Η φωτογραφία λοιπόν είναι από την μέρα των Χριστουγέννων στις 2.30 το μεσημέρι και η θερμοκρασία +3 βαθμούς. Αυτό που βλέπετε είναι το Ελσίνκι από την μεριά του λιμανιού και με κέντρο τον ορθόδοξο καθεδρικό.

Από ότι καταλάβατε το πρωί των Χριστουγέννων ανοίξαμε τα δώρα, κι όταν λέμε πρωί εννοούμε ...έξη η ώρα με μια Δάφνη να φωνάζει δίπλα στο μισοφαγωμένο μελομακάρονο και το αχλάδι ... «μπαμπά κοίτα, κοίτα, ήρθε ο Άγιος Βασίλης» και μετά ...κοιτώντας τα κουτιά ... «όλα αυτά είναι δικά μου;...» για την επομένη ώρα ανοίγαμε κουτιά μέχρι που σε κάποια στιγμή ..κουράστηκε και είπε «μπαμπά αυτό είναι για σένα, άνοιξε το και θα πάρω εγώ ότι είναι μέσα!»

Η πλάκα είναι ότι στο κάθε κουτί που άνοιγε, ότι και να ήταν μέσα φώναζε όλο χαρά .... «αυτό ακριβώς ήθελα!!!» και έτσι πρέπει να φτάσαμε σε καμιά τριανταριά .... «αυτό ακριβώς, ήθελα!!!» συμπεριλαμβανομένου και ενός πακέτου με μάλλινες κάλτσες νούμερο 47!!!

Όπως βλέπετε και στην ανάλογη φωτογραφία τα πιο αγαπημένα ήταν ένα καρότσι με ένα μεγάλο κούκλο ... που όπως μου εξήγησε η ίδια δεν είναι μωρό αλλά αγοράκι. Το τραγελαφικό με το καρότσι και τον κούκλο, και τα δυο είναι τόσο αληθοφανή που όταν πήγαμε βόλτα στο δάσος και που φυσικά τα πήραμε μαζί μας, κάποια γυναίκα μας ρώτησε τρομαγμένη πως επιτρέπουμε σε ένα τόσο μικρό παιδί να κρατάει το μωρό και το καρότσι, γιατί βέβαια όπως φαντάζεστε και με το μέγεθος του καροτσιού μόνο σε ίσια γραμμή δεν πηγαίνανε! Κατά τα άλλα κάθε βράδυ μισή ώρα αφού την πάρει ο ύπνος πρέπει να βγάλουμε από το κρεβάτι της τον κούκλο, ένα πειρατικό καράβι, τον αρκούδο και δυο βιβλία!!!

Σημείωση σημαντική, δεν ξέρω πως έγινε αλλά το μπιμπερό που θα έπαιρνε η κυρία άγιου Βασίλη πραγματικά κόπηκε!!! Και δεν το έχει ζητήσει καθόλου. Τώρα μεταξύ μας εγώ περίμενα λίγη επανάσταση αλλά ...τίποτα!!! αυτό πρέπει να είναι ο φιλανδικός επηρεασμός!!! Χμμμμ!

Αυτά προς το παρόν,

Χρόνια πολλά σε όλους σας!!!

Labels: finland, ovi, ovi magazine, ovi-lehti, theovimagazine

Πάντως τα Χριστούγεννα μου γενικά είναι ένας ...αχταρμάς από αναμνήσεις και επιλεκτικά μπερδεμένες παραδόσεις, έτσι θα απογοητεύσω λίγο τον Yannis_h μιας και στο σπίτι μας δεν κρατάμε ακριβώς το φιλανδικό εθιμοτυπικό αλλά ένα μπέρδεμα από παραδόσεις με μικρούς συμβιβασμούς από όλες τις πλευρές. Έτσι το χριστουγεννιάτικο τραπέζι τελείως φιλανδικά και όπως σε όλα τα φιλανδικά σπίτια το στρώνουμε την παραμονή! Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα φιλανδικά σπίτια σε αυτό το σπίτι κάτι τέτοιες μέρες εγώ αναλαμβάνω το μαγείρεμα και έτσι έχουμε ...γαλοπούλα γεμιστή, παραδοσιακό αμερικάνικο έθιμο, αλλά λέμε τώρα!!! Στη φωτογραφία βλέπετε τον μάγειρα με την βοηθό του να παλεύουν με το πτηνό!!! Η γαλοπούλα μας παίδεψε λίγο μιας και στη Φιλανδία τρώνε ... χοιρινό και ποιος να θέλει γαλοπούλα!!!

Με τη γέμιση τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα γιατί εγώ φυσικά θέλω κάστανα!!! Άντε τώρα να βρεις κάστανα στη Φιλανδία, ευτυχώς που υπάρχει ο ...Κωνσταντής και μου βρήκε! Το γεύμα λοιπόν συμπεριελάμβανε πατάτες στο φούρνο, ελληνική σαλάτα και ρώσικη φτιαγμένη από μένα με σπιτική μαγιονέζα. Και μετά περνάμε στο φιλανδικό κομμάτι. Σαλάτα μανιτάρια και πατατοσαλάτα. Σαλάτα με παντζάρια και φυσικά οι χριστουγεννιάτικοι ... πουρέ (μόνο έτσι μπορώ να το π[περιγράψω) από καρότο, πατάτα και ένα λαχανικό που ποτέ δεν έμαθα πως λέγεται στα ελληνικά. Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ νόστιμα και βέβαια όλη αυτή η ποικιλία γεύσεων τουλάχιστον ερεθιστική!!!

