Ovi Greek stories

Όσο καλοκαιρινό ήταν το τελευταίο σαββατοκύριακο του Ιουνίου, με ήλιο και 32 βαθμούς, τόσο σκανδιναβικά καλοκαιρινό είναι το πρώτο σαββατοκύριακο του Ιουλίου, με συννεφιά και βροχή. Στις δυο δεκαετίες που έχω ζήσει στη Σκανδιναβία και ειδικά στην Φιλανδία, έχω ζήσει πολλά καλοκαίρια που ήταν σαν ...φθινόπωρο. Με τον ουρανό βαρύ και γκρίζο από σύννεφα και αυτό το συνεχές τσίρου τσίρου της βροχής ενώ οι θερμοκρασίες να παίζουν μεταξύ 10 και 16 βαθμών. Αυτό τώρα σε συνδυασμό με την περίεργη κατάσταση που έχει δημιουργήσει ο κοροναϊός – που να φοβάσαι να μπεις σε λεωφορείο – σε κάνει να νιώθεις την κλεισούρα πιο έντονη. Τουλάχιστον εμένα. Όχι ότι είμαι ο τύπος που θα έπαιρνε τα λιβάδια και θα έτρεχε δίπλα στις αγελάδες, αλλά να ...μια βόλτα στη πόλη την θέλω, την χρειάζομαι. Θέλω καφεδάκι στη παλιά πόλη και βόλτα στα βιβλιοπωλεία. Και όχι η Σουηδία δεν είναι όπως όλος ο κόσμος ή τουλάχιστον η Ευρώπη, εδώ τίποτα δεν έκλεισε κι όλα είναι ανοιχτά αλλά ...αλλά το βλέπεις, ο κόσμος φο...

Την Σουηδία και ειδικά την Στοκχόλμη, την αγάπησα από τον πρώτο μήνα που βρέθηκα να ζω εδώ. Δεν είχε αυτό το δραματικό που ερωτεύτηκα την Φιλανδία με το καλημέρα αλλά μετά από δεκάδες απογοητεύσεις έφτασα στο σημείο να την σιχαθώ, ήταν πολύ απλά τα πράγματα. Φαντάζομαι μεγάλο ρόλο και καθαρά σημειολογικό έπαιξαν δυο πράγματα, πρώτον η ηλικία μου και δεύτερο (φυσικά) η Φινλανδική εμπειρία. Η ηλικία. Περίεργη συζήτηση και ελπίζω να γίνω κατανοητός. Έχω ζήσει μια πολύ “ενδιαφέρουσα” ζωή που με έχει ταξιδέψει από την Ιαπωνία μέχρι την Κούβα και από τη Μποτσουάνα μέχρι την Λαπωνία. Σε πολλά από τα μέρη που βρέθηκα δεν πέρασα “τουριστικά” κι ούτε έμεινα σε ξενοδοχείο με πισίνα για μια βδομάδα. Σε μερικά μέρη είδα την πιο σκοτεινή τους πλευρά, όπως για παράδειγμα δεν έχω “όμορφες” αναμνήσεις από την Βραζιλία. Είδα τις τενεκεδουπόλεις της Βραζιλίας και της Κολομβίας, τα ψαράδικα νησιά της Ινδονησίας και τη ζούγκλα στις όχθες του ποταμού Γουάρι στην Νιγηρία. Σκαρφάλωσα στο Κιλιμάντζαρο ...

Τη Σουηδία την πρωτογνώρισα κάποια στιγμή στις αρχές της δεκαετίας του ‘80. Δεν μπορώ να πω ότι μου άφησε ισχυρές αναμνήσεις αλλά αυτό έγινε γιατί ήταν λάθος χρονική στιγμή και για τους δυο μας. Για τη Σουηδία ήταν Φλεβάρης που σημαίνει κρύο, χιόνι, υγρασία, νύχτα και κλεισούρα. Για μένα τότε ήταν ...Λονδίνο. Ακόμα ζούσα στη μαγεία της Βρετανικής πρωτεύουσας, με τα πανκ κλαμπάκια και τα ξενύχτια στο Covent Garden με ινδικό, κεμπάπ και μπόλικες μπίρες. Έτσι και για να πω την ψυχρή αλήθεια, η πρώτη εντύπωση ήταν ότι ειδικά η Στοκχόλμη ήταν και ...λίγο χωριό. Μετά μετακόμισα στο Ελσίνκι και όπως ήταν φυσικό πέρασα κι εγώ ένα σαββατοκύριακο στο καράβι Ελσίνκι-Στοκχόλμη. Αυτό είναι μια περίεργη Φιλανδική ...“παράδοση” που πρέπει να την ζήσεις αν θέλεις να καταλάβεις και να ενσωματωθείς στη φιλανδική κοινωνία όσο περίεργο κι αν ακούγεται. Μπαίνεις λοιπόν Παρασκευή απόγευμα μαζί με καμιά χιλιαργιά ακόμα Φινλανδούς, στο καράβι και αφού ξεσκιστείς σε έναν από τους μπουφέδες μί α ώρα μετ...