν να αντιμετωπίσουν και τους μόνιμα συννεφιασμένους Φιλανδούς. Φαντάζομαι ότι είναι δύσκολο να το καταλάβετε αλλά οι Φιλανδοί και ειδικά οι Φιλανδοί που ζουν στις πόλεις έχουν εποχές. Πιθανώς αυτό έχει να κάνει με το ότι η εσωτερική μετανάστευση είναι για τους Φιλανδούς υπόθεση τριών δεκαετιών και οι μνήμες από τη ζωή κοντά στο δάσος είναι πολύ νωπές. Από την άλλη οι πόλεις όσο μικρές μπορεί και να φαίνονται σε μας, πόλεις των 100 και 300 χιλιάδων κάτοικων για του Φιλανδούς φαίνονται σαν τεράστιες φυλακές.

Αν ζήσεις για λίγο σε αυτή τη χώρα το καταλαβαίνεις, ακόμα και σε μένα που σε λίγους μήνες πρέπει να επιστρέψω στη ζωή μέσα στο Ελσίνκι, αδιάφορο αν σε κάθε γωνία υπάρχει και ένα πάρκο, κι όταν λέμε πάρκο δεν εννοώ ένα δεντράκι με δυο παγκάκια αλλά πραγματικό πάρκο που στην Ελλάδα θα χαρακτηριζόταν άλσος, η αίσθηση ότι αφήνω αυτή την άπλα με πνίγει. Μπορεί να μην βρισκόμουνα κάθε μέρα μέσα στο δάσος και τώρα το χειμώνα οι ατελείωτες βόλτες μου στη θάλασσα να έχουν περιοριστεί αλλά το συναίσθημα ότι είναι εκεί, καμιά εκατοστή μέτρα από το κατώφλι του σπιτιού μου είναι πολύ σημαντική. Έτσι λοιπόν οι Φιλανδοί είναι μόνιμα νευρικοί, σκουντούφληδες και γκρινιάρηδες, με πολύ κόπο τους παίρνεις μια λέξη.

Η Δάφνη είναι μια χαρά, η μόνη που δεν καταλαβαίνει την μελαγχολία που μας έχει πιάσει όλους. Τη τελευταία βδομάδα έκανε και δυο καταπληκτικά πράγματα, πρωτο ένα μεσημέρι την ώρα που τρώγαμε άρχισε να τραγουδάει με όλη της τη δύναμη και στην αρχή δεν καταλαβαίναμε τι έλεγε ούτε αναγνωρίζαμε τον ρυθμό που έφερνε λίγο προς hard rock hallelujah. Μετά από λίγο αρχίσαμε να πιάνουμε μερικές λέξεις μέσα σε ένα ανακάτωμα από λέξεις φτιαγμένες από την ίδια, οι λέξεις που πιάναμε ήταν, good morning, hand, head, nice, cat, καλημέρα, καληνύχτα, τι κάνεις, για σου... και μετά από ένα χαμό γέλιων ανακαλύψαμε ότι έφτιαχνε τραγούδια στη ...γλώσσα του μπαμπά.

Το δεύτερο ξεκίνησε και αυτό την προηγουμένη βδομάδα, έμαθε να λέει ‘μου λείπεις’ ή καλύτερα άρχισε να καταλαβαίνει την έννοια του, έτσι κάθε φορά που μιλάμε για κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο που δεν ζει κοντά μας και ειδικά αυτούς που ζουν στην Ελλάδα, ορμάει βρίσκει τη φωτογραφία στο άλμπουμ (ναι, έχει το δικό της φωτογραφικό άλμπουμ με φωτογραφίες από οικογένεια και φίλους) και αρχίζει να μιλάει στη φωτογραφία ...μου λείπεις, πότε θα έρθεις;