Με το χοιρινό εχω πρόβλημα χρόνια, δεν ξέρω γιατί το αντιπαθώ σε σημείο παρεξήγησης γιατί πολλοί ρωτάνε αν είναι θέμα ...θρησκείας!!! όταν πρωτοηρθα και την δεύτερη χρονιά αποφάσισα ότι τρώμε ...γαλοπούλα πράγμα που σήμαινε οτι αντιμετώπισα αρκετά εμπόδια και συζητήσεις. Το αποτέλεσμα; Αύριο θα περάσουν διάφοροι φίλοι να δοκιμάσουν γέμιση που σημειωτέον την λατρεύουν!!! Δυο ζευγάρια φίλων φέτος μαγειρέψανε με την ίδια συνταγή!!! Το μυστικό; Πορτοκάλι αντί για λεμόνι στη γαλοπούλα!!!

Ο χαμός βέβαια γίνεται με τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες!!! Εκεί γνωρίζω στιγμές απόλυτης αναγνώρισης σαν μάγειρας!!! Έχουμε ετοιμάσει μικρά πακέτα με κουραμπιέδες, μελομακάρονα και μπακλαβά (άλλη μου μεγάλη επιτυχία) για όλους μας τους φίλους. Ο πιο τακτικός πελάτης ...ο Κωνσταντής που έχει έρθει ήδη δυο φορές να ...δει τι κάνουμε και έχει χτυπήσει αλύπητα τα πάντα σε σημείο ανησυχίας για το ζάχαρο του! Το καλοκαίρι που μας πέρασε φίλοι ήρθαν στο σπίτι με μια σακούλα με αλεύρι, ζάχαρη, μέλι και ξηρούς καρπούς παρακαλώντας να τους φτιάξω κουραμπιέδες και μελομακάρονα, αλλά είπαμε ακολουθώ τις παραδόσεις, κουραμπιέδες και μελομακάρονα μόνο τα Χριστούγεννα!!!

Εφέτος βρέθηκε και νέος που χτυπάει αλύπητα τα μελομακάρονα ... η Δάφνη που δεν την προλαβαίνουμε. Η δικαιολογία; Αρέσουν στο baby boy που είναι πολύ φαγάδικο το άτιμο και γεμίζει και τον κόσμο ψίχουλα!!!

Ο Άγιος Βασίλης είναι μια άλλη ιστορία με διπλό χτύπημα. Βλέπετε τώρα χάρις στον Μίκα Μους μάθαμε και για τον Ρούντολφ και για το έλκηθρο ... μόνο που ο Αι Βασίλης στα φιλανδικά σπίτια έρχεται στις 6 το απόγευμα!!! Σύγκρουση!!! Επειδή αυτή είναι η πρώτη χρονιά που ο δικός μας Αι Βασίλης θα έρθει μετά τα μεσάνυχτα είχαμε πάλι συζήτηση ... ναι αλλά αν συναντήσει άλλα παιδάκια που έχουν πάρει τα δώρα τους; Τι λες βρε γυναίκα, θα βγει η Δάφνη για κλάμπιγκ στις 8 και θα συναντήσει τα άλλα παιδάκια που θα έχουν πάρει τα δώρα τους; Αφού στις 8 είναι για ύπνο, πια άλλα παιδάκια. Το επιχείρημα μου μάλλον ήταν καλό γιατί υπήρξε υποχώρηση, εδώ βοήθησε πολύ και ο Μίκα ο οποίος αρέσει σε όλη την οικογένεια.

Αλλά αυτό που βοήθησε πιο πολύ ήταν ...οι γείτονες μας, οι οποίοι είχαν φυσικά κλείσει άγιο Βασίλη για τις 6, μόνο που ο άγιος ...παραέφαγε. παραήπιε και ...τα παιδάκια, δυο πολύ γλυκά δίδυμα πέντε χρονών πλαντάξανε στο κλάμα. Έτσι λοιπόν βρήκαμε πάπυρο και με κάτι κινέζικα πινέλα που εχω και γράψαμε γράμμα ... από τον άγιο Βασίλη που ...κρύωσε και για αυτό χρησιμοποιεί τα ξωτικά του για να παραδώσουν τα δώρα και που τα αφήνουν έξω από την πόρτα!!! Ναι καλά!!! Και βέβαια εγώ έκανα ότι ...μόλις τα βρήκα και τα έφερα στο σπίτι! Για να πω την αλήθεια για μια στιγμή το μυαλό μου δούλεψε σαν καλικάντζαρος και σκέφτηκα να χτυπήσω το κουδούνι και να πω ... κοιτάξτε τι δώρα σας έφερα!!! Μερικές φορές δεν ελέγχω τις σκέψεις μου!!!

