Κοινή συναινέση, το οικόπεδο και όσα συμπεριλαμβάνει, πρόβατα και παράγκες  – εκεί φτάσαμε τώρα – πωλείται σε γαλλογερμανικό συνεταιρισμό σε τιμή ευκαιρίας!!! 

 Καλά, εγώ έφυγα …νωρίς!!!

Labels: greece, ovi, Ελλάδα

Χτες σε μια μικρή τελετή κοντά στους «καταρράκτες» της πόλης του Turku, και σε συνδυασμό με τις εκδηλώσεις της Ευρωπαϊκής πολιτιστικής πρωτεύουσας έγιναν τα αποκαλυπτήρια μιας σύνθεσης που έχω κάνει για την φιλανδική συμπρωτεύουσα.

Ένιωσα πραγματική τιμή με την παρουσία κάποιων φίλων και ανθρώπων που εκτιμώ για το είναι τους και τη δουλεία τους στη τέχνη και τα γράμματα από την Σκανδιναβία, τη Γερμανία και την Αγγλία και δυο προσωπικότητες από την Αγγλία πραγματικά με εξέπληξαν και με την παρουσία τους και με αυτά που είπαν στη σύντομη εισαγωγή που έκαναν για τη δουλεία μου και περισσότερο για το …πως αισθάνομαι.

Τις περισσότερες φορές είναι δύσκολο να αποδώσω με λόγια αυτό που σκέφτομαι και αισθάνομαι όταν φτιάχνω κάτι μιας και είναι ένα συμπύκνωμα σκέψεων και αισθήσεων και με ξάφνιασε πραγματικά όταν ο καθηγητής που με είχε γνωρίσει πριν από λίγες ώρες είπε ότι για να καταλάβεις αυτά που προσπαθώ να πω μέσα από τους πίνακες μου, τις προσωπογραφίες η τα γλυπτά μου πρέπει παράλληλα να ακούς Χατζηδάκη. Και ένιωσα περίεργα γιατί πραγματικά όταν δούλευα το συγκεκριμένο έργο είχα μόνιμη παρέα τη μουσική του Μάνου που έβγαζε από μέσα μου – πολλές φορές οδυνηρά - κραυγές αναμνήσεων, εικόνες από τις αρκούδες στο άλσος του παγκρατίου, τους λόφους του Yorkshire και τα πρόσωπα των φίλων μου.

Χωρίς να θεωρηθεί βεβήλωση, κατάχρηση ή ασέβεια για τον μεγάλο Χατζηδάκη ακούστε τι προσπαθώ να ουρλιάξω παρέα με το βαλς των χαμένων ονείρων!!!

Labels: finland, the ovi magazine, τεχνη, φινλανδία

Τις επόμενες είκοσι μέρες θα βρίσκομαι εκτός Φιλανδίας, έτσι η συνεχεία της μετοίκισης στην όπως έχει καταντήσει Φιλανδία αναβάλλεται προς το παρόν, επί προσθέτως νεότερα γεγονότα που θα αναφέρω παρά κάτω κοντεύουν να μετατρέψουν την φιλανδική δημοκρατία σε φιλανδικό εφιάλτη.

Για όσους λοιπόν από εσάς έχουν φιλανδικές ονειρώξεις σας πληροφορώ ότι την Πέμπτη που μας πέρασε για τρίτη φορά τα τελευταία δέκα χρόνια έγινε αίτηση στο γραφείο καταχωρήσεων και ευρεσιτεχνιών της Φιλανδίας για ίδρυση κόμματος με τον όνομα Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα των εργατών της Φιλανδίας και σήμα τη μπλε σβάστικα. Τις δυο προηγούμενες φορές το αίτημα είχε απορριφτεί αλλά αυτή τη φορά μάλλον θα εγκριθεί μιας και σήμερα το υπουργείο εσωτερικών ανακοίνωσε ότι το ιδρυτικό μανιφέστο του κόμματος δεν συμπεριλαμβάνει τίποτα «παράνομο» και το υπουργείο εξωτερικών με δικιά του ανακοίνωση αναφέρει ότι το υπό ίδρυση κόμμα δεν θα «δημιουργήσει» κανένα πρόβλημα!!!

Ο αρχηγός του κόμματος που θέλει και να προσφωνείται Führer, ένας χρόνια άνεργος σαραντάχρονος ανακοίνωσε ότι η Φιλανδία πρέπει να κατοικείται μόνο από όσους μπορούν να αποδείξουν ότι έχουν Φιλανδικό αίμα και φυσικά εξαιρούνται όλοι αυτοί που έχουν ακόμα και ρίζες με …διαφορετικό χρώμα. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται και οι Φιλανδοί τσιγγάνοι μιας και …δεν είναι Φιλανδοί!!!

Σαν δικαιολογία και επιχείρημα για την αναγνώριση του ονόματος και τον συμβόλων χρησιμοποιούν την προ δεκαπενταετίας αναγνώριση της γυναικείας ναζιστικής φιλανδικής νεολαίας τις Lotta Svärd που για τις οποίες έχω κάνει αναφορά πριν από δυο χρόνια νομίζω μιας και Έλληνας είναι παντρεμένος με μια από αυτές, - ιδρυτικό στέλεχος του μουσείου Lotta Svärd στο Ελσίνκι και συγγραφέα του ενός από τα δυο βιβλία για την οργάνωση και που θρασύτητα μου είχε ζητήσει να μεταφράσω στα ελληνικά – και οι οποίες θεωρούνται στη Φιλανδία οι γυναίκες που βοηθούσαν τους πολεμιστές στον χειμερινό πόλεμο κατά των ρώσων! Στη πραγματικότητα ήταν απόλυτη αντιγραφή των αντιστοίχων γερμανικών ναζιστικών ταγμάτων.

Σημαντικό, το φιλανδικό κόμμα ζητεί να αναγνωριστεί με τη γερμανική ονομασία - όχι με τη φιλανδική - που ως γνωστό σχηματίζει τα αρχικά ΝΑΖΙ. Ο Φιλανδός Führer έκανε ανακοίνωση ότι η Φιλανδία είναι μια χώρα λευκή, ανάλογο θα έπρεπε να είναι και το χρώμα των κατοίκων της!!!

Από τη στιγμή που η φιλανδική πολιτική ζωή δέχτηκε τη συμμετοχή κόμματος που εξ’ ορισμού από το όνομα του – Αληθινοί (γνήσιοι) Φιλανδοί – δηλώνει ρατσιστικές κατευθύνσεις και μετά τις απαράδεκτες φασιστικές και ρατσιστικές δηλώσεις των εκλεγμένων του βουλευτών τις τελευταίες δέκα μέρες η εμφάνιση των Ναζιστών δεν είναι πια έκπληξη και η ηλίθια στάση του κράτους και των πολιτικών δείχνει πόσο βαθειά είναι η κρίση σε αυτή τη χώρα!