Βέβαια τη προηγουμένη εβδομάδα έκανα κι εγώ ένα μικρό ...έγκλημα!!! είχα μια προγραμματισμένη επίσκεψη στη Fazer, το μεγαλύτερο εργοστάσιο γλυκών στη Σκανδιναβία και όπως φαντάζεστε έφερα μαζί μου ένα ...κουτί σοκολάτες και μπισκότα, όταν λέμε κουτί φανταστείτε σε μέγεθος κουτιού νουνού!!! Δεν εχω ξαναδεί στη ζωή μου κανέναν άλλο να τρώει τόσα γλυκά με τόση ταχύτητα από τη Δάφνη. Κάποια στιγμή αυτό το Σαββατοκύριακο φοβηθήκαμε ότι θα πάθει κάτι αλλά το τρομακτικό είναι ότι όπου και να βάζαμε την κούτα, ακόμα και όταν σκορπίσαμε τις συσκευασίες σε διαφορετικά ντουλάπια κατάφερνε ...να τα βρει!!!

Τώρα τα φιλανδικά νέα, φαντάζομαι ότι όλοι πια έχετε ακούσει για το διήμερο που πέρασε ο Γκιούλ στην Φιλανδία και ότι όλοι έχετε ακούσει ότι οι συνομιλίες καταλήξανε σε απόλυτη αποτυχία. Το πιο τρομακτικό από όλα ήταν για τους Φιλανδούς που συνειδητοποιήσανε ότι είχανε να κάνουν με έναν απρόβλεπτο συνομιλητή που αδιαφορούσε για τους κανόνες του παιχνιδιού και πολλές φορές είτε τους περιφρονούσε είτε τους περιέπαιζε.

Εδώ μάλλον πρέπει να απαντήσω σε ερώτηση του Yannis_h από το προηγούμενο post. Οι Φιλανδοί ξέρουν πολύ καλά για την ρήτρα των Βαροσίων, αλλά πέσαν στα συνηθισμένα παιχνίδια των Τούρκων που τους παρουσιάσανε και καλά έγγραφο που υποτίθεται ότι είχαν συμπληρώσει τις διαφωνίες τους αλλά είχαν έντεχνα παραλείψει τα Βαρόσια και φυσικά οι Φιλανδοί στην ταχύτητα της στιγμής το προσπεράσανε, αλλά οι Τούρκοι για να καλύψουν τον εαυτό τους από επόμενες αντιδράσεις το διαρρεύσανε πράγμα που έκανε έξαλλους τους Φιλανδούς, οχι μόνο γιατί το δημοσιοποιήσανε αλλά και γιατί παρά λίγο να τους οδηγήσουνε σε παγίδα. Παρ΄επιπτόντως η αντίδραση της κυπριακής κυβέρνησης ήταν άμεση και δείχνει πόσο καλά πληροφορημένοι ήταν και πόσους φίλους έχουν, καλύτερα από την Ελλάδα που το έμαθε από ...την Κύπρο!!!

Οι Τούρκοι παίζουν ένα πολύ συγκεκριμένο παιχνίδι και για τα συμφέροντα τους καλά κάνουν. Προσπαθούν να μεταφέρουν την απόφαση στο συμβούλιο των αρχηγών κρατών υπολογίζοντας στους εγγλέζους, την πίεση των Αμερικάνων και το χαμό που θα γίνει με τις διαφωνίες, έτσι με το διέρρεε και βασίλευε θα οδηγήσουν την κοινότητα σε μια πολιτική απόφαση. Γιατί αν το αφήσουν στο συμβούλιο των υπουργών όπως θέλει και η απηυδισμένη φιλανδική κυβέρνηση που δεν έχει καμιά διάθεση να χρεωθεί την αποτυχία της Τουρκίας, θα πάρουν μια καθυστέρηση και ... ο Αλλάχ βοηθός τους.