Με την Δάφνη τώρα είχαμε και την επιχείρηση μπιμπερό μιας και η γυναίκα πειστεί ότι ήρθε η ώρα να κόψουμε και το βραδινό μπιμπερό, έτσι έφτιαξε ολόκληρη ιστορία για την κυρία αι Βασίλη που θα το πάρει. Οκτώ το βράδυ, έχουμε φάει ...ξαναφαει και κοντεύει να μας φάει το πουλί και ήρθε η ώρα για ύπνο. Οπότε βάζουμε όλα τα μπιμπερό μέσα σε ένα κουτί και το βάζουμε δίπλα στο δέντρο, μετά βάζουμε σε ένα πιατάκι ένα μελομακάρονο, ένα κουραμπιέ και δίπλα ένα ποτήρι γάλα για τον άγιο Βασίλη και ετοιμαζόμαστε για ύπνο. Κάποια στιγμή η Δάφνη γυρνάει από το καθιστικό μασουλώντας όποτε ο υποψιασμένος μπαμπάς πηγαίνει και ανακαλύπτει ότι λείπει το ...μελομακάρονο από το πιατάκι του Αι Βασίλη!!! Πάνω που σκέφτομαι τι να της πω έρχεται η Δάφνη κρατώντας ένα ...αχλάδι!!! «Μπαμπά, η κυρία Βασίλη έρχεται μαζί με τον άγιο Βασίλη;» τώρα έτσι όπως τα έκανε η γυναίκα μου άντε να ξεφύγω ... «χμμμμμ!» με κοιτάζει προσεκτικά και συνεχίζει, «το άσπρο (ο κουραμπιές) είναι για τον άγιο Βασίλη, το καφέ (το μελομακάρονο) είναι για την κυρία αλλά δεν της αρέσει γι αυτό της έφερα αχλάδι που της αρέσει!» άντε να τα βάλλεις με τα παιδιά!!! Μιας και μιλάμε για το συγκεκριμένο παιδί να σας πω τι έγινε την πέμπτη το πρωί.

Τι ώρα είναι; Ποιος με βασανίζει; «μπαμπά είσαι ξύπνιος;» κάποιος τραβάει τα βλέφαρα μου και κάτι μου λέει, «μπαμπά να σε ρωτήσω κάτι;» ανοίγω τα μάτια μου ξαφνιασμένος και κοιτάζω το ξυπνητήρι, έξη και δέκα το πρωί, σκοτάδι παντού, δηλαδή οχι ακριβώς παντού, από το καθιστικό μπαίνει το φως του χριστουγεννιάτικου δέντρου και φυσικά τα μάτια της Δάφνης κωλυμένα πάνω στη μύτη μου λαμπυρίζουν όλο ζωή! «μπαμπά, μήπως ήρθε ο αι Βασίλης;» για να δούμε λοιπόν, «οχι γλυκιά μου, ο Αι Βασίλης θα έρθει τη κυριακή πολύ-πολύ αργά το βράδυ και θα αφήσει τα δώρα του!» με κοιτάζει όλο περιέργεια και... «μα σήμερα είναι κυριακή!» η βεβαιότητα της με λιώνει, «για να δούμε τι λέει το ρολόι! Χμμμ! Το ρολόι λέει ότι σήμερα είναι πέμπτη, μετά έχουμε παρασκευή, μετά Σάββατο και μετά κυριακή!»

Τώρα πια είχα ξυπνήσει για τα καλά και προετοιμαζόμουνα για την επομένη επίθεση. «μπαμπά, να σε ρωτήσω κάτι; Ο Μίκα θα την βρει τη μαμά του;» εδώ σε θέλω τώρα, αλλά εγώ φταίω, «μα δεν είπαμε ότι τη συνέχεια θα την πούμε σήμερα το βράδυ; Αλλά να σου πω ένα μικρό μυστικό; Νομίζω ότι ο Μίκα θα βρει τη μαμά του!» με κοιτάζει χαμογελαστή, «και τον μπαμπά του;» Ω, γαμώτο, αυτό το είπα από μέσα μου, τον είχα ξεχάσει τον μπαμπά! Πρέπει να ξαναγράψω το κεφάλαιο 12 και να πω στον Asa ότι θα το αλλάξουμε γιατί ξέχασα τον μπαμπά, νοητή σημείωση, τι ώρα είναι; Έξη και είκοσι! «Είμαι σίγουρος ότι θα βρει και τον μπαμπά του!» δήλωση με βεβαιότητα, «και που το ξέρεις;» ευτυχώς ξυπνάει η γυναίκα μου, «γιατί ο μπαμπάς είναι φίλος του αι Βασίλη και μιλάνε και του το είπε!» ουφ, ευτυχώς γιατί όταν με πιάνεις χωρίς καφέ αντιμετωπίζω προβλήματα στη γρήγορη σκέψη. Τώρα πια η συζήτηση εξελίσσεται σε δυο γλώσσες, η Κάτρι της μιλάει στα φιλανδικά και εγώ στα αγγλικά με ελληνικές λέξεις, μερικές φορές νιώθω ότι εμείς δεν είμαστε οικογένεια αλλά σωστό γλωσσικό τσίρκο.

«Isa, wee» ο συνδυασμός που λέγαμε, Isa στα φιλανδικά σημαίνει ‘μπαμπά’ και φυσικά wee στα αγγλικά ...τρέχουμε! προσπαθούμε να την μάθουμε να ξεφύγει από τις πάνες, οχι με ιδιαίτερη επιτυχία πάντα. Έτσι πανικός στο κρεβάτι, την Δάφνη παραμάσχαλα και τρέχα στη τουαλέτα. «Μπαμπά ο Μίκα κάνει wee;» για να δούμε, «ο Μίκα είναι αγοράκι και κάνει wee όρθιος» είπαμε είναι ακόμα πολύ πρωί και από απαντήσεις τέτοια ώρα δεν πάω καλά, ξεκαρδισμα στα γέλια, «Aiti!» αυτό στα φιλανδικά σημαίνει μαμά! «ο μπαμπάς είπε ότι ο Μίκα είναι αγοράκι και κάνει wee όρθιος!»