04.05.20011
Δυστυχώς σήμερα το πρωί η Φιλανδική υπηρεσία εθνικής ασφάλειας αντίστοιχη ΚΥΠ ανακοίνωσε ότι δεν βλέπει κανένα κίνδυνο για την ασφάλεια της φιλανδικής κοινωνίας αν ιδρυθεί ναζιστικό κόμμα και δεν θεωρεί ότι είναι απαραίτητα φασιστικό η ρατσιστικό κόμμα!!!

Τα ….comments δικά σας! Εγώ τι να πω πια!!!

Labels: finland, ovi_magazine, true finns, αληθινοί φιλανδοί, φιλανδοί ναζιστές, φινλανδία

Χτες ξυπνήσαμε το πρωί πιστεύοντας ότι ζούσαμε σε μια δημοκρατική χώρα, σε ένα κράτος πρόνοιας που η ισότητα και ο σεβασμός ήταν τρόπος ζωής και πήγαμε για ύπνο αντιλαμβανόμενοι ότι ο ένας τουλάχιστον μεταξύ των πέντε Φιλανδών γύρω μας είναι ξενοφοβικός ρατσιστής και ομοφοβικός.

Μήνες τώρα φωνάζω και γράφω σε όλα τα έντυπα που δουλεύω και στο ραδιόφωνο σε καθε εκπομπή που κάνω ότι κάτι έχει αλλάξει τα τελευταία δυο χρόνια σε αυτή τη χώρα και έχει χρώμα μαύρο και τη σβάστικα για σήμα. Την Παρασκευή επιφανής υποψήφιος - σίγουρος βουλευτής και τέως υπουργός και μέλος του σοσιαλιστικού κόμματος - μου είπε ότι εδώ δεν είναι …Ελλάδα και ο Φιλανδός έχει συνείδηση της δημοκρατίας κι όταν βρεθεί μπροστά στη κάλπη θα ψηφίσει αυτό που πρέπει και να μη πιστεύω τις σφυγμομετρήσεις!!! Οι σφυγμομετρήσεις δείχνανε 16-18%, σήμερα οι φασίστες πήραν 19,1% και είναι δεύτερο κόμμα μετά τους συντηρητικούς.

Όταν έγραφα στο Ydin και τη Σουηδόφωνη εφημερίδα μου είπαν ότι είμαι προκατειλημμένος κι ότι αποκλείεται να πάρουν περισσότερο από 9%, σήμερα πήραν 19,1%!

Όταν πριν από μια ώρα δυο ομάδες πέρασαν από τα γραφεία του κεντρώου κόμματος που είναι στη γειτονιά μου και χαιρετώντας ναζιστικά και φωνάζοντας συνθήματα εγώ ήμουν ο υπερβολικός που μήνες τώρα φωνάζω ότι η κατάσταση θυμίζει Γερμανία του 34! Άντε να δούμε αύριο τι θα μας ξημερώσει! Και πλησιάζει Vappu και απεχθάνομαι να λέω …σας τα είχα πει!!

Από τις οκτώ το τηλέφωνο μου δεν λέει να σταματήσει, πολλοί μου λένε να σταματήσω να γράφω αυτά που γράφω γιατί τώρα …δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί! Μάλιστα πατριωτάκι – ελπίζω να το διαβάζεις ξευτίλα – με προειδοποίησε ότι με αυτά που γράφω χαρακτηρίζω τους έλληνες!!! Έχω κάνει συλλογή με mails από …αληθινούς Φιλανδούς κι αν κρατήσουν τις υποσχέσεις τους θα γίνω μάθημα ανατομίας και σε εφημερίδα του εξωτερικού που γράφω …απαίτησαν την απόλυση μου γιατί τους …χαλάω την εικόνα τους στο εξωτερικό!!! Γελοία ανθρωπάκια! Τουλάχιστον οι άλλοι όταν μου έσπασαν το χέρι με είχαν προειδοποιήσει κατάφατσα και δεν είχαν κρυφτεί πίσω από το Gmail.

Άλλοι μου λένε να συνεχίσω να γράφω γιατί τώρα έχει γίνει ανάγκη αυτά που γράφω, είναι οι ίδιοι που με έλεγαν υπερβολικό και γραφικό πριν από μερικές εβδομάδες!!! Τώρα ποιος είναι …γραφικός; Δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω ποιοι είναι περισσότερο ανθρωπάκια.

Τις επόμενες μέρες που θα έχουμε μια καλύτερη εικόνα για το τι γίνεται γιατί αυτή τη στιγμή όλοι είναι μουδιασμένοι θα σας γράψω περισσότερα.

Labels: finland, the ovi magazine, φινλανδία

Αυτές τις μέρες στη Φιλανδία έχουμε πολύ κρίσιμες εκλογές και αυτό με κρατάει μακριά από οτιδήποτε άλλο συμπεριλαμβανόμενου και του blog. Οι Φιλανδοί φασίστες από ότι φαίνεται θα μας εκπλήξουν οδυνηρά και όλοι περιμένουμε την επομένη των εκλογών που θα στηθεί το γαϊτανάκι της πολυκομματικής κυβέρνησης. Έτσι σε ένα διάλλειμα τρεις μέρες πριν το τελευταίο κύκλο των εκλογών – έχουν προηγείται οι ψηφοφορίες μέσω ταχυδρομείου και οι προγραμματισμένες που έχουν καλύψει το 30% των ψηφοφόρων – οι δυο τελευταίες κατηγορίες μετοικιζόντων.

Το σημειολογικό με τις δυο κατηγορίες που ακλουθούν δεν είναι οι υποκατηγορίες τους αλλά ο τρόπος που πολλές φορές λειτουργούν και σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Στην πρώτη από τις δυο κατηγορίες ανήκουν αυτοί που μεταναστεύουν με σκοπό μακροπρόθεσμα και αφού – και κυρίως – μαζέψουν κάποια λεφτά να επιστρέψουν. ,κάποιοι από αυτούς πραγματικά καταφέρνουν τον σκοπό τους και μετά από μια δυο δεκαετίες επιστρέφουν στην Ελλάδα έχοντας κάνει επενδύσεις κυρίως στη γη γύρω από τη γενέτειρα τους και απολαμβάνουν συντάξεις ευρωπαϊκών δεδομένων στην Ελληνική πραγματικότητα.