Η Τουρκία πρόκειται να κάνει μια επίδειξη δύναμης τις επόμενες μέρες στη σύνοδο του ΝΑΤΟ όπου οι Αμερικάνο-άγγλοι έχουν σκοπό να περάσουν κάποιες καινούργιες ιδέες για το πως πρέπει να κινούνται τα ‘ειρηνευτικά’ σώματα του ΝΑΤΟ. Εκεί οι περισσότεροι συμπεριλαμβανομένων Γάλλων, Γερμανών και Ελλήνων είναι αντίθετοι. Από την άλλη πλευρά Αμερικάνοι και άγγλοι θέλουν να το περάσουν πάση θυσία και μαντέψτε ποιος θα είναι ο ‘δούρειος ίππος’ τους για τις τέως ανατολικό-ευρωπαϊκές χώρες. Και το επόμενο, με τι ανταλλάγματα; Εκεί παίζεται λοιπόν το παιχνίδι τις επόμενες μέρες γι αυτό και ότι προσπάθεια και να κάνανε οι Φιλανδοί δεν θα είχε κανένα αποτέλεσμα έκτος κι αν αναγνωρίζανε τη βόρειο Κύπρο και κατεβάζανε τα σώβρακα, πράγμα απίθανο με τέτοιο κρύο!

Αυτό πιθανώς να απαντάει και στις φήμες ότι ο Ερντογκάν ήθελε να αποφύγει τον Πάπα. Ο Ερντογκάν δεν είχε καμιά διάθεση να αποφύγει τον Πάπα, απεναντίας η επίσκεψη του ποντίφικα θα του έκανε καλό σε σχέση με το ευρωπαϊκό του προφίλ. Αλλά μιας και είμαστε στο Πάπα, αυτή είναι μια άλλη ιστορία που θα έχουμε όλοι τα μάτια μας στραμμένα τα επόμενα εικοσιτετράωρα.

Αυτή η επίσκεψη μοιάζει με το καπέλο του μάγου που κανένας δεν ξέρει αν θα βγάλει λαγούς ή περιστέρια και πόσα θα βγάλει. Η επίσκεψη του Πάπα είναι μήνυμα με πολλούς παραλήπτες και έχει να κάνει με την θρησκεία, παράλληλα ο Βενεδεκτίνος από την εποχή που δεν φανταζόταν ότι θα γίνει Πάπας ήταν σαφώς εναντίον κάθε ευρωπαϊκής προοπτικής για την Τουρκία και αυτό είχε να κάνει με καθαρά γεωπολιτικούς λόγους (σε πολλά σημεία τουλάχιστον εγώ συμφωνώ μαζί του) και οχι θρησκευτικούς μιας και σε αυτή τη περίπτωση δεν θα μπορούσε να είναι θεολογικοί. Στη συνέχεια βέβαια έγινε Πάπας και πολλά γραφτά του ή ομιλίες του ...χάθηκαν στις αποθήκες του Βατικανού.

Ο Βενεδεκτίνος είναι οπαδός πολύ περισσότερο από τον προκάτοχο του της σύγκλισης των εκκλησιών και πιστεύει ότι ο πατριάρχης μοιράζεται πολλές από τις ιδέες του, γι αυτό πάει στη Τουρκία γνωρίζοντας ότι με αυτή τη κίνηση του δίνει ταυτόχρονα και το απαραίτητο κύρος στο πατριαρχείο. Η επίσκεψη αυτή όπως είπα και προηγουμένως κρύβει πολλούς λαγούς και ακούγονται πολλές θεωρίες έως και ...προφητείες και από ότι φαίνεται τα επόμενα εικοσιτετράωρα θα είναι ώρες αγωνίας για όλους μας.

Αυτά από τη Φιλανδία και την πολική σκηνή. Τέλος κράταγα κάτι που δεν έχει να κάνει με την Φιλανδία και έγινε ένας από τους λόγους που άργησα να γράψω αυτό το post. Είναι μέρες τώρα που θέλω να γράψω κάτι αλλά άφησα το χρόνο να με βοηθήσει να αποστασιοποιηθώ από τη συγκεκριμένη μέρα και από όσα διάβασα.