Εγώ εχω υποχώρηση στην άλλη τουαλέτα για να ξυριστώ και να κάνω μπάνιο και επιτέλους εχω και καφέ, κοιτάζοντας το πρόσωπο μου στο καθρέφτη νιώθω ένα σκαμνάκι να μου δίνει μια στο καλάμι και με το που σκέφτομαι ότι είναι πολύ πρωί για να ουρλιάξω η Δάφνη σκαρφαλώνει δίπλα μου τεντώνοντας το πρόσωπο της.

Δεν σας το εχω πει αλλά ...ξυριζόμαστε παρέα!!! Της απλώνω άφρο στο πρόσωπο και με πολύ προσοχή και με την βοήθεια μιας ...οδοντόβουρτσας ξυρίζεται δίπλα μου!!! Το πολύ προσοχή το εννοώ γιατί δεν θέλει να ...αφήσει γένια και δεν της αρέσει με τίποτα το μουστάκι και ειδικά το καινούργιο στιλ του μπαμπά!!!

«Μπαμπά, ήρθε ο Αι Βασίλης;» ε καλά ας περιμένουμε λίγο ακόμη, «καλά!» και φεύγει!!! Πάνω που ετοιμαζόμουνα για ημερολογιακή ανάλυση ...έφυγε και με παράτησε με την ανάλυση μου και την οδοντόβουρτσα μου γεμάτη ...αφρό ξυρίσματος!!!

Αυτά από την τρελή οικογένεια μας. Όσοι θέλετε μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρη την ιστορία του Μίκα σε μορφή PDF από το Ovi magazine και το e-βιβλιοπωλείο του αφού την βάλει ο κύριος Τονυ!!! Πράγμα που ελπίζω να γίνει νωρίς το πρωί!

Πολλά, πολλά φιλιά σε όλους σας και στις οικογένειες σας, οι θερμότερες ευχές μας για πραγματικά καλά Χριστούγεννα!

********************************

Στις φωτογραφίες, ο σεφ ...με βοηθό σε ώρα δράσης!!! Το πιατάκι του Αι Βασίλη μέχρι το αχλάδι υποχρεώθηκα να φάω, τι κάνει ένας μπαμπάς για να επιβιώσει!!! Το μικρό μας ξωτικό έχει μεταφέρει ακόμη και το δείπνο της ...κάτω από το δέντρο!!!

Labels: ovi, ovi magazine, ovi-lehti, theovimagazine

Μικρή λεπτομέρεια, ούτε εγώ ούτε ο Asa είχαμε ιδέα πως φτιάχνεται ένα site, έτσι πήραμε τον απλούστερο τρόπο που κάποιος μας είπε, αγόρασα το FrontPage της Microsoft που υποτίθεται είναι το φθηνότερο και ευκολότερο να μάθεις, αγόρασα και ένα βιβλίο στιλ, FrontPage για ηλίθιους και έτσι φτιάχτηκε το site.

Έλα όμως που εγώ με τον κύριο Gates δεν τα πήγαμε ποτέ καλά και αυτό αποδείχτηκε όταν ο provider δοκίμασε να περάσει το site online. Η κυρία microsoft αδιαφορώντας για μένα και τον κόπο μου είχε κάνει στο coding όλες τις αρχές παραγράφου ...κεφαλαία, πράγμα που σήμαινε ότι δεν μπορούσε να τα διαβάσει το internet! Από τότε σας το ορκίζομαι δεν εχω πάει σε καμιά φιλανθρωπική εκδήλωση του κυρίου Gates!!!

Τέλος πάντων ο provider μας εξήγησε ότι πρέπει να περάσουμε όλο το coding και να διορθώσουμε τα κεφαλαία γράμματα, πράγμα που σήμαινε μερικές ...μέρες δουλειά όταν ... ο βοηθός του πολύ ψύχραιμος γύρισε και είπε: εγώ εχω την λύση, αλλά πρέπει να το σκεφτείτε πολύ σοβαρά!

Και συνέχισε, εχω ένα πρόγραμμα και μπορώ να το κάνω σε μερικά λεπτά, πρέπει να διαλέξετε ή το κάνετε μόνοι σας ή το κάνω εγώ σε δυο λεπτά. Το παλικάρι φυσικά εννοούσε αν του είχαμε εμπιστοσύνη να το κάνει αυτός αλλά έτσι όπως το είπε ακούστηκε, ή το κάνετε εσείς και σας παίρνει μια βδομάδα, η το κάνω εγώ και παίρνει δυο λεπτά!!!

Δεν ξέραμε τι να πούμε και κοιτώντας μας προσεκτικά ο provider και ο βοηθός του το κάνανε απλά χειρότερο, δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω με το πετυχήμενο αστείο ή να αρχίσω να κλαίω με τα nerds που είχα μπλέξει!!! Φυσικά διαλέξαμε τα ...δυο λεπτά που φυσικά (εκεί έμαθα να μην εμπιστεύομαι nerds όταν μου λένε ...σε δύο λεπτά!) το site ήταν online τρεις μέρες μετά!

