Ovi Greek stories

Σημερινό μου άρθρο στο Ovi Greek μάλλον “ενόχλησε” πολλούς στο κυβερνητικό κόμμα αποδεικνύοντας ταυτόχρονα πως αντιλαμβάνονται την δημοκρατία και την ελευθερία του λόγου. Έτσι μπλοκάρανε το Ovi Greek από το φατσοβιβλίο και εμένα από το admin του μπλογκ μέχρι “να ξεκαθαριστεί η ιστορία”. Προς το παρόν λοιπόν δείτε το άρθρο και εδώ: Το Μάτι του κοροναϊού Τελικά Τραμπ και ΚυριαΚούλης Μητσοτάκης – εκτός άλλων – έχουν ένα ακόμα κοινό σημείο. Ίσως το πιο φανερό. Όταν οι χώρες τους περνάνε ολέθριες κρίσεις που συμπεριλαμβάνουν θανάτους πολιτών, εκείνοι …παίζουν γκολφ ή τέλος πάντων αράζουν εγκληματικά αδιάφοροι σε παραλίες αποδεικνύοντας και οι δυο τους την ανικανότητά τους και την επικίνδυνη φαιδρότητα με την οποία αντιλαμβάνονται τις υποχρεώσεις τους. Ο τουρίστας Έλληνας πρωθυπουργός νομίζει ότι ο ρόλος του περιορίζεται μπροστά στις κάμερες να αναμασά το ναρκισσισμό του ή δίπλα στο τι φοράει η Μαρέβα. Αυτή τη στιγμή πεθαίνουν άνθρωποι γιατί η κυβέρνηση ΚυριαΚούλη Μητσοτάκη αποφάσισε...

Σήμερα το κεντρικό νοσοκομείο της Στοκχόλμης ανακοίνωσε ότι ο τελευταίος ασθενής με κοροναϊό, πήρε εξιτήριο. Περίεργη κατάσταση! Τη στιγμή που όλη η Ευρώπη νιώθει το δεύτερο κύμα του ιού και η Ελλάδα έχει αρχίσει να μετράει θανάτους, η ...επιπόλαιη και επικίνδυνη Σουηδία την βγάζει καθαρή ...χτύπα ξύλο. Γιατρός δεν είμαι αλλά θα προσπαθήσω να αναφέρω πως εγώ τουλάχιστον έχω καταλάβει ότι έχει εξελιχτεί η κατάσταση στη Σουηδία. Το πρώτο που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι στη Σουηδία καμιά κυβερνώσης δεν μπορεί να απαγορεύσει τη συνεύρεση ατόμων ή να επιβάλλει κάποιας μορφής λοκντάουν γιατί απαγορεύεται από το σύνταγμα και έχει να κάνει με παλιές εμπειρίες των Σουηδών, χαμένες στους προηγούμενους αιώνες. Δεύτερο είναι το γεγονός ότι οι Σουηδοί έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη στο υγειονομικό τους σύστημα, σε σημείο υπερβολής και μάλλον πιστεύοντας και οι ίδιοι τους μύθους που έχουν δημιουργηθεί γι αυτό. Η σχιζοφρένεια είναι ότι από προσωπική εμπειρία και σε σύγκριση με το υγειονομικό σύστη...

Είχα καιρό να μπω στο φατσοβιβλίο αλλά με όλες αυτές τις κραυγές που άκουγα για Ρόδο και Καστελλόριζο είπα να ρίξω μια ματιά. Εντάξει, οι κολλητοί μου, ειδικά αυτοί που ξέρω χρόνια είχαν μια ψυχραιμία άλφα. Υπήρχαν και αρκετοί από αυτούς που εκτιμώ που έδειχναν λογική, αλλά μετά ...μετά υπήρχαν ελληνικές σημαίες, Σπαρτιάτες και Λεωνίδες, μολὼν λαβέ και φουστανέλες, Κολοκοτρώνης και παναγίτσες με αγίους παστίτσιους να προβλέπουν ότι θα πάρουμε την Αγιά Σοφιά και άλλα τέτοια. Και ήταν οι πολλοί. Από όλες τις ηλικίες. Αλλά, αλλά εδώ υπάρχει κι ένα αλλά. Αλλά οι περισσότεροι είναι της ηλικίας μου. Έχουν εγγόνια και μερικοί μάλιστα εγγόνια της παντρειάς. Και τους θυμάμαι προσωπικά. Κι αν δεν τους θυμάμαι ήταν οι ίδιοι που βγήκανε στα μανταλάκια του φατσοβιβλίου κατά περιόδους. Τι εννοώ. Ρε Σπαρτιάτη, Ανδρούτσο με το φέσι και το τσαρούχι, καλείς για πόλεμο αλλά όταν ήταν ο γιος σου να πάει φαντάρος έβαζες λιτούς και δεμένους για να πάει το παιδί στο πεντάγωνο μην είναι μακρυά από...