Όταν εχω χρόνο κοιτάζω τα blogs και φαντάζομαι κάποιοι από εσάς που έχετε τους ανάλογους μετρητές βλέπετε τις επισκέψεις από Φιλανδία. Το βράδυ της 17ης έκανα ακριβώς το ίδιο, οχι περιμένοντας να δω τι είχε γραφτεί για το πολυτεχνείο αλλά περισσότερο θέλοντας να δω τι κάνουν οι φίλοι μου. Έτσι όπως συνήθως σε λίγο βρέθηκα να περιπλανιέμαι στις λεωφόρους των blogs διαβάζοντας σειρά από blogs που πολλά είχαν σαν θέμα τα γεγονότα της ημέρας. Ότι γράψω στη συνέχεια (ακόμη και ο θυμός μου) εκφράζει εμένα και φυσικά είναι αποτέλεσμα προσωπικών εμπειριών και σκέψεων.

Οι περισσότεροι από αυτούς που ζούσαν εκείνη τη μαύρη περίοδο και ζούσαν τα γεγονότα από κοντά συνήθως δεν μιλάνε γι αυτά, ακόμη και εκείνοι που κατά τη γενικότερη εκτίμηση εξαργυρώσαν τη συμμετοχή τους σε αυτά (σε αυτούς θα αναφερθώ στη συνέχεια.) Κατ’ αρχή τα γεγονότα του πολυτεχνείου είχαν προηγούμενο που ξεκίνησε από τη νομική και ότι ακολούθησε την εξέγερση της νομικής που σημαίνει ότι αυτή ήταν η πρώτη περίοδος συλλήψεων και θανάτων (ναι θανάτων) φοιτητών και μαθητών. Όταν μετράμε ήρωες και αυτό ισχύει και για το πολυτεχνείο ξεχνάμε αυτούς που βασανίστηκαν για μέρες στα μπουντρούμια της ΕΑΤ ΕΣΑ και τη ασφάλειας, τα παιδιά που στάλθηκαν στη Πρέβεζα, στο Σουφλί και στη Μυτιλήνη η τη Σάμο μετά τις περιποιήσεις από την ασφάλεια και τη διακοπή της αναβολής τους και που περάσανε μέσα από την κόλαση στην κυριολεξία. Πόσοι από αυτούς πιστεύετε ότι είναι διατεθειμένοι να ομολογήσουν τα βασανιστήρια και τους βιασμούς που πέσανε θύματα, η λέξη βιασμός ισχύει κυριολεκτικά και δεν ισχύει μόνο για τις κοπέλες μιας και οι παλικαράδες της ασφάλειας έπρεπε με πάση θυσία να αποδείξουν τον ανδρισμό τους και ποιος είναι από πάνω. Αλλά παρασέρνομαι και δεν το θέλω.

Την περίοδο μεταξύ νομικής και πολυτεχνείου ο φοιτητόκοσμος πραγματικά έβραζε και όλοι ξέραν ότι τώρα δεν υπήρχε τρόπος να σταματήσει ήταν απλά θέμα χρόνου η επομένη νομική. Οι μόνοι που το αγνοούσαν πραγματικά η ηθελημένα ήταν η ίδια η δικτατορία που πίστευε ότι είχε 'πατάξει' το φοιτητικό κίνημα με τους χαφιέδες που είχε διορίσει στα συνδικαλιστικά όργανα των φοιτητών η με την μόνιμη απειλή διακοπής της απαλλαγής και Έβρος, επειδή δεν συνειδητοποιείτε τι σημαίνει χαφιές εγώ γύρισα ένα βράδυ σπίτι μου και έμαθα που ήμουν ακριβώς και τι έκανα ακόμα και τι έλεγα, είχε πέσει ‘ανώνυμο’ τηλεφώνημα που ενημέρωσε την οικογένεια μου που δεν επιτρέπεται ένα παιδί καλής οικογένειας να μπλέκει έτσι και ήμουν απλά μαθητής γυμνασίου. Οι χαφιέδες υπήρχαν απλά παντού. Γιατί αποτύχανε; Γιατί κανένας δεν υπολόγιζε στο αυθόρμητο των νέων ανθρώπων.