Συνήθως οι λόγοι μετοίκησης για την πρώτη κατηγορία είναι οικονομικοί και δεν έχει απαραίτητα να κάνει μόνο με την οικονομική κατάσταση του καθενός στην Ελλάδα. Υπάρχουν επιστήμονες που μετοίκισαν γιατί ήξεραν ότι στην Ελλάδα ποτέ δεν θα αμειφτούν ανάλογα των προσόντων τους η καλύτερα γιατί στο εξωτερικό θα βρουν καλύτερες αμοιβές και ένα πολύ καλύτερο επίπεδο ζωής. Υπάρχουν πολλοί επιστήμονες – κάποιοι ακόμα και στη Φιλανδία – με πολύ καλές σπουδές στην Ελλάδα – για παράδειγμα γιατροί με αξιόλογες ειδικότητες – που μετοίκισαν θέλοντας μια αξιοπρεπή ζωή με το επάγγελμα τους πέρα από τα φακελάκια και τι λοβιτούρα της Ελληνικής πραγματικότητας. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται και αυτοί που ξέρουν ότι μια δεκαετία εμπειρίας στο εξωτερικό εμπλουτίζει σημαντικά το βιογραφικό τους και θα εξασφαλίσει καλύτερες θέσεις και αμοιβές σε περίπτωση επιστροφής.

Οι περισσότεροι είναι μεροκαματιαρήδες που μετοίκισαν με την ελπίδα να βρουν μια καλύτερη δουλειά που θα τους βοήθησε να αποταμιεύσουν κάποιο ποσό και να εξασφαλίσουν κάτι καλύτερο για τους ίδιους και τα παιδιά τους μετά την επιστροφή τους στην Ελλάδα. Κάποιοι τα κατάφεραν, κάποιοι όχι και υπάρχουν πολλοί λόγοι για το αποτέλεσμα. Σίγουρα κάποιοι – πολύ λίγοι - επέτυχαν πραγματικά αλλά αυτό έγινε κυρίως τις προηγούμενες δεκαετίες και πολύ σπάνια μετά τη δεκαετία του ογδόντα. Σημαντικό στοιχείο σε αυτούς που επέτυχαν δεν ήταν μόνο τα προσόντα και τα θέλω τους αλλά έτυχε να βρεθούνε στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή.

Δυο παραδείγματα που τα έχω ζήσει από πολύ κοντά. Ζευγάρι μετοίκισε από Ελλάδα και μετά από πέντε χρόνια είχαν καταφέρει να επενδύσουν σε ένα ολοκαίνουργιο σπίτι σε καλό σημείο στην Αθήνα και σε μια αξιόλογη έκταση γης εκτός Αθηνών συν ένα σημαντικό ποσό σε καταθέσεις. Λίγο αργότερα, - - στα επτά χρόνια νομίζω – θεωρώντας ότι είχαν μαζέψει αρκετά για να κάνουν κάτι στην Ελλάδα επέστρεψαν και πραγματικά δημιούργησαν κάτι μικρό μεν αλλά αρκετό για να τους εξασφαλίσει μια καλή ζωή. Σε συζήτηση σύντομα μετά την επιστροφή τους ανακάλυψα ότι αυτό το ζευγάρι για επτά χρόνια δούλευε κάθε μέρα, επτά ημέρες την εβδομάδα συμπεριλαμβανόμενων και όλων των αργιών, Χριστούγεννα και Πάσχα, χωρίς διακοπές. Αυτός δούλευε διπλές βάρδιες σε εργοστάσιο κι εκείνη εκτός από δουλείες όπως καθαρισμοί και σερβίρισμα και παράλληλα τις «ελεύθερες» ώρες της έκανε από baby-sitting μέχρι πουλούσε εικόνες που έφτιαχνε η ίδια. Έτρωγαν μια κατσαρόλα φακές τρεις μέρες και σε όλα αυτά τα επτά χρόνια είχαν βγει μόνο δέκα φορές το πολύ έξω και αυτό σε εκδηλώσεις της κοινότητας ή τοπικά δημοτικά πικνίκ. Στην ερώτηση μου αν θα είχαν μείνει στην Ελλάδα και έκαναν ακριβώς την ίδια ζωή δεν θα είχαν πιθανώς αποταμιεύσει τα ίδια λεφτά δεν μου απάντησαν ποτέ.

Ο Γιώργος – το άλλο παράδειγμα – έφυγε με πολλά όνειρα και σε κάθε επικοινωνία του με την Ελλάδα έλεγε πόσα είχε καταφέρει, τι λεφτά είχε κάνει και πόσο γνωστός είχε γίνει. Μετά από δεκαπέντε χρόνια επέστρεψε ένα καλοκαίρι για επίσκεψη στο χωριό κοντά σε μεγάλη πόλη της Μακεδονίας. Πριν λοιπόν πάρει το λεωφορείο για το χωριό πετάχτηκε από Γιουγκοσλαβία πλευρά και ανταλλάσοντας μέρος από το συνάλλαγμα του με δηνάρια πήγε στο χωριό με δυο βαλίτσες χαρτονομίσματα που το κάθε πάκο είχε πάνω-πάνω από δυο δεκαδόλαρα. Το τι έγινε το φαντάζεστε, ακόμα και σήμερα θα μιλαν στο χωριό για τον πλούσιο αμερικανό με τις βαλίτσες γεμάτες δολάρια! Ο Γιώργος όμως ξέχωρα από το παραμύθιασμα που πούλησε, πέρναγε μια χαρά εκεί που είχε μετοικίσει. Είχε ένα σπιτάκι που τον βόλευε, είχε το αυτοκίνητο που του άρεσε, δούλευε σαν άνθρωπος το οκτάωρο του και έκανε και τις διακοπές του εκεί που του άρεσε έχοντας γυρίσει μετά από τριάντα χρόνια όλο το κόσμο. Και η διασκέδαση του συμπεριλάμβανε ακόμα και μπουζούκια κάθε φορά που του άρεσε. Έχω να ακούσω πολλά χρόνια για το Γιώργο και δεν ξέρω τι έγινε αλλά σε μια τελευταία επικοινωνία είπε ότι δεν είχε σκοπό να γυρίσει ποτέ, και γιατί να γυρίσει, η ζωή του ήταν μια χαρά εκεί που ζούσε, είχε κάνει φίλους και ένα κύκλο που του άρεσε και δεν έβλεπε το λόγο να γυρίσει στο χωριό και να παίρνει το καιρό μιλώντας για τον Παπανδρέου και τον Καραμανλή, για τον Ολυμπιακό η τον ΠΑΟΚ στο καφενείο και να μετράει πρόβατα για να κοιμηθεί.