Ο Κυρ – από παιδιόθεν, και ο Γιάννης Ιωάννου είναι οι αγαπημένοι μου γελοιογράφοι. Το χιούμορ τους πάντα κοινωνικοπολιτικό, ποτέ κομματικό - αν και κατά περιόδους έχουν μπει ταμπέλες και στους δυο - και πάντα αντιεξουσιαστικό αδιάφορα..ταμπέλας. Όπως άλλωστε έχω γράψει δεν υπάρχει “αντικειμενικός” δημοσιογράφος και η ιδεολογική θέση του καθενός φαίνεται με πολλούς τρόπους από τα γραπτά του, αλλά επιβάλλεται να είναι ακομμάτιστος. Περιπτώσεις όπως ο Αυτιάς (κλπ σκαϊκά) ανήκουν στα ποτέ-ποτέ-ποτέ. Υπάρχουν πολλοί ακόμα γελοιογράφοι που μου αρέσουν έως λατρεύω. Ο Στάθης, ο Μητρόπουλος, ο πολύ σύγχρονος Τάσος Αναστασίου, ο Καλαϊτζής, ο Σιδέρης, ο υπέροχος Παυλίδης, ακόμα και Αρχέλαος μεταξύ των πολλών. Μερικοί από αυτούς μάλιστα με έχουν τιμήσει και με τη προσωπική φιλία τους, πράγμα που σας βεβαιώνω καμαρώνω ιδιαίτερα. Και είναι και ο Αρκάς. Τον Αρκά τον γνώρισα στο παταράκι του “Παρά-πέντε”, εκείνος με τον κόκκορα κι εγώ με τα σκουλήκια. Η χρυσή εποχή του “Παρά-πέντε” που...

Αυτή είναι η ...Ρούμπι και γι αυτήν την κυρία έχω πάρα πολλές ιστορίες να γράψω ξεκινώντας από το γεγονός ότι εγώ ΛΑΤΡΕΥΩ τα ...σκυλιά!!! LOL!!!   

Το Σαββάτο το απόγευμα και ψάχνοντας κάτι τελείως άσχετο έπεσα σε ένα από τα σημειωματάρια που πάντα κουβαλάω μαζί μου, με σημειώσεις από το Νταρφούρ. Το πρώτο μου ταξίδι. Και μου φάνηκε τόσο μακρινό. Διάβαζα σημειώσεις που είχα κρατήσει και ήταν σαν να διάβαζα την ιστορία κάποιου άλλου, όχι την δικιά μου. Κατά περιόδους έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ή σε άλλους ότι θα ξαναγράψω για την περιπέτεια Νταρφούρ και γενικά Σουδάν και Κονγκό, αλλά κάθε φορά που το αποφάσιζα το ανέβαλα χωρίς καν να ξέρω το πως και τα γιατί, χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο. Έτσι απλά δεν ένοιωθα-δεν νοιώθω έτοιμος να το κάνω. Και τώρα ένοιωσα τόσο αποστασιοποιημένος από όλα τα γεγονότα και τους ανθρώπους που δεν ξέρω τι να γράψω αν το θελήσω. Διάβαζα κάποια ονόματα κι έκανα πολύ προσπάθεια να θυμηθώ τα πρόσωπα και στο τέλος όλα μου φαινόντουσαν μπερδεμένα και δεν ήξερα ποιος ήταν ποιος κι αν αυτός ήταν αυτή ή αυτή αυτός. Θα ζουν άλλωστε; Κι αυτή η τελευταία πρόταση ήταν ο τίτλος και ο επίλογο...