Τα αστικά κόμματα όπως η ΕΡΕ και η ένωση κέντρου ήταν διαλυμένα μεταξύ του απολύτου συμβιβασμού στιλ Αβέρωφ για τον οποίο ο κόσμος χωριζόταν σε εμάς και τους κομουνιστές και στιλ Μαύρου που σιωπούσε, οι προοδευτικοί συντηρητικοί όπως ο Μαγκάκης ήταν ήδη εκτός Ελλάδος. Το ΚΚΕ ζούσε στο κόσμο του αλλά και στα προβλήματα του, έχει κανένας καταλάβει ότι εκείνη την εποχή το να είσαι και φίλο-ΚΚΕ σήμαινε εξορία και βασανιστήρια; Έχετε ιδέα πόσοι ήταν στις φυλακές και στις εξορίες; Υπήρχε ένα ανέκδοτο τότε, ο Παττακός λέγανε είχε βρει τη λύση στο πρόβλημα της ανεργίας που είχανε οι υπόλοιποι ευρωπαίοι και γι αυτό η Ελλάδα είχε μηδενική ανεργία, τους ονόμαζε κουμουνιστές. Η συνέχεια στη φαντασία σας.

Δεν υπήρχε οικογένεια στην Καισαριανή, το Βύρωνα, στη Καλλιθέα, στη Δάφνη, στο Γουδί που να μην είχε κάποιον στην εξορία η στη φυλακή. Ο Παπαδόπουλος όταν έγινε ‘πρόεδρος’ έδωσε την περίφημη αμνηστία και πολλοί βγήκαν έξω. Όταν λοιπόν ξεκινήσανε τα γεγονότα του πολυτεχνείου οι περισσότεροι πανικοβλήθηκαν. Ξέραν ότι όπου να είναι θα έρθει η ασφάλεια να τους μαζέψει. Οι περισσότεροι είχαν περάσει ήδη δέκα και πολλές φορές είκοσι χρόνια στις φυλακές, νομίζετε ότι είχαν τι διάθεση να επιστρέψουν; Ξέρετε τι θα πει βασανιστήρια; Έχω φίλο που ένα βράδυ στην Αθήνα με έκανε να κλάψω σαν παιδί. Η δικτατορία είχε περάσει και καθόμασταν μαζί στο σαλόνι και ο μικρός μου ανιψιός που του είχαν πάρει οι γονείς του για δώρο ένα ζευγάρι γάντια μποξ άρχισε να τον χτυπάει και όπως ξέρετε τα παιδιά δεν έχουν συναίσθηση της δύναμης του, φυσικά πέσαμε όλοι επάνω του να τον σταματήσουμε και τότε ακούσαμε τον Γ. να λέει, «δεν πειράζει, για δέκα χρόνια με χτυπάγανε κάθε μέρα και τώρα δέκα χρόνια μετά ...μου έχει λείψει!» συλλαμβάνει κανένας σας τι είπε ο άνθρωπος; Αυτό για του λίγους bloggers που γράψανε, ότι ήταν ήρωες τα παιδιά του πολυτεχνείου αλλά τίποτα παραπάνω από μερικά παιδιά γιατί οι περισσότεροι είχαν αδιαφορήσει.

Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός αλλά πραγματικά δυσκολεύομαι να μείνω ψύχραιμος γράφοντας γι αυτές τις αναμνήσεις.