Στα δυο αυτά χρόνια εχω ζήσει άπειρες στιγμές που καλύπτουν από το στεναχώρια, πίεση, κακίες και χαρές, ενθουσιασμό, δημιουργικότητα και ένα σωρό άλλα συναισθήματα. Σε αυτό συμπεριλαμβάνεται ακόμα και το όνομα που εχω και φωτογραφία της ημέρας που το αποφάσισα. Η Δάφνη ήταν πέντε ημερών και η δεύτερη μέρα στο σπίτι όταν ανάμεσα στο αγκου- μπρρρ- αουυ και άλλα τέτοια ευχάριστα συνοδευμένα με μορφασμούς ήρθε το όνομα Ovi!!! O John, o τρίτος της παρέας και που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην Ινδονησία κάπου που δεν φτάνει καν ο ηλεκτρισμός και δουλεύει με παιδιά, εκείνη τη μέρα είδε και πολύ περισσότερο κράτησε στα χέρια ένα μωρό τόσο μικρό και υπάρχει φωτογραφία που είναι δακρυσμένος από την επαφή.

Από ότι βλέπετε υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που με συνδέουν με το Ovi magazine εκτός από τις ελπίδες και τα όνειρα!

Όσοι θέλετε μπορείτε να κατεβάσετε το ειδικό PDF αφιέρωμα που κάναμε με τα κεντρικά θέματα και τα εξώφυλλα όλων των τευχών μέχρι τώρα του μηνιαίου περιοδικού και να μας ευχηθείτε στα άρθρα μας.

Χρόνια πολλά Ovi magazine.

Labels: birthday, ovi, ovi blog, ovi magazine, ovi-lehti, theovimagazine

Labels: ovi, ovi blog, ovi-lehti, theovimagazine, xmas, οvi magazine

12 μέρες μείνανε και ελπίζω να μην χρειάζεται το πνεύμα των Χριστουγέννων για να το νιώσετε, ελπίζω να έχετε πάρει τα δώρα σας, να έχετε στείλει τις κάρτες σας, κουραμπιέδες και μελομακάρονα έτοιμα;

Κατά τα άλλα ακόμη δεν λέει να χιονίσει, απλά σκοτάδι και βροχή, το Ελσίνκι είναι στολισμένο αλλά χωρίς χιόνι ...δεν είναι στολισμένο και σύντομα φωτογραφίες από το δέντρο μας!!!

Χρόνια πολλά σε όλους σας....

Labels: ovi, ovi blog, ovi magazine, ovi-lehti, theovimagazine, xmas

Labels: ovi, ovi blog, ovi-lehti, theovimagazine, xmas

Τι εννοώ, ο Asa είναι παιδί του Disney εγώ από την πλευρά μου μάλλον δεν τρελαίνομαι για τον θειο-Walter ακριβώς γιατί είναι ο θειος και οχι ο παππούς που λέει τα παραμύθια. Οι ιστορίες του θειου-Walter – και αυτό είναι προσωπική πάντοτε άποψη- είναι λίγο κονσέρβα που ακόμα και το μυστήριο η ο μύθος είναι μασημένος και έτοιμος για να τον καταπιείς. Ακόμα και οι σχέσεις μεταξύ των ηρώων είναι κονσερβοποιημένες και πολύ ..επιφανειακές.

Κάτι ακόμα, πάντα θεωρούσα τις ταινίες του Disney …ακατάλληλες για ανήλικους και η μόνη ταινία που έχουμε αφήσει την Δάφνη να δει είναι ο Winnie the pooh που ευτυχώς δεν είναι και πολύ Disney. Πριν από αρκετά χρόνια κάνοντας baby-sitting σε κόρη φίλων επηρεασμένος από την αγάπη του βαφτιστηριού μου στη ταινία ‘η Λαιδη και ο αλήτης’ και ξεχνώντας ότι έγινε η αγαπημένη του Ορέστη μετά τα πέντε του ενώ το κοριτσάκι ήταν μόλις τριών, έβαλα την ταινία. Αποτέλεσμα; Έκλαιγε με λυγμούς μετά από πέντε λεπτά. Η ταινία όπως και οι περισσότερες κλασικές του Disney είναι πολύ σκοτεινές που παίζουν έντονα με τις φοβίες των παιδιών με το σκοτάδι. Έτσι από τότε ...όλες οι ταινίες του Disney …κλειδωθήκαν και η αντιπάθεια μου για τον θειο-Walter μεγάλωσε.

Έτσι λοιπόν πως αρχίσαμε να γράφουμε αυτή την ιστορία, πρώτα το όνομα είναι σαφώς διακωμώδηση του Μίκυ Μάους – Μίκα Μους, το Μίκα έρχεται από το φιλανδικό mika (με τα δυο κερατάκια στο α) που σημαίνει ‘γιατί’, ερωτηματικό. Και βέβαια είναι μους ή ελκ όπως τα λένε στο Καναδά και την Αλάσκα. Ο Μίκα Μους είναι λοιπόν ο τύπος που δεν είναι ικανοποιημένος από τις απαντήσεις και πάντα ζητάει περισσότερα και περισσότερο τεκμηριωμένα. Από την άλλη έχουμε τον Μita (πάλι με τα δυο κερατάκια στο α) που σημαίνει ‘τι;’ Και κολλάει σε κάθε ερώτηση όσο συγκεκριμένη η αόριστη μπορεί να είναι και μου θυμίζει έντονα τον Asa που δεν τολμάω να πω τίποτα χωρίς να μου έρθει ένα ‘τι’ όσο για το κοράκι έχει πάλι να κάνει με τον Asa μιας και ο εγγλέζος συνεργάτης μου είναι φανατικά κωλυμένος με ποδοσφαιρική ομάδα που ευτυχώς δεν έπαιζε τη μέρα του γάμου του αλλιώς δεν θα είχε πάει, τα κοράκια της Newcastle United.