Την Σουηδία και ειδικά την Στοκχόλμη, την αγάπησα από τον πρώτο μήνα που βρέθηκα να ζω εδώ. Δεν είχε αυτό το δραματικό που ερωτεύτηκα την Φιλανδία με το καλημέρα αλλά μετά από δεκάδες απογοητεύσεις έφτασα στο σημείο να την σιχαθώ, ήταν πολύ απλά τα πράγματα. Φαντάζομαι μεγάλο ρόλο και καθαρά σημειολογικό έπαιξαν δυο πράγματα, πρώτον η ηλικία μου και δεύτερο (φυσικά) η Φινλανδική εμπειρία. Η ηλικία. Περίεργη συζήτηση και ελπίζω να γίνω κατανοητός. Έχω ζήσει μια πολύ “ενδιαφέρουσα” ζωή που με έχει ταξιδέψει από την Ιαπωνία μέχρι την Κούβα και από τη Μποτσουάνα μέχρι την Λαπωνία. Σε πολλά από τα μέρη που βρέθηκα δεν πέρασα “τουριστικά” κι ούτε έμεινα σε ξενοδοχείο με πισίνα για μια βδομάδα. Σε μερικά μέρη είδα την πιο σκοτεινή τους πλευρά, όπως για παράδειγμα δεν έχω “όμορφες” αναμνήσεις από την Βραζιλία. Είδα τις τενεκεδουπόλεις της Βραζιλίας και της Κολομβίας, τα ψαράδικα νησιά της Ινδονησίας και τη ζούγκλα στις όχθες του ποταμού Γουάρι στην Νιγηρία. Σκαρφάλωσα στο Κιλιμάντζαρο ...

Έχω πολύ καιρό να βάλω εδώ ...δημιουργίες μου. Τα τελευταία τρία χρόνια και μετά την περιπέτεια με την υγεία μου, δυσκολεύομαι να “κλείσω” τα χέρια μου, ειδικά το δεξί. Κι όσο κι αν φαίνεται τραγικό στα εξήντα μου ο αριστερόχειρας ανακάλυψα πόσο ...χρήσιμο ήταν το δεξί μου χέρι. Ένα από τα side effects αυτής της “αναπηρίας” είναι ότι έχω πρόβλημα στο να χειριστώ στυλό, πένα ή πινέλο κι έτσι προσάρμοσα τη ζωγραφική μου στα πολύ χοντρά πινέλα και κυρίως ...σφουγγάρι. Η άλλη αλλαγή ήρθε λίγο πολύ μόνη της μιας και δεν μπορούσα πια να ζωγραφίσω λεπτομέρειες και ακολουθώντας το παράδειγμα του Ανρί Ματίς κι άρχισα να δουλεύω mix materials και κολάζ με νεροχρώματα και ακριλικά. Το αποτέλεσμα είναι πολύ διαφορετικό από ότι ...με είχα συνηθίσει αλλά ταυτόχρονα μοιάζει και σαν μια καινούργια περιπέτεια αναζήτησης που παραδέχομαι ότι ...απολαμβάνω, ειδικά μετά από δυο τρεις εκθέσεις και τις αντιδράσεις όσων είδαν την καινούργια “περίοδο” της δουλειάς μου.  Τα καράβια στη φωτογ...

Θα ξεκινήσω λίγο ...ξεκάρφωτα αλλά ελπίζω να γίνω κατανοητός άμεσα. Ξέρω πολύ καλά ότι η “σελίδα μου” στο blogger, στο WordPress, στο tweeter ή στο Facebook μόνο “μου” δεν είναι. Μου την “νοικιάζουν” μόνο που αντί για χρηματικό αντίτιμο μου ζητάνε πρόσβαση σε κάθε μου κίνηση μέσω της πλατφόρμας τους. Και φυσικά μέσα στα μικρά γράμματα που κανένας μας δεν διαβάζει ΠΟΤΕ, με έχουν ήδη ενημερώσει ότι η μόνη τους υποχρέωση να σεβαστούν στο τι έχω αναρτήσει (κείμενα, φωτογραφίες, βίντεο κλπ) σταματάει στην εκμετάλλευση τους από τρίτους. Κι εκεί πάλι – με έχουν ήδη ενημερώσει – ότι αν κάποιος τρίτος το κάνει δεν έχουν καμιά ευθύνη. Κατά τα άλλα όλοι αυτοί οι κύριοι έχουν κάθε δικαίωμα να κάνουν ότι θέλουν με ότι ανεβάζω ή αφήνω να εννοηθεί από τη πλατφόρμα τους και το κάνουν νομικά καλυμμένοι με σειρές συμφωνίες που έχουν με τρίτες εταιρίες. Εξ ου και οι κατευθυνόμενες διαφημίσεις. Και όλη αυτή η σχέση αγγίζει τα όρια καρτέλ όπου κάνεις αναζήτηση για καινούργια τηλεόραση στο Goog...