Αγαπητέ κύριε blogger δεν ξέρω που ζούσατε αλλά στη Καισαριανή, στο Βύρωνα και στο Παγκράτι που ξέρω εγώ ο κόσμος πόναγε εκείνες τις ώρες, οι γυναίκες στις αυλές, ναι είχαμε ακόμα αυλές στην Αθήνα, περιμένανε τα παιδιά από το πολυτεχνείο με σακούλες γεμάτες καρβέλια ψωμί, τυρόπιτες και φαγητά. Κατσαρόλες ολόκληρες κύριε blogger και οι άντρες τους και τα παιδιά τους κρυβόντουσαν μέσα γιατί ξέρανε ότι και αυτό από μόνο του ήταν καλή δικαιολογία για τον χαφιέ να τους ξαναστείλει στη φυλακή και τότε κύριε blogger η Αθήνα ήταν γεμάτη από Γ. Σαν το φίλο μου που περιέγραψα παραπάνω. Ξέρετε ότι αυτά τα βγάζανε από τη πείνα τους; Γιατί μετά την εξορία η καλή κυβέρνηση φρόντιζε να μην βρουν και δουλειά.

Με πόνεσε πολύ όταν τα διάβασα αυτά που διάβασα, ήταν σαν να ξανακούω τον Αβέρωφ να μιλάει, με έπιασε τόση απελπισία, τόσο εύκολα ξεχνάμε λοιπόν ώστε να ζωντανεύει η φωνή του Αβέρωφ; Και ναι όταν τα ακούω από έναν νεότερο απλά πονάω αλλά όταν τα διαβάζω από κάποιον που έζησε την εποχή με πιάνει απελπισία αλλά βλέπετε πολλοί ωφελήθηκαν από το πρόγραμμα κατά της ανεργίας του Παττακού και πολλοί πλουτίσανε κι όλας αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία και όταν κάποιοι σαν αυτό τον κύριο blogger αναφέρουν τα παιδιά του πολυτεχνείου σαν ήρωες με πονάει. Κανένα από αυτά τα παιδιά δεν πήγε στο πολυτεχνείο κύριε blogger για να γίνει ήρωας, κανένα παιδί δεν ήθελε να πεθάνει, να βασανιστεί και να καταστραφεί από τις μνήμες που τον κυνηγάνε κάθε βράδυ για όλη του τη ζωή. Αυτά τα παιδιά ήταν εκεί γιατί ήθελαν να ζήσουν και θα είναι εκεί ξανά και ξανά όταν θα χρειαστεί αλλά αυτό κύριε blogger φαντάζομαι δεν το καταλαβαίνετε γιατί έτσι κι αλλιώς την περίοδο της δικτατορίας είχατε αράξει στον καναπέ σας και απολαμβάνατε Μαρινελα σε μουσική Κατσαρού να τραγουδάει για το έπος του 40 η την κυρα Γιώργαινα και νομίζατε ότι κάνατε αντίσταση. Ναι δεν κάνω πλάκα, κάποιοι θεωρούσαν το κυρά Γιώργαινα αντιστασιακό!!!

Μιας και μιλάμε για το τι βλέπατε, σε άλλο blog διάβασα ότι το βράδυ εκείνο βλέπανε τις μαυρόασπρες εικόνες στη τηλεόραση!!! Επειδή τότε δεν υπήρχε ούτε Mega, Antenna, ούτε Σόμπολος αυτό που βλέπατε στη τηλεόραση ήταν Φώσκολος, άλλος που πήρε συγχωροχάρτι παρέα με το κύριο Bingo που έχει γίνει και ο πατέρας της ελληνικής τηλεόρασης, ο άνθρωπος που χαφιέδισε με τον πιο επαίσχυντο τρόπο τους φοιτητές και έγινε η αίτια να βασανιστούν δεκάδες. Αυτός ο ίδιος σήμερα κρίνει την κοινωνική και πολίτικη ζωή και κάνει και lifestyle!!! Ο άνθρωπος που μαζί με τον Γεωργαλά ήταν οι Γκαιμπελτς της Ελλάδος.