Τα δυο αυτά παραδείγματα είναι σημαντικά και θα αναφερθώ και στη συνέχεια σε αυτά. Πολλοί λοιπόν που έχουν μετοικίσει με σκοπό να γυρίσουν σύντομα πίσω στη πορεία δημιούργησαν μια κατάσταση που τους παρέχει ασφάλεια και σιγουριά ακόμα και οικογένειες με ρίζες στο εξωτερικό και που το μόνο πια τους συνδέει με την Ελλάδα είναι η λησμονιά και το …σουβλάκι. Οι παλαιότεροι λένε σπίτι μου είναι όπου είναι η οικογένεια μου και οι πολλοί που μετοικίζουν το κάνουν πράξη χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν τους λείπει η Ελλάδα. Η πλειονότητα αυτών που παραμένουν στο εξωτερικό ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία και κατ’ εμένα η ζωή τους είναι επιτυχημένη όχι γιατί τα κατάφεραν να κάνουν λεφτά ή να κάνουν τις τρομακτικές επιχειρήσεις η ότι άλλο μπορεί να λένε παραμυθιάζοντας κόσμο αλλά γιατί ζουν μια ζωή με πολύ καλύτερη ποιότητα από αυτή θα ζούσαν αν είχαν μείνει στο σημείο που ήταν πριν φύγουν. Και αυτή τουλάχιστον είναι η προσωπική μου συμβουλή σε όσους θέλουν να μετοικίσουν. Κάντε το για τους σωστούς λόγους. Κάντε το όχι γιατί πιστεύετε ότι θα βρεθείτε στη ζωή της επαγγελίας που τα ευρώ τα βρίσκετε πεταμένα στους δρόμους από τους απολίτιστους και βλάκες κουτόφραγκους αλλά γιατί θέλετε να βελτιώσετε τις συνθήκες της ζωής σας και ειδικά την καθημερινότητα σας – που στην Ελλάδα πια έχει γίνει εφιαλτική – και που συμπεριλαμβάνει θέματα παιδείας για τα παιδιά σας ή υγείας.

Η τελευταία κατηγορία είναι αυτών που πολύ σωστά πριν από λίγα χρόνια σε αυτό το blog o Φοίβος είχε χαρακτηρίσει «κοινωνικά εξόριστους» από την Ελλάδα. Είναι αυτοί που συνειδητά φύγαν από την Ελλάδα ξέροντας ότι δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε αυτή την Ελλάδα έτσι όπως την έχουν καταντήσει ένα ολόκληρο σύστημα που συμπεριλαμβάνει από τους πολιτικούς και την πολιτεία μέχρι τους πολίτες της. Δεν μιλώ για συνολική ευθύνη μιας και όλοι έχουν τις δικαιολογίες τους και όλα είναι αποτέλεσμα μιας χώρας που έχει χάσει την εθνική της – μη μπερδευτούμε με το εθνικιστικό – ταυτότητας και παλεύει ανάμεσα στη ραγιάδικη νοοτροπία, τον σύγχρονο μεταπολιτευτικό καιροσκοπισμό και μια υστερική μανία καταδίωξης που έχει ποτίσει πια την μεταπολεμική Ελλάδα. Αυτό όμως είναι ένα μεγάλο θέμα που μπορούμε να αναλύσουμε μελλοντικά.

Για το τελευταίο θα κάνω μια παρένθεση, πριν από λίγες μέρες – δεν ξέρω τι με έπιασε – παρακολούθησα ειδήσεις από MEGA, ANT1, ERT και EXTRA3 …νομίζω, από το internet, όλα το ίδιο βράδυ. Ξέρετε τι συμπέρασμα έβγαλα; Ότι αυτή η Merkel ξυπνάει, κοιμάται, τρώει και μιλάει όλο για την Ελλάδα και δεν κάνει τίποτα άλλο όλη μέρα και όλη νύχτα από το να προσπαθεί να καταστρέψει την Ελλάδα. Τι καθόμαστε και αρθρογραφούμε εμείς για την κοινωνική και οικονομική κατάσταση της Γερμανίας; Έπρεπε να ακούσουμε τον Πρετεντέρη, τον Καψή, τον Τράγκα και τον Παπαγιάννη για να καταλάβουμε ότι η Merkel δεν έχει χρόνο για να ασχοληθεί με τη Γερμανία γιατί της τρώει όλο το χρόνο η Ελλάδα! Μέχρι που την λυπήθηκα τη γυναίκα στο τέλος. Λοιπόν ότι κι αν είναι αυτό που πίνετε εκεί κάτω, κόψτε το σας πειράζει! Γιατί οι Πρετεντέρηδες και οι Παπαγιάννιδες μπορεί να λένε ότι θέλουν αλλά το τρελό είναι ότι ο κόσμος, ο πολύς ο κόσμος τους πιστεύει και μη μου πείτε ότι έχω άδικο γιατί στις επόμενες εκλογές πάλι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα μαζέψουν όλες τις ψήφους κι αν κάνετε μια βόλτα γενικά στη Ελληνική blogσφαίρα θα δείτε τι εννοώ. Τέλος στη παρένθεση.

Οι δυο τελευταίες κατηγορίες από ένα σημείο και ύστερα συγκοινωνούν γιατί είτε λόγω συνθηκών είτε λόγω εσωτερικών αλλαγών εύκολα από τη μια κατηγορία περναν στην άλλη με μεγάλο μερίδιο αυτών που περναν στη τελευταία κατηγορία των «κοινωνικά εξόριστων». Βλέπετε μετά από μερικά χρόνια και την πρώτη επίσκεψη πίσω αρχίζουν οι αναπόφευκτες συγκρίσεις και η καθημερινότητα στις περισσότερες χώρες τουλάχιστον της Δύσης και ειδικά της Κεντρικής και Βόρειου Ευρώπης είναι πολλές βαθμίδες καλύτερη από αυτή στην Ελλάδα. Και μη ξεχνάτε ότι λέγοντας καθημερινότητα συμπεριλαμβάνω από την εξυπηρέτηση σε μια υπηρεσία, το γιατρό και τα νοσοκομεία μέχρι το νηπιαγωγείο και τις παιδικές βιβλιοθήκες.

Συμπερασματικά και για να κλείσω αυτό το κύκλο πριν περάσω συγκεκριμένα στη Φιλανδία αν αποφασίσετε να μετοικίσετε κάντε το απολαμβάνοντας όσα έχει να σας προσφέρει η χώρα που μετοικείτε συμπεριλαμβανόμενων και αυτών που μπορεί να σας προσφέρει το σύστημα της χώρας που μετοικείτε για να βελτιώσετε τη ζωή σας και δεν εννοώ το ταμείο ανεργίας αλλά για παράδειγμα την ευκαιρία για να διευρύνετε τους ορίζοντες σας ακόμα και σε θέματα εκπαίδευσης. Και όταν τελικά πάρετε την απόφαση να μετοικήσετε κρατάτε εκτός από τα μάτια και το μυαλό σας ανοιχτό. Απολαύστε αυτά που μπορεί να σας προσφέρει αυτή η χώρα και αφήστε τον ελληνοκεντρισμό και ανόητα «ηρωικά» εθνοκεντρικά ταμπού πίσω σας. Και πάνω από όλα μην γενικεύετε, δεν είναι όλοι οι Γάλλοι αφιλόξενοι, δεν είναι όλοι οι Εγγλέζοι ψυχροί, ούτε όλοι οι Φιλανδοί αλκοολικοί! Έχω ζήσει σε τέσσερεις χώρες και σας βεβαιώνω ότι η μόνη διαφορά μετά τις επιδερμικές διαφορές είναι η γλώσσα και η θρησκεία κατά τα άλλα όλα είναι τα ίδια. Το σημαντικό όμως για σας που θέλετε να ζήσετε στο εξωτερικό είναι ότι τις περισσότερες φορές τα περισσότερα από αυτά δεν σας αγγίζουν γιατί είσαστε …ξένοι και αυτή είναι η μοναδική σας ιδιότητα τουλάχιστον για την αρχή.