Τη Σουηδία την πρωτογνώρισα κάποια στιγμή στις αρχές της δεκαετίας του ‘80. Δεν μπορώ να πω ότι μου άφησε ισχυρές αναμνήσεις αλλά αυτό έγινε γιατί ήταν λάθος χρονική στιγμή και για τους δυο μας. Για τη Σουηδία ήταν Φλεβάρης που σημαίνει κρύο, χιόνι, υγρασία, νύχτα και κλεισούρα. Για μένα τότε ήταν ...Λονδίνο. Ακόμα ζούσα στη μαγεία της Βρετανικής πρωτεύουσας, με τα πανκ κλαμπάκια και τα ξενύχτια στο Covent Garden με ινδικό, κεμπάπ και μπόλικες μπίρες. Έτσι και για να πω την ψυχρή αλήθεια, η πρώτη εντύπωση ήταν ότι ειδικά η Στοκχόλμη ήταν και ...λίγο χωριό. Μετά μετακόμισα στο Ελσίνκι και όπως ήταν φυσικό πέρασα κι εγώ ένα σαββατοκύριακο στο καράβι Ελσίνκι-Στοκχόλμη. Αυτό είναι μια περίεργη Φιλανδική ...“παράδοση” που πρέπει να την ζήσεις αν θέλεις να καταλάβεις και να ενσωματωθείς στη φιλανδική κοινωνία όσο περίεργο κι αν ακούγεται. Μπαίνεις λοιπόν Παρασκευή απόγευμα μαζί με καμιά χιλιαργιά ακόμα Φινλανδούς, στο καράβι και αφού ξεσκιστείς σε έναν από τους μπουφέδες μί α ώρα μετ...

Κοινή συναινέση, το οικόπεδο και όσα συμπεριλαμβάνει, πρόβατα και παράγκες   – εκεί φτάσαμε τώρα – πωλείται σε γαλλογερμανικό συνεταιρισμό σε τιμή ευκαιρίας!!!   Καλά, εγώ έφυγα … νωρίς !!!

Πριν συνεχίσω με την τέταρτη κατηγορία και χάρη σε συζήτηση που είχα πριν από λίγες μέρες θα επιστρέψω σε μια κατηγορία ή καλύτερα μια υποκατηγορία που και έχω έμμεσα αναφερθεί στο προηγούμενο κείμενο αλλά και έχω αρθρογραφήσει ακόμα και σε φιλανδικά έντυπα, τους love refugees ή ελληνικά τους μετανάστες λόγω έρωτα. Ξέρω ότι οι περισσότεροι και δη οι νεότεροι απολαμβάνετε τα τελευταία χρόνια και ειδικά τα τελευταία τρία, τα κοινωνικά δίκτυα - social networks – και ειδικά μετά την εισβολή του facebook στη ψηφιακή ζωή μας. Και βέβαια υπάρχουν δυο πλευρές, από τη μια οι νεότεροι ή οι βαφτισμένοι και πληροφορημένοι τα θεωρούν σαν την κοινωνική επανάσταση του 21ου αιώνα οι παλαιότεροι σαν το σύγχρονο σατανά που θα καταστρέψει τα θεμέλια της κοινωνίας και της οικογένειας. Όπως συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις – οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι για ότι συνέβαινε στη νεολαία φταίγανε οι μαλλιάδες οι Beatles – και οι δύο έχουν άδικο και την ίδια στιγμή δίκιο. Τα social networks δεν είναι τίποτα ...