Τώρα πως το γράφουμε, στην αρχή εγώ έφτιαξα περιληπτικά και μοιρασμένο σε κεφάλαια τον κορμό της ιστορίας επιγραμματικά, μετά ο Asa συμπλήρωσε την εικόνα αναπτύσσοντας το κεφάλαιο που δουλεύαμε από επιγραμματικό σε μικρή ιστορία προσθέτοντας και τους πρώτους διάλογους. Μετά εγώ τελειώνω με τους διαλόγους και κάποιες εικόνες και τέλος ο Asa κάνει το τελικό στρώσιμο και ...η δεύτερη συνέχεια!!! Οσοι θέλουν να διαβάσουν το Αγγλικό κείμενο... εδώ.

Εάν περιμένατε ότι ο Μάττι θα έμενε ήσυχος για πολύ, γελαστήκατε. «Τι εννοείς, δεν πάμε πουθενά;» έκραξε ο Μάττι μετά από λίγη ώρα ‘καλλωπισμού’ που είχε αφήσει το κεφάλι του δύστυχου Μίκα γεμάτο φτερά. «Κάπου πρέπει να πηγαίνουμε, που είναι λοιπόν αυτό το κάπου;» Ο Μίκα σταμάτησε για λίγο να περπατάει και μετά από λίγη ώρα σκέψης είπε ήρεμα, «Μάτι, δεν πηγαίνουμε κάπου,» και πάνω που ο Μάττι ετοιμαζόταν για την επομένη ερώτηση ο Μίκα πρόσθεσε «Δεν πηγαίνουμε κάπου, δεν πηγαίνουμε πουθενά.»

O Μάττι σκέφτηκε για λίγο την απάντηση του Μίκα. Η απάντηση είχε ξαφνιάσει το φωνακλάδικο κοράκι μιας και ο Μίκα δεν συνήθιζε να απαντάει έτσι απότομα στις ατέλειωτες ερωτήσεις του. «Έτσι λοιπόν, πάμε πουθενά Μίκα. Σίγουρα, θα έπρεπε να το εχω καταλάβει από την αρχή αλλά ξέρεις πόσο μπερδεμένη και δύσκολο να την καταλάβεις γίνεται μερικές φορές η ζωή μας. Πουθενά, αυτό είναι καταπληκτικό.» ο Μάττι χτύπησε τα φτερά με ψεύτικη χαρά. «τίποτα δεν με σταματάει ... και πόσο μακριά είναι αυτό το ...πουθενά;» Ο Μίκα κούνησε απελπισμένα τα κεφάλι του και απλά κοίταξε τον χιονισμένο ορίζοντα.

«Μίκα, μπορώ να ρωτήσω κάτι;» Αυτό κι αν ήταν έκπληξη, ο Μάττι ποτέ δεν ζητούσε την άδεια κανενός για τίποτα, έτσι ο Μίκα ξαφνιασμένος είπε, «Πες το.» Ο Μάττι γλίστρησε από το κεφάλι του Μίκα μπροστά του στο χιονισμένο χώμα και είπε, «Έχεις προσέξει ότι υπάρχουν πολλά ίχνη στο χώμα;» Ο Μίκα σταμάτησε και κούνησε το κεφάλι του «Συγνώμη Μάττι, τι είπες;»

Ο Μάττι χοροπηδούσε πάνω από μια σειρά από ίχνη στο χώμα, «Δεν νομίζεις ότι τα τρολ πάνε στην ίδια κατεύθυνση με μας; Δεν νομίζεις ότι θα ήταν καλό να τα ακολουθήσουμε και να δούμε που πάνε;» Ο Μίκα κούνησε καταφατικά το κεφάλι του παρατηρώντας το πουλί που χοροπηδούσε ανάμεσα στα πόδια του, «πως σου ήρθε αυτό; Με εντυπωσιάζεις Μάττι!» Ο Μίκα δεν μπορούσε να αποφύγει το μπράβο στη παρατηρητικότητα του μικρού πουλιού ακόμα κι αν το εγώ του Μάττι δεν χρειαζόταν κι άλλα μπράβο από αυτά που έδινε ο ίδιος στον εαυτό του. Απλά έδινε στον εαυτό του μπράβο για λάθος λόγους και ποτέ για το μυαλό του κι αυτό ήταν το κομμάτι που θα ήθελε ο Μίκα να χρησιμοποιεί ο φίλος του περισσότερο.