Όπως είπα και στην αρχή η επόμενες μέρες καθώς και οι επόμενες εβδομάδες μέχρι να σχηματιστεί κυβέρνηση με πιθανή συμμετοχή των τοπικών φασιστών, θα υπάρχει πολύ ένταση εδώ και εγώ τουλάχιστον θα είμαι πολύ απασχολημένος με όλα αυτά τα έντυπα που ασχολούμαι.

Στο επόμενο post σκεπτόμουν να γράψω πιο συγκεκριμένα για τη ζωή σήμερα στη Φιλανδία για τους μετανάστες αλλά εάν οι πολιτικές εξελίξεις είναι συγκλονιστικές – μια είσοδος των φασιστών στην κυβέρνηση σημαίνει και αλλαγή πολιτικής όσο αφορά και την σχέση με την Ευρώπη αλλά και τους μετανάστες – τότε πιθανώς να γράψω ένα post για το τι συμβαίνει.


Η Δάφνη θα περάσει μαζί μου Πάσχα και έχουμε ήδη κάνει σχέδια που συμπεριλαμβάνουν καιρού θέλοντος ακόμα και πικνίκ.

Τη φωτογραφία την έχω τραβήξει με το τηλέφωνο μου αλλά φαντάζομαι βλέπετε πόσο όμορφη είναι η πριγκίπισσα μου!

Labels: finland, the ovi magazine, φινλανδία

Πριν συνεχίσω με την τέταρτη κατηγορία και χάρη σε συζήτηση που είχα πριν από λίγες μέρες θα επιστρέψω σε μια κατηγορία ή καλύτερα μια υποκατηγορία που και έχω έμμεσα αναφερθεί στο προηγούμενο κείμενο αλλά και έχω αρθρογραφήσει ακόμα και σε φιλανδικά έντυπα, τους love refugees ή ελληνικά τους μετανάστες λόγω έρωτα.

Ξέρω ότι οι περισσότεροι και δη οι νεότεροι απολαμβάνετε τα τελευταία χρόνια και ειδικά τα τελευταία τρία, τα κοινωνικά δίκτυα - social networks – και ειδικά μετά την εισβολή του facebook στη ψηφιακή ζωή μας. Και βέβαια υπάρχουν δυο πλευρές, από τη μια οι νεότεροι ή οι βαφτισμένοι και πληροφορημένοι τα θεωρούν σαν την κοινωνική επανάσταση του 21ου αιώνα οι παλαιότεροι σαν το σύγχρονο σατανά που θα καταστρέψει τα θεμέλια της κοινωνίας και της οικογένειας. Όπως συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις – οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι για ότι συνέβαινε στη νεολαία φταίγανε οι μαλλιάδες οι Beatles – και οι δύο έχουν άδικο και την ίδια στιγμή δίκιο. Τα social networks δεν είναι τίποτα καινούργιο απλά πάντα υπήρχαν με διαφορετική μορφή, ακόμα και η προξενήτρα των ελληνικών ταινιών εξυπηρετούσε μιας μορφής social network.

Αυτό που σίγουρα έχει αλλάξει σήμερα είναι το διαδίκτυο - το ιντερνέτ - και εκεί που κάποτε η ιστορία ήταν αγόρι γνωρίζει κορίτσι στη παραλία τώρα έχει γίνει αγόρι γνωρίζει κορίτσι στο facebook και ερωτεύονται σφοδρά σε forum κάνοντας βόλτες σε προσομοιώσεις παραλίας. Αυτός από την Θεσσαλονίκη κι αυτή από το Ελσίνκι! Δεν θα διαφωνήσω ότι πολλές ιστορίες έχουν καταλήξει ακόμα και σε ευτυχισμένους γάμους. Δυστυχώς αυτές που έμειναν σε μένα είναι αυτές που δεν είχαν ευχάριστο τέλος, ήταν οι περισσότερες και οι συγκεκριμένες που θα αναφερθώ συνέβησαν, εξελίχτηκαν και τελείωσαν το τελευταίο χρόνο.

Στη πρώτη περίπτωση νεαρός που μόλις μπήκε στα τριάντα έχοντας αφήσει πίσω του σπουδές και στρατιωτικό, μόνιμα άνεργος αλλά με οικογένεια εμφανώς ευκατάστατη ώστε να μην βιάζεται να βρει δουλειά και …hip – δική του περιγραφή στο πρώτο mail που μου έστειλε - γνωρίζει εικοσιπεντάχρονη Φιλανδή σε ένα από τα social networks και δημιουργεί εικονική σχέση εικονικής μονογαμίας. Για να πω την αλήθεια από το πρώτο του mail είχα την αίσθηση ότι κάτι πάει στραβά αλλά έκανα αυτό που κάνω συνήθως, απάντησα με κάποιες πληροφορίες και απαντήσεις στα ερωτηματικά του και μιας και είχε αναφέρει πιθανή επίσκεψη στη Φιλανδία του έδωσα το τηλέφωνο μου ώστε να επικοινωνήσουμε όταν έρθει και να τα πούμε και από κοντά.

Έτσι κάποια στιγμή από Φιλανδικό τηλέφωνο με πήρε τηλέφωνο για να μου ανακοινώσει ότι είχε …μετοικίσει στη Φιλανδία, ζούσε σε μια μικρή πόλη κοντά στο Ελσίνκι ήδη για μια βδομάδα με την κοπέλα που επικοινωνούσε μέσω ιντερνέτ και το επόμενο δεκάλεπτο το πέρασε περιγράφοντας μου πόσο καταπληκτικές είναι οι Φιλανδές, πόσο ξανθιές και πόσο …απελευθερωμένες. Προτίμησα να μην πω τίποτα. Μετά από μια εβδομάδα με ξαναπήρε τηλέφωνο από τον ίδιο αριθμό και μου είπε ότι πρέπει να …του βρω δουλειά! Στη συνέχεια μου υπενθύμισε πόσο ξανθιές και απελευθερωμένες είναι οι Φιλανδές. Του εξήγησα ότι υπάρχουν ανάλογα γραφεία που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να βρει δουλειά και βέβαια το καλύτερο που είχε να κάνει ήταν να αρχίσει να κτυπάει πόρτες και να στέλνει βιογραφικά. Στην απαίτηση του – η λέξη είναι σωστή και ο τόνος του ανάλογος – να τον προσλάβω εγώ η να τον χώσω σε κάποιες από τις δουλειές μου μιας και είχε μάθει ότι είμαι χωμένος παντού – γι αυτό το τελευταίο ακόμα απορώ πως του ήρθε – του απάντησα όσο πιο ήρεμα μπορούσα ότι το όνομα μου είναι Θανάσης και όχι …Ωνάσης!