Το καταλαβαίνω ότι το πολυτεχνείο είναι μια καλή αφορμή για κάποιους να δείξουν δείγματα δραματικής γραφής αλλά λυπάμαι, η τηλεόραση δεν έδειχνε κανένα στιγμιότυπο από το πολυτεχνείο και κανένα παιδάκι δεν πέρναγε με το σχολικό του μπροστά από το πολυτεχνείο για τα περισσότερα σχολεία με διαταγή του ‘υπουργείου’ είχανε κλείσει μπας και σταματήσουν τα παιδιά να κατέβουν στο κέντρο. Απεναντίας η περίφημη ΥΕΝΕΔ και κάποιο διεστραμμένο μυαλό δείχνανε συνέχεια ρουμελιώτη τραγουδιστή δημοτικών, δεν υπάρχει η πιθανότητα να θυμηθώ το όνομα του, να τραγουδάει το Γιώργο σωτήρα μας, για όσους θυμούνται τα ‘δημοτικά’ αφιερωμένα στην ‘επανάσταση’ και το βράδυ αργότερα κάποιο πιο διεστραμμένο μυαλό έβαλε ένα φιλμάκι με τους Simon & Garfunkel να τραγουδάνε the sound of silence. Οι εικόνες είναι από το πολυτεχνείο είναι από το ντοκιμαντέρ του ολλανδού και πιθανώς να το είδες μερικά χρόνια αργότερα.

Τα παιδιά αυτά δεν πήγαν στο πολυτεχνείο για να σκοτωθούν, μέχρι και τι στιγμή που το τανκ έμπαινε μέσα στο πολυτεχνείο, ακόμα και τη στιγμή που τρέχανε στα στενάκια πίσω από το πολυτεχνείο δεν πιστεύανε αυτό που είχε συμβεί. Η κοπέλα, δεν θυμάμαι το όνομα της, στα δεξιά της πύλης που φώναζε αδέρφια που πάτε, τι πάτε να κάνετε δεν το πίστευε ότι σε λίγο το τανκ θα πέρναγε πάνω από τα πόδια της. Και πολλοί εκείνο το βράδυ σωθήκαν χάρη στα φανταράκια που βοηθάγανε κόσμο να ξεφύγει γιατί οι ασφαλίτες βαράγανε στο ψαχνό. Αν σε πιάνανε δεν γλίτωνες, απλά!

Μιας και είμαστε στο τανκ, οφείλω μια δευκρίνηση στη γλυκύτατη oistros που με βοήθησε μιας και αδυνατούσα να γράψω οτιδήποτε για το Ovi με το να μου στείλει ένα πολύ κάλο άρθρο. Λυπάμαι γλυκιά μου Oistros παρ’ όλο ότι το βάλαμε την ήμερα του πολυτεχνείου δεν κατάφερα να το διαβάσω ολόκληρο. Ο οδηγός που περιγράφει το ΒΗΜΑ στη συνέντευξη δεν τα είπε ακριβώς όπως γίνανε. Δεν ήταν αυτός ο πραγματικός οδηγός του τανκ. Αυτός που είχε χρεωμένο το τανκ εκείνο το βράδυ αρνήθηκε να το οδηγήσει και προφασίσθηκε άρρωστος, οπότε ανέλαβε ...εθελοντής!!! ο πραγματικός οδηγός ζει στην Ηλιούπολη και τον ξέρω, αυτός που οδήγησε ήταν πολύ περήφανος την επομένη που γύρισε στη μονάδα. Και μιας και μιλάμε για εξαργύρωση του πολυτεχνείου, τύποι σαν κι αυτόν το εξαργυρώσανε και σαν τον κύριο blogger που γράφω παραπάνω, που ζητάνε συγνώμη και αποκαλούν αυτά τα παιδιά ήρωες. Αυτοί που ήταν μέσα δεν το εξαργυρώσανε ποτέ γιατί παλεύουν να το ξεχάσουν. Και επειδή ξέρω ότι θα αναφέρετε ονόματα όπως της Δαμανάκη, γνωστού υπουργού του ΠΑΣΟΚ που δεν θυμάμαι το όνομα του και άλλων. Τα κόμματα εξαργυρώσανε την συμμετοχή τους στο πολυτεχνείο, οχι οι ίδιοι. Οι ίδιοι απλά συνέχισαν μια λογική πορεία που όποιος ήταν στη θέση τους θα ακολουθούσε. Γιατί σήμερα η συμμετοχή σε οποιοδήποτε συνδικαλιστικό όργανο ακόμα και στην ΕΦΕΕ είναι αποδεκτό βήμα πριν το βουλευτιλίκι αλλά από τα παιδιά του πολυτεχνείου είναι εξαργύρωση; Στη Δαμανάκη και τον ....πάλι το ξέχασα το όνομα του είναι προδοσία ενώ για τον όποιο ανίκανο καραγκιοζάκο είναι παράσημο η συμμετοχή του σε συνδικαλιστικό όργανο; Ακούσατε ποτέ τη Δαμανάκη να λέει ψηφίστε με γιατί ήμουν στο πολυτεχνείο; Μπορεί και με τη Δαμανάκη και με το ΠΑΣΟΚ να με χωρίζουν ωκεανοί αλλά ποτέ δεν θα τους κατηγορήσω για εξαργύρωση του πολυτεχνείου.