Παίρνοντας αφορμή από το μήνυμα που άφησε η Πωλίνα στο τελευταίο post, κάποιες λίγες σκέψεις. Η αλήθεια είναι ότι γράφω σπάνια πια στο blog όχι γιατί δεν μου αρέσει πια η ιδέα να έχω blog,ότι βαρέθηκα ή γιατί ότι είχα να πω το είπα. Φαντάζομαι όπως και πολλοί άλλοι που έχουν ασχοληθεί με τα blogs έτσι κι εγώ περνάω από φάσεις που έχουν να κάνουν όχι μόνο με την προσωπική μου ζωή αλλά και τη δουλειά μου, διαφορετικά ενδιαφέροντα και προτεραιότητες. Ίσως στη δική μου περίπτωση ακόμα και το ότι γράφω καθημερινά να έπαιξε τον ρόλο του. Παράλληλα υπήρξε και μια στήλη που άρχισα να γράφω πέρσι και κατά κάποιο τρόπο αντικατέστησε το blog. Πολύ αγαπημένος φίλος ανέλαβε τη διεύθυνση εβδομαδιαίας εφημερίδας στο Wisconsin των ΗΠΑ και έχοντας δουλέψει παλαιότερα στον Scotchman που υπάρχει αντίστοιχη στήλη μου ζήτησε να γράφω μια φορά την εβδομάδα μιλώντας για τη Φιλανδία και τη ζωή μου εδώ ενώ παράλληλα να υπάρχει και το στοιχείο/αναφορά της περιπέτειας που θα κεντρίζει και την περιέργεια του αναγ...

Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη συμβουλή πολύ στενού φίλου όταν γεννήθηκε η Δάφνη, απόλαυσέ το όσο διαρκεί και μιας και είσαι τυχερός να έχεις και τον χρόνο, απόλαυσέ το όσο μπορείς περισσότερο. Και αυτό κάνω κάθε μέρα τα τελευταία έξη χρόνια! Μερικά από τα high-lights της χρονιάς που μας πέρασε: Σε επίσκεψη έσπασε ένα πράσινο βάζο. Η δικαιολογία, «μα μπαμπά το είπες κι εσύ ότι είναι ότι πιο άσχημο έχεις δει σε όλη σου τη ζωή.» Ακούγοντας στις ειδήσεις για την Ελλάδα, «Μπαμπά τώρα που εμείς είμαστε Έλληνες θα γίνουμε πολύ φτωχοί;» Και βλέποντας με εκνευρισμένο με τα γεγονότα στη Γκάζα την προηγούμενη βδομάδα αναφώνησε, «μα γιατί ψηφίσαμε αυτόν τον Μπαμπάμα!!!» Τώρα ζω τη περίοδο που κάθε τόσο αγκαλιαζόμαστε και είναι πολύ προσεκτική όταν με φιλάει για να μη γίνω …βάτραχος. Ακόμα πιστεύει στον Αι Βασίλη, στα ξωτικά και στους δράκους αν και τελευταία μιλάει όλο και πιο συχνά για τον «αληθινό κόσμο» πράγμα που προσπαθώ απεγνωσμένα να της κρύψω. Μπορεί να μετρήσει άνετα μέχρι το χίλια, κάνει προσθέ...

Φαντάζομαι οι περισσότεροι ξέρετε τη Μαφάλντα. Το μικρό κοριτσάκι στα σκίτσα του Quino με τις τρομακτικές απορίες. Υπάρχει λοιπόν ένα σκίτσο που η Μαφάλντα με τον μικρό της αδερφό τραγουδάνε όσο πιο δυνατά μπορούν. Την ίδια στιγμή η πατέρας τους κρυμμένος πίσω από την πόρτα ακούει φανερά συγκινημένος με ένα δάκρυ στο μάτι. Λοιπόν την συγκεκριμένη σκηνή εγώ την έχω ζήσει εκατοντάδες φορές μιας και το γραφείο μου είναι δίπλα στο δωμάτιο της Δάφνης και στο ρεπερτόριο της τελευταία έχουν εισβάλει οι ...Abba!!! Έτσι τον τελευταίο καιρό έχουμε τα Money, money, Dancing Queen και φυσικά το Mama mia... Πριν από λίγες μέρες τα επτά αγγλόφωνα σχολεία του Ελσίνκι κάναν κοινή Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση στο Filandia και δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο τρόπο για να σας στείλω τις θερμότερες ευχές μας για τα Χριστούγεννα και το Νέο Έτος από τα λίγα δευτερόλεπτα με αυτές τις παιδικές φωνές. Όσο για το που βρίσκεται η Δάφνη σε αυτό το χαμό από παιδάκια, ένας υπαινιγμός θα μπορούσε να είναι η παρακ...