Πέρασαν μερικές μέρες χωρίς κανένα νέο και ακλούθησε τηλεφώνημα από ελληνικό αριθμό αυτή τη φορά με τον νεαρό σε έξαλλη κατάσταση να βρίζει τις Φιλανδές, τη Φιλανδία και βέβαια εμένα που δεν ήθελα να τον βοηθήσω να μετοικίσει και έχοντας χωθεί στα κυκλώματα κρατούσα τις πόρτες κλειστές σε όποιον νέο ήθελε να έρθει. Αδιαφόρησα και απλά του ευχήθηκα καλό ταξίδι μιας και μου είπε ότι ήταν στο αεροδρόμιο στο δρόμο της επιστροφής για Ελλάδα. Μετά από μερικές εβδομάδες πήρα mail όχι από το νεαρό αυτή τη φορά αλλά από την Φιλανδή η οποία ήταν σε έξαλλη κατάσταση. Ο κύριος επέστρεψε στην Ελλάδα και αποφάσισε να περνά το χρόνο του σε αγγλόφωνα φιλανδικά forum βρίζοντας την κοπέλα και τις Φιλανδές με το χειρότερο και χυδαιότερο τρόπο – αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη και το έκανε διανθίζοντας το λόγο του με τις λίγες φιλανδικές λέξεις που είχε μάθει - αναφέροντας το όνομα της και δίνοντας προσωπικά στοιχεία συμπεριλαμβανόμενου του τηλεφώνου της και της διεύθυνσης της. Το τρελό ήταν ότι η κοπέλα δεν ήθελε να δώσει τα στοιχεία του στην αστυνομία γιατί πιστεύοντας ότι τα πράγματα στην Ελλάδα λειτουργούν όπως στην Φιλανδία φοβόταν μήπως του κάνει κάποια …σοβαρή ζημιά!!!

Ευτυχώς γνωριζόμαστε μεταξύ μας και επικοινωνώντας με τα forum του κόψαμε την πρόσβαση. Σε επικοινωνία με την κοπέλα έμαθα ότι ο τύπος νόμιζε ότι θα έρθει εδώ και θα αράξει με την κοπελίτσα να τον ταΐζει και αυτόν να εξαπλώνει το προσωπικού του social network ειδικά σε ξανθιές και απελευθερωμένες Φιλανδές. Και βέβαια καλά έκανε η κοπέλα και τον έστειλε. Παράλληλα ο ηλίθιος – και ελπίζω να διαβάζει αυτά που γράφω – δεν έκανε κακό μόνο στη κοπέλα αλλά και σε όλους εμάς που ζούμε εδώ και πολλές φορές αντιμετωπίζουμε στερεότυπα που δημιουργούν ανεύθυνα τύποι σαν κι αυτόν.

Η δεύτερη περίπτωση είναι πάλι αγόρι συναντά κορίτσι σε forum και πάλι περνά ένα διάστημα σε εικονικές παράλιες βγάζοντας τα εσώψυχα τους για το πώς θα αλλάξουν τον κόσμο δημιουργώντας την τέλεια οικογένεια σε ένα ξύλινο σπιτάκι διπλά σε μια λίμνη. Και πάλι ο νεαρός τριανταπέντε αυτή τη φορά ετοιμάζει τις βαλίτσες του και έρχεται Φιλανδία με δώρα που συμπεριλαμβάνουν μέχρι και δαχτυλίδι. Το πρώτο σοκ το τρώει στο αεροδρόμιο όπως μου είπε μετά από μερικές μέρες στο τηλέφωνο όταν η Φιλανδή μεν τον περιμένει αλλά μαζί της είναι και τα …δυο της παιδιά που είχε ξεχάσει να του αναφέρει, το ένα πέντε και το άλλο δυο χρονών. Αφού αγκαλιαστήκαν και φιλήθηκαν μπήκαν σε ταξί για το σπίτι που ο φίλος μας έπαθε το δεύτερο σοκ ανακαλύπτοντας ότι τα φιλανδικά ταξί σε θέμα αμοιβής δεν είναι όπως και τα ελληνικά και ο λογαριασμός για την περιοχή που ζούσε η κυρία έφτασε τα 60 ευρώ και βέβαια η κυρία τιμώντας το ρόλο του άντρα που είχε ήδη παίξει στην εικονική τους σχέση αναλύοντας της πως συμπεριφέρονται οι «αληθινοί άντρες» στην Ελλάδα, τον άφησε να …πληρώσει! Για τις επόμενες δυο μέρες μιας και ήταν σαββατοκύριακο τον γύρισε στα καλύτερα εστιατόρια και μπαρ – μέχρι σε ελληνικό στο κέντρο τον πήγε – αφήνοντας τον πάντα να πληρώσει!!!

Την Κυριακή το βράδυ του είπε ότι πρέπει να συζητήσουν. Του ανέλυσε ότι οι Φιλανδοί είναι ευθείς στις εξηγήσεις τους και γι αυτό θα ξεκαθάριζαν κάποια πράγματα εδώ και τώρα, στο supermarket της περιοχής ψάχναμε υπάλληλους και δεν τους ενδιέφερε η γλώσσα γιατί ήταν για τη βραδινή βάρδια που φορτώνει τα ράφια, και επειδή ήξερε κάποιον είχε κανονίσει να πάει την επομένη για δουλειά γιατί τώρα πια είχε …οικογένεια με δυο παιδιά!!! Κι αυτός με πήρε το επόμενο πρωί από το αεροδρόμιο! Απελπισμένος να φύγει θα έκανε ταξίδι μέσω δεν θυμάμαι ποιας χώρας η ποιων χωρών αλλά μετά από δεκαέξι ώρες θα έφτανε Ελλάδα. Ποτέ δεν έμαθα αν της έδωσε το δαχτυλίδι αλλά εύχομαι να βρήκε αυτό που έψαχνε κάπου πιο κοντά του για να δημιουργήσει αυτό που ονειρεύεται και όχι να το βρει σε συσκευασία των τριών!