Στο πολυτεχνείο μάτωσε πολύς κόσμος και τους μήνες που ακολουθήσαν μάτωσε ακόμα πιο πολύς κόσμος. Ξέρετε τι σήμαινε επίσκεψη στην ασφάλεια; Ξέρετε τη σήμαινε επίσκεψη στο τμήμα της Πλάκας; Πριν βγάλεις την ταυτότητα από την τσέπη είχαν πέσει οι πρώτες σφαλιάρες και ώσπου να καταλάβεις τι γίνεται έπεφταν οι δεύτερες από τον επόμενο ασφαλίτη και ακλουθούσε ο τρίτος, από ένα σημείο και υστέρα δεν ήξερες ούτε το όνομα σου, απλά όταν οι σφαλιάρες γινόντουσαν γροθιές στο στήθος άρχιζε και το μούδιασμα. Ξέρετε πόσα παιδιά υποφέρανε; Ξέρετε πόσα ονόματα δεν θα μάθετε ποτέ σας; Την ίδια ώρα το μεγαλύτερο ποσοστό των Αθηναίων σαν τον κύριο blogger πήγαινε να δει τον Βοσκόπουλο και τη Ζωή Λάσκαρη. Όχι δεν θυμώνω, πονάω. Έχω περάσει όλα τα στάδια, του θυμού, της εξέγερσης, τώρα πια έχει μείνει μόνο ο πόνος και η σιωπή αλλά δεν μπορώ να διαβάζω κάποιους να έχουν άποψη, δεν μπορώ να τους διαβάζω να λένε ότι αυτά τα παιδιά ήταν ήρωες, εδώ ακόμη και ο καραμανλης θυμάται το πολυτεχνείο και τους ήρωες και μου έρχεται να κάνω έμετο μόνο που το σκέφτομαι, δεν μπορώ να διαβάζω την ανταπόκριση που έχουν σε comments από νέα παιδιά και να τους δίνουν μια στρεβλωμένη εικόνα από τι συνέβηκε, μια εικόνα βγαλμένη μέσα από το σαλονάκι τους και τα αβερωφικά γυαλιά τους. Δεν μπορώ να τους βλέπω να εκμεταλλεύονται τη σιωπή αυτών που ήταν εκεί, δεν έχουν το δικαίωμα

Θα ήθελα να γράψω πολλά ακόμα αλλά νιώθω πολύ ταραγμένος για να συνεχίσω. Ίσως να συμπληρώσω τις υπόλοιπες σκέψεις μου στα comments γιατί ήθελα να μιλήσω και για αυτά που γίναν τα επόμενα χρόνια στις επετείους του πολυτεχνείου την ασφάλεια που δεν έχει αλλάξει, το χημείο και τους γνωστούς άγνωστους. Δεν ξέρω αυτή τη στιγμή αν θα αφήσω αυτό το post για πολύ. Λυπάμαι άλλα δεν μπορώ να συνεχίσω αυτή τη στιγμή.