Το να διαλύεις μια ...έκθεση σε αφήνει με ένα συναίσθημα απέραντης θλίψης. Σήμερα μαζέψαμε τα τελευταία κομμάτια από τη γκαλερί και στη πραγματικότητα ότι είχε μείνει μετά από είκοσι μέρες φώτα και χειροκρότημα είναι μερικά κομμάτια ξύλο, τρία δεμάτια από πλέγμα, τριάντα κιλά άμμος για μια κατασκευή που είχα φτιάξει και σκόνη. Όταν έσβησα τα φώτα και αποχαιρέτησα την υπεύθυνη της γκαλερί ήταν σαν να αποχαιρετούσα και τα έργα που είχα παρουσιάσει. Βέβαια υπάρχει η ...επόμενη και αυτή τη φορά θα είναι πολύ πιο συναρπαστική μιας και γίνεται σε μια από τις γνωστές γκαλερί του Λονδίνου, αυτή τη φορά παρουσιάζω κάτι ολοκαίνουργιο σε ένα χώρο πραγματική έμπνευση μιας και η μία αίθουσα της γκαλερί μοιάζει με τούνελ. Στο μεταξύ στην αρχή της χρονιάς συμμετέχω και στις εκδηλώσεις στο Turku που το νέο έτος θα είναι μια από τις πολιτιστικές πρωτεύουσες. Κατά τα άλλα κάποιος εδώ βιάζεται για να έρθουν τα Χριστούγεννα και έχει στείλει τόσα γράμματα στον Άι Βασίλη με παραγγελίες που έχω αρχίσει να .....

Ένα μπαλωματάκι εδώ και ένα κόψιμο εκεί, ακόμα ένα μπαλωματάκι εκεί και κάτι που το λένε μπαλονάκι αλλά δεν μοιάζει σε τίποτα με μπαλονάκι, ύστερα ακόμα ένα κοψιματάκι και λίγο σπρώξιμο από δω κι εκεί και το ρεκτιφιέ ...έτοιμο! Η καρδιά είναι η ίδια, απλό ρεκτιφιέ ήταν. Σήμερα έχω πια σηκωθεί ...όπως παρατηρήσατε και φυσικά η πρώτη κίνηση ήταν ...power on! Είπαμε η ...καρδιά δεν άλλαξε!!!

Την Παρασκευή που μας πέρασε έφυγε το κασόνι – δεν μπορώ να το περιγράψω διαφορετικά – με τους πίνακες για την Αγία Πετρούπολη. Λοιπόν ο δήμος της Αγίας Πετρούπολης και το μουσείο Ερ μιτάζ οργανώνουν για φέτος μια σειρά εκδηλώσεων στα πλαίσια μιας σειράς καλλιτεχνικών ενεργειών με την επωνυμία “Διάλογοι” Στις εκδηλώσεις συμμετέχουν από θεατρικά συγκροτήματα μέχρι ζωγράφοι, γλύπτες και μουσικοί. Στην αίθουσα “Μεναζ” λοιπόν και μετά από πρόσκληση του μουσείου Ερμιτάζ κάποιοι σίγουρα άσχετοι με την τέχνη, αποφάσισαν να κάνουν ένα αφιέρωμα στη δουλειά μου και έτσι συμμετέχω με 36 πίνακες που αποτελούν τρεις ενότητες σαν ένα μίνι αφιέρωμα στην στην pop art και την press art, τουλάχιστον έτσι οι άλλοι χαρακτηρίζουν την δουλειά μου κατά τη συνήθη πρακτική των πάντων να βάζουν ...ταμπέλες! Από τους 36 πίνακες οι δώδεκα θα επιστρέψουν στο Ελσίνκι με το τέλος της έκθεσης και οι υπόλοιποι θα παραμείνουν στη Ρωσία με έξη από αυτούς να συμπεριλαμβάνονται σε μια παγκόσμια περιοδεία που οργανώνει το...