Την τρίτη περίπτωση την κουβαλώ με πολύ πίκρα και φοβάμαι ότι θα περάσει πολύς χρόνος για να την αφήσω πίσω μου. Για του πρώτους δυο δεν με ενδιαφέρει αν δεν ακούσω ποτέ στη ζωή μου ξανά και ειδικά για τον πρώτο το εύχομαι αλλά για την τρίτη περίπτωση εύχομαι να διαβάζει αυτό το κείμενο και να επικοινωνήσει μαζί μου έστω με ένα mail. Θα την ονομάσω Τίνα για χάρη προσωπικής μου ευκολίας και ναι αυτή τη φορά ήταν Ελληνίδα που γνώρισε Φιλανδό.

Η τίνα μου έστειλε ένα πολύ λιτό mail και κανονίσαμε να συναντηθούμε άμεσα μιας και έτυχε να ζουν πολύ κοντά στη περιοχή που ζούσα μέχρι το καλοκαίρι. Έτσι ένα μεσημέρι βρέθηκα να πίνω καφέ με την Τίνα και τον Juha. Στη συνέχεια τους συνάντησα αρκετές ακόμα φορές και μάλιστα με βοήθησαν σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για μένα στη μετακόμιση μου, έτσι σιγά σιγά σύνδεσα όλα τα κομμάτια του πάζλ που θα αναφέρω εδώ. Από τη πρώτη εκείνη στιγμή στο καφέ παραδέχομαι ότι συμπάθησα την κοπέλα και ένιωσα επιφυλακτικός με τον νεαρό. Η Τίνα ζούσε σε ελληνική επαρχιακή πόλη όπου γνώρισε κάποιον και που παντρεύτηκε σε πολύ μικρή ηλικία. Από όσα μου είπε, όσα δεν μου είπε και όσα κατάφερα να καταλάβω ο κύριος ήταν μάλλον βίαιος με πάθη που συμπεριλάμβαναν τον τζόγο. Έφτιαξαν μια μικρή επιχείρηση σε άλλη επαρχιακή πόλη αλλά σύντομα βρεθήκαν χρεωμένοι από παντού και με την βία στο σπίτι να χειροτερεύει απελπιστικά. Παράλληλα η οικογένεια της Τίνας πολύ συντηρητική με τον πατέρα να δουλεύει σε ένα χώρο που ο συντηρητισμός και τα ταμπού είναι απαραίτητη προϋπόθεση επιβίωσης. Κάποια στιγμή λοιπόν η Τίνα δεν άντεξε άλλο και έδιωξε τον σύζυγο αλλά βρέθηκε πνιγμένη σε χρέη μιας και οι δανειστές αδυνατώντας να βρουν αυτόν κυνηγούσαν αυτή.

Κλεισμένη λοιπόν στο σπίτι και παγιδευμένη από παντού ξεφεύγει στο ιντερνέτ και αρχίζει και ψάχνεται χωρίς συγκεκριμένο σκοπό κυρίως από μοναξιά σε forums φιλανδικά μιας και η Φιλανδία της είναι παιδικό όνειρο που ήθελε έτσι κι αλλιώς κάποια στιγμή να επισκεφτεί και όπου γνωρίζει τον Juha. Ο Juha άλλη δυστυχισμένη ιστορία, παιδί διαλυμένης οικογένειας αλκοολικών, παντρεύτηκε στα είκοσι το σχολικό του ερώτα και έκαναν αμέσως ένα παιδί. Αλλά η γυναίκα του πάσχει από σειρά ψυχολογικά προβλήματα – πιθανώς νιώθει και ότι παγιδεύτηκε πολύ μικρή – και τον εγκαταλείπει παίρνοντας και το παιδί μαζί της και βάζοντας των σε μια σειρά από ιστορίες με τους κοινωνικούς λειτουργούς με αποτέλεσμα να βλέπει το παιδί του σπάνια. Έτσι και αυτός βρίσκει λύση στο ιντερνέτ και οι δυο τους ξεκινάν. Στη πρώτη της δοκιμαστική επίσκεψη η Τίνα περνά καλά και αποφασίζει να μετοικίσει σύντομα αφήνοντας μια ζωή σε εκκρεμότητα και παγιδευμένη πίσω της μιας και ούτε διαζύγιο υπάρχει και ο τέως είναι εξαφανισμένος ώστε να μπορεί να δώσει μια λύση. Η κατάσταση της στην Ελλάδα είναι τόσο τραγική ώστε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού της αλλάζει κλειδαριές παίρνοντας όλα τα πράγματα της μέχρι να πληρωθούν τα ενοίκια. Έτσι όταν την συνάντησα εγώ στο Ελσίνκι φορούσε μπουφάν και πουλόβερ του Juha γιατί δεν είχε ούτε καν ρούχα. Τώρα σημαντικό στοιχείο είναι ότι ο Juha ήταν άνεργος, χρόνια άνεργος παρόλο ότι ήταν μόνο εικοσιπέντε χρονών και ζούσε με επιδόματα που κάλυπταν ακόμα και το ενοίκιο του.

Δεν ξέρω πως το είδε, ούτε τι σκέφτηκε η τι όνειρο είδε αλλά φυσικά η Φιλανδία δεν έστρωσε κόκκινο χαλί στην Τίνα και βέβαια η Τίνα δεν μπήκε στο σύστημα αμέσως – στο προηγούμενο κείμενο αναφέρω ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια σχετικά με την μετοίκιση – δεν πήρε άμεσα ασφάλιση και ταμείο ανεργίας όπως το προγραμμάτιζε ο Juha και το σοκ ήταν το αμέσως επόμενο, η Τίνα έμεινε έγκυος! Αλλά η Τίνα δεν μπορούσε να έχει καν ασφάλιση και μη έχοντας ούτε διαζύγιο δεν μπορούσε ούτε να παντρευτεί η να κάνει κάτι άλλο πριν ξεκαθαρίσει τα πράγματα στην Ελλάδα πράγμα που σημαίνει ότι ενώ ζούσαν με το ταμείο ανεργίας του Juha έπρεπε να πληρώνουν γιατρούς ιδιωτικούς και ότι άλλο χρειαζόντουσαν. Και τότε ο Juha …άλλαξε. Η Τίνα είδε το σκοτεινό χαρακτήρα των Φιλανδών και έφαγε το silent treatment που όσοι έχουν γνωρίζει Φιλανδούς το ξέρουν καλά.