«Λοιπόν Μάττι, αυτή είναι μια πάρα πολύ καλή ιδέα» οι λέξεις μάλλον ευχαρίστησαν τον Μάττι που επέστρεψε στη πλάτη του φίλου του κορδωμένος όλο καμάρι και είπε όλο στόμφο και ύφος «Ναι Μίκα, νομίζω ότι θα ήταν πολύ καλό να ακολουθήσουμε αυτά τα ίχνη στο μυστηριώδη προορισμό τους, έτσι τα τρολ μπορούν να μας βοηθήσουν, να μας δώσουν στέγη, τροφή, και ... τι είναι αυτό;» Ο Μίκα κοίταξε γύρω του προσπαθώντας να δει τι έβλεπε αλλά δεν μπορούσε να δει και τίποτα, «Τι συμβαίνει Μάττι;»

Το κοράκι είχε πηδήξει ξανά από την πλάτη του Μίκα μπροστά στα πόδια του και ξανακοιτούσε τα χνάρια, «Κοίτα, κοίτα! Ένα πουλί πέρασε από εδώ, περπατούσε με τα τρολς ... κοίτα αυτά τα χνάρια, κοίτα πόσο φρέσκα φαίνονται και είμαι σίγουρος...» εδώ ο Μάττι κορδώθηκε πάλι, «και είμαι σίγουρος ότι είναι από ένα κοράκι!» και πάνω που ο κακομοίρης ο Μίκα νόμισε ότι το μυαλό του φίλου του είχε αρχίσει να δουλεύει, ο μάττι άνοιξε το ράμφος του για να αποδείξει το αντίθετο.

Πως κολλήσανε οι δυο τους; Αυτό ήταν ένα πραγματικό μυστήριο. Μερικές φορές ο Μίκα αισθανόταν ότι αυτός και ο Μάττι ήταν μαζί για πάντα. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι τον Μίκα δεν το ενοχλούσε ο μικρός μαύρος παραπονιάρης επιβάτης του, δεν τον ενοχλούσαν ούτε οι ατέλειωτες ερωτήσεις του. Μια ακόμη αλήθεια ήταν ότι ο Μίκα δεν είχε ιδέα που οδηγούσαν όλα αυτά τα χνάρια αλλά είχε ...ένα προαίσθημα!

Labels: ovi, ovi blog, ovi-lehti, theovimagazine, xmas

Η ιστορία θα συνεχίζεται κάθε δυο μέρες στην αρχή και όσο πλησιάζουν τα Χριστούγεννα κάθε μέρα!!! Για όσου προτιμούν το αγγλικό κείμενο ...θα το βρείτε στο Ovi magazine γιατί πολύ φοβάμαι ...το χριστουγεννιάτικο πνεύμα δεν βοήθησε και πολύ τα ελληνικά μου!!!

Άντε 21 μέρες μείνανε ακόμα!!! Και ...καλά Χριστούγεννα σε όλους σας, όπως έλεγε και ο μικρός ο Τίμυ

Τα Χριστούγεννα του Μίκα # 1

Πρέπει να ήταν ξεκίνημα Δεκέμβρη αλλά δεν μπορούσες να είσαι και απόλυτα σίγουρος. Έμοιαζε για Δεκέμβρης, μύριζε σαν Δεκέμβρης αλλά δεν υπήρχε και τίποτα που να επιβεβαιώνει τις υποψίες. Όπως και να είχε ένα ελαφρύ χιόνι έπεφτε με τον άνεμο και ο ψίθυρος των ξωτικών έφερνε κάτι μαγικό στην αρκτική τούντρα. Και έκανε πραγματικά πολύ κρύο.

Όλος ο κόσμος έμοιαζε ειρηνικός, σε βαθύ ύπνο κάτω από μια κατάλευκη κουβέρτα μέχρι να έρθει η άνοιξη και κανένας δεν τολμούσε να ταράξει αυτή τη ν ησυχία ... ή τουλάχιστον κανένας. «Φτάνουμε;» έκραξε μια τσιριχτή φωνούλα που έκανε ηχώ στα μακρινά δέντρα, εξαφανίζοντας την ηρεμία του παγωμένου τοπίου. Η ξαφνική αλλαγή έκανε την ταραγμένη φύση να πάρει μια βαθιά ανάσα πριν επανέλθει στη προηγουμένη ήρεμη κατάσταση της.

Ξανά η τσιριχτή φωνή ... «φτάνουμε Μίκα;» Εάν δεν
στεκόσουνα σε ένα συγκεκριμένο μέρος της τούντρα δεν θα καταλάβαινες με τίποτα από που αυτή η τσιριχτή φωνή ερχόταν αν και σύντομα τα πάντα θα άλλαζαν. Στην αρχή θα έβλεπες ένα μικρό μαύρο κεφαλάκι με ράμφος, και σιγά-σιγά θα ξαφνιαζόσουνα καθώς το υπόλοιπο σώμα εμφανιζόταν. Ήταν σαν το πουλί να ταλαντεύεται στον αέρα χωρίς να έχει ανοιγμένα τα φτερά του και κάθε λεπτό όλο και ανέβαινε πιο ψηλά.

Αυτή την παραίσθηση ήταν εύκολο να την εξηγήσεις αλλά ακόμα και μετά την εξήγηση θα ανοιγόκλεινες τα μάτια για να σιγουρευτείς ότι αυτό που βλέπεις είναι η πραγματικότητα. Ένα μεγαλοπρεπές κοράκι με γυαλιστερό φτέρωμα πάνω στους ώμους ενός δυστυχισμένου Μους στο χρώμα της σοκολάτας. Προσέξτε, στο χρώμα της σοκολάτας και οχι το καφέ της έρημου. Ο Μάττι το κοράκι χασμουρήθηκε και τεντώθηκε ανοίγοντας τα ασημο-λευκο-μαύρο φτέρωμα του και μετά με το ράμφος του άρχισε να ‘χτενίζει’ τα φτερά του. Ο Μάττι δυστυχώς για όλους τους άλλους ήταν ένα όμορφο πουλί και επειδή ήταν και ο πρώτος που το παρατήρησε φρόντιζε να το δουν και όλοι οι άλλοι προσέχοντας συνέχεια την εμφάνιση του.

«Μίκα, γιατί δεν προσέχεις τον εαυτό σου περισσότερο;» είπε ο Μάττι την ώρα που έφτιαχνε τα φτερά του, «θα έπρεπε να νοιάζεσαι για τους επιβάτες σου περισσότερο ... εννοώ αυτή η μυρωδιά σου είναι ...αηδιαστική!!!» Ο Μίκα αναστέναξε και με ένα τίναγμα έδιωξε ένα από τα φτερά του Μάττι που είχε προσγειωθεί στη μύτη του. «Νομίζω ότι η δική σου ματαιοδοξία καλύπτει και τους δυο μας, Μάττι. Και ας μην ξεχνάμε ότι έκανα μπάνιο στο τέλος του καλοκαιριού και αυτό είναι αρκετό ... Ω! Τι ήταν αυτό;»

Ο Μάττι καταπίνοντας ένα έντομο που μόλις είχε πιάσει στη γούνα του Μίκα είπε «Συγνώμη φίλε μου, παραδέχομαι ότι η καθαριότητα του μεταφορικού μπορεί να είναι φτωχή αλλά το φαγητό είναι ...κα-τα-πλη-κτι-κό.» Το κοράκι τέντωσε πάλι τα φτερά του, εξέτασε με προσοχή το κάθε φτερό αν είναι ίσιο όπως θα έπρεπε και ... θυμήθηκε την ερώτηση που είχε κάνει στην αρχή, «Λοιπόν, φτάνουμε;» Ο Μίκα είχε αρχίσει να κουράζεται με τις συνεχόμενες ερωτήσεις του Μάττι, ειδικά επειδή το κοράκι δεν μπορούσε με τίποτα να θυμηθεί τις απαντήσεις και αυτό συνέβαινε κυρίως γιατί ο Μάττι δεν έδινε με τίποτα προσοχή στο τι έλεγε ο Μίκα.

«Όχι Μάττι, πως μπορεί να φτάνουμε αφού δεν πηγαίνουμε πουθενά;» Ο Μίκα δεν έλεγε ακριβώς την αλήθεια γιατί κάπου πηγαίνανε ακολουθώντας τα ίχνη που αφήναν τα ξωτικά στο χιόνι, αλλά δεν ήθελε με τίποτα να το πει στον Μάττι και η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν και σίγουρος που αυτά τα χνάρια οδηγούσαν. «Μίκα ... μήπως θα έπρεπε να πάμε αριστερά; εχω ένα προαίσθημα ότι έπρεπε να πάμε αριστερά!» παρατήρησε ο Μάττι δείχνοντας με το δεξί του φτερό μπερδεμένος από μια μεγάλη χιονονιφάδα που είχε πέσει στα πρόσωπο του.

«Έχω γεμίσει χιόνι κι εσύ έχεις γεμίσει με χιόνι ...τα πάντα έχουν γεμίσει με χιόνι! Αριστερά χιόνι, δεξιά χιόνι, μπροστά χιόνι, κάτω χιόνι, πάνω χιόνι, χιόνι, χιόνι, χιόνι, χιόνι, πάγος και χιόνι, χιόνι και πάγος ...» Ο Μίκα είχε χαθεί στις σκέψεις του για να ακούει τα παράπονα του φίλου του. Έπρεπε να βρει το υπόλοιπο κοπάδι πριν ο χειμώνας έρθει για τα καλά και δεν είχε ιδέα πόσο χρόνο είχε ακόμη. Και όπως ήταν χαμένος μέσα στην αγωνία του ξαφνικά κατάλαβε ότι κάποιος τσίριζε δυνατά το όνομα του, «Μίκα, Μίκα, που είσαι; Φτάνουμε;»

**********************

Η συνέχεια σε δύο μέρες!!!

**********************

Αφιερωμένο σε όλα τα παιδάκια όλων των ηλικιών

Labels: ovi, ovi blog, ovi-lehti, theovimagazine, xmas

Εδώ δεν έχει χιονίσει ακόμα και συνεχίζει να είναι σκοτεινά και μελαγχολικά αλλά χτες το βράδυ σαν να είδαμε τα πρώτα ...ξωτικά να λαμπυρίζουν!!! Μέχρι και η Δάφνη τα είδε!!! Τα πρώτα της ξωτικά και γι αυτό από σήμερα αφήνουμε και ένα ποτήρι γάλα στα πολύ κουρασμένα ξωτικά - κάνουν τις τελευταίες ετοιμασίες για τον σάκο του Αι Βασίλη και δεν μπορείτε να φανταστείτε τι κουραστική δουλειά είναι αυτή – μέχρι το βράδυ των Χριστουγέννων που θα έρθει ο ίδιος ο Αι Βασίλης.

Να είστε όλοι καλά!!!

Labels: ovi, ovi blog, ovi magazine, ovi-lehti