Οι Φιλανδοί γενικά δεν εκφράζονται έτσι όταν εξαγριωθούν μέσα στη σχέση τους δεν κάνουν φασαρία, φωνές καυγάδες η κάτι τέλος πάντων απλά δεν μιλάνε. Και αυτό το δεν μιλαν μπορεί να κρατήσει εβδομάδες ακόμα και μήνες εξελισσόμενο στη πιο βαριά μορφή ψυχολογικής βίας. Η Τίνα κόντευε να τρελαθεί και αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια από την οικογένεια της. Αν βάλετε αυτά που είπα παραπάνω για την οικογένεια της στο στενό κύκλο της ελληνικής επαρχίας καταλαβαίνετε φαντάζομαι όλα αυτά που η Τίνα δεν μου είπε ποτέ αλλά κι εγώ φαντάζομαι. Πάντως τελικά η μητέρα της αποφάσισε να την βοηθήσει να επιστρέψει στην Ελλάδα και να την βοηθήσει σε ότι χρειαζόταν μιας και ήταν πολύ αργά για εκτρώσεις η ότι άλλο μετακομίζοντας μάλιστα σε μια μητρόπολη ώστε να χαθούν στον κόσμο. Την ίδια στιγμή εδώ η κατάσταση με τον Juha χειροτερεύει κάνοντας τη ζωή της κόλαση. Φανταστείτε ότι όλα αυτά γίνονται σε μια χώρα που η Τίνα δεν έχει καμία επαφή με τον κόσμο, δεν μιλά τη γλώσσα και δεν έχει λεφτά για τίποτα απολύτως ούτε για ανακαλύψει βασικές ανάγκες.

Εκείνες τις ημέρες σε μια προσπάθεια να βρούμε μια ισορροπία και ίσως κάποια λύση τους συναντώ και ακούω από τον Juha τα εξής καταπληκτικά. Πρώτον έπρεπε να πάρει προφυλάξεις γιατί ήταν δική της ευθύνη, του κατέστρεψε το μέλλον γιατί αυτός ονειρευόταν να ταξιδέψει να πάει στην Ελλάδα και να ζήσει στις παραλίες και τον ήλιο, ότι χάρις σε αυτήν δεν έβλεπε το παιδί του και ότι τώρα με το καινούργιο παιδί δεν θα ξαναέβλεπε το άλλο. Ότι η τέως του τον παρακαλεί να γυρίσει γιατί τον αγαπάει ακόμα και το σκέφτεται γιατί του λείπει το παιδί του. Αλλά το πιο καλό μου το φυλαγε για το τέλος. Όταν πια είχε ηρεμίσει και είχαμε αρχίσει να μιλάμε για λύσεις που συμπεριλάμβαναν και τους τρεις να είναι μαζί – βλέπετε η Τίνα συνέχιζε να θέλει τον ….πατέρα του παιδιού της κοντά της – τον ρώτησα γιατί δεν βρίσκει δουλειά κι αν ψάχνει. Τότε ο Juha γύρισε και μου είπε, «δεν θα το καταλάβεις αλλά από το ταμείο ανεργίας με στέλνουν συνέχεια σε δουλειές – ο Juha έχει μια ειδικότητα που θα μπορούσε σχετικά εύκολα να βρει δουλειά αν ήθελε - αλλά κάνουν ένα λάθος γιατί νομίζουν ότι φτάνει να κάνω εγώ στο αφεντικό, αλλά δεν καταλαβαίνουν ότι και εγώ πρέπει να εγκρίνω αυτόν που δουλεύω κι αν αξίζει να με έχει σαν υπάλληλο! Και μέχρι τώρα δεν έχω βρει κανέναν!!!

Ευτυχώς τα πάντα εξελίχτηκαν με σχετική ταχύτητα και σε μια εβδομάδα η Τίνα πετούσε για Ελλάδα. Ακολούθησαν δεκάδες τηλέφωνα από τον Juha που βέβαια έψαχνε να βρει την Τίνα και εκείνη τον αγνοούσε. Κάποια στιγμή μου είπε ότι η Τίνα του είπε ότι έχασε το παιδί και να μην την ξαναενοχλήσει ποτέ πια. Έχει σταματήσει να με παίρνει τηλέφωνο μιας και την τελευταία φορά δεν άντεξα και του είπα δυο τρία πραγματάκια που είχα στο μυαλό μου.

Η Τίνα από τότε που επέστρεψε στην Ελλάδα μου έχει στείλει δυο μηνύματα ότι είναι καλά. Πραγματικά ελπίζω να είναι καλά και αν και δεν μου λέει τίποτα ελπίζω και το παιδί να είναι καλά και δεν είμαι ο μόνος που ανησυχεί και την αναφέρει συχνά και ελπίζω να το νιώθει. Με τον Juha δεν έχουμε καμία επαφή άλλωστε δεν υπήρχε και περίπτωση να έχουμε για πολλούς λόγους που δεν έχουν όλοι να κάνουν μόνο με την Τίνα. Έτσι ελπίζω να διαβάζει αυτό το κείμενο και να μας στείλει τα νέα ΤΟΥΣ!!! Και να θυμάται ότι όταν αποφασίσει να επισκεφτεί την Φιλανδία που πάντα ονειρευόταν εμείς θα είμαστε εδώ!


Αυτές οι τρεις ιστορίες συνέβησαν τους τελευταίους μήνες η καλύτερα τον τελευταίο χρόνο και θα μπορούσα να γράψω σειρές με posts με παρόμοιες ιστορίες που είχαν σπάνια αίσιο τέλος αλλά τις περισσότερες από κακό μέχρι τραγικό. Το να μετοικίσετε για λόγους έρωτα δεν είναι απλό και έχει περίεργες ενέργειες και παρενέργειες με αποτελέσματα που μπορούν να εξελιχτούν ακόμα και σε καταστροφικά για όλες τις πλευρές. Γι αυτό σκεφτείτε το καλά και ξεκαθαρίστε πολλά πράγματα πολύ πριν φτάσετε στη τελευταία στροφή και τις βαλίτσες και αυτό ισχύει για όλες τις πλευρές.

Όσο για τα social networks και ειδικά του facebook, συμφωνώ ότι πολλά από όσα γράφονται είναι ανοησίες αλλά αυτό ισχύει όσο δεν ξεχνάτε ότι όλα αυτά τα δίκτυα είναι εικονικά και μερικές φορές η εικόνα που βλέπετε είναι αυτή που ο άλλος έχει πλάσει για τον εαυτό του με τις θετικότερες προδιαγραφές.


Σύντομα θα επανέλθω με υπόλοιπες δυο κατηγορίες μετοικιζόντων στη Φιλανδία και θα ακολουθήσουν πληροφορίες για τη κατάσταση όπως έχει αυτή τη στιγμή στη Φιλανδία για όσους ενδιαφέρονται να μετοικήσουν, ένα αφιέρωμα στους Έλληνες της Φιλανδίας και την ελληνική κοινότητα – υπομονή βιαστικοί που έχουν βουίξει τα τηλέφωνα για το τι θα γράψω η σειρά σας έρχεται – και τέλος για του Φιλανδούς φασίστες. Οι τελευταίοι με τίμησαν με μια μήνυση για όσα έγραψα σε έντυπο του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και για τα όσα είπα σε ένα πάνελ που συμμετείχα!!! Χαχαχαχα!!!


Στη φωτογραφία ο καινούργιος μου «βοηθός» στο ραδιόφωνο!!! Μέχρι ακαπέλα Abba τραγούδησε!!!

Labels: finland, ovi, φινλανδία